Άνοιγμα κυρίου μενού

Η Άννα Συνοδινού (21 Νοεμβρίου 1927 - 7 Ιανουαρίου 2016[3][4]) υπήρξε κορυφαία Ελληνίδα δραματική ηθοποιός και πολιτικός.

Άννα Συνοδινού
Θανασάκης ο πολιτευόμενος.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση21  Νοεμβρίου 1927[1]
Λουτράκι, Νομός Κορινθίας, Ελλάδα
Θάνατος7  Ιανουαρίου 2016[1]
Αθήνα, Ελλάδα
ΕθνικότηταΕλληνική
Χώρα πολιτογράφησηςΕλληνική
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΝέα ελληνική γλώσσα[2]
ΣπουδέςΔραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταπολιτικός
ηθοποιός
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/ΚίνημαΝέα Δημοκρατία
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΕυρωβουλευτής
μέλος της Βουλής των Ελλήνων (εκλογική περιφέρεια Α΄ Αθηνών)
Έλληνας υφυπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών‎
ΒραβεύσειςΘεατρικό έπαθλο Κοτοπούλη (2 φορές), Σταυρός Ευποιίας Ελλάδος, Σταυρός του Ιππότη του Ντάνεμπρο της Δανίας, του Ιππότη της Ιταλικής Λεγεώνας, παράσημο του Κέδρου του Λιβάνου.

Διακρίθηκε κυρίως σε ρόλους της αρχαίας τραγωδίας αλλά και του νεώτερου ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου. Η ερμηνεία της στην Ἀντιγόνη του Σοφοκλή το Καλοκαίρι του 1956 στο θέατρο της Επιδαύρου, την καθιέρωσε ως μία από τις μεγαλύτερες Ελληνίδες τραγωδούς που άφησαν ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους στα πρόσωπα του αρχαίου θεάτρου. Ενσάρκωσε όλες σχεδόν τις τραγικές μορφές, όπως την Πολυξένη, τις δύο Ιφιγένειες, την Άλκηστη, την Ανδρομάχη, την Ελένη, την Ηλέκτρα, την κορυφαία στις αισχύλειες Ικέτιδες, την Ιώ στον Προμηθέα δεσμώτη, την Ιοκάστη στον Οιδίποδα Τύραννο και τις Φοίνισσες, την Κλυταιμνήστρα στην Ορέστεια και την Εκάβη στην ομώνυμη τραγωδία αλλά και στις Τρωάδες του Ευριπίδη. Όλες σε "φυσική ηλικία με τις ηρωίδες", όπως συνήθιζε να λέει η ίδια, εκτός από τη Μήδεια.

Εμφανίσθηκε, επίσης, σε ελληνικές και ξένες κινηματογραφικές ταινίες, τηλεοπτικές σειρές και θεατρικές παραγωγές για την τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Η εμφάνισή της ως Ηλέκτρα στην ομώνυμη τραγωδία του Σοφοκλή από τα Επιδαύρια του 1961 αποτυπώθηκε στο σελιλόιντ, σε κινηματογραφική σκηνοθεσία Τεντ Ζάρπα[5]

Η Συνοδινού διέθετε σπάνιο μέταλλο φωνής[6] και επιβλητική σκηνική παρουσία.[εκκρεμεί παραπομπή]

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Η Άννα Συνοδινού γεννήθηκε στο Λουτράκι Κορινθίας στις 21 Νοεμβρίου 1927. Ήταν το όγδοο παιδί της οικογένειά της, που καταγόταν από την Αμοργό. Τελείωσε το Γυμνάσιο στην Αθήνα και στη συνέχεια φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου (1947-1949). Στη σκηνή  πρωτοεμφανίστηκε το 1948 στο έργο του Εντμόν Ροστάν «Σιρανό ντε Μπερζεράκ», που σκηνοθέτησε για το Εθνικό Θέατρο ο Δημήτρης Ροντήρης. Κατόπιν συνεργάστηκε με τον Ντίνο Ηλιόπουλο, τον Μίμη Φωτόπουλο και τον Νίκο Χατζίσκο στο ελεύθερο θέατρο.

ΚαριέραΕπεξεργασία

Καθιέρωση ως πρωταγωνίστριαΕπεξεργασία

Έπειτα από μερικές σποραδικές εμφανίσεις με το Εθνικό Θέατρο, υπήρξε μόνιμο στέλεχός του από το 1956 έως το 1964 και διέπρεψε για τις ερμηνείες της πλάι στην Κατίνα Παξινού, τον Αλέξη Μινωτή και τον Θάνο Κωτσόπουλο σε πρωταγωνιστικούς ρόλους της αρχαίας τραγωδίας, αλλά και του νεώτερου κλασικού ρεπερτορίου. Το 1955 και το 1957 τιμήθηκε με το έπαθλο της Μαρίκας Κοτοπούλη. Ενδιάμεσα παντρεύτηκε τον πρωταθλητή του τριπλούν και έμπορο Γιώργο Μαρινάκη (1921-2009). 

Το 1965, η Άννα Συνοδινού ίδρυσε τον θίασο «Ελληνική Σκηνή» και αναζητώντας θεατρική στέγη εκμίσθωσε το παλαιό λατομείο του Λυκαβηττού και δημιούργησε το πασίγνωστο Θέατρο Λυκαβηττού σε σχέδια του αρχιτέκτονα Τάκη Ζενέτου.

Τα χρόνια της ΧούνταςΕπεξεργασία

Με την επιβολή της δικτατορίας το 1967, διέκοψε τη θεατρική της δραστηριότητα. Η Χούντα ανακάλεσε την άδεια χρήσης του Θεάτρου του Λυκαβηττού και της αφαίρεσε το διαβατήριό της, ματαιώνοντας έτσι περιοδεία της στο εξωτερικό. Το διάστημα αυτό εργάστηκε ως δακτυλογράφος στην εμπορική εταιρεία του συζύγου της.

Το 1972 επανήλθε στο θέατρο. Εμφανίστηκε στο ρόλο της Ηλέκτρας στο Ηρώδειο και λίγο αργότερα ανασυγκρότησε την «Ελληνική Σκηνή», στην οποία συνεργάστηκε με τον Θάνο Κωτσόπουλο. Από το 1973 έως το 1975 πραγματοποίησε εμφανίσεις με το Εθνικό Θέατρο και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.

ΠολιτικήΕπεξεργασία

Μετά την πτώση της δικτατορίας αφοσιώθηκε στην πολιτική. Εξελέγη βουλεύτρια με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας στην Α' Αθηνών (1974, 1977, 1981, 1985, 1989) και διετέλεσε υφυπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή (1977-1980). Κατά τη διάρκεια της πολιτικής της σταδιοδρομίας εισηγήθηκε νομοθετικές προτάσεις για την προστασία των γερόντων, της μητρότητας, των παιδιών και ατόμων με ειδικές ανάγκες. Στον καλλιτεχνικό τομέα εισήγαγε τα μαθήματα καλλιτεχνικής παιδείας στη Μέση Εκπαίδευση, πρότεινε την ένταξη των ηθοποιών στο ΙΚΑ και την ίδρυση της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης. Το 1986 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων με τον συνδυασμό του Μιλτιάδη Έβερτ.

Τον Μάρτιο του 1990 παραιτήθηκε του βουλευτικού της αξιώματος κατά τη διαδικασία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας και την αντικατέστησε στη Βουλή ο Βάιος Σταθόπουλος. Σε μία από τις ψηφοφορίες, η βουλεύτρια των Οικολόγων Εναλλακτικών Μαρίνα Δίζη, όταν κλήθηκε να ψηφίσει, άνοιξε ένα πανό, το οποίο έγραφε «Φτάνει το θέατρο για το +1, τον Πρόεδρο και το νέφος». Η ενέργεια αυτή εξόργισε την Άννα Συνοδινού, που σε ένδειξη διαμαρτυρίας υπέβαλε την παραίτησή της, τόσο από το βουλευτικό της αξίωμα, όσο και από το κόμμα της. Έκτοτε, δεν ξανασχολήθηκε με την πολιτική.

Επιστροφή στο θέατροΕπεξεργασία

Τον ίδιο χρόνο επανήλθε στη θεατρική δραστηριότητα, ερμηνεύοντας, εκτός από αρχαίο δραματολόγιο, ρόλους του νεώτερου ελληνικού θεάτρου με το Εθνικό Θέατρο («Το μυστικό της κοντέσσας Βαλέραινας» του Γρηγόρη Ξενόπουλου, «Ο αγαπητικός της Βοσκοπούλας» του Δημήτρη Κορομηλά).

Διδασκαλία-ΣυγγραφήΕπεξεργασία

Αξιοσημείωτο ήταν το εκπαιδευτικό της έργο. Δίδαξε στις θεατρικές σχολές του Εθνικού Θεάτρου, του Πέλου Κατσέλη, της Καλλιτεχνικής Εταιρείας Αθηνών και του Ωδείου Αθηνών. Ήταν η συγγραφέας του αυτοβιογραφικού «Πρόσωπα και Προσωπεία» (Εκδόσεις Βλάση,1998) και του βιβλίου θεατρικών αναμνήσεων «Αίνος στους άξιους» (Καστανιώτης, 1999).

ΔιακρίσειςΕπεξεργασία

Τιμήθηκε με τα παράσημα Ευποιΐας και τον Ταξιάρχη του Φοίνικος του Ελληνικού κράτους καθώς και με το μετάλλιο της πόλεως των Αθηνών. Τιμές τής έχουν αποδοθεί και από ξένα κράτη για την καλλιτεχνική της προσφορά (Δανία, Γαλλία, Λίβανος, Ιταλία).

Θεατρικές παραστάσειςΕπεξεργασία

Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες συμμετείχε η Συνοδινού ως ηθοποιός.

χρονική περίοδος παράσταση ρόλος εταιρεία παραγωγής θέατρο σκηνοθέτης
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1954/1955 Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται Ριρή Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας Δημοτικό Θέατρο Πειραιά Κωστής Μιχαηλίδης
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1959/1960 Οθέλλος Δυσδαιμόνα Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας Εθνικό Θέατρο Αλέξης Σολομός
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1960/1961 Γέρμα Γέρμα Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας Εθνικό Θέατρο Αλέξης Σολομός
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1961/1962 Ρόσμερσχολμ Ρεβέκκα Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας Εθνικό Θέατρο Τάκης Μουζενίδης
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1990/1991 Τρωάδες Εκάβη Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας περιοδεία Γιώργος Θεοδοσιάδης
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1991/1992 Το μυστικό της κοντέσσας Βαλέραινας Κοντέσσα Βαλέραινα Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας Εθνικό Θέατρο Γιώργος Μεσσάλας
Ελληνική Θεατρική Περίοδος 2005/2006 Το μυστικό της κοντέσσας Βαλέραινας Κοντέσσα Βαλέραινα Ελληνική Σκηνή Άννα Συνοδινού
Θέατρο Κνωσός Λάμπρος Τσάγκας
Θέατρο Κνωσός Λάμπρος Τσάγκας

Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης


ΑναφορέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 1,2 (Αγγλικά) Find A Grave. 156814577. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  2. (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb16539606c. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  3. iefimerida.gr. «Απεβίωσε η Άννα Συνοδινού σε ηλικία 89 ετών». iefimerida.gr. https://plus.google.com/+iefimerida. Ανακτήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 2016.  Εξωτερικός σύνδεσμος στο |publisher= (βοήθεια)
  4. «Πέθανε η σπουδαία ηθοποιός Άννα Συνοδινού». www.protothema.gr. Ανακτήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 2016. 
  5. «ΗΛΕΚΤΡΑ ΣΥΝΟΔΙΝΟΥ 1». 
  6. Γεωργουσόπουλος, Κώστας. «ΑΝΝΑ ΣΥΝΟΔΙΝΟΥ Ένα Μουσικό Όργανο». Φεστιβάλ Βράχων Αφιερωμένο στην Άννα Συνοδινού. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία