Ο Φερδινάνδος Ζ΄ (Fernando VII de España, 14 Οκτωβρίου 1784 - 29 Σεπτεμβρίου 1833) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν βασιλιάς της Ισπανίας (1813-1833). Μεγαλύτερος γιος του Καρόλου Δ΄ της Ισπανίας και της Μαρίας-Λουίζας των Βουρβόνων, κόρης του Φιλίππου δούκα της Πάρμας.

Φερδινάνδος Ζ΄ της Ισπανίας
Fernando VII, by López.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Fernando VII (Ισπανικά)
Γέννηση14  Οκτωβρίου 1784[1][2][3][4]
Ελ Εσκοριάλ[4]
Θάνατος29  Σεπτεμβρίου 1833[1][4][2][5][3]
Μαδρίτη[4]
Τόπος ταφήςΒασιλική Κρύπτη του Εσκοριάλ
Χώρα πολιτογράφησηςΙσπανία
ΘρησκείαΚαθολική Εκκλησία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΙσπανικά
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταηγεμόνας
Οικογένεια
ΣύζυγοςΜαρία Αντωνία της Νάπολης και της Σικελίας (από 1802)[6]
Μαρία Ισαβέλλα της Πορτογαλίας (από 1816)[6]
Μαρία Ιωσηφίνα της Σαξονίας (από 1819)[6]
Μαρία Χριστίνα των Δύο Σικελιών (από 1829)[6]
ΤέκναΙσαβέλλα Β΄ της Ισπανίας
Λουίζα Φερδινάνδη της Ισπανίας, δούκισσα του Μονπανσιέ
Infanta María Isabel Luisa of Spain[7]
unnamed daughter de Borbón[7]
ΓονείςΚάρολος Δ΄ της Ισπανίας και Μαρία Λουίζα της Πάρμας
ΑδέλφιαΜαρία Ισαβέλλα της Ισπανίας
Μαρία Λουΐζα της Ισπανίας
Καρλόττα της Ισπανίας
Ινφάντα Μαρία Αμαλία της Ισπανίας
Κάρλος Μαρία
Φραγκίσκος δε Πάουλα του Κάδιθ
ΣυγγενείςΦίλιππος Ε΄ της Ισπανίας (paternal great-grandparent), Κάρολος Γ΄ της Ισπανίας (παππούς από την πλευρά του πατέρα) και Αλφόνσος ΙΓ΄ της Ισπανίας (δισέγγονος)
ΟικογένειαΟίκος των Βουρβώνων-Ισπανίας
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμαmonarch of Spain (Μάρτιος 1808 – Μαΐου 1808)
monarch of Spain (1814–1833)
Γενικός Κυβερνήτης των Φιλιππίνων
Grand Master of the Order of Santiago
Βασιλιάς της Ισπανίας (Μάρτιος 1808 – Μαΐου 1808)[8]
Βασιλιάς της Ισπανίας (1813–1833)[8]
ΒραβεύσειςΙππότης του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος
Ιππότης του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ
Ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος
Τάγμα του Αγίου Ανδρέα
κολάρο του Τάγματος της Ισαβέλλας της Καθολικής
Laureate Cross of Saint Ferdinand
d:Q34206334
Order of Montesa
Τάγμα της Αλκάνταρας
Ιπποτικό Τάγμα της Καλατράβα
Μεγαλόσταυρος της Λεγεώνας της Τιμής
Τάγμα της Περικνημίδας
Grand Cross of the Sash of the Three Orders[9]
Τάγμα του Αγίου Ιανουάριου
Knight Grand Cross of the Order of Saint Ferdinand and of Merit
Τάγμα του Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι
Τάγμα του Καρόλου Γ΄
Υπογραφή
Firma de Fernando VII.png
Θυρεός
Royal Greater Coat of Arms of Spain (1761-1868 and 1874-1931) Version with Golden Fleece and Order of Charles III Collars.svg
Commons page Σχετικά πολυμέσα

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Στην νεανική του ηλικία αισθανόταν ζήλια απέναντι στον πρωθυπουργό Μανουέλ ντε Γοδόι για την συμπάθεια, που είχαν οι γονείς του απέναντι στον ντε Γοδόι, παραμερίζοντας τον ίδιο. Οι δυσαρεστημένοι από την κακή διακυβέρνηση έκαναν συνωμοσία κατά των γονιών του (1805) στο Εσκοριάλ, στην οποία συμμετείχε και ο ίδιος, στοχεύοντας και σε βοήθεια από τον Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη. Όταν η συνωμοσία καταπνίγηκε, ο Φερδινάνδος απαρνήθηκε οποιαδήποτε σχέση του μαζί της.

Ο πατέρας του εκθρονίστηκε από πραξικόπημα (Μάρτιος 1808) και ανέβηκε αυτός στον θρόνο· τότε στράφηκε στον Ναπολέοντα για βοήθεια. Ο Ναπολέων τον ανάγκασε να παραιτηθεί, αιχμαλωτίζοντας τον στο Βαλενσέ για επτά χρόνια. Τον Μάρτιο του 1814 οι σύμμαχοι του επέτρεψαν να επιστρέψει στην Μαδρίτη, ενώ ο Ισπανικός λαός κατηγορούσε -τις πεφωτισμένες τακτικές των Γαλλόφιλων, που επέφεραν τους Ναπολεόντειους πολέμους και την κατοχή- στον επανερχόμενο Φερδινάνδο Ζ΄.

Αντιλαϊκές επιλογές και ταραχέςΕπεξεργασία

Ο Φερδινάνδος Ζ΄ εγγυήθηκε το Σύνταγμα και τις ελευθερίες του λαού, αλλά μόλις μέσα σε τέσσερις εβδομάδες, πιεζόμενος από συντηρητικούς κύκλους από τον χώρο της Εκκλησίας, άλλαξε διαμετρικά γνώμη και απαρνήθηκε το Σύνταγμα. Επέσυρε το πατροπαράδοτο Βουρβονικό δόγμα, ότι ο βασιλιάς είναι η προσωποποίηση του κράτους.

Οι πόλεμοι στις Ισπανικές αποικίες της Αμερικής, με τους επαναστάτες να καθοδηγούνται από τον Σιμόν Μπολίβαρ, ήταν πολύ σκληροί. Το κράτος ήρθε γρήγορα υπό πτώχευση, αφού οι Αμερικανικές αποικίες αρνούνταν να πληρώσουν φόρους. Στο απολυταρχικό σύστημα που επέβαλε, διοικούσε μια μικρή κλίκα ευνοουμένων υπουργών του, που τους άλλαζε μέσα σε λίγους μήνες, κάτι που τους εξόργιζε σημαντικά.

Οι μέθοδοί του άρχισαν να επιφέρουν οργή και δυσπιστία σε όλους.

Το 1820 προκλήθηκε επανάσταση, που επιζητούσε να επανέλθει το Σύνταγμα του 1812· προκλήθηκαν ταραχές και τα στρατεύματα του Ραφαέλ Ριέγο συνέλαβαν τον Φερδινάνδο Ζ΄ αιχμάλωτο. Ο βασιλιάς στην επιστροφή του είχε επαναφέρει μαζί του και τους Ιησουίτες, οι οποίοι τότε γνώρισαν σκληρές διώξεις, αφού σφαγιάσθηκαν 25 από αυτούς στην Μαδρίτη (1822).

Στις αρχές του 1823 μετά την Συνέλευση της Βερόνα, η Γαλλία αποφάσισε να επιτεθεί στην Ισπανία, για χάρη -όπως ανέφερε- του εκθρονισμένου βασιλιά της, απόγονο του δικού της μεγάλου βασιλιά Ερρίκου Δ΄. Οι επαναστάτες έφεραν τον Φερδινάνδο στο Κάδιθ.

Μετά την μάχη του Τροκαντερό και την πτώση του Κάδιθ, ο Φερδινάνδος επανήλθε στον Ισπανικό θρόνο. Παρά τους όρκους που έκανε τρία χρόνια, ότι θα σεβαστεί το Σύνταγμα και τις λαϊκές ελευθερίες, καταπάτησε τις υποσχέσεις του, δολοφονώντας πλήθος επαναστατών.

Προβλήματα διαδοχήςΕπεξεργασία

Άρχισε να αλλάζει πάλι συνέχεια υπουργούς μέσα σε λίγους μήνες, ενώ τα τελευταία χρόνια της ζωής του, άρρωστος σωματικά και ψυχικά, είχε γίνει ανίκανος για οτιδήποτε. Έκανε τέταρτο γάμο με την Μαρία-Χριστίνα, με την οποία έκανε δύο κόρες, την Ισαβέλλα και τη Λουίζα-Φερνάντα, ενώ δεν είχε κάνει κανέναν γιο από τους προηγούμενους γάμους του. Η σύζυγός του προσπαθούσε να τον πείσει να εγκαταλείψει τον Σαλικό νόμο, που ίσχυε στην Γαλλία και να ορίσει διάδοχο την πρώτη κόρη του. Αυτός αρχικά δέχθηκε, αλλά όταν αρρώστησε, τον πλησίασαν ιερείς, υποστηρικτές του αδελφού του Κάρλο-Μαρία κόμη της Μολίνα, και του ζήτησαν να αλλάξει γνώμη. Τελικά απεβίωσε, χωρίς να πάρει οριστική απόφαση και τότε η σύζυγός του Μαρία-Χριστίνα, σαν αντιβασίλισσα της 3ετούς κόρης της Ισαβέλλας Β΄, ανέλαβε την εξουσία. Ο Κάρλο-Μαρία το αμφισβήτησε, με αποτέλεσμα να αντισταθεί δυναμικά και να ξεσπάσουν όλον σχεδόν τον υπόλοιπο αιώνα οι περίφημοι Καρλικοί πόλεμοι.

ΟικογένειαΕπεξεργασία

Νυμφεύτηκε πρώτα το 1802 την εξαδέλφη του Μαρία-Αντωνία των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρη του Φερδινάνδου Α΄ των Δύο Σικελιών· δεν απέκτησαν επιζώντες απογόνους.

Το 1806 απεβίωσε η Μαρία-Αντωνία και το 1816 ο Φερδινάνδος Ζ΄ έκανε δεύτερο γάμο με την ανιψιά του Μαρία-Ισαβέλλα των Αβίς-Μπραγκάνσα, κόρη του Ιωάννη ΣΤ΄ της Πορτογαλίας· δεν είχε επιζώντα τέκνα.

Το 1818 απεβίωσε η Μαρία-Ισαβέλλα και το 1819 ο Φερδινάνδος Ζ΄ έκανε τρίτο γάμο με τη Μαρία-Ιωσηφίνα-Αμαλία των Βέττιν, κόρη του Μαξιμιλιανού διαδόχου στο εκλεκτοράτο της Σαξονίας· δεν απέκτησαν απογόνους.

Το 1829 απεβίωσε η Μαρία-Γιοζέφα-Αμαλία και το ίδιο έτος ο Φερδινάνδος Ζ΄ έκανε τέταρτο γάμο με την ανιψιά του Μαρία-Χριστίνα των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρη του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών και είχε τέκνα:

ΠρόγονοιΕπεξεργασία

ΑναφορέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 1,2 «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Ferdinand-VII. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  2. 2,0 2,1 2,2 (Αγγλικά) Find A Grave. 8852608. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. 3,0 3,1 3,2 (Γερμανικά) Εγκυκλοπαίδεια Μπρόκχαους. ferdinand-ferdinand-vii. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 «Diccionario biográfico español» (Ισπανικά) Real Academia de la Historia. 2011. 10096/fernando-vii. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  5. Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) The Peerage. p10189.htm#i101888. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 p10189.htm#i101888. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
  7. 7,0 7,1 Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) The Peerage.
  8. 8,0 8,1 Ανακτήθηκε στις 22  Μαρτίου 2020.
  9. www.ordens.presidencia.pt?idc=154.