Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Συάγριος (Siagrio, 430-487) ήταν ο τελευταίος Ρωμαίος αξιωματούχος στη Γαλατία, του οποίου η ήττα από τον βασιλιά Κλόβι Α΄ των Φράγκων θεωρείται το τέλος της Δυτικής Ρωμαϊκής εξουσίας έξω από την Ιταλία. Τη θέση του την είχε κληρονομήσει, καθώς ο πατέρας του ήταν ο Αιγίδιος[1], ο τελευταίος Ρωμαίος Στρατιωτικός Μάγιστρος της Γαλατίας (magister militum Gallias). Ο Συάγριος διατήρησε το κράτος του πατέρα του μεταξύ του ποταμού Σομ και του ποταμού Λίγηρα γύρω από την Σουασσόν, μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μια περιοχή που ο Γρηγόριος Τουρώνης ονόμαζε «Βασίλειο» της Σουασόν. Ο Συάγριος κυβέρνησε αυτό το Γαλλό-Ρωμαϊκό κράτος από τον θάνατο του πατέρα του το 464, έως το 486, όταν ηττήθηκε από το Κλόβι Α΄.

Συάγριος
Syagrius brought before Clovis.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση 430 (περίπου)
Θάνατος 487 (περίπου)
Σουασόν
Αιτία θανάτου τραύμα από μαχαίρι
Χώρα πολιτογράφησης Αρχαία Ρώμη
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα αξιωματικός
Οικογένεια
Γονείς Αιγίδιος
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα Στρατηγός (Magister militum)
Θυρεός
Vexilloid of the Roman Empire.svg
Commons page Σχετικά πολυμέσα
Το Βασίλειο του Συάγριου

Οι ιστορικοί δεν εμπιστεύονται τον τίτλο του «rex Romanorum» (Βασιλιά των Ρωμαίων), που απέδωσε ο Γρηγόριος Τουρώνης στον Συάγριο, τουλάχιστον από τον ιστορικό Godefroid Kurth και μετά, ο οποίος απέρριψε αυτόν τον τίτλο ως λάθος το 1893. Η κοινή συναίνεση είναι η συμφωνία με την άποψη του Kurth, που βασίζεται στην ιστορική παραδοχή ότι οι Ρωμαίοι μισούσαν τον θεσμό της βασιλείας από την αποπομπή του τελευταίου βασιλιά Λούσιου Ταρκύνιου (Lucius Tarquinius Superbus). Για παράδειγμά, το λήμμα στο έργο Prosopography of the Later Roman Empire (Προσωπογραφία της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας) παραβλέπει τον τίτλο βασιλιάς, αναφέροντάς τον ως "Ρωμαίο ηγεμόνα (στην Βόρεια Γαλατία)". Όμως, ο S. Fanning συνέλεξε παραδείγματα όπου η λέξη rex χρησιμοποιείται σε ουδέτερο αν όχι θετικό πλαίσιο, και ισχυρίζεται ότι «η φράση Romanorum rex δεν είναι περίεργη στον Γρηγόριο Τουρώνης ή στις Φραγκικές πηγές», και ότι η χρήση του όρου από τον Γρηγόριο όντως δείχνει "ότι ισχυρίζονταν ή φαίνονταν ότι ισχυρίζονταν, ότι ήταν Ρωμαίοι Αυτοκράτορες"[2].

Πίνακας περιεχομένων

Το τέλος της Ρωμαϊκής ΓαλατίαςΕπεξεργασία

 
Ο αιχμαλωτισμένος Συάγριος οδηγείται ενώπιον του Αλάριχου Β΄, ο οποίος διατάζει να σταλεί στον Κλόβι Α΄.

Παρά το γεγονός ότι ήταν αποκομμένος από τα υπόλοιπα μέρη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που επιβίωναν ακόμα, ο Συάγριος κατάφερε να διατηρήσει σε ένα βαθμό τη Ρωμαϊκή εξουσία στη βόρεια Γαλατία για είκοσι χρόνια, και το κράτος του διήρκησε παραπάνω από την ίδια την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, με τους τελευταίους αυτοκράτορές της να εκθρονίζονται και να σκοτώνονται το 476 και 480. Ο Συάγριος κατάφερε να συγκρατήσει τους γειτονικούς Σάλιους Φράγκους, οι οποίοι ήταν διχασμένοι εσωτερικά με βασιλιάδες όπως ο Χιλδέριχος Α΄. Όμως, είναι γνωστό ότι ο Χιλδέριχος είχε βοηθήσει πριν τους Γαλλό-Ρωμαίους, ενώνοντας τις δυνάμεις του με κάποιον αξιωματικό Παύλο σε επιχειρήσεις εναντίον των Σαξόνων, οι οποίοι σε κάποιο χρονικό σημείο είχαν καταλάβει την Ανζέ[3].

Με τον θάνατο του Χιλδέριχου το 481 τον διαδέχτηκε ο γιος του Κλόβις Α΄. Ενώ ο πρώτος δεν έκρινε ότι υπήρχε ανάγκη να ανατρέψει την τελευταία Ρωμαϊκή βάση στη δύση, ο Κλόβις μάζεψε στρατό, διατύπωσε μια πρόκληση, και συνάντησε τις δυνάμεις του Συάγριου. Για τη σύγκρουση που ακολούθησε, τη Μάχη του Σουασόν, είναι γνωστά λίγα πράγματα, αλλά ο Συάγριος υπέστη αποφασιστική ήττα, και διέφυγε. Η επικράτειά του πέρασε στους Φράγκους[4].

Όπως έγραψε ο Έντουαρντ Γκίμπον, «δεν θα ήταν γενναιόδωρο χωρίς να έχουμε περισσότερο ακριβή γνώση να καταδικάσουμε τη φυγή του Συάγριου, που κατέφυγε μετά την ήττα στη μακρινή αυλή της Τουλούζης»[5]. Η Τουλούζη ήταν η πρωτεύουσα του Αλάριχου Β΄, βασιλιά των Βησιγότθων. Εκφοβισμένος από τους νικητές Φράγκους, οι Βησιγότθοι φυλάκισαν τον Συάγριο, και μετά τον παρέδωσαν στον Κλόβι Α΄. Πέθανε λίγο μετά, μαχαιρωμένος κρυφά σύμφωνα με τον Γρηγόριο Τουρώνης[6].

ΑπόγονοιΕπεξεργασία

Παρά τη δολοφονία του Συαγριου η οικογένεια τελικά άνθισε κάτω από Φραγκική ηγεμονία. Ο Βασιλιάς Γκούντραμ (ή Γκουντράμος) έστειλε έναν Κόμη Συάγριο σε διπλωματική αποστολή στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία το 585. Ένας άλλος απόγονος, ο Συάγρια (Syagria) έκανε μια μεγάλη δωρεά γης στους μοναχούς του Αββαείου Νοβαλέσα το 739. «Το τελευταίο γνωστό μέλος των Συάγριων ήταν ένας αβάς της Νάντουα (Nantua) που αναφέρεται το 757»[7].


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Syagrius της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Gregory of Tours, II.18; II.27
  2. S. Fanning, "Emperors and empires in fifth-century Gaul", in John Drinkwater and Hugh Elton, Fifth-Century Gaul: A Crisis of Identity? (Cambridge: University Press, 1992), pp. 288-297
  3. Gregory of Tours, II.18,19
  4. Gregory of Tours, II.27
  5. Gibbon, Decline and Fall of the Roman Empire, κεφ. 38
  6. Gregory of Tours, II.37
  7. Lucien Musset, The Germanic Invasions: The Making of Europe 400-600 AD (Barnes & Noble Books, Νέα Υόρκη 1965), σελ. 127

ΒιβλιογραφίαΕπεξεργασία

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία