Η ράμπα εκκίνησης του 55ου Ράλι Ακρόπολις

Το Ράλι Ακρόπολις (επίσημη εμπορική ονομασία τα τελευταία χρόνια: The rally of Gods, μετάφραση: Το ράλι των Θεών) είναι ένας από τους παλαιότερους και σημαντικότερους αγώνες αυτοκινήτου. Ξεκίνησε να διοργανώνεται από την ΕΛΠΑ το 1951 και πλέον αποτελεί μέρος του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλι (WRC). Θεωρείται από τα πιο απαιτητικά και ανταγωνιστικά Ράλι του πρωταθλήματος.

ΙστορίαΕπεξεργασία

Το 1951, από μια ιδέα μιας ομάδας οδηγών και με την βοήθεια της Shell διοργανώθηκε ένας αγώνας 1923 χιλιομέτρων. Ένα από τα ιδρυτικά μέλη του, ως πρόεδρος της Ελληνικής Λέσχης Αυτοκινήτου και Περιηγήσεων (ΕΛΠΑ), υπήρξε ο παράγοντας του Παναθηναϊκού, Απόστολος Νικολαΐδης.[1][2] Ο αγώνας ξεκίνησε από την Αθήνα και πέρασε κατά σειρά από τις πόλεις Τρίπολη, Λάρισα, Θεσσαλονίκη, Σέρρες, Καβάλα, Θεσσαλονίκη με τον τερματισμό να γίνεται στην Αθήνα. Την επόμενη χρονιά (1952) η ΕΛΠΑ αναλαμβάνει την διοργάνωση του αγώνα και το 1953 ο αγώνας γίνεται διεθνής. Το 1960 ο αγώνας συμπεριλαμβάνεται στους αγώνες του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Από το 1973 συμπεριλαμβάνεται στο παγκόσμιο πρωτάθλημα οδηγών και στο παγκόσμιο πρωτάθλημα κατασκευαστών του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλι. Επίσης περιλαμβάνεται στα πανελλήνια πρωταθλήματα και κύπελλα κλάσεων, στο κύπελλο της FIA για αυτοκίνητα παραγωγής και στο παγκόσμιο κύπελλο για κατασκευαστές αυτοκινήτων τουρισμού.

Νεότερα χρόνια (2005 έως σήμερα)Επεξεργασία

Το 2005 κέντρο του αγώνα ήταν η Λαμία. Μια υπερειδική διαδρομή έλαβε μέρος στο Ολυμπιακό Στάδιο με μεγάλη επιτυχία. Εκείνη την χρονιά, το ράλι Ακρόπολις ψηφίστηκε ως το καλύτερο ράλι για το 2005. Το 2006 το κέντρο του αγώνα μεταφέρθηκε στην Αθήνα και στα γύρω βουνά. Το σέρβις παρκ (service park) ήταν στον χώρο του Ολυμπιακού σταδίου Αθηνών. Αυτή την χρονιά έγιναν δύο υπερειδικές στο Ολυμπιακό στάδιο, μια φορά την πρώτη μέρα του αγώνα και μια την τελευταία. Το 2007 το κέντρο του αγώνα ήταν και πάλι η Αθήνα. Το 2007 υπήρξαν 3 υπερειδικές, οι οποίες έλαβαν χώρα στο Ολυμπιακό Ιππικό Κέντρο στο Μαρκόπουλο. To 2009 το ράλι διεξήχθη στο Λουτράκι Κορινθίας και νικητής αναδείχθηκε ο Φιλανδός Μίκο Χίρβονεν στις 14 Ιουνίου.[3] Το 2011 ο διάσημος και πιο σκληρός αγώνας του παγκοσμίου πρωταθλήματος επανήλθε στο αγωνιστικό καλεντάρι της Παγκοσμίου Ομοσπονδίας Αυτοκινήτου. Το 2011 το κέντρο του αγώνα ήταν το Λουτράκι,και οι ειδικές διαδρομές επεκτάθηκαν στη Φθιώτιδα, τη Βοιωτία,την Κορινθία και την Αργολίδα. Ο αγώνας ξεκίνησε στις 16 Ιουνίου κάτω από τον Ιερό Βράχο της Ακροπόλεως των Αθηνών, με την τελετή έναρξης και έληξε στις 19 Ιουνίου. Το 2012 το ράλι ακρόπολις ξεκίνησε στις 24 Μαΐου στο Ζάππειο Μέγαρο με κέντρο του αγώνα στο Λουτράκι, ακόμα το 2012 προστέθηκαν μερικές νέες ειδικές διαδρομές. Η τελετή λήξης έγινε στις 27 Μαΐου στο Club Hotel Casino Loutraki και νικητής αναδείχθηκε ο Σεμπαστιάν Λεμπ. [4] To 2013 ήταν η τελευταία χρονιά που το ράλλυ προσμετρούσε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, καθώς λόγω οικονομικών δυσχερειών και μη εξόφλησης των οφειλών προς την Παγκόσμια Ομοσπονδία Αυτοκινήτου, αποκλείστηκε από το καλεντάρι των αγώνων του Πρωταθλήματος. Νικητής το 2013 αναδείχθηκε ο Φινλανδός Γιάρι - Μάττι Λάτβαλα. Από το 2014 ο αγώνας προσμετρά στο καλεντάρι του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ράλλυ, με το κέντρο του αγώνα να επιστρέφει στα εδάφη της Φθιώτιδας το 2016, όπου νικητής αναδείχθηκε ο νεαρός Ραλφ Σιρμάσις, προκαλώντας έκπληξη στους οπαδούς του αγώνα και αφήνοντας εκτός ανταγωνισμού τα μεγάλα φαβορί.

Νικητές ΟδηγοίΕπεξεργασία

 
Ο νικητής του Ράλι Ακρόπολις 2011 Σεμπαστιάν Οζιέ στo Ελευθεροχώρι (ΕΔ 3)
 
Ο Κάρλος ΣάινΘ το 2000, με Ford Focus RS 2000.
 
Ο Σεμπαστιάν Λέμπ στο Ράλι Ακρόπολις το 2007, με Citroen C4.
Έτος Οδηγός Συνοδηγός Αυτοκίνητο
1951   Πέτρος Περατικός - Φίατ 1.400
1952   Τζόνι Πεσματζόγλου   Νίκος Παπαμηχαήλ Σεβρολέτ
1953   Νίκος Παπαμιχαήλ   Σ. Δημητράκος Τζάγκουαρ ΧΚ 120
1954   Πέτρος Παπαδόπουλος   Σ. Δημητράκος Όπελ Ρέκορντ
1955   Τζόνι Πεσματζόγλου   Μ. Παπανδρέου Όπελ Καντέτ
1956   Bάλτερ Σοκ   Ρ. Μολ Μερσεντές 300 SL
1957[Σημ. 1]   Ζαν Πιέρ Εσταζέ ( |  Α.Μίχος, σημ.2)   Εσταζέ Φεράρι 250 GT
1958   Λουίτζι Βιρορέζι   Τζ. Μπασαντόνα Λάντσια Αουρέλια
1959   Βόλφγκανγκ Λέβι   Χ. Βάγκνερ Auto Union 1000
1960   B. Σοκ   Ρ. Μολ Μερσεντές 220 SL
1961   Έρικ Κάρλσον   Βάλτερ Κάρλσον Saab 96
1962   Έουγκεν Μπόριγκερ   Π. Λανγκ Μερσεντές 220 SL
1963   Έουγκεν Μπόριγκερ   Ρολφ Κνολ Mercedes 300 SΕ
1964   Τομ Τράνα   Γκούναρ Τερμάνιους Βόλβο 544
1965   Καρλ Μάγνους Σκογκ   Τάντλκαρε Βόλβο Αμαζόν
1966   Μπενκτ Σόντερστορμ   Γκούναρ Παλμ Λότους Κορτίνα
1967   Πάντι Χόπκιρκ   Ρον Κρέλινγκ Μίνι Κούπερ S
1968   Ρότζερ Κλαρκ   Τζιμ Πόρτερ Φόρντ Έσορντ
1969   Πάουλι Τόιβονεν   Μ. Καλάρι Πόρσε 911 S
1970   Ζαν Λυκ Τεριέ   Καλεβάρτ Ρενό Αλπίν
1971   Ούβε Άντερσον   Α. Χερτζ Ρενό Αλπίν Α 110
1972   Χάκαν Λίντμπεργκ   Χ. Έισεντς Φίατ 124 Σπ. 600
1973   Ζαν Λυκ Τεριέ   Κ. Ντελφεριέ Ρενό Αλπίν Α 110
1974 Δεν έγινε - -
1975  Βάλτερ Ρερλ   Γιόχαν Μπέργκερ Όπελ Ασκόνα 1,9 SR
1976   Χάρι Κάλστρομ   Tζ. Άντερσον Ντάτσουν 160 J
1977   Μπιόρν Βάλντεγκααρντ   Χανς Τορζέλιους Φορντ Έσκορντ RS
1978   Βάλτερ Ρερλ   Κρίστιαν Γκάισντορφερ Fiat 131 Abarth
1979   Μπιόρν Βάλντεγκααρντ   Χανς Τορζέλιους Φορντ Έσκορντ RS
1980   Άρι Βάτανεν   Ντέιβιντ Ρίτσαρντς Φορντ Έσκορτ RS
1981   Άρι Βάτανεν  Ντέιβιντ Ρίτσαρντς Φορντ Έσκορτ RS
1982   Μισέλ Μουτόν   Φαμπρίτσια Πονς Άουντι Κουάτρο
1983   Βάλτερ Ρερλ   Κρίστιαν Γκάισντορφερ Λάντσια 037
1984   Στιγκ Μπλόμκβιστ   Μπιόρν Σέντεμπεργκ Άουντι Κουάτρο
1985   Τίμο Σάλονεν   Σέπο Χαριάνε Πεζό 205 T16
1986   Γιούχα Κάνκουνεν  Γιούχα Πίρονεν Πεζό 205 T16
1987   Μάρκου Άλεν  Ι. Κιμίβακι Lancia Delta
1988   Μίκι Μπαζιόν  Τ. Σιβιέρο Lancia Delta
1989   Μίκι Μπιαζιόν  Τ. Σιβιέρο Lancia Delta
1990   Κάρλος Σάινθ   Λουίς Μόγια Toyota Celica
1991  Γιούχα Κάνκουνεν   Γιούχα Πίρονεν Lancia Delta
1992  Ντιντιέ Οριόλ   Μπ. Οσελί Lancia Delta
1993   Μίκι Μπιαζιόν   Τ. Σιβιέρο Φορντ Έσκορτ
1994   Κάρλος Σάινθ  Λουίς Μόγια Σουμπαρού Ιμπρέζα
1995[Σημ. 2]  Άρης Βωβός  Κώστας Στεφανής Λάντσια
1996   Κόλιν Μακ Ρέι[5]   Ντέρεκ Ρίνγκερ Σουμπαρού Ιμπρέζα
1997   Κάρλος Σάινθ   Λουίς Μόγια Φορντ Έσκορτ
1998   Κόλιν Μακ Ρέι   Νίκι Γκριστ Subaru Impreza
1999   Ρίτσαρντ Μπερνς   Ρόμπερτ Ριντ Subaru Impreza
2000   Κόλιν Μακ Ρέι   Νίκι Γκριστ Ford Focus WRC
2001   Κόλιν Μακ Ρέι   Νίκι Γκριστ Ford Focus WRC
2002   Κόλιν Μακ Ρέι   Νίκι Γκριστ Ford Focus WRC
2003   Μάρκο Μάρτιν   Μάικλ Παρκ Ford Focus WRC
2004   Πέτερ Σόλμπεργκ   Φιλ Μιλς Subaru Impreza WRX
2005  Σεμπαστιάν Λεμπ  Ντανιέλ Ελενά Citroën Xsara WRC
2006  Μάρκους Γκρόνχολμ  Τίμο Ραουτιάινεν Ford Focus RS WRC 06
2007  Μάρκους Γκρόνχολμ  Τίμο Ραουτιάινεν Ford Focus RS WRC 06
2008  Σεμπαστιάν Λεμπ  Ντανιέλ Ελενά Citroën C4 WRC
2009  Μίκο Χίρβονεν  Γιάρμο Λέχτινεν Ford Focus RS WRC 09
2010 Εκτός προγράμματος - -
2011  Σεμπαστιάν Οζιέ  Ζυλιέν Ινγκρασιά Citroën DS3 WRC
2012  Σεμπαστιάν Λεμπ  Ντανιέλ Ελενά Citroën DS3 WRC
2013  Γιάρι-Μάτι Λάτβαλα  Μίκα Άντιλα (Miikka Anttila) Volkswagen Polo R WRC
2014  Κραιγκ Μπριν  Σκοτ Μάρτιν (Scott Martin) Peugeot 208 T16 R5
2015   Καγιετάν Καγιετάνοβιτς   Γιαροσλάβ Μπαράν Ford Fiesta R5
2016   Ραλφ Σιρμάσις   Αρτούρς Σίμινς Skoda Fabia R5
2017   Καγιετάν Καγιετάνοβιτς   Γιαροσλάβ Μπαράν Ford Fiesta R5
2018   Μπρούνο Μαγκαλιάες   Ούγκο Μαγκαλιάες Skoda Fabia R5
2019 Δεν έγινε - -

ΣημειώσειςΕπεξεργασία

  1. Ο Άλκης Μίχος ήταν ο νικητής του Ε' Ράλλυ Ακρόπολις, 1957. Όμως, κατόπιν καταγγελίας άλλου Έλληνα αγωνιζόμενου ο οποίος -αξίζει να αναφερθεί- δεν είχε καμία πιθανότητα διάκρισης στη γενική κατάταξη του αγώνα, τιμωρήθηκε καταλαμβάνοντας, τελικά, την 8η θέση γενικής. Η καταγγελία ανέφερε ότι η πινακίδα του αυτοκινήτου του Α. Μίχου δεν ήταν αναρτημένη στη θέση της, μια και κατά τη διάρκεια της διαδρομής Κορίνθου-Αθηνών την είχε χάσει και του την παρέδωσε αργότερα άλλος διαγωνιζόμενος που την είχε βρει στο δρόμο. Όπως αναφέρει ντοκουμέντο της εποχής "οι αρμόδιοι διεπίστωσαν την αλήθεια της καταγγελίας και αφού απέβαλαν κάθε συναισθηματισμό, ετιμώρησαν τον Μίχο όπως επέβαλαν οι κανονισμοί και κατεβίβασαν τον Έλληνα αγωνιζόμενο από το βάθρο του νικητού.".
  2. Ο αγώνας δεν μετρούσε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Όταν ο Απόστολος Νικολαΐδης έγινε ο «Πατριάρχης του Παναθηναϊκού», sdna.gr, 15 Οκτωβρίου 2017.
  2. Όταν έφυγε ο Απόστολος Νικολαΐδης, sport24.gr, 15 Οκτωβρίου 2016.
  3. Ο Χιρβόνεν νικητής του 56ου Ράλι Ακρόπολις[νεκρός σύνδεσμος], ΕΡΤ, 14 Ιουνίου 2009.
  4. «Ράλι Ακρόπολις 2012». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Ιουνίου 2012. Ανακτήθηκε στις 29 Μαΐου 2012. 
  5. Με συνολικά 5 νίκες στο Ράλι Ακρόπολις, παραμένει πολυνίκης στα χρονικά του εν λόγω ράλι.

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία


Αγώνες του Παγκόσμιου πρωταθλήματος ράλι:

Σουηδία | Μεξικό | Πορτογαλία | Αργεντινή | Σαρδηνία | Ελλάδα
Φινλανδία | Γερμανία | Νέα Ζηλανδία | Καταλωνία | Κορσική | Ιαπωνία | Τουρκία | Μεγάλη Βρετανία

Παλαιότεροι αγώνες του πρωταθλήματος:

Αρκτική | Αυστραλία | Βραζιλία | Κίνα | Ακτή Ελεφαντοστού | Κύπρος | Ινδονησία
Μαρόκο | Μόντε Κάρλο | ΗΠΑ | Πολωνία | Σαφάρι | Σαν Ρέμο | Νορβηγία