Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Ζιβόγιν Μίσιτς (σερβικά: Živojin Mišić/ Живојин Мишић, Στούργκανικ, 19 Ιουλίου 1855 - Βελιγράδι, 20 Ιανουαρίου 1921) ήταν αρχιστρατηγός του σερβικού στρατού ο οποίος συμμετείχε σε όλους τους πολέμους της Σερβίας από το 1876 μέχρι το 1918. Ήταν διοικητής της πρώτης σερβικής στρατιάς στη μάχη του Κολουμπάρα και επικεφαλής της ανώτατης διοίκησης στο Μακεδονικό Μέτωπο. Ο Ζιβόγιν Μίσιτς θεωρείται εθνικός ήρωας των Σέρβων. Πολυάριθμα αγάλματα έχουν στηθεί προς τιμήν του. Το πατρικό του σπίτι στο Στρούργκανικ έχει γίνει μουσείο προς τιμή του.[11]

Ζιβόγιν Μίσιτς
Vojvoda Zivojin Misic.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση19  Ιουλίου 1855
Struganik[1][2]
Θάνατος20  Ιανουαρίου 1921[3][4][5][6]
Βελιγράδι[7][8]
Τόπος ταφήςΝέο κοιμητήριο Βελιγραδίου[9]
ΕθνικότηταΣέρβοι
Χώρα πολιτογράφησηςΒασίλειο της Σερβίας
Πριγκιπάτο της Σερβίας
Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων
ΘρησκείαΣερβική Ορθόδοξη Εκκλησία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΣερβικά[10]
ΣπουδέςΣτρατιωτική Ακαδημία Βελιγραδίου
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητααξιωματικός
Οικογένεια
ΤέκναAleksandar Mišić
d:Q20437717
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Βαθμός/στρατόςField marshal (Serbia and Yugoslavia), Δεκανέας, Κατώτερος λοχίας, λοχίας, ανθυπολοχαγός, Υπολοχαγός, Λοχαγός, Επιλοχαγός, Ταγματάρχης, podpolkovnik, συνταγματάρχης και στρατηγός/
Πόλεμοι/μάχεςΣερβοτουρκικοί πόλεμοι 1876-1878, Σερβοβουλγαρικός πόλεμος του 1885, Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος, Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος και Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΑρχηγός Ενόπλων Δυνάμεων της Σερβίας (1918)
Αρχηγός Ενόπλων Δυνάμεων της Γουγκοσλαβίας (1918–1921)
ΒραβεύσειςΜεγαλόσταυρος Ιππότης του Τάγματος του Λουτρού
War Merit Cross (Italy)
στρατιωτικό μετάλλιο διακεκριμένων υπηρεσιών
Πολεμικός Σταυρός 1914-1918
Τάξη του Αγίου Στανισλάβ, 2η κλάση
Τάγμα του Λευκού Αετού
Τάγμα του Αγίου Γεωργίου, 4η τάξη
ταξιάρχης του Τάγματος του Στέμματος της Ιταλίας
Μεγαλόσταυρους ιππότης του Τάγματος του Στέμματος της Ιταλίας
Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Έλαβε μέρος στον Σερβοτουρκικό πόλεμο το 1877 και στον Σερβοβουλγαρικό πόλεμο του 1885. Από το 1898 μέχρι το 1904 ο Μίσιτς δίδασκε στρατηγική στη στρατιωτική ακαδημία. Συμμετείχε επίσης στους Βαλκανικούς Πολέμους. Στην Κρίση του Ιουλίου 1914, αναπλήρωσε επιτυχημένα τον Ραντομίρ Πούτνικ. Επέστρεψε από την συνταξιοδότησή του για να ηγηθεί της πρώτης σερβικής στρατιάς ενάντια στην εισβολή της Αυστροουγγαρίας και κατάφερε εμφατική νίκη στη μάχη του Κολουμπάρα. Ακολούθησε η προαγωγή του σε αρχιστρατηγό. Αν και συμμετείχε στην υποχώρηση του σερβικού στρατού μετά την δεύτερη εισβολή των κεντρικών δυνάμεων, ήθελε να οργανώσει επίθεση εναντίων τους. Λόγω της επίπονης υποχώρησης, κατέφυγε για να αναρρώσει στη Γαλλία, αλλά ανακλήθηκε το Σεπτέμβριο του 1916 και ηγήθηκε ξανά της πρώτης στρατιάς στην Επίθεση στο Μοναστήρι το 1916 και στο Μακεδονικό Μέτωπο. Προς το τέλος του πολέμου προέλασε βαθιά εντός της Αυστροουγγαρίας, βοηθώντας στην κατάρρευσή της και την διεκδίκηση των εδαφών για την δημιουργία της Γιουγκοσλαβίας. Με το τέλος του πολέμου, ανακηρύχθηκε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου.[12]

Απεβίωσε τις 20 Ιανουαρίου 1921 σε ηλικία 66 ετών.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία