Άνοιγμα κυρίου μενού

Πρώτα χρόνιαΕπεξεργασία

Το όνομα "Σεκοντόττος" ίσως να οφείλεται στο ότι ήταν ο δεύτερος Όθων που κυβέρνησε μόνος του την μαρκιωνία αν και καταγράφεται σαν Όθων Γ΄. Οι περισσότερες πιθανότητες δείχνουν να προέρχεται από τον Άγιο Σεκούνδο προστάτη της πόλης Άστι, της πρωτεύουσας του πατέρα του.[3] Ονομάστηκε Όθων προς τιμή του ισχυρού συμμάχου του πατέρα του Όθωνα Α΄ των Γουέλφων δούκα τού Μπράουνσβϊαι-Γκρούμπενχαγκεν.[4] Τον Δεκέμβριο του 1361 ο πατέρας του έκλεισε ειρήνη με τον κυβερνήτη του Μιλάνου Γκαλεάτσο Β΄ Βισκόντι, με όρο τον αρραβώνα του Σεκεντόττου με την τετράχρονη κόρη του Γκαλεάτσο, τη Μαρία· το Άστι ήταν στην προίκα της Μαρίας και η Μαρκιωνία του Μομφερράτου θα μπορούσε να έχει την εξουσία. Η ειρήνη κράτησε πολύ λίγο, επειδή η Μαρία απεβίωσε τον Μάιο του επόμενου χρόνου.[5][6]

Μαρκήσιος του ΜομφερράτουΕπεξεργασία

Ο Σεκοντόττος διαδέχτηκε τον πατέρα του σε ηλικία 12 ετών (1372) υπό την κηδεμονία του προστάτη του Όθωνα Α΄ και του Αμεδαίου ΣΤ΄ κόμη της Σαβοΐας. Ο Όθων Α΄ συμφώνησε με τον Ιωάννη Β΄ να παραμείνει κηδεμόνας του γιου του μέχρι την ηλικία των 25 ετών, αλλά αναχώρησε για την Νάπολη για να παντρευτεί την Ιωάννα Α΄ της Νάπολης.[7] Ο Σεκοντόττος, αδύναμος και ασθενής, στάθηκε ανίκανος να κυβερνήσει χωρίς την προστασία του Όθωνα· αποφάσισε να παντρευτεί την Γιολάνδη Βισκόντι, κόρη του Γκαλεάτσο Β΄ Βισκόντι και χήρα του Λάιονελ της Αμβέρσας, κάτι που του εξασφάλιζε συμμαχίες με τον Οίκο της Σαβοΐας, το Πεδεμόντιο και το Πριγκιπάτο της Αχαΐας.[8]

Το τέλος τουΕπεξεργασία

Ο αδελφός τού Όθωνα Α΄ δούκα του Γκρούμπενχάγκεν επιτέθηκε στο Άστι και ο Σεκοντόττος κλήθηκε από τον πεθερό του να τον υποστηρίξει: ανακατέλαβε το Άστι και πέρασε στον έλεγχο του Μιλάνου. Ο Σεκοντόττος αναγνώρισε τους κινδύνους της συμμαχίας με το Μιλάνο, αλλά ήταν αργά· συγκέντρωσε δυνάμεις εναντίον του πεθερού του, αλλά ηττήθηκε και οπισθοχώρησε. Απεβίωσε έξω από την Πάρμα υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες· σύμφωνα με μερικές πηγές απεβίωσε από τα τραύματα του σε βιαιοπραγία, ενώ σύμφωνα με άλλες δολοφονήθηκε από έναν οπαδό των Βισκόντι. Το σώμα του μεταφέρθηκε και τάφηκε πριν τον υψηλό βωμό του Καθεδρικού ναού της Πάρμας.[9][10] Ο θείος και κηδεμόνας του Όθωνα Α΄, όταν έμαθε για τον θάνατό του, επέστρεψε στην μαρκιωνία για να ορίσει τον διάδοχο· τοποθέτησε μαρκήσιο τον αδελφό εκείνου Ιωάννη Γ΄.[11]

Γενεαλογία Παλαιολόγων, μαρκησίων του ΜομφερράτουΕπεξεργασία

 
 
 
 
 
 
 
 
 
Θεόδωρος Α΄
μαρκήσιος τού Μομφερράτου
1306-1338
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ιωάννης Β΄
μαρκήσιος τού Μομφερράτου
1338-1372
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Όθων Γ΄/Σεκοντόττος
μαρκήσιος τού Μομφερράτου
1372-1378
 
Ιωάννης Γ΄
μαρκήσιος τού Μομφερράτου
1378-1381
 
Θεόδωρος Β΄
μαρκήσιος τού Μομφερράτου
1381-1418
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ιωάννης-Ιάκωβος
μαρκήσιος τού Μομφερράτου
1418-1445
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ιωάννης Δ΄
μαρκήσιος τού Μομφερράτου
1445-1464
 
Γουλιέλμος Η΄
μαρκήσιος τού Μομφερράτου
1464-1483
 
Βονιφάτιος Γ΄
μαρκήσιος τού Μομφερράτου
1483-1494
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Γουλιέλμος Θ΄
μαρκήσιος τού Μομφερράτου
1494-1518
 
 
Ιωάννης-Γεώργιος
μαρκήσιος τού Μομφερράτου
1530-1533
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Μαργαρίτα
μαρκήσιος τού Μομφερράτου
1533-1566
 
Βονιφάτιος Δ΄
μαρκήσιος τού Μομφερράτου
1518-1530

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. cit: Secondotto, Marquess of Montferrat, John III, Marquess of Montferrat, Theodore II, Marquess of Montferrat and Guglielmo, who were the sons of Elisabeth, daughter of James III of Majorca, and of John II, Marquess of Montferrat, have been called Dukes. Historiae et Urbium Regionum Italiae rariores, Volume 114, Cronica del Montferrato, Benvenuto Sangiorgio, Arnaldo Forni Editore 1780.
  2. A. A. Settia, ‘Giovanni II Paleologo’
  3. John II of Montferrat stipulated in his will that he should be buried in a new chapel in the church of S. Secondo. The will is reproduced in Benvenuto Sangiorgio, Cronica
  4. A. A. Settia, ‘Giovanni II Paleologo’
  5. A. A. Settia, ‘Giovanni II Paleologo’
  6. Benvenuto Sangiorgio, Cronica
  7. http://www.marchesimonferrato.com/web2007/_pages/gen_summary.php?DR=all&URL=marchesidelmonferrato.com&LNG=IT&L=3&C=4&T=news&D=IT{ABA0394D-0458-2D4D-8183-96844419630F}&A=0
  8. http://www.marchesimonferrato.com/web2007/_pages/gen_summary.php?DR=all&URL=marchesidelmonferrato.com&LNG=IT&L=3&C=4&T=news&D=IT{ABA0394D-0458-2D4D-8183-96844419630F}&A=0
  9. http://www.marchesimonferrato.com/web2007/_pages/gen_summary.php?DR=all&URL=marchesidelmonferrato.com&LNG=IT&L=3&C=4&T=news&D=IT{ABA0394D-0458-2D4D-8183-96844419630F}&A=0
  10. Albert Stanburrough Cook, ‘The last months of Chaucer's earliest patron
  11. http://www.marchesimonferrato.com/web2007/_pages/gen_summary.php?DR=all&URL=marchesidelmonferrato.com&LNG=IT&L=3&C=4&T=news&D=IT{ABA0394D-0458-2D4D-8183-96844419630F}&A=0

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • A. A. Settia, ‘Giovanni II Paleologo’, Dizionario Biografico degli Italiani.
  • Benvenuto Sangiorgio, Cronica, ed. by Giuseppe Vernazza (Turin: 1780), pp. 103.
  • Roberto Maestri, ‘Secondotto’, Circolo culturale: I Marchesi del Monferrato.
  • Roberto Maestri Cenni storici sui Marchesi Paleologi di Monferrato (1306–1536), Edizioni Circolo Culturale I Marchesi del Monferrato, Genoa: Tipografia Brigati, 2006, pp. 4–5.
  • Albert Stanburrough Cook, ‘The last months of Chaucer's earliest patron’, Transactions of the Connecticut Academy of Arts and Sciences, 21 (1916), 1–144 (pp. 107–109).

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία

Όθων Γ΄ του Μομφερράτου
Γέννηση: 1360 Θάνατος: 16 Δεκεμβρίου 1378
Βασιλικοί τίτλοι
Προκάτοχος
Ιωάννης Β' Παλαιολόγος
Μαρκήσιος του Μομφερράτου
 

1372 - 1378
Διάδοχος
Ιωάννης Γ' Παλαιολόγος