Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Βουκ Μπράνκοβιτς (σερβικά : Вук Бранковић) (1345 - 6 Νοεμβρίου 1397) ήταν ηγεμόνας της Σερβίας ο οποίος, εκτός από τον πρίγκιπα Λαζάρ ( 1371 - 1389 ), ήταν η πιο σημαντική πολιτική φυσιογνωμία στη Σερβία τις δύο τελευταίες δεκαετίες του δέκατου τέταρτου αιώνα[3]. Ανήκε στην οικογένεια των Μπράνκοβιτς και ήταν ο νεότερος γιος του σεβαστοκράτορα Μπράνκο Μλαντένοβιτς, ο οποίος κατά τους χρόνους του βασιλιά Ντούσαν (Βασιλιάς 1331 - 1346 ,αυτοκράτορας 1346 - 1355) ήταν κυβερνήτης της Οχρίδας.

Βουκ Μπράνκοβιτς
Vuk Branković.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση1345[1]
Κόσοβο
Θάνατος14  Νοεμβρίου 1397
Κόσοβο
Τόπος ταφήςΜονή Αγίου Παύλου και Μονή Χιλανδαρίου
Χώρα πολιτογράφησηςΔεσποτάτο της Σερβίας
ΘρησκείαΣερβική Ορθόδοξη Εκκλησία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΣερβικά[2]
Οικογένεια
ΣύζυγοςΜάρα Μπράνκοβιτς Λαζάρεβιτς
ΤέκναΓκρίγκορ Βούκοβιτς Μπράνκοβιτς
Τζούρατζ Μπράνκοβιτς
Lazar Vuković
ΓονείςΜπράνκο Μλαντένοβιτς
ΑδέλφιαΝικόλα Ραντόνια
Grgur Branković
ΟικογένειαBranković dynasty
Θυρεός
CoatOfArmsOfJovanStefanovicBrankovic.png
Commons page Σχετικά πολυμέσα
Χάρτης της Σερβίας με τα κρατίδια που δημιουργήθηκαν με την κατάρρευση της Σερβικής αυτοκρατορίας

Πίνακας περιεχομένων

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Ο Βουκ Μπράνκοβιτς γεννήθηκε γύρω στο 1345[4]ο πατέρας του ήταν ο κυβερνήτης της Οχρίδας και από τον αυτοκράτορα Ντούσαν πήρε τον υψηλό τίτλο του σεβαστοκράτορα. Μετά το θάνατο του Μπράνκο πριν από το Μάρτιο 1365 ο Βουκ με τον μεγαλύτερο αδελφό του Γρηγόριο αφήνει την Οχρίδα και πηγαίνει στο φέουδο της οικογένειας στην Ντρένιτσα. Όταν ο Γρηγόριος παραιτήθηκε από την κοσμική ζωή και έγινε μοναχός στην μονή Χιλανδαρίου ο Βουκ ανέλαβε μόνος του το οικογενειακό φέουδο.

Συμμετείχε στη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου εναντίον των Οθωμανών στις 28 Ιουνίου 1389, η οποία διεξήχθη στην περιοχή ιδιοκτησίας του και διοικούσε στη μάχη τη δεξιά πτέρυγα του σερβικού στρατού. Μετά τη μάχη στην οποία ο πρίγκιπας Λάζαρ σκοτώθηκε, και οι διάδοχοί του αναγνώρισαν την υπεροχή του σουλτάνου Βαγιαζήτ (1389 - 1402) ο Βουκ Μπράνκοβιτς είχε προσπαθήσει να αντισταθεί τους Οθωμανούς και να διατηρήσει την ανεξαρτησία της περιοχής του. Εκείνη την εποχή η δύναμή του φθάνει στο αποκορύφωμά της ο ίδιος όπως και ο Λάζαρος πριν από αυτόν υπέγραφε σαν πρίγκιπας των Σέρβων της περιοχής του Δούναβη[3][4]. Στις αρχές του 1392 έχασε την πόλη των Σκοπίων και αργότερα το ίδιο έτος έγινε υποτελής των Οθωμανών και κατά τη διάρκεια του 1396 το μεγαλύτερο μέρος της χώρας του ήταν κατειλημμένο από τους Οθωμανούς. Μετά την αποτυχία της σταυροφορίας στη μάχη της Νικοπόλεως του Δούναβη στις 25 Σεπτεμβρίου 1396 οι Οθωμανοί κατέλαβαν την χώρα του και ο Βουκ αιχμαλωτίστηκε.

Πέθανε στις 06 Νοεμβρίου 1397 υπό Οθωμανική αιχμαλωσία και θάφτηκε στο Άγιο όρος πιθανώς στη μονή του Αγίου Παύλου ή την μονή Χιλανδαρίου. Στη λαϊκή παράδοση έχει μείνει στην ιστορία ως προδότης προς το σερβικό λαό στη μάχη του Κοσσυφοπεδίου αν και παραβλέπεται το γεγονός ότι σχεδόν μέχρι το θάνατό του ήταν ο μόνος που αντιστάθηκε στους Οθωμανούς[4]. Ανοικοδόμησε την μονή Αγίου Παύλου σχεδόν εκ του μηδενός και βοήθησε και την μονή Χιλανδαρίου αλλά και πολλά μοναστήρια στην Σερβία[4][5]. Επίσης είναι γνωστό ότι ο ίδιος διέταξε την παραγωγή των βιβλίων[5].

Η καταγωγή της οικογένειαςΕπεξεργασία

Ο Βουκ Μπράνκοβιτς γεννήθηκε ως το τρίτος και νεότερος γιος του Δούκα Μπράνκο Μλαντένοβιτς, τρισέγγονου από θηλυγονία του Βασιλιά Στέφανου της Σερβίας, παντρεμένο με άγνωστη γυναίκα. Είχαν τέσσερα παιδιά, τρεις γιους και μία κόρη, που ήταν το μικρότερο παιδί[4], αδέλφια του ήταν οι Νικόλα (έγινε μοναχός), Γκρίγκορ και η Τεοντόρα, παντρεμένη με τον Γιώργο Τόπι του Δυραχίου

Περίπου το 1371 ο Βουκ παντρεύτηκε την ξαδέρφη του Πριγκίπισσα Μάρα της Σερβίας, μεγαλύτερη κόρη του Τσάρου Λαζάρου Χρεμπελιάνοβιτς και της Τσαρίνας Μίλιτσα. Με αυτήν είχε τρεις γιους[4]:

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb150627444. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  2. (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb150627444. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  3. 3,0 3,1 Марко Шуица, Немирно доба српског средњег века, Београд 2000, ISBN 86-355-0452-6 (стр. 24-25,77,135)
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 Андрија Веселиновић Радош Љушић, Српске династије , Нови Сад 2001. ISBN 86-83639-01-0 (стр. 82-85)
  5. 5,0 5,1 Група аутора, Историја српског народа II , Београд 1982. (стр. 24,26,48,50,51,56,58,110,144,157,182)

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία