Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Πλουτής Σέρβας ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός, δημοσιογράφος, συγγραφέας, ο ένατος κατά σειρά Δήμαρχος Λεμεσού και ο πρώτος Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ.

Πλουτής Σέρβας
1ος Γενικός Γραμματέας ΑΚΕΛ
Περίοδος
1941 – 1945
ΔιάδοχοςΦίφης Ιωάννου
9ος Δήμαρχος Λεμεσού
Περίοδος
1943 – 1949
ΠροκάτοχοςΧριστόδουλος Δ. Χατζηπαύλου
ΔιάδοχοςΚώστας Παρτασίδης
Προσωπικά στοιχεία
Γέννηση22 Μαΐου 1907
Flag of Cyprus.svg Λεμεσός
Θάνατος14 Φεβρουαρίου 2001 (93 ετών)
Πολιτικό κόμμαΑΚΕΛ
ΣύζυγοςΕιρήνη Μιχαήλ Σολομωνίδου
Ειρήνη Στεφανίδου
Παιδιά2 υιοί

Βιογραφικά στοιχείαΕπεξεργασία

Γεννήθηκε στη Λεμεσό. Το πραγματικό του όνομα ήταν Πλούταρχος Λοΐζου Σαββίδης του Λοϊζου Χριστοδούλου. Υιοθέτησε το επώνυμο Σέρβας όταν ήταν μαθητής της Δ’ τάξης Ελληνικού Γυμνασίου Λεμεσού. Ήταν οργανωτής της Μαθητικής Κομμουνιστικής Νεολαίας Γυμνασίου, της οποίας υπήρξε γενικός γραμματέας (1924–1926). Μετά την αποφοίτηση του το 1926 άρχισε να δραστηριοποιείται μέσα στο Κομμουνιστικό Κίνημα ως μέλος τριμελούς Γραμματείας Κεντρικής Επιτροπής Κομμουνιστικού Κόμματος Κύπρου.

Διετέλεσε συντάκτης της δεκαπενθήμερης εργατικής εφημερίδας, οργάνου του ΚΚΚ, Νέος Άνθρωπος (1926-1929). Ήταν εκ των ιδρυτικών μελών ΚΚΚ (1926) και αργότερα Γενικός Γραμματέας (1935-1941). Ήταν ο πρώτος Κύπριος ο οποίος σπούδασε σε Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο των Εθνικών Μειονοτήτων της Δύσης Μόσχας (γνωστό ως ΚΟΥΝΜΖ) κοινωνικές επιστήμες (1929-1934). Βασανίστηκε και εξορίστηκε από την Ελλάδα για παράνομες δραστηριότητες (1935).

Ήταν εκ των ιδρυτών του ΑΚΕΛ (1941) και πρώτος γενικός του γραμματέας (1941-1945). Διετέλεσε Δήμαρχος Λεμεσού από το 1943 έως το 1949. Φυλακίστηκε από τους Άγγλους ως πολιτικός κατάδικος (28.11.1948 – 9.2.1949) και στερήθηκε των πολιτικών του δικαιωμάτων. Ήταν μέλος διασκεπτικής συνελεύσεως για το Σύνταγμα της Κύπρου (1947). Ακόμη, ήταν απεσταλμένος μετά του Λύσου Σανταμά εκ μέρους του Εθνικο-Απελευθερωτικού Συνασπισμού (ΕΑΣ) στο Λονδίνο για την αυτοκυβέρνηση της Κύπρου (1948).

Το 1952 διαφώνησε με το ΑΚΕΛ, γεγονός που τον οδήγησε στην αποβολή του από το κόμμα. Αιτία ήταν η υποστήριξη του το 1948 στη Διασκεπτική για παραχώρηση Συντάγματος από τους Άγγλους, ενώ το ΑΚΕΛ, ακολουθώντας τις συμβουλές του Γενικού Γραμματέα του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη, είχε εγκαταλείψει τη διαδικασία αυτή και ακολούθησε την πολιτική της Ένωσης με την Ελλάδα.[1]

Ήταν εκ των ιδρυτών της Δημοκρατικής Ενώσεως (17.11.1959).

ΔημοσιογραφίαΕπεξεργασία

Ήταν δημοσιογράφος και συγγραφέας. Συνεργάστηκε με κυπριακές και ελληνικές εφημερίδες και περιοδικά. Εξέδιδε και διηύθυνε στη Λεμεσό με τον Αντιδήμαρχο Βάσο Παπαδόπουλο (εκδότη κατά νόμον) την δεκαπενθήμερη πολιτική και πολιτιστική εφημερίδα «Τα Γράμματα» (12.5.1945-1946) και το Μηνιαίο Δελτίον του Δήμου Λεμεσού (1943-1948). Ήταν πολιτικός αρθογράφος των εφημερίδων Ελευθερία, Πρωϊα, Κυπριακός Τύπος (με το ψευδώνυμο «Γ.Γ.» στις δυο τελευταίες). Σε άλλες εφημερίδες έγραφε με άλλα ψευδώνυμα («Εκάεργος»).

Μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου πολιτικός αρθρογράφος στην εφημερίδα Καθημερινή. Παρέμεινε στην Αθήνα μέχρι το 1986 όπου επανεγκατεστάθηκε στην Κύπρο. Ήταν πολιτικός αρθρογράφος των εφημερίδων Ο Φιλελεύθερος και Αλήθεια.

Το αρχείο και τη βιβλιοθήκη του τα δώρισε στο Δήμο Αγλαντζιάς ως ένδειξη εκτίμησης προς το περιβάλλον όπου έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του.[2]

Παντρεύτηκε την εκ Λεμεσού Ειρήνη Μιχαήλ Σολομωνίδου, αδελφή του υπεύθυνου εκδότη της εφημερίδας Νέος Άνθρωπος, Χαράλαμπου Σολομωνίδη και αργότερα με την εκ Λεμεσού Ειρήνη Στεφανίδου, θυγατέρα του εξ Αδάνων στη Λεμεσό οδοντιάτρου Σταύρου Στεφανίδη. Απέκτησε 2 γιους.

Απεβίωσε στις 14 Φεβρουαρίου 2001 σε ηλικία 94 ετών. Ήταν ο πρώτος Κύπριος το σώμα του οποίου αποτεφρώθηκε. Ο ίδιος είχε συμπεριλάβει τη συγκεκριμένη επιθυμία στη διαθήκη του, με το ζήτημα να συζητιέται έντονα την περίοδο του θανάτου με την Εκκλησία της Κύπρου να αντιδρά και να υπάρχει μέχρι σήμερα (2013) νομοθετικό κενό. Η σορός του μεταφέρθηκε στη Βρετανία, όπου υπήρχαν οι σχετικές ρυθμίσεις στη νομοθεσία που επέτρεπαν την αποτέφρωση νεκρών. Η τέφρα του διασκορπίστηκε στο λιμάνι της Λεμεσού.[3]

Συγγραφικό έργοΕπεξεργασία

  1. Ισπανία μέσα στη φωτιά, 1936
  2. Το εργατικό ζήτημα, 1936
  3. Το ΑΚΕΛ και τα προβλήματα του τόπου, 1942
  4. Τα πορτραίτα της Παλμεροκρατίας, 1946
  5. Η Κορέα, 1949
  6. Η άνοιξη της Πράγας, 1973
  7. Πώς τα καταφέραμε και φτάσαμε στο μηδέν (Η Κυπριακή Τραγωδία), Αθήνα 1975
  8. Παλιά και νέα Κίνα, Αθήνα 1977
  9. Κυπριακό – Ευθύνες, Αθήνα 1980
  10. Κυπριακό – Ευθύνες τόμος Β, ημίτομος 1, Αθήνα 1984
  11. Ημίτομος ΙΙ 1984
  12. Τόμος Γ, 1985
  13. Κυπριακό «Στρατηγική», Αθήνα 1988
  14. Ένα άλλο μνημόσυνο 1989

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

ΠηγέςΕπεξεργασία

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία