Άνοιγμα κυρίου μενού

Σάντσο Ραμίρεθ της Αραγωνίας

βασιλιάς της Αραγωνίας και της Ναβάρρας

Ο Σάντσο Ραμίρεθ (ισπανικά: Sancho Ramírez de Aragón‎, 10424 Ιουνίου 1094) ήταν Βασιλιάς της Αραγωνίας (1063 - 1094, επίσημα 1076 - 1094) και Βασιλιάς της Παμπλόνα (1076 - 1094, ως Σάντσο Ε´ (ισπανικά: Sancho V de Pamplona‎)). Ο Σάντσο Ραμίρεθ ήταν γιος του Ραμίρο Α´ της Αραγωνίας και της Ερμεσίνδα της Βιγκόρ, διαδέχτηκε τον πατέρα του (1063).[1]

Σάντσο Ε΄ Ραμίρεθ
Sancho Ramírez (1100-1145) detalle.jpeg
Βασιλιάς της Αραγωνίας
Περίοδος10631094
ΠροκάτοχοςΡαμίρο Α´ της Αραγωνίας
ΔιάδοχοςΠέτρος Α΄ της Παμπλόνα και της Αραγωνίας
Βασιλιάς της Παμπλόνα
Περίοδος10761094
ΠροκάτοχοςΣάντσο Δ΄ της Παμπλόνα
ΔιάδοχοςΠέτρος Α΄ της Παμπλόνα και της Αραγωνίας
Γέννηση1042
Θάνατος4 Ιουνίου 1094 (ετών 52)
Ουέσκα
Τόπος ταφήςΜοναστήρι του Σαν Χουάν ντε λα Πένια
ΣύζυγοςΙσαβέλλα του Ουρζέλ
Φελίσια του Ρουσύ
ΕπίγονοιΠέτρος Α΄ της Παμπλόνα και της Αραγωνίας
Φερδινάνδος
Αλφόνσος Α΄ της Παμπλόνα και της Αραγωνίας
Ραμίρο Β΄ της Αραγωνίας
ΟίκοςΟίκος των Χιμένεθ
ΠατέραςΡαμίρο Α´ της Αραγωνίας
ΜητέραΕρμεσίνδα της Βιγκόρ
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π  σ  ε )

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Μεταξύ 1067 και 1068, αναμείχθηκε στον Πόλεμο των Τριών Σάντσος σε μια σύγκρουση με τα πρώτα του εξαδέλφια: τον Σάντσο Δ΄ βασιλιά της Παμπλόνα και τον Σάντσο Β´ βασιλιά της Καστίλης. Ο Σάντσο Β΄ προσπαθούσε να ξαναπάρει τις Μπουρέβα και Ριόχα Άλτα, τις οποίες ο πατέρας του είχε παραδώσει στον βασιλιά της Παμπλόνα, αλλά αρχικά απέτυχε να τις ανακαταλάβει. Ο Σάντσο Δ΄ της Παμπλόνα ζήτησε την ενίσχυση του Σάντσο της Αραγωνίας, προκειμένου να υπερασπιστεί το βασίλειό του. Ο Σάντσο Β΄ της Καστίλης νίκησε τα δύο εξαδέλφια του και ανακατέλαβε τις Μπουρέβα και Ριόχα Άλτα, καθώς και την Άλαβα.

 
Ένα δηνάριο (1085-94) που φέρει το ομοίωμα του Σάντσο με την επιγραφή SANCIVS REX.

Ο Σάντσο Ραμίρεθ ακολουθούσε την πρακτική του πατέρα του, που δεν χρησιμοποιούσε το βασιλικό τίτλο από νωρίς κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, παρά το γεγονός πως το βασίλειό του είχε ανεξαρτητοποιηθεί πλήρως. Αυτό άλλαξε το 1076, όταν ο Σάντσο Δ´ της Παμπλόνα δολοφονήθηκε από τα ίδια τα αδέλφια του, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί κρίση στην διαδοχή σε αυτό το γειτονικό βασίλειο, που εκπροσωπούσε ονομαστικά τον κύριο άρχοντα της Αραγωνίας.[2] Αρχικά, ο γιος του δολοφονημένου βασιλιά, ο Γκαρθία, ο οποίος είχε καταφύγει στην Καστίλης, αναγνωρίστηκε ως δικαιούχος βασιλιάς από τον Αλφόνσο ΣΤ´ της Καστίλης, ενώ ο Σάντσο Ραμίρεθ πήρε με το μέρος του τους ευγενείς της Ναβάρρας, που αγανάκτησαν, βλέποντας το βασίλειό τους να πέφτει στην επιρροή του Αλφόνσου ΣΤ΄. Η κρίση επιλύθηκε με διαίρεση: ο Σάντσο Ραμίρεθ εξελέγη βασιλιάς της Παμπλόνα, ενώ παρέδωσε τις διεκδικούμενες δυτικές επαρχίες τού βασιλείου στον Αλφόνσο ΣΤ΄. Από εκείνη την στιγμή, ο Σάντσο αναφέρει τον εαυτό του ως βασιλιά, όχι μόνο της Παμπλόνα, αλλά και της Αραγωνίας.

Ο Σάντσο κατέκτησε το Μπαρμπάστρο το 1064 συμμετέχοντας στη Σταυροφορία του Μπαρμπάστρο, το Γκράους το 1083 και το Μονθόν το 1089. Νικήθηκε από τον Ελ Σιντ, που λεηλάτησε τα εδάφη του και από τους Μουσουλμάνους συμμάχους του στη Μάχη της Μορέγια, πιθανόν το 1084.[3] Απεβίωσε στις 4 Ιουνίου του 1094 στη Μάχη του Αλκοράθ, υποτίθεται από ένα βέλος, ενώ επέβλεπε τα τείχη του Μουσουλμανικού οχυρού. Η σορός του τέθηκε αρχικά στο μοναστήρι του Μοντεαραγόν και αργότερα μεταφέρθηκε στο μοναστήρι του Σαν Χουάν ντε λα Πένια.

Γάμοι και διαδοχήΕπεξεργασία

Ο Σάντσο έκανε τον πρώτο του γάμο περίπου το 1065, με την Ισαβέλλα του Οίκου της Βαρκελώνης (απεβ. π. το 1071), κόρη του κόμη Ερμενγκόλ Γ΄ του Ουρζέλ. Ήταν χωρισμένοι 1071. Από την Ισαβέλλα γιος του ήταν ο:

Τον δεύτερό του γάμο, το 1076, τον έκανε με την Φελίσια του Ρουσύ (απεβ. στις 3 Μαΐου 1123), κόρη του Ιλντουίν Δ´ κόμη του Μοντιντιέ. Υπάρχει μεταγενέστερη αναφορά σε έναν τρίτο γάμο, με τη Φιλίππη της Tουλούζης[4], αλλά σύγχρονα στοιχεία τον καταγράφουν ως ακόμη νυμφευμένο με τη Φελίσια κατά τον χρόνο του θανάτου του.[5] Έγινε πατέρας τριών ακόμη γιων από τη Φελίσια:

  • Φερδινάνδος, ο οποίος ήταν ζωντανός το 1086, αλλά απεβίωσε ως το 1094.
  • Αλφόνσος Α΄ ο Μαχητής 1073/4-1134, ο οποίος διαδέχτηκε τον Πέτρο Α΄.
  • Ραμίρο Β΄ ο Μοναχός 1086-1157, ο οποίος διαδέχθηκε τον Αλφόνσο Α΄.[6]

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Vicente Σάλας Μερινός, La Genealogía de los Reyes de España, (Visionnet, 2007), 220.
  2. Ο Σάιμον Μπάρτον, Την Αριστοκρατία, στο Δωδέκατο Αιώνα, Λεόν, Καστίλλη και, (Cambridge University Press, 1997), 9.
  3. Bernard F. Reilly, Ο Διαγωνισμός της Χριστιανικής και Μουσουλμανικής Ισπανίας, 1031-1157, (Blackwell, 1995), 109.
  4. Ρίτσαρντ, ' Λφρεντ, Histoire de Comtes de Poitou, 778-1204
  5. Szabolcs de VAJAY, "Ramire II le Moine, roi d'aragon et Agnes de Poitou dans l'histoire et la légende", στο Mélanges offerts à René Crozet, 2 vol, Πουατιέ, 1966, vol. 2, σ 727-750, και η Ρουθ Ε Χάρβεϊ, "Οι γυναίκες του πρώτου τροβαδούρου Δούκα Γουλιέλμου Θ΄ της Ακουιτανίας", στο Journal of Medieval History, vol 19, 1993, σελ 315.
  6. Μια προέλευση ο μύθος του Οίκου του Αγιάλα, του δίνει έναν άλλο γιο, Vela ή Velasgutto de Ayala, από Βαρκελωνέζα κυρία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία