Η Ισαβέλλα Β΄ (Isabel II de España, 10 Οκτωβρίου 1830 - 9 Απριλίου 1904) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν βασίλισσα της Ισπανίας (1833-1868).

Ισαβέλλα Β΄ της Ισπανίας
Isabel de Borbón y Borbón-Dos Sicilias.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Isabel II (Ισπανικά)
Γέννηση10  Οκτωβρίου 1830[1][2][3][4][5][6]
Μαδρίτη[7][3]
Θάνατος9  Απριλίου 1904[2][5][3]
Παρίσι[7][3]
Τόπος ταφήςΒασιλική Κρύπτη του Εσκοριάλ
Χώρα πολιτογράφησηςΙσπανία
ΘρησκείαΚαθολική Εκκλησία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΙσπανικά
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταηγεμόνας
Οικογένεια
ΣύζυγοςΦραγκίσκος Α´ της Ισπανίας (1846–1902)
ΤέκναΙσαβέλλα, Πριγκίπισσα της Αστούριας
Αλφόνσος ΙΒ΄ της Ισπανίας
Μαρία δε λα Παθ της Ισπανίας
Fernando, Prince of Asturias (1850-1850)[8]
Infante Francis of Assisi Leopold of Spain[8]
María de la Concepción de Borbón y Borbón
María Cristina de Borbón y Borbón
Cristina de Borbón y de Borbón, Infanta de España[8]
Maria de la Conception de Borbón y de Borbón, Infanta de España[8]
Μαρία δελ Πιλάρ της Ισπανίας[8]
Ευλαλία της Ισπανίας[8]
ΓονείςΦερδινάνδος Ζ΄ της Ισπανίας και Μαρία Χριστίνα των Δύο Σικελιών
ΑδέλφιαAgustín Muñoz, 1st Duke of Tarancón
Λουίζα Φερδινάνδη της Ισπανίας, δούκισσα του Μονπανσιέ
María Amparo Muñoz, 1st Countess of Vista Alegre
Infanta María Isabel Luisa of Spain
ΣυγγενείςΚάρλος Μαρία (θείος από την πλευρά του πατέρα)
ΟικογένειαΟίκος των Βουρβώνων-Ισπανίας
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαMonarch of Spain (1833–1868)
Grand Master of the Order of Santiago
ΒραβεύσειςΙππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος
Χρυσό Τριαντάφυλλο
Μεγαλόσταυρος Ιππότης του Τάγματος των Αγίων Μαυρικίου και Λαζάρου
Μεγαλόσταυρος του Τάγματος της Αμώμου Συλλήψεως της Βίλα Βισόζα
Υπογραφή
Isabella II signature.svg
Θυρεός
Royal Greater Coat of Arms of Spain (1761-1868 and 1874-1931) Version with Golden Fleece and Order of Charles III Collars.svg
Commons page Σχετικά πολυμέσα

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Φερδινάνδου Ζ΄ της Ισπανίας από την τέταρτη σύζυγό του Μαρία-Xριστίνα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών. Η Μαρία-Χριστίνα ήταν εκ μητρός ανιψιά του Φερδινάνδου Ζ΄ και ανιψιά της Μαρίας-Αντουαννέτας.

Διαδέχθηκε σε ηλικία τριών ετών τον πατέρα της Φερδινάνδο Ζ΄, όταν η μητέρα της πίεσε το Ισπανικό Ανώτατο Δικαστήριο να καταργήσει τον Σαλικό νόμο, που είχε επιβληθεί στην Ισπανία στις αρχές του 18ου αιώνα με την άνοδο της δυναστείας των Βουρβόνων στην εξουσία. Ζητούσε να επανέλθει ο παλαιός νόμος, που ίσχυε για πολλούς αιώνες στην Ισπανία. Αυτό έφερε την αντίδραση του θείου της Κάρλο-Μαρία κόμη της Μολίνα, νόμιμου διαδόχου, που επιζητούσε τον θρόνο και αντιστάθηκε επτά χρόνια με πολεμικές επιχειρήσεις. Οι οπαδοί του, οι αποκαλούμενοι Καρλιστές, συνέχισαν τις ταραχές όλον τον 19ο αιώνα.

Τα δίκαια της Ισαβέλλας Β΄ παρέμειναν με την υποστήριξη του στρατού. Το Ισπανικό Ανώτατο Δικαστήριο εγκατέστησε κοινοβουλευτική κυβέρνηση, που κατάργησε τους θρησκόληπτους νόμους και δήμευσε την εκκλησιαστική περιουσία και την περιουσία των Ιησουιτών, προκειμένου να βελτιώσει τα οικονομικά της χώρας.

Ένα στρατιωτικό κίνημα υπό τον Ιωακείμ-Μαρία Λόπεθ οδήγησε τελικά στο να κηρύξουν την Ισαβέλλα Β΄ βασίλισσα από την ηλικία των 13 ετών. Σε ηλικία 16 ετών την πάντρεψαν με τον εξάδελφό της Φραγκίσκο δε Ασίς δούκα του Κάδιθ, ο οποίος ήταν ομοφυλόφιλος, κανένα όμως από τα παιδιά τους -ή πολύ λίγα- γνώριζαν ότι πατέρας τους ήταν ο συγκεκριμένος άνθρωπος. Ο διάδοχος, για παράδειγμα, Αλφόνσος ΙΒ΄, πίστευε ότι ήταν γιος ενός από τους σωματοφύλακες της μητέρας του.

Κακή διακυβέρνηση και ανατροπήΕπεξεργασία

Σε όλη την διάρκεια της βασιλείας της περιπλέχθηκε σε συνωμοσίες, ευνόησε ανάξιους στρατηγούς και υπουργούς και επανέφερε τους αντιπαθητικούς φιλοκληρικούς νόμους. Οι μέθοδοι αυτοί, η αυταρχικότητα και η ανικανότητά της την έκαναν εξαιρετικά μισητή στον λαό.

Όλα αυτά οδήγησαν στην επανάσταση του 1868, που μετά από μία μικρή αντίσταση των στρατηγών της, εκθρονίστηκε. Άλλα γεγονότα της βασιλείας της Ισαβέλλας Β΄ ήταν ο πόλεμος με το Μαρόκο, επαναστατικές εξεγέρσεις στην Κούβα, το Πουέρτο Ρίκο και πολλές πρόοδοι στα δημόσια έργα, ιδιαίτερα στο οδικό δίκτυο, ώστε να διευκολυνθούν οι εμπορικοί δρόμοι.

Μετά την εξορία της (1868), οι Ισπανοί εκμεταλλεύτηκαν τον Γαλλο-Πρωσσικό πόλεμο και βρήκαν ως υποψήφιο μνηστήρα τον Λεοπόλδο πρίγκιπα του Χοεντσόλερν, κάτι που ο Ναπολέων Γ΄ της Γαλλίας δεν επέτρεψε, υποστήριζε όμως ο Όττο φον Μπίσμαρκ καγκελάριος της Γερμανίας.

Η Ισαβέλλα εγκαταστάθηκε και ιδιώτευσε στο Παρίσι, αφού χώρισε από τον ομοφυλόφιλο σύζυγό της, μένοντας παρ' όλα αυτά φίλη μαζί του μέχρι τον θάνατό του (1902). Το 1870 παραιτήθηκε από τα δικαιώματά της στον Ισπανικό θρόνο για λογαριασμό του μοναδικού γιου της, Αλφόνσου ΙΒ΄. Παρέμεινε στο Παρίσι, παρά την άνοδο του γιου της στον Ισπανικό θρόνο. Μία φορά επανήλθε, αλλά ο δόλιος χαρακτήρας της την περιέπλεξε σε νέες σκευωρίες και διώχθηκε οριστικά, κάνοντας μόνο πολύ προσωρινές επισκέψεις.

Τις τελευταίες ημέρες της ζωής της βρέθηκε αντιμέτωπη με τα συζυγικά προβλήματα τής μικρότερης κόρης της Ευλαλίας.

ΟικογένειαΕπεξεργασία

Παντρεύτηκε το 1846 τον εξάδελφό της Φραγκίσκο δε Ασίς των Βουρβονων-Ισπανίας δούκα του Κάδιθ και είχε τέκνα:

ΠινακοθήκηΕπεξεργασία

ΑναφορέςΕπεξεργασία