Άνοιγμα κυρίου μενού

Λίβανος

χώρα της Ανατολικής Μεσογείου

Συντεταγμένες: 33°50′00″N 35°46′00″E / 33.8333°N 35.7667°E / 33.8333; 35.7667

Ο Λίβανος (Αραβικά: Λουμπνάν) είναι χώρα της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Έγινε ανεξάρτητη στις 22 Νοεμβρίου 1943 μετά από εικοσάχρονη γαλλική κατοχή. Έχει συνολική έκταση 10.452 τ.χλμ. και πληθυσμό, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2018, 6.093.509 κατοίκους (111η στον κόσμο)[1]. Πρωτεύουσα της χώρας είναι η Βηρυτός.

Δημοκρατία του Λιβάνου
الجمهورية اللبنانية
Al-Jumhūrīyyah al-Lubnānīyyah

Σημαία

Εθνόσημο
Εθνικός ύμνος: Kulluna lil-Watan lil-Ula lil-Alam
(Όλοι μας, Για τη Χώρα!)
Η θέση του Λιβάνου (πράσινο)
και μεγαλύτερη πόλη Βηρυτός
33°53′00″N 35°30′00″E / 33.8833°N 35.5°E / 33.8833; 35.5 (Βηρυτός)
Αραβικά
Κοινοβουλευτική Δημοκρατία
Μισέλ Αούν
Σαάντ Χαρίρι
Νομοθετικό σώμα
Βουλή των Αντιπροσώπων
Ανεξαρτησία
από τη Γαλλία
Ισχύον Σύνταγμα

22 Νοεμβρίου 1943
23 Μαΐου 1926 (αναθεωρήθηκε τελευταία φορά το 1989)
 • Σύνολο
 • % Νερό
 • Σύνορα
Ακτογραμμή

10.452 km2 (166η)
1,6
454 km
225 km
Πληθυσμός
 • Εκτίμηση 2018 
 • Πυκνότητα 

6.093.509[1] (112η) 
583 κατ./km2 (21η) 
Α.Ε.Π. (PPP)
 • Ολικό  (2016)
 • Κατά κεφαλή 

85,164 δισ. $[2] (85η)  
18.524 $[2] (58η) 
Α.Ε.Π. (Ονομαστικό)
 • Ολικό  (2016)
 • Κατά κεφαλή 

51,991 δισ. $[2] (82η)  
11.308 $[2] (58η) 
ΔΑΑ (2015) Steady 0,763 [3] (76η) – υψηλός
Νόμισμα Λιβανέζικη λίρα (LBP)
 • Θερινή ώρα EET (UTC +2)
(UTC +3)
Internet TLD .lb
Οδηγούν από δεξιά
Κωδικός κλήσης +961

Πίνακας περιεχομένων

ΓεωγραφίαΕπεξεργασία

Ο Λίβανος είναι μια ορεινή παραθαλάσσια χώρα μήκους από βόρεια προς νότια 220 χιλιομέτρων και πλάτους από 32 έως 55 χιλιομέτρων. Συνορεύει βόρεια και ανατολικά με τη Συρία, νότια με το Ισραήλ και δυτικά βρέχεται από τη Μεσόγειο. Έχει έκταση 10.400 τετραγωνικά χιλιόμετρα που είναι κατά το μεγαλύτερο μέρος ορεινή, εκτός από δύο πεδιάδες: μία παραλιακή στη Μεσόγειο, και την κοιλάδα Μπεκάα, ανάμεσα στα όρη Λίβανος και Αντιλίβανος.

ΔημογραφίαΕπεξεργασία

Ο πληθυσμός του Λιβάνου, σύμφωνα με τη μέση εκτίμηση των Ηνωμένων Εθνών για το 2018, είναι 6.093.509 κάτοικοι, εκ των οποίων το 54% είναι μουσουλμάνοι (διαφορετικών δογμάτων) και το 40,5% χριστιανοί (επίσης πολλών διαφορετικών δογμάτων) μεταξύ των οποίων 3.674 Μάρτυρες του Ιεχωβά[4] και το 5,5% Δρούζοι. Επίσημα αναγνωρίζονται 18 διαφορετικά θρησκευτικά δόγματα. Οι Σουνίτες μουσουλμάνοι αποτελούν το 27% του πληθυσμού ακολουθούμενοι από τους Σιίτες που αποτελούν το 24%. Οι Αλαουίτες αποτελούν το 3% του πληθυσμού της χώρας. Οι Μαρωνίτες χριστιανοί αποτελούν την σημαντικότερη πολιτικά ομάδα του Λιβάνου με 20% του συνολικού πληθυσμού. Ακολουθούν οι Ορθόδοξοι χριστιανοί που υπάγονται στο Πατριαρχείο Αντιόχειας με 9% του συνολικού πληθυσμού, οι Μονοφυσίτες με 5%, οι Καθολικοί χριστιανοί με 4% και οι Προτεστάντες με 2%. Η θρησκεία είναι απαραίτητη καθώς χρειάζεται για όλους τους τομείς της καθημερινότητας ενώ όλες οι οικογενειακές υποθέσεις καθώς και η ζωή των πιστών ρυθμίζονται από τις θρησκευτικές κοινότητες που ανήκουν αφού δεν υπάρχει αστικό δίκαιο, ούτε επιτρέπονται πολιτικοί γάμοι ή άλλες πολιτικές πράξεις. Επιπλέον η εισαγωγή στα Πανεπιστήμια, στο δημόσιο, στα σχολεία και στην αγορά εργασίας γίνεται με βάση τις θρησκευτικές κοινότητες που ανήκουν οι πιστοί. Ο πρόεδρος της χώρας πρέπει υποχρεωτικά να είναι Χριστιανός Μαρωνίτης, ο πρωθυπουργός Σουνίτης Μουσουλμάνος, ο πρόεδρος της Βουλής Σιίτης Μουσουλμάνος και ο υπουργός εξωτερικών Ορθόδοξος χριστιανός. Οι θέσεις στο κοινοβούλιο καταλαμβάνονται κατά 50% από μουσουλμάνους και κατά 50% από χριστιανούς υποχρεωτικά. Στην κυβέρνηση και το υπουργικό συμβούλιο εκπροσωπούνται όλα τα 18 αναγνωρισμένα Μουσουλμανικά και χριστιανικά δόγματα καθώς και οι Δρούζοι όπως και στο δημόσιο και τα σώματα ασφαλείας.

Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2016 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 76,3 χρόνια (75,1 χρόνια οι άνδρες και 77,7 οι γυναίκες).[5]

ΙστορίαΕπεξεργασία

 
Τύρος

Η περιοχή του Λιβάνου είναι γνωστή από τα πανάρχαια χρόνια, ως τμήμα της Φοινίκης και φημιζόταν για τα δάση της, που την αρωματική ξυλεία τους εμπορεύονταν οι Φοίνικες. Οι φοινικικές πόλεις των παραλίων του Λιβάνου και ιδιαίτερα η Τύρος είχαν αποκτήσει μεγάλη ισχύ και τα πλοία τους έπλεαν σε όλες τις τότε γνωστές θάλασσες. Αργότερα η περιοχή του Λιβάνου δέχτηκε την κυριαρχία των Περσών και των Ελλήνων, όπου στο κράτος του Μεγάλου Αλεξάνδρου αποτέλεσε τμήμα της επικράτειας των Σελευκιδών.

Στη συνέχεια, κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους, τους Βυζαντινούς, τον 7ο αιώνα από τους Άραβες και αργότερα από τους Τούρκους. Το 1861 έγινε αυτόνομο κράτος με την επίβλεψη του Σουλτάνου. Το 1914, ο Λίβανος περιήλθε στη γαλλική σφαίρα επιρροής μέχρι το 1926, οπότε αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητη δημοκρατία, με την ουσιαστική όμως διακυβέρνηση των Γάλλων. Από το 1940, οι Λιβανέζοι άρχισαν να διεκδικούν την ανεξαρτησία τους και το 1944 κατάφεραν να την αποκτήσουν. Κατά τον Αραβοϊσραηλινό πόλεμο του 1967 έγινε στόχος ισραηλινών επιθέσεων, επειδή ήταν τόπος συγκέντρωσης των Παλαιστινίων και των προσφύγων.

Στις 13 Απριλίου 1975 ξέσπασε στο Λίβανο εμφύλιος πόλεμος μεταξύ φαλαγγιτών (δεξιών χριστιανών) και αριστερών Μουσουλμάνων Παλαιστινίων που κράτησε ως τις 18 Οκτωβρίου 1976, οπότε υπογράφτηκε ανακωχή στο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας. Οι συνέπειες του πολέμου αυτού, που επιδεινώθηκε με την επέμβαση συριακών και άλλων αραβικών δυνάμεων που υποστήριζαν τους Φαλαγγίτες, ήταν δυσμενείς. Ο πόλεμος αυτός κόστισε 6.000 νεκρούς, χιλιάδες τραυματίες και καταστροφή πόλεων. Τον Ιούνιο του 1982 έγινε εισβολή Ισραηλινών, που κατέλαβαν το νότιο τμήμα της χώρας με σκοπό την εξόντωση των Παλαιστινίων. Οι ισραηλινές δυνάμεις αποχώρησαν το 2000.

Ο Λίβανος βρισκόταν υπό συριακή κατοχή μέχρι το 2005, όταν ο συριακός στρατός αποχώρησε. Πρωθυπουργός του Λιβάνου είναι ο Φουάντ Σινιόρα. Μία οργάνωση που χαίρει μεγάλης ισχύος εντός του Λιβάνου είναι η Χεζμπολλάχ. Το καλοκαίρι του 2006, η Χεζμπολλάχ απήγαγε δύο Ισραηλινούς στρατιώτες, προκαλώντας την έκρηξη ενός πολέμου ανάμεσα στο Ισραήλ και την οργάνωση ο οποίος διήρκεσε αρκετούς μήνες και προκάλεσε μεγάλες καταστροφές.

ΔιακυβέρνησηΕπεξεργασία

Αρχηγός Κράτους είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσοι είναι ηλικίας 21 ετών και άνω. Από πλευράς γυναικών, δικαίωμα να ψηφίσουν έχουν όσες έχουν συμπληρώσει την στοιχειώδη εκπαίδευση και είναι ηλικίας 21 ετών και άνω. Η ψηφοφορία είναι υποχρεωτική για τους άνδρες. Απαγορεύεται να ψηφίσουν οι στρατιωτικοί.[6]

Εκλογή προέδρουΕπεξεργασία

Το 2008 επιτεύχθηκε συμφωνία στο Κατάρ για την εκλογή Προέδρου, με τη μεσολάβηση του Αραβικού Συνδέσμου- ανάμεσα σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση στον απόηχο της χειρότερης βίας που γνώρισε η χώρα μετά τον εμφύλιο πόλεμο της περιόδου 1975-1990.[7] Συγκεκριμένα, η χώρα ήταν χωρίς Πρόεδρο από το Νοέμβριο του 2007 και προτού εκλεγεί ο Μισέλ Σουλεϊμάν προηγήθηκαν 19 αποτυχημένες προσπάθειες για εκλογή Προέδρου.

Ο Σουλεϊμάν εξελέγη Πρόεδρος από το Κοινοβούλιο στις 25 Μαΐου του 2008[8].Η εκλογή του έγινε με 118 υπέρ επί συνόλου 127 παρόντων βουλευτών στη διαδικασία. Βρέθηκαν επίσης 6 λευκά ψηφοδέλτια. Η ψηφοφορία διεξήχθη παρουσία αξιωματούχων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (των ΥΠΕΞ Γαλλίας και Ιταλίας) και επίσης αντιπροσωπείας του αμερικανικού Κογκρέσου.

Η πλειοψηφία του Κοινοβουλίου συμφώνησε στις 28 Μαΐου του 2008 να στηρίξει το Φουάτ Σινιόρα στο σχηματισμό της πρώτης κυβέρνησης της χώρας υπό τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο Σουλεϊμάν. O τελευταίος έδωσε εντολή[9] σχηματισμού κυβέρνησης στο Σινιόρα, την ίδια ημέρα.

Στις 30 Σεπτεμβρίου 2008 υιοθετήθηκε νέος εκλογικός νόμος από το Κοινοβούλιο. Με βάση αυτόν οι εκλογές θα διεξάγονται εντός μίας ημέρας και καθιερώνεται νέα διαίρεση σε εκλογικές περιφέρειες.[10]

Το 2014, το 2015 και το μεγαλύτερο μέρος του 2016 χαρακτηρίστηκαν από την αδυναμία εκλογής Προέδρου λόγω μη συμμετοχής μεγάλου αριθμού βουλευτών στην ψηφοφορία. Ο 46ος γύρος από τον Απρίλιο του 2014 έγινε στις 31 Οκτωβρίου 2016 και ο Μισέλ Αούν εξελέγη με 83 ψήφους επί συνόλου 127.[11]

Βουλευτικές εκλογές 2009Επεξεργασία

Οι κρίσιμες εκλογές για κοινοβούλιο διεξήχθησαν με τον νέο εκλογικό Νόμο, υπό δρακόντεια μέτρα ασφαλείας στις 7 Ιουνίου του 2009[12]. Ο αντισυριακός συνασπισμός, με την ονομασία συμμαχία της 14ης Μαρτίου, που έχει την υποστήριξη των ΗΠΑ και της Σαουδικής Αραβίας, απέκτησε ελαφρύ προβάδισμα έναντι της Χεζμπολάχ.[13]

Η συμμετοχή έφτασε το 55%.[14] Ωστόσο, σύμφωνα με εκτιμήσεις του BBC η συμμαχία της 14ης Μαρτίου θα συγκέντρωνε συνολικά σχεδόν 70 έδρες, δυο λιγότερες σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές του 2005. Η συμμαχία της 14ης Μαρτίου πήρε 71 έδρες επί συνόλου 128 εδρών στο κοινοβούλιο, με τη συμμαχία της 8ης Μάρτη να κερδίζει 57 έδρες.[15] Πολλοί παρατηρητές αναμένουν να δουν την εμφάνιση μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας, παρόμοιας με εκείνη που σχηματίστηκε μετά στη συμφωνία της Ντόχα, το 2008.[16] Στις 27 Ιουνίου του 2009 εξελέγη νέος πρωθυπουργός ο Σαάντ Χαρίρι.

ΜεταφορέςΕπεξεργασία

Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.

ΠολιτισμόςΕπεξεργασία

Διεθνούς φήμης καλλιτέχνες που κατάγονται από τον Λίβανο είναι μεταξύ άλλων ο Χαλίλ Γκιμπράν, ο Ουαζντί Μουαουάντ και η Φαϊρούζ.

Δείτε ΕπίσηςΕπεξεργασία

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 Μέση εκτίμηση των Ηνωμένων Εθνών για το 2018
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 «Λίβανος». ΔΝΤ. Απρίλιος 2017. Ανακτήθηκε στις 09-05-2017.  Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο: |accessdate= (βοήθεια)
  3. «Human Development Report 2016». HDRO (Human Development Report Office). Ανακτήθηκε στις 7-4-2017.  Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο: |accessdate= (βοήθεια)
  4. Βιβλίο Έτους των Μαρτύρων του Ιεχωβά 2014, Watch Tower Bible And Tract Society of Pennsylvania, σελ. 182
  5. Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, Προσδόκιμο ζωής και υγιές προσδόκιμο ζωής, Δεδομένα ανά χώρα
  6. ΛίβανοςCIA World Factbook
  7. in.gr, Πρόεδρο εξέλεξε η Βουλή του Λιβάνου έπειτα από μήνες πολιτικής παράλυσης, 25 Μαΐου 2008
  8. «Ο Μισέλ Σουλεϊμάν εξελέγη πρόεδρος του Λιβάνου». Ναυτεμπορική. 25-5-2008. 
  9. in.grΕντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Φουάντ Σινιόρα έδωσε ο πρόεδρος του Λιβάνου, 28-5-2008
  10. Ελεύθερος Τύπος, Λίβανος: Ψηφίστηκε νέος εκλογικός νόμος, 30-9-2008.
  11. Lebanon: Michel Aoun elected president, ending two-year stal, BBC, 31-10-2016.
  12. Nooz.gr, Βουλευτικές εκλογές στο Λίβανο, 7-6-2009.
  13. Εξπρές, Λίβανος-Ελαφρύ προβάδισμα του αντισυριακού συνασπισμού βλέπει ο Σαμίρ Τζατζά,7 Ιουνίου 2009.
  14. Slackman, Michael (7 Ιουνίου 2009). «Pro-Western Bloc Defeats Hezbollah in Lebanon Vote». NYT. http://www.nytimes.com/2009/06/08/world/middleeast/08lebanon.html. Ανακτήθηκε στις 7-6-2009. 
  15. «U.S.-Backed Alliance Wins Election in Lebanon». New York Times. http://www.nytimes.com/2009/06/09/world/middleeast/09lebanon.html?hp. 
  16. «March 14 bloc wins Lebanon election». Al Jazeera English. http://english.aljazeera.net/news/middleeast/2009/06/20096813424442589.html. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία