Φοινίκη (Αλβανία)

οικισμός της Αλβανίας

Η Φοινίκη ή το Φοινίκι (αλβανικά: Finiq‎) είναι κωμόπολη και δήμος που βρίσκεται 8 χλμ. από το Ιόνιο Πέλαγος και 20 χλμ. βόρεια των ελληνικών συνόρων. Είναι μέρος του Νόμου Αυλώνας. Ο δήμος δημιουργήθηκε το 2015 με τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης από τη συγχώνευση των πρώην επαρχιών Αλύκου, Δίβρης, Φοινίκης, Λιβαδειάς και Μεσοποτάμου που έγιναν δημοτικές ενότητες. Η έδρα του νομού είναι το χωριό Ντρεμισι . Ο συνολικός πληθυσμός είναι 11.862 άτομα (απογραφή του 2011) από τα οποία τα 5.513 δηλαδή σχεδόν το 50% είναι Έλληνες.[1]

Φοινίκη
Necropoli di Phoinike.jpg
Άποψη της νεκρόπολης της Φοινίκης
Stema e Bashkisë Finiq.svg
Έμβλημα
Τοποθεσία στο χάρτη
Τοποθεσία στο χάρτη
Φοινίκη
39°54′0″N 20°3′0″E
ΧώραΑλβανία
Διοικητική υπαγωγήΕπαρχία Δέλβινου, Νομός Αυλώνα και Δήμος Φοινίκης
Ταχ. κωδ.9716
Ζώνη ώραςUTC+01:00 (επίσημη ώρα)
UTC+02:00 (θερινή ώρα)

Ο πληθυσμός του πρώην δήμου κατά την απογραφή του 2011 ήταν 1.333 άτομα. Ο πληθυσμός του δήμου είναι κυρίως ελληνικός, ενώ η ίδια η πόλη είναι εξ ολοκλήρου μέρος της ελληνικής μειονότητας, κρατώντας τις ελληνικές παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα. Η δημοτική μονάδα της Φοινίκης περιλαμβάνει τα χωριά Φοινίκη, Μπουρόνια, Τσλιρίμ, Βρυώνη, Καραχάτζι, Βρομερού και Μπλερίμας. Στην αρχαιότητα, η Φοινίκη ήταν το πολιτικό κέντρο της ηπειρωτικού φυλής των Χαόνων.

ΙστορίαΕπεξεργασία

Τα ερείπια της αρχαίας πόλης βρίσκονται σε έναν λόφο κοντά στη σύγχρονη πόλη. Σε αυτήν υπογράφτηκε συνθήκη το 205 π.Χ. που τερμάτιζε τον Α΄ Μακεδονικό Πόλεμο. Στην αρχαιότητα η Φοινίκη ήταν το πολιτικό κέντρο στο οποίο ζούσε η Ελληνική φυλή των Χαόνων. Η πρώιμη Βυζαντινή αρχιτεκτονική (4ος - 7ος) δείχνει έναν οικισμό στην περιοχή με μια τρίκλιτη βασιλική.[2] Ο οικισμός διατήρησε το αρχαίο του όνομα και στην Οθωμανική αυτοκρατορία, καταγράφεται ως "Φοινίκη" (1431).[3] Σύμφωνα με το "Χρονικό του Αργυροκάστρου" τα πρώτα χρόνια της Τουρκοκρατίας ήταν ειρηνικά στην Φοινίκη, μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453) οι Μουσουλμάνοι την κατέστρεψαν.[4] Στα τέλη του 16ου αιώνα η Φοινίκη εμφανίζεται ξανά σαν ένα μεγάλο αστικό κέντρο με 359 νοικοκυριά, το Αργυρόκαστρο είχε 392 και το Δέλβινο 204.[5] Οικοδομήθε ένα δεύτερο γλωσσικό σχολείο (1870).[6]

Δείτε επίσηςΕπεξεργασία

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. «Τέταρτη έκθεση που υποβλήθηκε από την Αλβανία σύμφωνα με το άρθρο 25 παράγραφος 2 της σύμβασης πλαισίου για την προστασία των εθνικών μειονοτήτων». Υπουργείο Εξωτερικών, Δημοκρατία της Αλβανίας. σελ. 98. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Δεκεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2018. 
  2. Giakoumis, 2002, σ. 123
  3. Kyriazis, Doris (2019). "Διατοπικότητα και διαχρονικότητα των νεοελληνικών γλωσσικών ιδιωμάτων της νότιας Αλβανίας". Proceedings of the International Conference Series of Modern Greek Dialects and Linguistic Theory. 8: 122
  4. Giakoumis, 2002, σ. 71
  5. Giakoumis, 2002, σ. 54
  6. http://ikee.lib.auth.gr/record/104814

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • Konstantinos., Giakoumis (2002). "The monasteries of Jorgucat and Vanishte in Dropull and of Spelaio in Lunxheri as monuments and institutions during the Ottoman period in Albania (16th-19th centuries)". University of Birmingham. Retrieved 20 May 2018.
  • Kyriazis, Doris (2019). "Διατοπικότητα και διαχρονικότητα των νεοελληνικών γλωσσικών ιδιωμάτων της νότιας Αλβανίας". Proceedings of the International Conference Series of Modern Greek Dialects and Linguistic Theory. 8: 122

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία