Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Νικόλαος Κανάρης (; - 1880) υπήρξε Έλληνας σύμβουλος της Επικρατείας και διπλωμάτης του 19ου αιώνα.

Νικόλαος Κανάρης
Γενικές πληροφορίες
Θάνατος 1880
Χώρα πολιτογράφησης Ελλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Νέα ελληνική γλώσσα
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα πολιτικός
διπλωμάτης
Οικογένεια
Γονείς Κωνσταντίνος Κανάρης και Δέσποινα Μανιάτη
Αδέλφια Θεμιστοκλής Κανάρης
Αριστείδης Κανάρης
Μιλτιάδης Κανάρης
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα Υπουργός Ναυτικών της Ελλάδας

Βιογραφικά στοιχείαΕπεξεργασία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του ένδοξου ναύαρχου της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κανάρη. Εκπαιδεύτηκε στην Γαλλία μαζί με τα παιδιά του Λουδοβίκου Φίλιππου της Γαλλίας. Διετέλεσε σύμβουλος της Επικρατείας, προξενικός υπάλληλος,[1] πληρεξούσιος και στη συνέχεια βουλευτής της Βουλής των Ελλήνων και υπουργός Ναυτικών.[2]

Υπήρξε πρόξενος Χανίων κατά τον αναβρασμό που υπήρχε εκείνη την περίοδο στην Κρήτη λόγω των γεγονότων της Κρητικής Επανάστασης του 1858. Εκείνη την περίοδο, οι Πεδεμόντιοι και οι Γάλλοι σύμμαχοί τους στον Β΄ Πόλεμο της Ιταλικής Ανεξαρτησίας, κατάφεραν την υπογραφή της συμφωνίας ανακωχής με την Αυστριακή Αυτοκρατορία, μετά τις μεγάλες απώλειες και από τις δύο πλευρές που συντελέστηκαν στην Μάχη του Σολφερίνο κοντά στο Σολφερίνο της Λομβαρδίας. Το αποτέλεσμα της μάχης έδωσε, εκτός από τους Ιταλούς για την τελική πραγμάτωση της εθνικής ένωσης, ελπίδα για ένωση της νήσου με το Βασίλειο της Ελλάδας. Παρά την ουδετερότητα της ελληνικού βασιλείου, την απροθυμία της πολιτικής ηγεσίας και του Παλατιού να βοηθήσει τους επαναστάτες στην Κρήτη λόγω των φιλικών σχέσεων που υπήρχαν εκείνη την περίοδο με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και την αδυναμία του κράτους λόγω κυρίως των διπλωματικών λαθών από τα γεγονότα του Κριμαϊκού Πολέμου, ο Νικόλαος Κανάρης ενήργησε αυτόβουλα και βοήθησε τον κρητικό αγώνα. Λόγω της πρωτοβουλίας του ιδίου και άλλων προσώπων, αντιμετώπισε την αντίδραση Ελλήνων και Τούρκων πολιτικών.[3][4]

Απεβίωσε τον Αύγουστο του 1880.[1]

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 Γ. Κασδόνης, επιμ. (31 Αυγούστου 1880). Δελτίον της Εστίας - αριθ. 192. Αθήνησι: Τύποις Πέτρου Περρή. http://xantho.lis.upatras.gr/pleias/index.php/deltion_estias/issue/view/5770. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010. 
  2. Επαμεινώνδας Κυριακίδης (1892). Ιστορία του Σύγχρονου Ελληνισμού: Από τις ιδρύσεως του Βασιλείου της Ελλάδος μέχρι των ημερών μας: 1832-1892. Εκ της βασιλικής τυπογραφίας Ν. Γ. Ιγγλέση, σελ. 1892. https://www.google.ca/search?q=%22%CE%9D%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BB%CE%B1%CE%BF%CF%82+%CE%9A%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%81%CE%B7%CF%82%22+%22%CE%92%CF%85%CF%81%CE%B7%CF%84%CF%84%CF%8C%CF%82&ie=utf-8&oe=utf-8&aq=t&rls=org.mozilla:fr:official&client=firefox-a&channel=fflb#q=%22%CE%9D.+%CE%9A%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%81%CE%B7%CF%82%22&hl=fr&client=firefox-a&tbo=d&rls=org.mozilla:fr:official&channel=fflb&tbm=bks&ei=BPTCULqKJ4ftygHLnYG4CQ&start=10&sa=N&bav=on.2,or.r_gc.r_pw.r_qf.&fp=7cf8ff0b7c3682d3&bpcl=39650382&biw=1680&bih=879.  Απόσπασμα: "επί των Εξωτερικών Π. Αργυρόπουλος, επί της Δικαιοσύνης Δ. Καλλιγάς και έπί των Ναυτικών Ν. Κανάρης' υπέστη όμως άρκετάς τροποποιήσεις, διότι την 17 Ιουλίου παραιτηθέντος του Καλλιγά το της Δικαιοσύνης άνέλαβεν αυτό ό Λόντος"
  3. Γιάννης Γρυντάκης (2007). Σφάζετε, σφάζουμε, Η Κρητική επανάσταση του 1858: Γεγονότα και διπλωματία. Ελληνικά Γράμματα, σελ. 21-22. ISBN 978-960-442-884-7. http://books.eudoxus.gr/publishers/ID_0273/EG-0293-ABS.pdf. 
  4. «Η Μάχη του Σολφερίνο». SanSimera.Gr. Ανακτήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2012.