Άνοιγμα κυρίου μενού
Η ράμπα εκκίνησης του 55ου Ράλι Ακρόπολις

To Ράλι Ακρόπολις (επίσημη εμπορική ονομασία τα τελευταία χρόνια: The rally of Gods [GR: Το ράλι των Θεών]) είναι ένας από τους παλαιότερους και σημαντικότερους αγώνες αυτοκινήτου. Ξεκίνησε να διοργανώνεται από την ΕΛΠΑ το 1951 και πλέον αποτελεί μέρος του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλι (WRC). Θεωρείται από τα πιο απαιτητικά και ανταγωνιστικά Ράλι του πρωταθλήματος.

ΙστορίαΕπεξεργασία

Το 1951, από μια ιδέα μιας ομάδας οδηγών και με την βοήθεια της Shell διοργανώθηκε ένας αγώνας 1923 χιλιομέτρων. Ένα από τα ιδρυτικά μέλη του, ως πρόεδρος της Ελληνικής Λέσχης Αυτοκινήτου & Περιηγήσεων (ΕΛΠΑ), υπήρξε ο παράγοντας του Παναθηναϊκού, Απόστολος Νικολαΐδης.[1][2] Ο αγώνας ξεκίνησε από την Αθήνα και πέρασε κατά σειρά από τις πόλεις Τρίπολη, Λάρισα, Θεσσαλονίκη, Σέρρες, Καβάλα, Θεσσαλονίκη με τον τερματισμό να γίνεται στην Αθήνα. Την επόμενη χρονιά (1952) η ΕΛΠΑ αναλαμβάνει την διοργάνωση του αγώνα και το 1953 ο αγώνας γίνεται διεθνής. Το 1960 ο αγώνας συμπεριλαμβάνεται στους αγώνες του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Από το 1973 συμπεριλαμβάνεται στο παγκόσμιο πρωτάθλημα οδηγών και στο παγκόσμιο πρωτάθλημα κατασκευαστών του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλι. Επίσης περιλαμβάνεται στα πανελλήνια πρωταθλήματα και κύπελλα κλάσεων, στο κύπελλο της FIA για αυτοκίνητα παραγωγής και στο παγκόσμιο κύπελλο για κατασκευαστές αυτοκινήτων τουρισμού.

Νεότερα χρόνια (2005 έως σήμερα)Επεξεργασία

Το 2005 κέντρο του αγώνα ήταν η Λαμία. Μια υπερειδική διαδρομή έλαβε μέρος στο Ολυμπιακό Στάδιο με μεγάλη επιτυχία. Εκείνη την χρονιά, το ραλι Ακρόπολις ψηφίστηκε ως το καλύτερο ράλι για το 2005. Το 2006 το κέντρο του αγώνα μεταφέρθηκε στην Αθήνα και στα γύρω βουνα. Το service park ήταν στον χώρο του Ολυμπιακού σταδίου Αθηνών. Αυτή την χρονιά έγιναν δύο υπερειδικές στο Ολυμπιακό στάδιο, μια φορά την πρώτη μέρα του αγώνα και μια την τελευταία. Το 2007 το κέντρο του αγώνα ήταν και πάλι η Αθήνα. Το 2007 υπήρξαν 3 υπερειδικές, οι οποίες έλαβαν χώρα στο Ολυμπιακό Ιππικό Κέντρο στο Μαρκόπουλο. To 2009 το ράλι διεξήχθη στο Λουτράκι Κορινθίας και νικητής αναδείχθηκε ο Φιλανδός Μίκο Χίρβονεν στις 14 Ιουνίου.[3] Το 2011 ο διάσημος και πιο σκληρός αγώνας του παγκοσμίου πρωταθλήματος επανήλθε στο αγωνιστικό καλεντάρι της Παγκοσμίου Ομοσπονδίας Αυτοκινήτου. Το 2011 το κέντρο του αγώνα ήταν το Λουτράκι,και οι ειδικές διαδρομές επεκτάθηκαν στη Φθιώτιδα, τη Βοιωτία,την Κορινθία και την Αργολίδα. Ο αγώνας ξεκίνησε στις 16 Ιουνίου κάτω από τον Ιερό Βράχο της Ακροπόλεως των Αθηνών, με την τελετή έναρξης και έληξε στις 19 Ιουνίου. Το 2012 το ράλι ακρόπολις ξεκίνησε στις 24 Μαϊου στο Ζάπειο Μέγαρο με κέντρο του αγώνα στο Λουτράκι, ακομα το 2012 προστέθηκαν μερικές νέες ειδικές διαδρομές. Η τελετή λήξης έγινε στις 27 Μαϊου στο Club Hotel Casino Loutraki και νικητής αναδείχθηκε ο Σεμπαστιάν Λεμπ. [4] To 2013 ήταν η τελευταία χρονιά που το ράλλυ προσμετρούσε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, καθώς λόγω οικονομικών δυσχερειών και μη εξόφλησης των οφειλών προς την Παγκόσμια Ομοσπονδία Αυτοκινήτου, αποκλείστηκε από το καλεντάρι των αγώνων του Πρωταθλήματος. Νικητής το 2013 αναδείχθηκε ο Φινλανδός Γιάρι - Μάττι Λάτβαλα. Από το 2014 ο αγώνας προσμετρά στο καλεντάρι του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ράλλυ, με το κέντρο του αγώνα να επιστρέφει στα εδάφη της Φθιώτιδας το 2016, όπου νικητής αναδείχθηκε ο νεαρός Ραλφ Σιρμάσις, προκαλώντας έκπληξη στους οπαδούς του αγώνα και αφήνοντας εκτός ανταγώνισμου τα μεγάλα φαβορί.

Νικητές ΟδηγοίΕπεξεργασία

 
Ο νικητής του Ράλι Ακρόπολις 2011 Σεμπαστιάν Οζιέ στo Ελευθεροχώρι (ΕΔ 3)
 
Ο Κάρλος ΣάινΘ το 2000, με Ford Focus RS 2000.
 
Ο Σεμπαστιάν Λέμπ στο Ράλι Ακρόπολις το 2007, με Citroen C4.
Έτος Οδηγός Συνοδηγός Αυτοκίνητο
1951  Π. Περατικός - Φίατ 1.400
1952  Τζόνι Πεσματζόγλου  Νίκος Παπαμηχαήλ Σεβρολέτ
1953  Νίκος Παπαμιχαήλ  Σ. Δημητράκος Τζάγκουαρ ΧΚ 120
1954  Π. Παπαδόπουλος  Σ. Δημητράκος Όπελ Ρέκορντ
1955  Τζόνι Πεσματζόγλου  Μ. Παπανδρέου Όπελ Καντέτ
1956  B. Σοκ  Ρ. Μολ Μερσεντές 300 SL
1957[Σημ. 1]  Τζ. Εσταζέ( |  Α.Μίχος, σημ.2)  Εσταζέ Φεράρι 250 GT
1958  Τζ. Βιρορέζι  Τζ. Μπασαντόνα Λάντσια Αουρέλια
1959  Β. Λέβι  Χ. Βάγκνερ Auto Union 1000
1960  B. Σοκ  Ρ. Μολ Μερσεντές 220 SL
1961  Ε. Κάρλσον  Β. Κάρλσον Saab 96
1962  Ε. Μπόριγκερ  Π. Λανγκ Μερσεντές 220 SL
1963  Ε. Μπόριγκερ  Ρ. Κνολ Mercedes 300 SΕ
1964  Τομ Τράνα  Γκ. Τερμένιους Βόλβο 544
1965  Κ.Μ. Σκογκ  Τάντλκαρε Βόλβο Αμαζόν
1966  Β. Σόντερστορμ  Γκούναρ Πάλμ Λότους Κορτίνα
1967  Π. Χόπκιρκ  Ρον Κρέλινγ Μίνι Κούπερ S
1968  Ρότζερ Κλάρκ  Τζιμ Πόρτερ Φόρντ Έσορντ
1969  Π. Τόιβονεν  Μ. Καλάρι Πόρσε 911 S
1970  Ζαν Λυκ Τεριέ  Καλεβάρτ Ρενό Αλπίν
1971  Ούβε Άντερσον  Α. Χερτζ Ρενό Αλπίν Α 110
1972  Χ. Λίντμπεργκ  Χ. Έισεντς Φίατ 124 Σπ. 600
1973  Ζαν Λυκ Τεριέ  Κ. Ντελφεριέ Ρενό Αλπίν Α 110
1974 Δεν έγινε - -
1975  Βάλτερ Ρερλ  Γιόχαν Μπέργκερ Όπελ Ασκόνα 1,9 SR
1976  Χάρι Κάλστρομ  Tζ. Άντερσον Ντάτσουν 160 J
1977  Μπιερν Βάλντεγκααρντ  Χανς Τορζέλιους Φορντ Έσκορντ RS
1978  Βάλτερ Ρερλ  Κρίστιαν Γκάισντορφερ Fiat 131 Abarth
1979  Μπιόρν Βάλντεγκααρντ  Χανς Τορζέλιους Φορντ Έσκορντ RS
1980  Άρι Βάτανεν  Ντέιβιντ Ρίτσαρντς Φορντ Έσκορτ RS
1981  Άρι Βάτανεν  Ντέιβιντ Ρίτσαρντς Φορντ Έσκορτ RS
1982  Μισέλ Μουτόν  Φαμπρίτσια Πονς Άουντι Κουάτρο
1983  Βάλτερ Ρερλ  Κρίστιαν Γκάισντορφερ Λάντσια 037
1984  Στιγκ Μπλόμκβιστ  Μπιερν Σέντεμπεργκ Άουντι Κουάτρο
1985  Τίμο Σάλονεν  Σέπο Χαριάνε Πεζό 205 T16
1986  Γιούχα Κάνκουνεν  Γιούχα Πίρονεν Πεζό 205 T16
1987  Μάρκου Άλεν  Ι. Κιμίβακι Lancia Delta
1988  Μίκι Μπαζιόν  Τ. Σιβιέρο Lancia Delta
1989  Μίκι Μπιαζιόν  Τ. Σιβιέρο Lancia Delta
1990  Κάρλος Σάινθ  Λουίς Μόγια Toyota Celica
1991  Γιούχα Κάνκουνεν  Γιούχα Πίρονεν Lancia Delta
1992  Ντιντιέ Οριόλ  Μπ. Οσελί Lancia Delta
1993  Μίκι Μπιαζιόν  Τ. Σιβιέρο Φορντ Έσκορτ
1994  Κάρλος Σάινθ  Λουίς Μόγια Σουμπαρού Ιμπρέζα
1995[Σημ. 2]  Άρης Βωβός  Κώστας Στεφανής Λάντσια
1996  Κόλιν Μακ Ρέι  Ντέρεκ Ρίνγκερ Σουμπαρού Ιμπρέζα
1997  Κάρλος Σάινθ  Λουίς Μόγια Φορντ Έσκορτ
1998  Κόλιν Μακ Ρέι  Νίκι Γκριστ Subaru Impreza
1999  Ρίτσαρντ Μπερνς  Ρόμπερτ Ριντ Subaru Impreza
2000  Κόλιν Μακ Ρέι  Νίκι Γκριστ Ford Focus WRC
2001  Κόλιν Μακ Ρέι  Νίκι Γκριστ Ford Focus WRC
2002  Κόλιν Μακ Ρέι  Νίκι Γκριστ Ford Focus WRC
2003  Μάρκο Μάρτιν  Μάικλ Παρκ Ford Focus WRC
2004  Πέτερ Σόλμπεργκ  Φιλ Μιλς Subaru Impreza WRX
2005  Σεμπάστιαν Λεμπ  Ντανιέλ Ελενά Citroën Xsara WRC
2006  Μάρκους Γκρόνχολμ  Τίμο Ραουτιάινεν Ford Focus RS WRC 06
2007  Μάρκους Γκρόνχολμ  Τίμο Ραουτιάινεν Ford Focus RS WRC 06
2008  Σεμπαστιάν Λεμπ  Ντανιέλ Ελενά Citroën C4 WRC
2009  Μίκο Χίρβονεν  Γιάρμο Λέχτινεν Ford Focus RS WRC 09
2010 Εκτός προγράμματος - -
2011  Σεμπαστιάν Οζιέ  Ζυλιέν Ινγκρασιά Citroën DS3 WRC
2012  Σεμπαστιάν Λέμπ  Ντανιέλ Ελενά Citroën DS3 WRC
2013  Γιάρι-Μάτι Λάτβαλα  Μίκα Άντιλα (Miikka Anttila) Volkswagen Polo R WRC
2014  Κραιγκ Μπριν  Σκοτ Μάρτιν (Scott Martin) Peugeot 208 T16 R5
2015   Καγιετάν Καγιετάνοβιτς   Γιαροσλάβ Μπαράν Ford Fiesta R5
2016   Ραλφ Σιρμάσις   Αρτούρς Σίμινς Skoda Fabia R5
2017   Καγιετάν Καγιετάνοβιτς   Γιαροσλάβ Μπαράν Ford Fiesta R5
2018  Μπρούνο Μαγκαλιάες  Ούγκο Μαγκαλιάες Skoda Fabia R5

ΣημειώσειςΕπεξεργασία

  1. Ο κ.Άλκης Μίχος ήταν ο νικητής του Ε' Ράλλυ Ακρόπολις, 1957. Όμως, κατόπιν καταγγελίας άλλου Έλληνα αγωνιζόμενου ο οποίος -αξίζει να αναφερθεί- δεν είχε καμία πιθανότητα διάκρισης στη γενική κατάταξη του αγώνα, τιμωρήθηκε καταλαμβάνοντας, τελικά, την 8η θέση γενικής. Η καταγγελία ανέφερε ότι η πινακίδα του αυτοκινήτου του Α.Μίχου δεν ήταν αναρτημένη στη θέση της, μια και κατά τη διάρκεια της διαδρομής Κορίνθου-Αθηνών την είχε χάσει και του την παρέδωσε αργότερα άλλος αγωνιζόμενος που την είχε βρει στο δρόμο. Όπως αναφέρει ντοκουμέντο της εποχής "οι αρμόδιοι διεπίστωσαν την αλήθεια της καταγγελίας και αφού απέβαλαν κάθε συναισθηματισμό, ετιμώρησαν τον Μίχο όπως επέβαλαν οι κανονισμοί και κατεβίβασαν τον Έλληνα αγωνιζόμενο από το βάθρο του νικητού.".
  2. Ο αγώνας δεν μετρούσε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι.


ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία