Άνοιγμα κυρίου μενού

ΒίοςΕπεξεργασία

Γεννήθηκε στο Μπαρ-λε-Ντυκ στην Περιφέρεια του Μεύση, στις 20 Αυγούστου του 1860[1]. Γιος του μηχανικού και μετεωρολόγου Νικολά Πουανκαρέ και εξάδελφος του Ανρί Πουανκαρέ. Σπούδασε στην Πολυτεχνική Σχολή και στη συνέχεια νομικά στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Το 1882 εισήλθε στο δικηγορικό σώμα και σε ηλικία μόλις 27 ετών εξελέγη βουλευτής.[2] Το 1893 ανέλαβε υπουργός, ο νεότερος της εποχής του, στο Υπουργείο Παιδείας. Το 1894 ανέλαβε Υπουργός Οικονομικών και το επόμενο έτος επανήλθε στο προηγούμενο υπουργείο. Στην υπόθεση Ντρέιφους που συντάραξε τη Γαλλία είχε υποστηρίξει ως αναγκαία την αναθεώρηση της δίκης.

Το 1902 μαζί με άλλους συντηρητικούς δημιουργεί τη "Ρεπουμπλικανική Συμμαχία". Το 1903 εγκατέλειψε τη Βουλή, μέχρι το 1912, προκειμένου να συμμετέχει στις εργασίες της Γερουσίας, αν και το Μάρτιο του 1906 ανέλαβε ξανά Υπουργός Οικονομικών. Τον Ιανουάριο 1912 μέχρι τον Ιανουάριο του 1913 ανέλαβε (1η φορά) Πρωθυπουργός και Υπουργός Εξωτερικών. Την εποχή εκείνη από τις διάφορες διπλωματικές του ενέργειες χαρακτηρίστηκε ρεβιζιονιστής και πολεμοκάπηλος.

Στις 17 Ιανουαρίου του 1913 εξελέγη Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας. [3]

Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου αγωνίστηκε να διαφυλάξει με οποιοδήποτε τρόπο την εθνική ενότητα, κάνοντας ακόμα και πρωθυπουργό τον αιώνιο αντίπαλό του Ζωρζ Κλεμανσώ. Το 1920 που έληξε η προεδρική του θητεία επέστρεψε στη Γερουσία και ανέλαβε πρόεδρος της Επιτροπής Επανορθώσεων. Τον Ιανουάριο του 1922 και μέχρι το 1924 ανέλαβε (2η φορά) Πρωθυπουργός και Υπουργός Εξωτερικών, κάνοντας μεταστροφή της γαλλικής εξωτερικής πολιτικής προς την Ελλάδα.

Το 1923 στις 11 Ιανουαρίου έδωσε διαταγή στα γαλλικά στρατεύματα και εισέβαλαν στην περιοχή του Ρουρ προκειμένου να πιέσει τη Γερμανία προς εκπλήρωση των υποχρεώσεών της. Το 1926 αναλαμβάνει (3η φορά) Πρωθυπουργός, μέχρι το 1929 όταν και τελικά παραιτήθηκε για λόγους υγείας.

Ο Ρεϋμόν Πουανκαρέ πέθανε στο Παρίσι στις 15 Οκτωβρίου του 1934. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του συνέγραψε τα απομνημονεύματά του, ένα δεκάτομο έργο με τον τίτλο "Στην υπηρεσία της Γαλλίας" ("Au service de la France").

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Αρετή Τούντα-Φεργάδη, «Ρεϋμόν Πουανκαρέ»,στο: της ιδίας, Ηγετικές μορφές του μεσοπολέμου και εξωτερική πολιτική, εκδ. Ι.Σιδέρης, Αθήνα, 2003, σελ.109
  2. Αρετή Τούντα-Φεργάδη, «Ρεϋμόν Πουανκαρέ»,στο: της ιδίας, Ηγετικές μορφές του μεσοπολέμου και εξωτερική πολιτική, εκδ. Ι.Σιδέρης, Αθήνα, 2003, σελ.109
  3. Αρετή Τούντα-Φεργάδη, «Ρεϋμόν Πουανκαρέ»,στο: της ιδίας, Ηγετικές μορφές του μεσοπολέμου και εξωτερική πολιτική, εκδ. Ι.Σιδέρης, Αθήνα, 2003, σελ.110

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ. 50ος, σελ. 262.
  • Αρετή Τούντα-Φεργάδη, «Ρεϋμόν Πουανκαρέ»,στο: της ιδίας, Ηγετικές μορφές του μεσοπολέμου και εξωτερική πολιτική, εκδ. Ι.Σιδέρης, Αθήνα, 2003, σελ.109-131