Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Ζυλ Ρομαίν (Jules Romains), φιλολογικό ψευδώνυμο του Λουί Ανρί Ζαν Φαριγκούλ (Louis Henri Jean Farigoule, 1885 -1972), ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, ποιητής και ιδρυτής του λογοτεχνικού ρεύματος του Ουνανιμισμού. Στα έργα του περιλαμβάνονται η κωμωδία Νοκ ή ο θρίαμβος της ιατρικής (Knock ou le Triomphe de la médecine, 1923) και το μυθιστόρημα-ποταμός Οι άνθρωποι καλής θέλησης (Les Hommes de bonne volonté, 1932-1947).

Ζυλ Ρομαίν
Jules Romains.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Jules Romains (Γαλλικά)
Γέννηση
Τόπος ταφήςΚοιμητήριο του Περ-Λασαίζ (48°51′36″ s. š., 2°23′26″ v. d.)
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσαΓαλλικά
Ομιλούμενες γλώσσεςΓαλλικά[1]
ΣπουδέςΛύκειο Κοντορσέ
École Normale Supérieure
Πληροφορίες ασχολίας
Αξιοσημείωτο έργοMen of Good Will
Knock
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμαπρόεδρος (1936–1939, PEN International)
πρόεδρος (1934–1939, PEN Club français)
seat 12 of the Académie française
ΒραβεύσειςΜέγας Αξιωματικός της Λεγεώνας της Τιμής
Eugène Dabit populist novel award
Τάγμα των τεχνών και των γραμμάτων
Concours général
Great Gold medal of the Société d'Encouragement au Progrès
Υπογραφή
Envoi Jules Romains.svg
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Το 1946 εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας.

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

 
Σκηνή από το θεατρικό έργο Νοκ ή ο θρίαμβος της ιατρικής, 1923

Ο Ζυλ Ρομαίν γεννήθηκε στο Σαιν-Ζυλιέν-Σαπτέιγ στον Άνω Λίγηρα. Οι γονείς του ήταν δάσκαλοι. Φοίτησε στο Παρίσι στο λύκειο Κοντορσέ και στη συνέχεια σπούδασε επιστήμη και φιλοσοφία στη διάσημη Εκόλ Νορμάλ Συπεριέρ. [2]Αργότερα (1909-1919) δίδαξε φιλοσοφία.

Αφού δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα στην ηλικία των δεκαοκτώ, Η ψυχή των ανθρώπων (L’Âme des hommes, 1904), εγκατέλειψε τη σταδιοδρομία του στη διδασκαλία στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και αφοσιώθηκε αποκλειστικά στη λογοτεχνία. Το έργο του χαρακτηρίστηκε από μια κυρίαρχη ιδέα, που είχε από τα νεανικά του χρόνια: τον ουνανιμισμό, δηλαδή την έκφραση της συλλογικής ψυχής μιας κοινωνικής ομάδας. Αυτή η θεωρία τροφοδοτεί τη συλλογή ποιημάτων, Η ομόφωνη ζωή (La Vie unanime,1908), και τα μυθιστορήματά του: ο Θάνατος κάποιου (la Mort de quelqu'un,1911) και Οι φίλοι (Les Copains, 1913). Θα βρει αργότερα την ολοκληρωμένη έκφρασή της στον μυθιστορηματικό κύκλο Οι άνθρωποι καλής θέλησης (Les Hommes de bonne volonté, 1932-1947), είκοσι επτά τόμοι που δημοσιεύθηκαν μεταξύ 1932 και 1946, μια τεράστια τοιχογραφία στην οποία, σκιαγραφεί την εικόνα της εξέλιξης της κοινωνίας μεταξύ 1908 και 1933.[2]

Αλλά ήταν κυρίως στο θέατρο που ο Ζυλ Ρομαίν κέρδισε την φήμη από τη δεκαετία του ΄20, κυρίως με το Νοκ ή ο θρίαμβος της ιατρικής (Knock ou le Triomphe de la médecine, 1923). Ακολούθησαν ο Αμεντέ ή οι Κύριοι από γενιά (Amédée ou les Messieurs en rang,1923), Ο γάμος του κυρίου Τρουαντέκ (Le Mariage de monsieur Le Trouhadec,1926), το Μαροκινό γεύμα (Le Déjeuner marocain,1926), ο Δημήτριος (Démétrios,1926), Ζαν λε Μοφράν (Jean le Maufranc,1926), ο Δικτάτορας (Le Dictateur, 1926), Μποέν ή η κατοχή των αγαθών (Boën ou la Possession des biens,1930), κλπ

Στα τέλη της δεκαετίας του 1920, ο Ζυλ Ρομαίν ήταν, με τον Λουίτζι Πιραντέλλο και τον Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω, ένας από τους τρεις θεατρικούς συγγραφείς της εποχής που παίζονταν περισσότερο στον κόσμο.

Στην περίοδο του Μεσοπολέμου ήταν οπαδός του Ριζοσπαστικού-Σοσιαλιστικού Κόμματος και συνδέθηκε με τον ηγέτη του, τον Εντουάρ Νταλαντιέ. Μεταξύ 1935 και 1939, συμμετείχε στην Επιτροπή Γαλλίας-Γερμανίας, που στόχευε στη συμβολή της γαλλο-γερμανικής προσέγγισης. Συγχρόνως, εντάχθηκε στη Διεθνή Ένωση Αγωνιστών Ειρήνης. Οι προσπάθειές του υπέρ της γαλλο-γερμανικής προσέγγισης οδήγησαν στην υποδοχή του από ναζιστικές προσωπικότητες. Τα θεατρικά έργα του ανέβαιναν στη Γερμανία και τα έργα του μεταφράστηκαν στα γερμανικά. Διέκοψε τις επαφές το 1939.

Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου μετά την κατάληψη της Γαλλίας από τους Γερμανούς, κατέφυγε στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη συνέχεια το 1941 στο Μεξικό ως το τέλος του πολέμου, όπου συμμετείχε με άλλους Γάλλους πρόσφυγες στην ίδρυση του Γαλλικού Ινστιτούτου της Λατινικής Αμερικής (Institut Français d'Amérique Latine IFAL).

Από το 1945 και αργότερα ασχολήθηκε με τα συνειδησιακά προβλήματα και με την εξέλιξη του σύγχρονου πολιτισμού. Έγραψε κυρίως δοκίμια, όπως Το πρόβλημα υπ' αριθμόν ένα (Le problème numéro un,1947), Για τη διαφύλαξη της λογικής (Pour raison garder, 1960-1963) κ.α. καθώς και αναμνήσεις Φιλίες και Συναντήσεις (Amitiés et rencontres, 1970).

Συγγραφέας πολυγραφότατος, ο Ζυλ Ρομαίν χρημάτισε πρόεδρος της παγκόσμιας ένωσης συγγραφέων (PEN International) από το 1936 έως το 1941. Εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας στις 4 Απριλίου 1946. Του απονεμήθηκε τιμητική διάκριση του τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής καθώς και του τάγματος Τεχνών και Γραμμάτων. Το 1964 ονομάστηκε επίτιμος πολίτης του Σαιν-Αβερίν, όπου περνούσε τα καλοκαίρια του και συνέγραψε μεγάλο μέρος του έργου του.

Πέθανε στο Παρίσι το 1972.

ΟυνανιμισμόςΕπεξεργασία

Ο Ζυλ Ρομαίν ήταν ήδη γνωστός πριν τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο σαν ποιητής. Κατά το διάστημα 1908-1911 ίδρυσε μαζί με τους ποιητές Ζωρζ Σενεβιέρ, Σαρλ Βιλντράκ και Ρενέ Ακρό, τον Ουνανιμισμό, ένα λογοτεχνικό ρεύμα που στηριζόταν στην ψυχολογική έννοια της ομαδικής συνείδησης και της συλλογικής συγκίνησης και έλαβε το όνομα από την ποιητική συλλογή του Ζυλ Ρομαίν Η ομόφωνη ζωή (La Vie unanime,1908). Συμμετείχαν ως ιδρυτικά μέλη, μεταξύ άλλων, ο συγγραφέας Ζωρζ Ντυαμέλ, ο ζωγράφος Αλμπέρ Γκλεζ και ο μουσικός Αλμπέρ Ντουαγιέν. Είναι γνωστοί και ως καλλιτεχνικός όμιλος του Αβαείου ντε Κρετέιγ (Abbaye de Créteil), όπου συγκεντρώνονταν, έγραφαν ποίηση και ανέβαζαν θεατρικές παραστάσεις.

Κύρια έργαΕπεξεργασία

Στη μεγάλη πεζογραφική του παραγωγή, που άρχισε το 1904, περιλαμβάνονται ανάμεσα σε άλλα έργα και τα :

  • Ο θάνατος κάποιου (la Mort de quelqu'un, 1911), το πρώτο σημαντικό ουνανιμιστικό μυθιστόρημά του.
  • Οι φίλοι (Les Copains, 1913) Αυτό το μυθιστόρημα μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 1965 σε σκηνοθεσία Υβ Ρομπέρ. Για τη μουσική επένδυση της ταινίας ο Ζωρζ Μπρασένς συνέθεσε ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια του, Les Copains d'abord (Οι φίλοι πάνω απ' όλα).
  • Η κωμωδία ηθών Νοκ ή ο θρίαμβος της ιατρικής (Knock ou le Triomphe de la médecine, 1923), το δημοφιλέστερο έργο του Ζυλ Ρομαίν. Μεγάλη­ επιτυχία στις γαλλικές σκηνές, αυτή η κοινωνική σάτιρα μολιερικής παράδοσης αφορά την επιρροή που ασκεί κάποιος που καταφθάνει στο ειδυλλιακό Σαν Μορίς υποδυόμενος τον γιατρό. Με τους καλούς τρόπους του, ο δόκτωρ Νοκ γίνεται αγαπητός στους πάντες, τους οποίους πείθει πως είναι άρρωστοι και μόνο αυτός μπορεί να τους θεραπεύσει. Μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο με μεγάλη επιτυχία το 1932, με πρωταγωνιστή τον σπουδαίο Λουί Ζουβέ.
  • Η τριλογία Ψυχή (Psyché,1922-29), όπου τα βάσανα του χωρισμού ενός ζευγαριού θα δώσουν μια πνευματική διάσταση στην ένωσή τους. Μέσω της εξύψωσης και της θέλησης, καταφέρνουν να καταργήσουν το χώρο που τους κρατά μακριά. Αυτά τα τρία μυθιστορήματα διακηρύσσουν έτσι τον θρίαμβο της ψυχής πάνω στο σώμα, μέσω ανάλυσης του συναισθηματικού, σαρκικού και μεταφυσικού έρωτα.
  • Το μυθιστόρημα-ποταμός Οι άνθρωποι καλής θέλησης (Les Hommes de bonne volonté, 1932-1947). Πρόκειται για έναν μυθιστορηματικό κύκλο 27 τόμων, που δημοσιεύθηκε από το 1932 έως το 1946, και όπου ανασυνέθεσε το πνεύμα μιας ολόκληρης εποχής και τη γαλλική κοινωνία από το 1908 έως το 1933. Είναι μια τεράστια τοιχογραφία, χωρίς κεντρικό ήρωα, στην οποία αποτυπώνεται ένα ευρύτατο φάσμα χαρακτήρων και επεισοδίων. [3]
  • Η τριλογία Οι αναμνήσεις της κυρίας Σωβερέλ (Mémoires de madame Chauverel,1957-1960), όπου καταγγέλλει την υποκρισία της νομιμότητας, το πολιτικό παιχνίδι της Εκκλησίας και τους ανθρώπους της εξουσίας.[4]

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb13091632z. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  2. 2,0 2,1 Académie Française - Biographie de Jules Romains
  3. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, τομ. 52 σελ. 191
  4. Résumé de Mémoires de Madame Chauverel