Κώστας Σφήκας

Έλληνας σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός

Ο Κώστας Σφήκας (Αθήνα, 1927 - Αθήνα 25 Μαΐου 2009) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός του κινηματογράφου. Για την ταινία του Το Μοντέλο κέρδισε εξ ημισείας το βραβείο καλύτερης καλλιτεχνικής ταινίας στο 15ο Φεστιβάλ ελληνικού κινηματογράφου.

Κώστας Σφήκας
Γέννηση1927
Αθήνα, Ελλάδα
Θάνατος25 Μαΐου 2009
Αθήνα
ΕθνικότηταΕλληνική
Χώρα πολιτογράφησηςΕλλάδα
Ιδιότηταηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης κινηματογραφικών έργων[1]
Είδος τέχνηςΣκηνοθέτης,Σεναριογράφος, Ηθοποιός
Καλλιτεχνικά ρεύματαΝέος ελληνικός κινηματογράφος
ΒραβεύσειςΚαλύτερη καλλιτεχνική ταινία, 15ο Φεστιβάλ ελληνικού κινηματογράφου

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Τα πρώτα χρόνιαΕπεξεργασία

Ο Σφήκας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1927. Από εφηβική ηλικία ξεκίνησε να εργάζεται στα Ελληνικά Ταχυδρομεία, όπου και παρέμεινε μέχρι που συνταξιοδοτήθηκε.

Σκηνοθετικό ξεκίνημαΕπεξεργασία

Το 1961 ξεκίνησε ως ντοκιμαντερίστας με τις μικρού μήκους ταινίες του «Εγκαίνια» (1962), η οποία καταγράφεται ως σκηνοθετημένο ντοκιμαντέρ, «Αναμονή» (1963) και «Θηραϊκός Όρθρος» (1968), με συν-σκηνοθέτη τον Σταύρο Τορνέ, που αγοράζεται αργότερα από το ΜΟΜΑ της Νέας Υόρκης. Στα χρόνια της δικτατορίας φαίνεται πως αναπτύσσει μία τελείως διαφορετική κινηματογραφική προσέγγιση-προβληματική, εντελώς έξω απ’ οτιδήποτε είχε φανεί έως τότε στο εγχώριο σινεμά. Ταγμένος στον πειραματικό κινηματογράφο, ο Κώστας Σφήκας σκηνοθέτησε ντοκιμαντέρ και ταινίες μυθοπλασίας, αποτελώντας μια σταθερά εναλλακτική φωνή στο χώρο ελληνικού κινηματογράφου, τον "τελευταίο ιδαλγό του μοναχικού μας σινεμά".[2][3]

Μετέπειτα κινηματογραφική πορείαΕπεξεργασία

Ο Κώστας Σφήκας είναι ένας σκηνοθέτης που δοκίμασε, θα έλεγε κανείς στα άκρα, τις ανοχές και τις αντοχές της κινηματογραφικής δημιουργικότητας, στοχάστηκε και μόχθησε για μια άλλη, εντελώς ριζοσπαστική και αποκλίνουσα από το συνήθη αφηγηματικό σινεμά, προσέγγιση του κινηματογραφικού πολιτισμού. Σε άλλες εποχές και σε άλλες συνθήκες θα ήταν ένας απόκληρος. Σ’ εκείνες τις εποχές και σ’ εκείνες τις συνθήκες αντιμετωπίστηκε σαν μια βεβαίως ακραία αλλά σεβαστή και υπαρκτή τάση, που εμπλούτιζε τους προβληματισμούς για το τι είναι, πώς κατασκευάζεται, πώς διαβάζεται, πώς γίνεται αποδεκτή η κινηματογραφική δημιουργία.[4] Το «Μοντέλο» είναι μια ταινία, έξω από τα ελληνικά δεδομένα και καθιερωμένα, που από την αρχή ξαφνιάζει. Είναι βουβή, χωρίς ήχο και μουσική –βασικά δεν έχει ηθοποιούς, παρότι υπάρχουν ανθρώπινες φιγούρες, δεκάδες φιγούρες, που κινούνται στο κάδρο–, αποτελούμενη από ένα μόνο πλάνο! Η ταινία βασίζεται πάνω σε μια ιδέα συγγενική της ιδέας του Αϊζενστάιν για κινηματογράφηση των οικονομικών σχέσεων όπως περιγράφονται στο Κεφάλαιο του Μαρξ. Μετά από αυτό το πρωτοποριακό ξεκίνημα ο Σφήκας θα συνεχίσει με την ταινία Μητροπόλεις (1975), Αλληγορία (1986), Το προφητικό πουλί των θλίψεων του Πάουλ Κλέε (1995), Προμηθεύς Εναντιοδρομών (1998), Η Γυναίκα της… και ο Συλλέκτης (2002), Μεταμόρφωση (2007).[5]

Μεταφραστικό έργοΕπεξεργασία

Το μεταφραστικό έργο του Σφήκα είναι σημαντικό.[6] Μετέφρασε τα έργα των Σεργκέι Αϊζενστάιν: «Κινηματογράφος και ζωγραφική», «Πέρα από τους αστέρες», και «Η μορφή του φιλμ», Αντρέ Μπαζέν: «Τι είναι ο κινηματογράφος (οντολογία και γλώσσα, Μια αισθητική του ρεαλισμού και του νεορεαλισμού», Νοέλ Μπερτς: «Πράξη του κινηματογράφου». Κορυφαία στιγμή του μεταφραστικού του έργου αποτελεί η εργασία του πάνω στη «Θεία κωμωδία» του Δάντη Αλιγκέρι. Έχει μεταφράσει επίσης τα έργα του Μπαλζάκ «Λαμπρότητες και αθλιότητες εταιρών» και «Χαμένα Όνειρα».

Άλλες δραστηριότητεςΕπεξεργασία

Οι επισκέψεις του Κώστα Σφήκα στα γραφεία της Cinetic για 30 ολόκληρα χρόνια, δημιούργησαν μια παράδοση συζητήσεων υψηλού επιπέδου με τον Λάκη Παπαστάθη και τον Τάκη Χατζόπουλο,δημιουργών της εκπομπής και οδήγησαν στη δημιουργία δέκα εκπομπών του για το Παρασκήνιο: Ο Βιολονίστας Τάτσης Αποστολίδης, Η Σημειογραφία στο έργο του Γιάννη Χρήστου, Το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, Το Τσίρκο, Φωνές και Στέκια του Ρεμπέτικου, Ο Εξπρεσιονισμός στον Κινηματογράφο, Ο Μισάνθρωπος του Μολιέρου, Το Μοντάζ στον Αϊζενστάϊν, Μια Αλληγορία της Εξουσίας, Ο Αινιγματικός Κύριος Ιούλιος Βερν.[7]

ΕργογραφίαΕπεξεργασία

ΚινηματογράφοςΕπεξεργασία

ΣκηνοθεσίαΕπεξεργασία

  • Εγκαίνια 1961 μικρού μήκους
  • Αναμονή 1962 μικρού μήκους
  • Θηραϊκός όρθρος 1968 (μαζί με τον Σταύρο Τορνέ)
  • Μοντέλο 1974
  • Μητροπόλεις 1975
  • Αλληγορία 1986
  • Το προφητικό πουλί των θλίψεων του Πάουλ Κλέε 1995
  • Προμηθεύς εναντιοδρομών 1998
  • Η γυναίκα της... και ο συλλέκτης (Αλληγορία ΙΙΙ) 2002
  • Μεταμόρφωση 2007

Σενάρια σε δουλειές άλλων σκηνοθετώνΕπεξεργασία

  • Το σπίτι της ηδονής 1961 του Γιώργου Ζερβουλάκου
  • Μικρές Αφροδίτες 1963 του Νίκου Κούνδουρου
  • Κιέριον1974 του Δήμου Θέου

Ηθοποιός, ΑφηγητήςΕπεξεργασία

Μέρες του '36 1972 του Θόδωρου Αγγελόπουλου

Κιέριον 1974 του Δήμου Θέου

Τα χρώματα της ίριδος 1974 του Νίκου Παναγιωτόπουλου

Η διαδικασία 1976 του Δήμου Θέου

Οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας 1978 του Νίκου Παναγιωτόπουλου

Ανατολική περιφέρεια 1979 του Βασίλη Βαφέα

Μελόδραμα 1980 του Νίκου Παναγιωτόπουλου

Ρεπό 1982 του Βασίλη Βαφέα

Η γυναίκα που έβλεπε τα όνειρα 1989 του Νίκου Παναγιωτόπουλου

Σταγόνα στον ωκεανό 1995 της Ελένης Αλεξανδράκη

Μέρες Οργής 1995 του Βασίλη Μαζωμένου

Ο θρίαμβος του Χρόνου 1996 του Βασίλη Μαζωμένου

Μη μου άπτου 1996 του Δημήτρη Γιατζουτζάκη

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
  2. Κώστας Σφήκας στο cinephilia
  3. Μοντέλο στη lifo
  4. Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης στον Κατάλογος Φεστιβάλ
  5. Κ.Σφήκας στο flix
  6. Μεταφράσεις στο Βιβλίονετ
  7. Παρασκήνιο στο lakispapastathis

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία