Ο Τζορτζ Μπεστ (George Best, 22 Μαΐου 194625 Νοεμβρίου 2005) ήταν Βορειοϊρλανδός ποδοσφαιριστής. Γεννημένος στο Μπέλφαστ, υπήρξε ιδιαίτερα ταλαντούχος ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως πλάγιος επιθετικός και επιθετικός μέσος. Έγινε παγκόσμια γνωστός για την καριέρα του στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και αναδείχθηκε σε ένα από τους κορυφαίους όλων των εποχών,[1][2][3][4] και ψηφίστηκε 16ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ου αιώνα στις εκλογές της IFFHS.[5] Τα σοβαρά προβλήματα αλκοολισμού που αντιμετώπιζε σε όλη την ενήλικη ζωή του τελικά τον οδήγησαν στον θάνατο.[6]

Τζορτζ Μπεστ

Ο Μπεστ το 1976
Προσωπικές πληροφορίες
Ημερ. γέννησης22 Μαΐου 1946
Τόπος γέννησηςΜπέλφαστ, Βόρεια Ιρλανδία
Ημερ. θανάτου25 Νοεμβρίου 2005 (59 ετών)
Τόπος θανάτουΛονδίνο, Αγγλία
Ύψος1,75 μ.
ΘέσηΜέσος
Νούμερο φανέλας7
Ομάδες νέων
1961-1964Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ
Επαγγελματική καριέρα*
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1963-1974Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ361(137)
1974Τζιούις Γκιλντ5(0)
1974→Ντάνστεϊμπλ Τάουν ΦΚ (D/R)0(0)
1975Στόκπορτ Κάουντι ΦΚ3(2)
1975-1976Κορκ Σέλτικ3(0)
1976Λος Άντζελες Άζτεκς23(15)
1976-1977Φούλαμ ΦΚ42(8)
1977-1978Λος Άντζελες Άζτεκς32(12)
1978-1979Φορτ Λόντερντεϊλ28(6)
1979-1980Χιμπέρνιαν ΦΚ17(3)
1980-1981Σαν Χοσέ Έρθκουεϊκς56(21)
1980-1982Σαν Χοσέ Έρθκουεϊκς21(33)
1982Σι Μπι2(0)
1982Χονγκ Κονγκ Ρέιντζερς1(0)
1983ΑΦΚ Μπόρνμουθ5(0)
1983Μπρίσμπειν Λάιονς4(0)
1983Όσμπορν Παρκ Γκάλεμπ1(1)
1983Νούνιτον Τάουν0(0)
1984Τόμπερμορ Γιουνάιτεντ ΦΚ0(0)
Σύνολο604(238)
Εθνική ομάδα
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1964-1977Βόρεια Ιρλανδία37(9)
* Οι συμμετοχές και τα γκολ στις προηγούμενες ομάδες υπολογίζονται μόνο για τα εγχώρια πρωταθλήματα.
† Συμμετοχές (Γκολ).

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Γεννήθηκε στις 22 Μαΐου 1946 στο Μπέλφαστ στη Βόρεια Ιρλανδία. Στην ηλικία των 15 ξεκίνησε στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, που τον έφερε ένας κυνηγός ταλέντων της λέσχης ο οποίος τον είδε να παίζει για μια ομάδα ερασιτεχνικού της πόλης του. Είδωλό του ήταν ο Αλφρέδο Ντι Στέφανο.[7] Το 1963, σε ηλικία 17 ετών, έκανε το ντεμπούτο του ως επαγγελματίας.[8] Ήταν λεπτός και ελαφρύς, αλλά είχε μεγάλη ταχύτητα, άριστο έλεγχο της μπάλας και δυνατότητα να αγωνίζεται σε περισσότερες από μία θέσεις με εξαιρετική ποιότητα.[9] Ο σύλλογος εξακολουθούσε να ζει σε θλίψη από το αεροπορικό δυστύχημα του 1958. Ορισμένα μέλη της εξαιρετικής νεανικής ομάδας που γοήτευσε το αγγλικό ποδόσφαιρο στη δεκαετία του 1950, τα "μωρά" του προπονητή Ματ Μπάσμπι, προσπαθούσαν να επαναφέρουν το σύλλογο με πρώτο από όλους τον Μπάσμπι που ήταν από τους επιζήσαντες.

Ο δρόμος προς τη δόξαΕπεξεργασία

Στην πρώτη του σεζόν, ο Μπεστ συμμετείχε στον τίτλο του Κυπέλλου Αγγλίας. Δεν θα χρειαζόταν πολύς χρόνος για να εκτοξευτεί το ταλέντο του : σχημάτισε ένα θρυλικό τρίο με τον Άγγλο Μπόμπι Τσάρλτον (άλλο επιζώντα) και το Σκωτσέζο Ντένις Λόου.[10] αυτούς ήταν πρωταθλητής Αγγλίας το 1965, ο έκτος τίτλος στην ιστορία του συλλόγου στο πρωτάθλημα. Έτσι συμμετέχοντας στο Κύπελλο Πρωταθλητριών το 1966 , η Γιουνάιτεντ πέρασε στους προημιτελικούς με την ισχυρή Μπενφίκα, ένα σωματείο που η ομάδα βάσης ήταν η δύο φορές πρωταθλήτρια της διοργάνωσης το 1961 και το 1962.

Μετά από μια νίκη 3-2 στο Ολντ Τράφορντ, στη ρεβάνς ο Μπεστ σε δώδεκα λεπτά είχε ήδη σκοράρει δύο φορές. Οι κόκκινοι διάβολοι έφτασαν στο 5 - 1 (μαζί με το τρίτο του γκολ). Την επόμενη μέρα, τα πρωτοσέλιδα στις αγγλικές εφημερίδες έγραφαν με τον τίτλο από την αγγλική νεολαία εκείνης της εποχής: "The Fifth Beatle" (το πέμπτο σκαθάρι).[11] Το όνειρο για το ευρωπαϊκό τρόπαιο όμως αυτή τη χρονιά θα τελείωνε στα ημιτελικά.[12]

Η ζωή του Μπεστ εκτός γηπέδου, ήταν από την τότε περίοδο άστατη, συχνά με όμορφες γυναίκες και με αυτοκίνητα τελευταίου τύπου, και προκάλεσε υστερία στους εφήβους μαζί με τα μακριά μαλλιά του και σαν παρουσία καρδιοκατακτητή.[13] Μια τέτοια μποέμικη συμπεριφορά τον οδήγησε στον αλκοολισμό, συχνά καθυστερούσε ή δεν παρακολούθησε προπονήσεις , πρακτική που οδήγησε σε πολυάριθμα πρόστιμα και ποινές από τη διοίκηση του συλλόγου. Παρόλα αυτά, η εξαιρετική του ικανότητα να παραβιάζει τις άμυνες και τα μεγάλα χαρίσματά του εξαντλούσαν τη φαντασία του ευρωπαϊκού Τύπου, που σε κάθε νέα ευκαιρία έψαχνε ένα νέο επίθετο για να τον χαρακτηρίσει. Αφού επέστρεψε από μία από τις 28 ημέρες της τιμωρίας του, σημείωσε τα έξι γκολ της νίκης 8 - 2 επί της Νορθάμπντον.[14]

Το 1967 , ήρθε ένας νέος αγγλικός τίτλος. Ο τρίτος έφτασε το 1968 : ο Μπεστ τερμάτισε το πρωτάθλημα ως πρώτος σκόρερ με 28 γκολ,[15] αλλά ο τίτλος πήγε στην αντίπαλο Μάντσεστερ Σίτι με δύο βαθμούς διαφορά. Σε μια νέα ευκαιρία στην Ευρώπη, η Γιουνάιτεντ αντιμετώπισε ξανά τη Μπενφίκα, αυτή τη φορά στον τελικό, που έγινε στο Γουέμπλεϊ. Ο Μπεστ σκόραρε το τρίτο γκολ στην νίκη με 4-1 ντριμπλάροντας ολόκληρη την άμυνα, καθιστώντας την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ την πρώτη Αγγλική ομάδα που κατάφερε να κερδίσει το σημαντικότερο τρόπαιο της ευρωπαϊκής ηπείρου.[16]

Στο τέλος αυτής της σεζόν, έλαβε το βραβείο της Χρυσής Μπάλας ως ο καλύτερος Ευρωπαίος παίκτης της χρονιάς.[17] Μέχρι σήμερα, είναι ο μόνος Ιρλανδός που έχει απονεμηθεί το βραβείο. Στη λέσχη σκοράρε 181 τέρματα σε 474 επίσημα παιχνίδια, και ήταν ο πρώτος σκόρερ της ομάδας σε έξι διαδοχικές περιόδους.

Η φθίνουσα πορείαΕπεξεργασία

Ακολουθήσε η περίοδος της φθοράς: συχνά στις κοινωνικές στήλες, και η Γιουνάιτεντ πέρασε πέντε χρόνια χωρίς τίτλο στο αγγλικό πρωτάθλημα, μέχρι που κατάφερε προσωρινά να βρεθεί στην κορυφή την περίοδο 1971-72. Η ζωή του Μπεστ συζητούνταν όλο και περισσότερο με κάθε λεπτομέρεια από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, που τον αντιμετώπιζαν ως διασημότητα, σαν μουσικός ή πολιτικός.[18] «Είμαι ο τύπος που πήρε το ποδόσφαιρο από τις εσωτερικές σελίδες στο εξώφυλλο των εφημερίδων», δήλωσε σύμφωνα με πληροφορίες.

 
Γκράφιτι του "5ου σκαθαριού"

Το 1972, δήλωσε ότι αποσύρετε από το ποδόσφαιρο, αλλά επέστρεψε στην επόμενη προετοιμασία, μέχρι που έφυγε από το σύλλογο το 1973 στη μέση μιας χρονιάς που θα οδηγήσει στον υποβιβασμό.[19]

Έπαιξε για λίγο χρόνο στην ασήμαντη Dunstable Town. Την επόμενη χρονιά, πήγε στην πολύ μεγαλύτερη Στόουκπορτ Κάουντι. Τότε, βίωσε τις απειλές από τρομοκράτες του ΙΡΑ με την ιδιότητα του προτεστάντη. Η αδερφή του πυροβολήθηκε ακόμη και στο πόδι σε μια επίθεση. Είναι ενδιαφέρον ότι από την Στόουκπορτ θα πάει σε μια καθολική ομάδα, την Κορκ Σέλτικ , από την ίδια τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας. Θα παίξει και σε άλλο σύλλογο των Καθολικών αργότερα, τη Χιμπέρνιαν, της Σκωτίας. Ο Μπεστ επανεμφανίστηκε στην αγγλική ελίτ όταν πέρασε μια εποχή στη Φούλαμ ΦΚ, όπου έπαιξε μαζί με τον Μπόμπι Μουρ. Αλλά αποφάσισε να φύγει στις Ηνωμένες Πολιτείες, προσπαθώντας να κρύψει τη φθορά του. Η Φούλαμ κάλεσε την ΦΙΦΑ να τον τιμωρήσει, κατηγορώντας τον ότι είχε μεταγραφεί παράνομα στις ΗΠΑ.[20] Αν και στη Βόρεια Αμερική ήρθε να παίξει δίπλα στους Γκερντ Μύλερ και Τεόφιλο Κουμπίγιας στην Φορτ Λόντερντεϊλ Στράικερς, έπαιξε ακόμα και για την ομάδα της Φορντ Πρίζον, όπου φυλακίστηκε για οκτώ εβδομάδες για οδήγηση ενώ ήταν μεθυσμένος και χτύπησε αστυνομικό.

Το 1979, δημοσίευσε την ανάκαμψη του ως αθλητή και ως άνθρωπου, προσφέροντας τις υπηρεσίες του σε οποιαδήποτε ομάδα έδειχνε ενδιαφέρον. Πήγε στη Southend United, της τρίτης αγγλικής κατηγορίας, αλλά δεν τον απελευθέρωσε η Φούλαμ, η οποία ήταν ακόμα ιδιοκτήτης του δελτίου του Μπεστ. Στη συνέχεια, κατάφερε να πάει στη Χιμπέριαν αλλά τα προβλήματα με τον αλκοολισμό συνεχίστηκαν και θα τον αναγκάσουν να εκδιωχθεί από την ομάδα το 1980.[21] Μετά την απόρριψή του, πήγε σε κλινική αποκατάστασης. Στα μέσα του 1983, ήδη πατέρας ενός παιδιού άρχισαν και τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα από την πολυδάπανη ζωή του : το δικαστήριο του Λονδίνου ανακοίνωσε το οικονομικό εμπάργκο του παίκτη, λόγω χρεών σε εμπορικά καταστήματα, μπαρ και μεμονωμένους πιστωτές.

Στα 38 του, το 1984, αποχώρησε οριστικά, δεν ήταν πλέον παρά η σκιά του ελπιδοφόρου άσου της δεκαετίας του 1960.

Διεθνής καριέραΕπεξεργασία

Ο Μπεστ χρίστηκε διεθνής το 1964 και αγωνίστηκε συνολικά 37 φορές με την ομάδα της Βόρειας Ιρλανδίας σημειώνοντας 9 γκολ.[22] Δεν αγωνίστηκε ποτέ σε μεγάλη διοργάνωση (Παγκόσμιο Κύπελλο, Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα), αφού η δυναμικότητα της ομάδας ήταν περιορισμένη.

Μετά το ποδόσφαιροΕπεξεργασία

Ο Μπεστ συνέχισε την άστατη ζωή και μετά το τέλος της καριέρας του και τελικά λόγω κίρρωσης του ήπατος υποβλήθηκε σε επιτυχή μεταμόσχευση το 2002. Όμως ούτε αυτό ήταν αρκετό για να ανακόψει την πορεία προς το θάνατο που ήρθε το 2005.[23]

Τίτλοι-ΔιακρίσειςΕπεξεργασία

  Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ

  • Πρωτάθλημα Αγγλίας (2) : 1964–65 , 1966–67
  • Charity Shield (2) : 1965 , 1967
  • Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης : 1968

Ατομικές διακρίσεις

  • Πρώτος σκόρερ Πρωταθλήματος Αγγλίας : 1967–68
  • FWA παίκτης της χρονιάς : 1967–68
  • Χρυσή Μπάλα : 1968
    • τρίτη θέση 1971
  • Κορυφαίος παίκτης της Βόρειας Ιρλανδίας στα 50 χρόνια της ΟΥΕΦΑ : 2003
  • FIFA 100
  • Golden Foot : 2005
  • PFA Merit Award : 2006
  • PFA Ομάδα του Αγγλικού πρωτάθληματος (1907 to 2007)
  • FWA Tribute Award: 2000
  • ΦΙΦΑ internet ψηφοφορία : #20
  • ΦΙΦΑ περιοδικό ψηφοφορία για τον κορυφαίο του 20ου αιώνα : #5
  • World Soccer περιοδικό : Οι καλύτεροι παίκτες του 20ου αιώνα : #8
  • 16ος καλύτερος παίκτης του 20ου αιώνα στις εκλογές της IFFHS.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. «Was Georgie the best».  Ανακτήθηκε 13 Μαρτίου 2020.
  2. «The 50 greatest footballers of all time». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Μαρτίου 2020. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2020. 
  3. «The 25 greatest football - soccer players of the 20th century».  Ανακτήθηκε 17 Μαρτίου 2020.
  4. «World Soccer player of the Century».  Ανακτήθηκε 11 Απριλίου 2020.
  5. «IFFHS' Century Elections». Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2020. 
  6. «Top facts you need to know about The Legend, George Best».  Ανακτήθηκε 17 Ιουνίου 2020.
  7. «Alfredo di Stéfano : Honorary President of Real Madrid».  Ανακτήθηκε 26 Μαρτίου 2020.
  8. «Τζορτζ Μπεστ».  Ανακτήθηκε 16 Ιουνίου 2020.
  9. «Ranking 20 of the most technical footballers who made the game look like an art form». Ανακτήθηκε στις 23 Ιουνίου 2020. 
  10. «Football Legends: The Midfielders».  Ανακτήθηκε 16 Ιουνίου 2020.
  11. «The Top 50 Best Footballers of All-Time».  Ανακτήθηκε 18 Ιουνίου 2020.
  12. «Manchester United vs Benfica: A fixture with a long history of shaping the English giant's future».  Ανακτήθηκε 16 Ιουνίου 2020.
  13. «George Best: Playboy of the Western World». Ανακτήθηκε στις 23 Ιουνίου 2020. 
  14. «On this day: George Best scored six goals».  Ανακτήθηκε 16 Ιουνίου 2020.
  15. «Football League Div 1 & 2 Leading Goalscorers 1947-92».  Ανακτήθηκε 18 Ιουνίου 2020.
  16. «United 4-1 Benfica, 1968: Busby & John Aston, United's most unassuming hero».  Ανακτήθηκε 16 Ιουνίου 2020.
  17. «Ballon d'or list player of the year».  Ανακτήθηκε 26 Μαρτίου 2020.
  18. «Ο George Best ήταν ο καλύτερος».  Ανακτήθηκε 16 Ιουνίου 2020.
  19. «The story of George Best, part two: Star's career changed on and off the pitch in years following European glory».  Ανακτήθηκε 16 Ιουνίου 2020.
  20. «RSSSF : George Best».  Ανακτήθηκε 16 Ιουνίου 2020.
  21. «GEORGE BEST and his Hiberian career».  Ανακτήθηκε 16 Ιουνίου 2020.
  22. «Appearances for Northern Ireland National Team».  Ανακτήθηκε 16 Ιουνίου 2020.
  23. «The story of George Best, part three: Legend who lived on the edge sent sombre message while he lay dying».  Ανακτήθηκε 16 Ιουνίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία

Τζόρτζ Μπεστ - Το πέμπτο σκαθάρι