Το Ράλλυ Ακρόπολις (επίσημη εμπορική ονομασία τα τελευταία χρόνια: The rally of Gods, μετάφραση: Το ράλλυ των Θεών) είναι ένας από τους παλαιότερους και σημαντικότερους αγώνες αυτοκινήτου. Ξεκίνησε να διοργανώνεται από την ΕΛΠΑ το 1951 και πλέον αποτελεί μέρος του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλλυ (WRC). Θεωρείται από τα πιο απαιτητικά και ανταγωνιστικά Ράλλυ του πρωταθλήματος.

Η ράμπα εκκίνησης του 55ου Ράλλυ Ακρόπολις

ΙστορίαΕπεξεργασία

Το 1951, από μια ιδέα μιας ομάδας οδηγών και με την βοήθεια της Shell διοργανώθηκε ένας αγώνας 1.923 χιλιομέτρων. Ένα από τα ιδρυτικά μέλη του, ως πρόεδρος της Ελληνικής Λέσχης Αυτοκινήτου και Περιηγήσεων (ΕΛΠΑ), υπήρξε ο παράγοντας του Παναθηναϊκού, Απόστολος Νικολαΐδης.[1][2] Ο αγώνας ξεκίνησε από την Αθήνα και πέρασε κατά σειρά από τις πόλεις Τρίπολη, Λάρισα, Θεσσαλονίκη, Σέρρες, Καβάλα, Θεσσαλονίκη με τον τερματισμό να γίνεται στην Αθήνα. Την επόμενη χρονιά (1952) η ΕΛΠΑ αναλαμβάνει την διοργάνωση του αγώνα και το 1953 ο αγώνας γίνεται διεθνής. Το 1960 ο αγώνας συμπεριλαμβάνεται στους αγώνες του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Από το 1973 συμπεριλαμβάνεται στο παγκόσμιο πρωτάθλημα οδηγών και στο παγκόσμιο πρωτάθλημα κατασκευαστών του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλλυ. Επίσης περιλαμβάνεται στα πανελλήνια πρωταθλήματα και κύπελλα κλάσεων, στο κύπελλο της FIA για αυτοκίνητα παραγωγής και στο παγκόσμιο κύπελλο για κατασκευαστές αυτοκινήτων τουρισμού.

Νεότερα χρόνια (2005 έως σήμερα)Επεξεργασία

Το 2005 κέντρο του αγώνα ήταν η Λαμία. Μια υπερειδική διαδρομή έλαβε μέρος στο Ολυμπιακό Στάδιο με μεγάλη επιτυχία. Εκείνη την χρονιά, το ράλλυ Ακρόπολις ψηφίστηκε ως το καλύτερο ράλλυ για το 2005. Το 2006 το κέντρο του αγώνα μεταφέρθηκε στην Αθήνα και στα γύρω βουνά. Το σέρβις παρκ (service park) ήταν στον χώρο του Ολυμπιακού σταδίου Αθηνών. Αυτή την χρονιά έγιναν δύο υπερειδικές στο Ολυμπιακό στάδιο, μια φορά την πρώτη μέρα του αγώνα και μια την τελευταία. Το 2007 το κέντρο του αγώνα ήταν και πάλι η Αθήνα. Το 2007 υπήρξαν 3 υπερειδικές, οι οποίες έλαβαν χώρα στο Ολυμπιακό Ιππικό Κέντρο στο Μαρκόπουλο. To 2009 το ράλλυ διεξήχθη στο Λουτράκι Κορινθίας και νικητής αναδείχθηκε ο Φιλανδός Μίκο Χίρβονεν στις 14 Ιουνίου.[3] Το 2011 ο διάσημος και πιο σκληρός αγώνας του παγκοσμίου πρωταθλήματος επανήλθε στο αγωνιστικό καλεντάρι της Παγκοσμίου Ομοσπονδίας Αυτοκινήτου. Το 2011 το κέντρο του αγώνα ήταν το Λουτράκι,και οι ειδικές διαδρομές επεκτάθηκαν στη Φθιώτιδα, τη Βοιωτία,την Κορινθία και την Αργολίδα. Ο αγώνας ξεκίνησε στις 16 Ιουνίου κάτω από τον Ιερό Βράχο της Ακροπόλεως των Αθηνών, με την τελετή έναρξης και έληξε στις 19 Ιουνίου. Το 2012 το ράλλυ ακρόπολις ξεκίνησε στις 24 Μαΐου στο Ζάππειο Μέγαρο με κέντρο του αγώνα στο Λουτράκι, ακόμα το 2012 προστέθηκαν μερικές νέες ειδικές διαδρομές. Η τελετή λήξης έγινε στις 27 Μαΐου στο Club Hotel Casino Loutraki και νικητής αναδείχθηκε ο Σεμπαστιάν Λεμπ. [4] To 2013 ήταν η τελευταία χρονιά που το ράλλυ προσμετρούσε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, καθώς λόγω οικονομικών δυσχερειών και μη εξόφλησης των οφειλών προς την Παγκόσμια Ομοσπονδία Αυτοκινήτου, αποκλείστηκε από το καλεντάρι των αγώνων του Πρωταθλήματος. Νικητής το 2013 αναδείχθηκε ο Φινλανδός Γιάρι - Μάττι Λάτβαλα. Από το 2014 ο αγώνας προσμετρά στο καλεντάρι του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ράλλυ, με το κέντρο του αγώνα να επιστρέφει στα εδάφη της Φθιώτιδας το 2016, όπου νικητής αναδείχθηκε ο νεαρός Ραλφ Σιρμάσις, προκαλώντας έκπληξη στους οπαδούς του αγώνα και αφήνοντας εκτός ανταγωνισμού τα μεγάλα φαβορί.

Νικητές ΟδηγοίΕπεξεργασία

 
Ο νικητής του Ράλλυ Ακρόπολις 2011 Σεμπαστιάν Οζιέ στo Ελευθεροχώρι (ΕΔ 3)
 
Ο Κάρλος ΣάινΘ το 2000, με Ford Focus RS 2000.
 
Ο Σεμπαστιάν Λέμπ στο Ράλλυ Ακρόπολις το 2007, με Citroen C4.
Έτος Οδηγός Συνοδηγός Αυτοκίνητο
1951   Πέτρος Περατικός - Fiat 1400
1952   Τζόνι Πεσματζόγλου   Νίκος Παπαμηχαήλ Chevrolet V8
1953   Νίκος Παπαμιχαήλ   Σ. Δημητράκος Jaguar XK120
1954   Πέτρος Παπαδόπουλος   Σ. Δημητράκος Opel Rekord
1955   Τζόνι Πεσματζόγλου   Μ. Παπανδρέου Opel Kapitän
1956   Bάλτερ Σοκ   Ρ. Μολ Mercedes-Benz 300 SL
1957[Σημ. 1]   Ζαν Πιέρ Εσταζέ ( |  Α.Μίχος, σημ.2)   Εσταζέ Ferrari 250 GT
1958   Λουίτζι Βιρορέζι   Τζ. Μπασαντόνα Lancia Aurelia
1959   Βόλφγκανγκ Λέβι   Χ. Βάγκνερ Auto Union 1000
1960   B. Σοκ   Ρ. Μολ Mercedes-Benz 220 SL
1961   Έρικ Κάρλσον   Βάλτερ Κάρλσον Saab 96
1962   Έουγκεν Μπόριγκερ   Π. Λανγκ Mercedes-Benz 220 SL
1963   Έουγκεν Μπόριγκερ   Ρολφ Κνολ Mercedes-Benz 300SE
1964   Τομ Τράνα   Γκούναρ Τερμάνιους Volvo 544
1965   Καρλ Μάγνους Σκογκ   Τάντλκαρε Volvo Amazon
1966   Μπενκτ Σόντερστορμ   Γκούναρ Παλμ Lotus Cortina
1967   Πάντι Χόπκιρκ   Ρον Κρέλινγκ Mini Cooper S
1968   Ρότζερ Κλαρκ   Τζιμ Πόρτερ Ford Escort
1969   Πάουλι Τοϊβόνεν   Μ. Καλάρι Porsche 911 S
1970   Ζαν Λυκ Τεριέ   Καλεβάρτ Alpine-Renault A110 1300
1971   Ούβε Άντερσον   Α. Χερτζ Alpine-Renault A110 1600
1972   Χάκαν Λίντμπεργκ   Χ. Έισεντς Fiat 124 Spider
1973   Ζαν Λυκ Τεριέ   Κ. Ντελφεριέ Alpine-Renault A110 1800
1974 Δεν έγινε - -
1975  Βάλτερ Ρερλ   Γιόχαν Μπέργκερ Opel Ascona 1.9 SR
1976   Χάρι Κάλστρομ   Tζ. Άντερσον Datsun 160J
1977   Μπιόρν Βάλντεγκααρντ   Χανς Τορζέλιους Ford Escort RS 1800
1978   Βάλτερ Ρερλ   Κρίστιαν Γκάισντορφερ Fiat 131 Abarth
1979   Μπιόρν Βάλντεγκααρντ   Χανς Τορζέλιους Ford Escort RS 1800
1980   Άρι Βάτανεν   Ντέιβιντ Ρίτσαρντς Ford Escort RS 1800
1981   Άρι Βάτανεν   Ντέιβιντ Ρίτσαρντς Ford Escort RS 1800
1982   Μισέλ Μουτόν   Φαμπρίτσια Πονς Audi Quattro
1983   Βάλτερ Ρερλ   Κρίστιαν Γκάισντορφερ Lancia 037
1984   Στιγκ Μπλόμκβιστ   Μπιόρν Σέντεμπεργκ Audi Quattro
1985   Τίμο Σάλονεν   Σέπο Χαριάνε Peugeot 205 T16
1986   Γιούχα Κάνκουνεν  Γιούχα Πίρονεν Peugeot 205 T16
1987   Μάρκου Άλεν  Ι. Κιμίβακι Lancia Delta
1988   Μίκι Μπιαζιόν  Τ. Σιβιέρο Lancia Delta
1989   Μίκι Μπιαζιόν  Τ. Σιβιέρο Lancia Delta
1990   Κάρλος Σάινθ   Λουίς Μόγια Toyota Celica
1991   Γιούχα Κάνκουνεν   Γιούχα Πίρονεν Lancia Delta
1992   Ντιντιέ Οριόλ   Μπ. Οσελί Lancia Delta
1993   Μίκι Μπιαζιόν   Τ. Σιβιέρο Ford Escort RS Cosworth
1994   Κάρλος Σάινθ  Λουίς Μόγια Subaru Impreza
1995[Σημ. 2]  Άρης Βωβός  Κώστας Στεφανής Lancia Delta
1996   Κόλιν Μακ Ρέι[5]   Ντέρεκ Ρίνγκερ Subaru Impreza
1997   Κάρλος Σάινθ   Λουίς Μόγια Ford Escort RS Cosworth
1998   Κόλιν Μακ Ρέι   Νίκι Γκριστ Subaru Impreza
1999   Ρίτσαρντ Μπερνς   Ρόμπερτ Ριντ Subaru Impreza
2000   Κόλιν Μακ Ρέι   Νίκι Γκριστ Ford Focus RS WRC
2001   Κόλιν Μακ Ρέι   Νίκι Γκριστ Ford Focus RS WRC
2002   Κόλιν Μακ Ρέι   Νίκι Γκριστ Ford Focus RS WRC
2003   Μάρκο Μάρτιν   Μάικλ Παρκ Ford Focus RS WRC
2004   Πέτερ Σόλμπεργκ   Φιλ Μιλς Subaru Impreza
2005  Σεμπαστιάν Λεμπ  Ντανιέλ Ελενά Citroën Xsara WRC
2006  Μάρκους Γκρόνχολμ  Τίμο Ραουτιάινεν Ford Focus RS WRC
2007  Μάρκους Γκρόνχολμ  Τίμο Ραουτιάινεν Ford Focus RS WRC
2008  Σεμπαστιάν Λεμπ  Ντανιέλ Ελενά Citroën C4 WRC
2009  Μίκο Χίρβονεν  Γιάρμο Λέχτινεν Ford Focus RS WRC
2010 Εκτός προγράμματος - -
2011  Σεμπαστιάν Οζιέ  Ζυλιέν Ινγκρασιά Citroën DS3 WRC
2012  Σεμπαστιάν Λεμπ  Ντανιέλ Ελενά Citroën DS3 WRC
2013  Γιάρι-Μάτι Λάτβαλα  Μίκα Άντιλα Volkswagen Polo R WRC
2014  Κραιγκ Μπριν  Σκοτ Μάρτιν Peugeot 208 T16 R5
2015   Καγιετάν Καγιετάνοβιτς   Γιαροσλάβ Μπαράν Ford Fiesta R5
2016   Ραλφ Σιρμάσις   Αρτούρς Σίμινς Skoda Fabia R5
2017   Καγιετάν Καγιετάνοβιτς   Γιαροσλάβ Μπαράν Ford Fiesta R5
2018   Μπρούνο Μαγκαλιάες   Ούγκο Μαγκαλιάες Skoda Fabia R5
2019 Δεν έγινε - -

ΣημειώσειςΕπεξεργασία

  1. Ο Άλκης Μίχος ήταν ο νικητής του Ε' Ράλλυ Ακρόπολις, 1957. Όμως, κατόπιν καταγγελίας άλλου Έλληνα αγωνιζόμενου ο οποίος -αξίζει να αναφερθεί- δεν είχε καμία πιθανότητα διάκρισης στη γενική κατάταξη του αγώνα, τιμωρήθηκε καταλαμβάνοντας, τελικά, την 8η θέση γενικής. Η καταγγελία ανέφερε ότι η πινακίδα του αυτοκινήτου του Α. Μίχου δεν ήταν αναρτημένη στη θέση της, μια και κατά τη διάρκεια της διαδρομής Κορίνθου-Αθηνών την είχε χάσει και του την παρέδωσε αργότερα άλλος διαγωνιζόμενος που την είχε βρει στο δρόμο. Όπως αναφέρει ντοκουμέντο της εποχής "οι αρμόδιοι διεπίστωσαν την αλήθεια της καταγγελίας και αφού απέβαλαν κάθε συναισθηματισμό, ετιμώρησαν τον Μίχο όπως επέβαλαν οι κανονισμοί και κατεβίβασαν τον Έλληνα αγωνιζόμενο από το βάθρο του νικητού.".
  2. Ο αγώνας δεν μετρούσε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Όταν ο Απόστολος Νικολαΐδης έγινε ο «Πατριάρχης του Παναθηναϊκού», sdna.gr, 15 Οκτωβρίου 2017.
  2. Όταν έφυγε ο Απόστολος Νικολαΐδης, sport24.gr, 15 Οκτωβρίου 2016.
  3. Ο Χιρβόνεν νικητής του 56ου Ράλι Ακρόπολις[νεκρός σύνδεσμος], ΕΡΤ, 14 Ιουνίου 2009.
  4. «Ράλι Ακρόπολις 2012». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Ιουνίου 2012. Ανακτήθηκε στις 29 Μαΐου 2012. 
  5. Με συνολικά 5 νίκες στο Ράλι Ακρόπολις, παραμένει πολυνίκης στα χρονικά του εν λόγω ράλι.

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία


Αγώνες του Παγκόσμιου πρωταθλήματος ράλλυ:

Σουηδία | Μεξικό | Πορτογαλία | Αργεντινή | Σαρδηνία | Ελλάδα
Φινλανδία | Γερμανία | Νέα Ζηλανδία | Καταλωνία | Κορσική | Ιαπωνία | Τουρκία | Μεγάλη Βρετανία

Παλαιότεροι αγώνες του πρωταθλήματος:

Αρκτική | Αυστραλία | Βραζιλία | Κίνα | Ακτή Ελεφαντοστού | Κύπρος | Ινδονησία
Μαρόκο | Μόντε Κάρλο | ΗΠΑ | Πολωνία | Σαφάρι | Σαν Ρέμο | Νορβηγία