Άνοιγμα κυρίου μενού

Το Δημοκρατικό Κόμμα Εργαζομένου Λαού ήταν ελληνικό πολιτικό κόμμα.

Δημοκρατικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού
Ηγέτης Στυλιανός Αλαμανής
Ίδρυση 1953
Προκάτοχος Δημοκρατικό Κόμμα
Διάδοχος Ένωσις Κέντρου
Ιδεολογία Κοινωνική δημοκρατία, Φιλελευθερισμός, Δημοκρατικός Σοσιαλισμός
Πολιτική θέση Κέντρο
Πολιτικό σύστημα Ελλάδας
Πολιτικά κόμματα
Εκλογές

ΙστορικόΕπεξεργασία

Προήλθε από την συγχώνευση, την 1-9-1953, του Δημοκρατικού Κόμματος, που ιδρύθηκε την 10-7-1953 από στελέχη που είχαν διαγραφεί από την ΕΠΕΚ την 3-3-1953, σημαντικότερα από τα οποία ήταν ο Γεώργιος Α. Καρτάλης και του ΣΚ-ΕΛΔ, του οποίου ηγέτης ήταν ο Αλέξανδρος Σβώλος.

Σε σύσκεψη στελεχών του Δημοκρατικού Κόμματος Εργαζόμενου Λαού στον Βόλο, τέλος Απριλίου 1956, ο Γ. Καρτάλης ανέπτυξε τις θέσεις του κόμματος. Επιγραμματικά ανέφερε, "για την εσωτερική πολιτική, γενική πολιτική αμνηστία, κατάργηση των πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων, παροχή συνδικαλιστικών ελευθεριών. Για τον οικονομικό τομέα, δικαία κατανομή φορολογικών βαρών, λύση αγροτικού προβλήματος δια της αναπτύξεως εμπορικών σχέσεων με τα ανατολικά κράτη. Για την εξωτερική πολιτική, ίση φιλία προς όλους, ευθυγράμμιση της πολιτικής της Ελλάδας με την πολιτική της ενεργού συνυπάρξεως"[1].

Το ΔΚΕΛ υποστηρίζει ανοιχτά την συνεργασία με την ΕΔΑ το 1954 μετά την ψήφιση του εκλογικού νόμου που έφερε ο Συναγερμός. Ο Γ. Καρτάλης με τα δέκα σημεία του "ελάχιστου προγράμματος" που προτείνει προωθεί την συμπαράταξη όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης και θέτει τα θεμέλια δημιουργίας της "Δημοκρατικής Ένωσης". Ο Σπύρος Λιναρδάτος αναφέρεται εκτενώς στην πρωτοβουλία του ΔΚΕΛ για τον συνασπισμό των κεντρώων και αριστερών δυνάμεων στο βιβλίο του "Από τον εμφύλιο στην χούντα"[2].

Στις εκλογές της 19ης Φεβρουαρίου 1956 η Δημοκρατική Ένωση λαμβάνει το 48,15 % των ψήφων ενώ η ΕΡΕ λαμβάνει το 47,38%. Εντούτοις, λόγω του εκλογικού συστήματος και των εκλογικών περιφερειών, στην Βουλή οι έδρες κατανέμονται : ΕΡΕ 165 έδρες, Δημοκρατική Ένωση 132 έδρες. Εκ των 132 εδρών της Δημοκρατικής Ένωσης το Δημοκρατικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού λαμβάνει 20 έδρες. Λαμβάνει δηλαδή το 7 % των εδρών, ποσοστό μεγαλύτερο από την πραγματική του εκλογική δύναμη. Τούτο οφείλεται στο γεγονός ότι η ΕΔΑ ενίσχυσε τους υποψηφίους του ΔΚΕΛ.[3]

Λίγες μέρες μετά τις εκλογές, 23.2.1956, αποβιώνει αιφνιδίως ο Αλέξανδρος Σβώλος και ο Γ. Καρτάλης παραμένει ο μόνος αρχηγός του Δημοκρατικού Κόμματος Εργαζόμενου Λαού.Σε άρθρο του στην εφημερίδα "Η ΩΡΑ" ο Γ. Καρτάλης αναφέρεται στην προσωπικότητα του αποβιώσαντος και κυρίως στο κενό που αφήνει κατά την κρίσιμη εκείνη περίοδο[4]. Δύο χρόνια αργότερα και ενώ είχαν αποβιώσει οι ιδρυτές του, συμμετείχε στο συνασπισμό ΠΑΔΕ και κατέκτησε μία μόνον έδρα. Το έτος 1961 απετέλεσε ένα από τα πολλά κόμματα του Κέντρου που συγχωνεύθηκαν για την ίδρυση της Ένωσης Κέντρου.



  1. ">Η ΩΡΑ. 2.5.1956. 
  2. ">Λιναρδάτος, Σπύρος (1978). Από τον εμφύλιο στην χούντα τόμος Β'. Αθήνα: Εκδόσεις Παπαζήση, σελ. 147. 
  3. ">Meynaud, Jean. P. Merlopoulos, G. Notaras (1965). Les forces politiques en Grece. Lausanne: Etudes de science politique, σελ. 102, 103. 
  4. ">Η ΩΡΑ. 24.2.1956.