Μηχανή σειράς 220 ΤΡΑΙΝΟΣΕ (DE2000)

(Ανακατεύθυνση από Μηχανή σειράς 220 ΟΣΕ (DE2000))

Η Σειρά 220 της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, γνωστή και ως DE 2000, είναι σειρά πετρελαιοκίνητων μηχανών έλξης που λειτουργεί η ΤΡΑΙΝΟΣΕ και η Rail Cargo Logistics.[1][2] Αποτελεί τμήμα του τροχαίου υλικού του ΟΣΕ. Κατασκευάστηκε από την ADtranz στο Κάσσελ της Γερμανίας ως σειρά Α.471 και τέθηκαν σε λειτουργία στον ΟΣΕ το το 1998. Συνολικά, παράχθηκαν 36 μονάδες, με αρίθμηση 220 001 - 220 036 και είναι η σειρά ντιζελομηχανών με τις περισσότερες μονάδες και η ισχυρότερη του δικτύου σήμερα. Τροφοδοτούνται με ρεύμα από δύο πετρελαιοκινητήρες τύπου MTU 12V396TC13 (τους ίδιους με τις Α/Α σειράς 520 , με συνδυασμένη διαρκή ισχύ 2717 ίππων[3] (περίπου 2100 kW) που κινούν ο καθένας τους μια ηλεκτρογεννήτρια που παράγει ρεύμα για την λειτουργία των 4 ηλεκτροκινητήρων, αυτοί οι ηλεκτροκινητήρες μεταδίδουν την κίνηση στους τροχούς δηλαδή είναι ηλεκτρικό τρένο απλά το ρεύμα παράγεται από 2 γεννήτριες που παίρνουν κίνηση-περιστροφή-διέγερση-λειτουργία από πετρελαιοκινητήρα (2 ηλεκτροπαραγωγά ζεύγη βαρέως τύπου) και φτάνουν ταχύτητες τουλάχιστον μέχρι 160 km/h.

Σειρά 220 ΤΡΑΙΝΟΣΕ (DE 2000, ez. A.470)
Νέες DE2000 (Πειραιάς).jpg
Οι 220 011 , 220 029, 220 035 στο Κεντρικό Εργοστάσιο Πειραιά (ΚΕΠ) στα τέλη του 2020
Πληροφορίες
Σε λειτουργία1998 – σήμερα
ΚατασκευαστήςAdTranz
Τόπος κατασκευήςΚάσσελ, Flag of Germany.svg Γερμανία
Όνομα γενιάςDE2000
Είσοδος σε λειτουργία1998
Κατασκευάστηκαν36
Αριθμός εκτός λειτουργίας14
ΔιαχειριστήςFlag of Greece.svg ΤΡΑΙΝΟΣΕ, Flag of Greece.svg RailCargo GA (220 032)
ΓραμμέςΕπιβατικά δρομολόγια και εμπορικές αμαξοστοιχίες
Διευκρινίσεις
Μήκος τρένου19,4 μ. (μετά συγκρουστήρων)
Πλάτος2,95 μ.
Ύψος4,26 μ.
Διάμετρος τροχών1100 χιλ.
Μέγιστη ταχύτητα160 km / h (200 σε περίπτωση μετατροπής σε ηλεκτράμαξες.)
Βάρος80 τόνοι (81,6 σε τάξη πορείας)
ΈλξηDE
Πρωτοστάτης2x MTU 12V396TC13
Είδος μηχανής2x MTU 12V396TC13
Ελκτική δύναμη260 kN (κατά την εκκίνηση)
ΜετάδοσηΗλεκτρική
Σύστημα πέδηςΗλεκτροδυναμική
Κανονικό (1,435 μ.)

Το σύνολο των μηχανών σχεδιάστηκε από τους κατασκευαστές ενώ η τελική συναρμολόγηση έγινε στο Oerlikon της Ελβετίας. Βασίζονται στο πρότυπο Octeon της ADtranz, και είναι παρόμοιες με τις Ιταλικές E412 και τις PKP EU43, (με την διαφορά του ότι του ΟΣΕ είναι πετρελαιοκίνητες). Τέλος, είναι μετατρέψιμες σε ηλεκτράμαξες ισχύος 5500 kW και μέγιστη ταχύτητα 200 χλμ/ώ.[4][5]

ΙστορικόΕπεξεργασία

Το 1993, με την διακήρυξη 2002/93, ο ΟΣΕ έκανε διαγωνισμό για την προμήθεια θερμοηλεκτρικών και ηλεκτρικών ελκτικών μονάδων, στο γενικότερο πλαίσιο του εκσυγχρονισμού του δικτύου κανονικού εύρους, και εν μέσω ενός προγράμματος για την ανανέωση των κινητήριων μονάδων, λόγω προβλημάτων λειτουργίας πολύτυπου και γηρασμένου στόλου. Η παραλαβή συμπεριλάμβανε 25 δηζελοηλεκτράμαξες (Δ/Η) και 6 ηλεκτράμαξες (Η/Α), οι οποίες αποτέλεσαν την σειρά Η.561 (Αργότερα 120). Οι δηζελοηλεκτράμαξες έχουν διαρκή ισχύ 2100kW και οι ηλεκτράμαξες 5000kW. Ο στόχος του ΟΣΕ ήταν το χαμηλό κόστος συντήρησης, η χαμηλή κατανάλωση καυσίμου/ηλεκτρικής ενέργειας, η προστασία της γραμμής, η θέρμανση των επιβατικών συρμών, η εκτέλεση εμπορικών και επιβατικών αμαξοστοιχιών με ταχύτητα των 160 χλμ/ω για της Δ/Η και 200 για τις Η/Α και η μετατρεψιμότητα των Δ/Η σε Η/Α.[6]Νικητές του διαγωνισμού ήταν οι Siemens και Krauss-Maffei για τις Η/Α και η ABB Henschel AG (Η οποία έγινε AdTranz όταν παρελήφθησαν) για τις Δ/Η. Τελικά, το 1995, γίνεται η παραγγελία των 26 μηχανών έλξης, τύπου ADtranz DE2000, με κόστος 210 εκατομμυρίων γερμανικών μάρκων [5]. Η κοινοπραξία πρότεινε να βασιστεί στην ECO 2000, έναν modular τύπο που λειτουργούσε ήδη στην Ελβετία (Η/Α σειράς 460), την Γερμανία (ICE), κά., με ορισμένες τροποποιήσεις, όπως:[7]

  1. Μείωση του βάρους στους 20 τόνους ανά άξονα.
  2. Μετατρεψιμότητα των μηχανών σε ηλεκτράμαξες με ισχύ 5500kW και Vmax 200 χλμ/ω

Οι νέες μηχανές έλξης διαθέτουν τριφασικούς κινητήρες, οδήγηση IGA, φορεία Flexifloat, και ηλεκτρονικό έλεγχο σε πραγματικό χρόνο, ενώ συνδυάζουν ηλεκτρικά και μηχανικά μέρη. Οι κινητήρες είναι του τύπου MTU 12V396TC13, όπως και στις αυτοκινητάμαξες σειράς 520. Στην κατασκευή συμμετείχαν τα εργοστάσια του Κάσσελ (φορεία), του Μάνχαϊμ (ηλεκτρικά μέρη), της MTU Friedrichshafen (πετρελαιοκινητήρες), της Πολωνίας (υπερκατασκευές ελαφρού χάλυβα), της Βρετανίας (Οροφές με μηχανισμούς) και της Αυστρίας (ηλεκτροκινητήρες και μετασχηματιστές), ενώ η τελική συναρμολόγηση έγινε στο Oerlikon (Zυρίχη) της Ελβετίας. Με την ολοκλήρωση της κατασκευής τους, ξεκίνησαν δοκιμές στην Γερμανία και την Ελβετία, και συγκεκριμένα μεταξύ St. Gotthard και Lotschberg. Οι μονάδες παραλήφθηκαν σταδιακά από τις 19 Μαρτίου 1998 (με πρώτες τις Α.475 και Α.478 να φτάνουν στο λιμάνι της Ελευσίνας, μέσω Τεργέστης) μέχρι τις 22 Νοεμβρίου του ιδίου έτους και αριθμήθηκαν Α.471 έως Α.496. Ως έδρα, ορίστηκε το Μηχανοστάσιο Αγίου Ιωάννη Ρέντη (Μ.Α.Ι.) Οι δοκιμές ξεκίνησαν την 1η Απριλίου 1998, όπου έφτασαν ταχύτητες μέχρι 160 km/h. Οι μηχανές έλξης μπήκαν σε χρήση στις 14 Απριλίου 1998, στην αμαξοστοιχία 500 Αθηνών-Θεσσαλονίκης (Α.478) και 502 (Α.475). Αφού επεκτάθηκαν σε όλο τον άξονα Αθηνών-Θεσσαλονίκης-Αλεξανδρούπολης, η χρήση τους επεκτάθηκε και σε εμπορικά δρομολόγια. Στις 29 Απριλίου 1998, έγινε η επίσημη παρουσίαση στον Σταθμό Λαρίσης. Τον Φεβρουάριο του 1999, για άγνωστους λόγους, ο ΟΣΕ έδωσε εντολή στην ADtranz για μείωση της μέγιστης ταχύτητας στα 140 χλμ/ω.[7] Αργότερα, άλλαξε η αρίθμησή τους, από Α.4ΧΧ, έγιναν 220 0ΧΧ και πλέον ονομάζονταν σειρά 220. Από το 2018, η 220 032, είναι μισθωμένη από την RCLG.[1]

Εξέλιξη εμφάνισηςΕπεξεργασία

Εργοστασιακός χρωματισμόςΕπεξεργασία

Ο εργοστασιακός χρωματισμός των μηχανών αποτελείται από δύο τραπέζια, ένα μεγάλο λευκό, όπου τοποθετούνται το λογότυπο και η αρίθμηση του ΟΣΕ, σε μπλε χρώμα κι ένα μπλε μικρότερο σε κόκκινο υπόβαθρο, το οποίο καλύπτει την μεγαλύτερη επιφάνεια των οχημάτων. Στις μετώπες, τοποθετείται ένα λευκό αντεστραμμένο τρίγωνο, στο οποίο οφείλουν το προσωνύμιο "Marlboro"

Νέος χρωματισμόςΕπεξεργασία

Ο χρωματισμός αυτός, είναι ολόιδιος του εργοστασιακού, αλλά με το νέο λογότυπο του ΟΣΕ, σε μπλε-πορτοκαλί χρώμα.

Εξέλιξη χρωματισμών
     
1998-2004 2004-2020 2020-σήμερα


ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 «MainlineDiesels.net - [GR] Rail Cargo Logistics - Goldair to launch own services». www.mainlinediesels.net. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουλίου 2019. 
  2. Ltd, DVV Media International. «RCG venture runs Greek freight trains». Railway Gazette (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2019. 
  3. (Σ.Φ.Σ.), Σύλλογος Φίλων του Σιδηροδρόμου (1997). Οι Ελληνικοί Σιδηρόδρομοι: Η διαδρομή τους από το 1869 έως σήμερα. Εκδόσεις Μίλητος. σελ. 174. ISBN 9789608460072. 
  4. (Σ.Φ.Σ.), Σύλλογος Φίλων του Σιδηροδρόμου (1997). Οι Ελληνικοί Σιδηρόδρομοι: Η διαδρομή τους από το 1869 έως σήμερα. Εκδόσεις Μίλητος. σελ. 174. ISBN 9789608460072. 
  5. 5,0 5,1 UK, DVV Media. «Convertible diesels arrive in Greece» (στα αγγλικά). Railway Gazette. http://www.railwaygazette.com/news/single-view/view/convertible-diesels-arrive-in-greece.html. Ανακτήθηκε στις 2018-01-01. 
  6. Μαγκανάρης, Γιάννης (Ιούλιος 1997). «θερμοηλεκτρικές και ηλεκτρικές ελκτικές μονάδες με τριφασικούς ασύγχρονους ηλεκτροκινητήρες έλξης, μια επιλογή του ΟΣΕ με τεχνολογία του 2000.». Σιδηροτροχιά. http://sfs.gr/2020/02/14/%cf%83%ce%b9%ce%b4%ce%b7%cf%81%ce%bf%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%87%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b5%cf%85%cf%87%ce%bf%cf%83-15/. 
  7. 7,0 7,1 Κλώνος, Αρτέμης (Ιούνιος 1999). «Δ/Η ADtranz A 471 - A496: Ένας χρόνος στο Ελληνικό δίκτυο». Σιδηροτροχιά: σελ. 45-47. http://sfs.gr/2020/02/14/%cf%83%ce%b9%ce%b4%ce%b7%cf%81%ce%bf%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%87%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b5%cf%85%cf%87%ce%bf%cf%83-18/.