Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Φίλιππος Γ' της Βουργουνδίας ή Φίλιππος ο Καλός (Philippe III de Bourgogne, 31 Ιουλίου 1396 - 15 Ιουνίου 1467) δούκας της Βουργουνδίας, κόμης της Βουργουνδίας, της Φλάνδρας και του Αρτουά (1419 - 1467), κόμης του Αινώ (1432 - 1467) ήταν γιος και διάδοχος του Ιωάννη Α' της Βουργουνδίας και της Μαργαρίτας της Βαυαρίας. [3] Ο πατέρας του διαδέχθηκε τον παππού του Φίλιππο τον Τολμηρό σαν δούκας της Βουργουνδίας (1404).[4]. Ήταν μέλος του Οίκου των Βαλουά κλάδου της δυναστείας των Καπετιδών. Επί της ηγεμονίας του το δουκάτο της Βουργουνδίας έφτασε στο μέγιστο σημείο ευημερίας, οικονομικής άνθησης, ανάπτυξης των τεχνών και του πολιτισμού. Εναλλασσόταν στην συμμαχία του μεταξύ των Άγγλων και των Γάλλων στις προσπάθειες του να ισχυροποιήσει την θέση του.

Φίλιππος της Βουργουνδίας
Philip the good.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Philippe III de Bourgogne (Γαλλικά)
Γέννηση 31  Ιουλίου 1396
Ντιζόν[1]
Θάνατος 15  Ιουνίου 1467
Μπρυζ[1]
Τόπος ταφής Champmol
Χώρα πολιτογράφησης Γαλλία[2]
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα στρατιωτικός
πολιτικός
Οικογένεια
Σύζυγος Μιχαέλα του Βαλουά (1409–1422)
Μπόννη του Αρτουά
Ισαβέλλα της Πορτογαλίας
Σύντροφος Marie de Belleval
Τέκνα Κάρολος της Βουργουνδίας
David of Burgundy
Anthony, bastard of Burgundy
Philip of Burgundy
Corneille of Burgundy
Anna of Burgundy
Rafael of Burgundy
Γονείς Ιωάννης Α΄ της Βουργουνδίας και Μαργαρίτα της Βαυαρίας
Αδέλφια Άννα της Βουργουνδίας
Marie of Burgundy
Margaret of Burgundy
Άννα της Βουργουνδίας
Συγγενείς Φίλιππος Β΄ της Νεβέρ (θείος) και Αδόλφος του Ράβενσταϊν (ανιψιός)
Οικογένεια Οίκος των Βαλουά, Οίκος των Βαλουά-Βουργουνδίας και Οίκος της Βουργουνδίας
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Πόλεμοι/μάχες Εκατονταετής πόλεμος
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα μονάρχης
Βραβεύσεις Ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος
Θυρεός
Arms of Philippe le Bon.svg
Commons page Σχετικά πολυμέσα


Πίνακας περιεχομένων

ΓάμοιΕπεξεργασία

Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο (1409) την Μιχαέλα του Βαλουά (1395 - 1422) κόρη του Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας και της Ισαβέλλας της Βαυαρίας.[5]

Μετά τον πρόωρο θάνατό της παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Μπόννη του Αρτουά (1393 - 1425) κόρη του Φιλίππου του Αρτουά κόμη του Ε, και χήρα του θείου του Φιλίππου Β΄, κόμη της Νεβέρ.[6]

Παντρεύτηκε σε τρίτο γάμο (1430) την Ισαβέλλα της Πορτογαλίας, δούκισσα της Βουργουνδίας κόρη του Ιωάννη Α΄ του Μέγα και της Φιλίππης του Λάνκαστερ στην Μπρυζ στις 7 Ιανουαρίου 1430. [7]. Έκαναν τρεις γιους εκ των οποίων οι δυο μεγαλύτεροι πέθαναν σε βρεφική ηλικία , επέζησε ο διάδοχος του Κάρολος της Βουργουνδίας. [8] [9]

Ο Φίλιππος πέρα απο τα νόμιμα απέκτησε και 18 εξώγαμα τέκνα απο 24 διαφορετικές ερωμένες μεταξύ των οποίων ήταν :

  • Κορνήλιος της Βουργουνδίας (1420 - 1452) διοικητής του Λουξεμβούργου, σκοτώθηκε στην μάχη του Μπαζέλ (1452)[10]
  • Αντώνιος, βαστάρδος της Βουργουνδίας (1421 - 1504)
  • Δαυίδ της Βουργουνδίας [11](1427 - 1496), επίσκοπος της Θερουάννης, επίσκοπος της Ουτρέχτης και διάσημος καλλιτέχνης.[12]
  • Άννα της Βουργουνδίας (1435 - 1508)
  • Ραφαήλ της Βουργουνδίας (1437 - 1508), ιερέας
  • Βαλδουίνος της Βουργουνδίας (1446 - 1508), κυβερνήτης του Φαλλαί.
  • Φίλιππος της Βουργουνδίας (1464 - 1524), επίσκοπος της Ουτρέχτης.

Μετατροπή της Βουργουνδίας σε ισχυρή δύναμηΕπεξεργασία

Ο Φίλιππος διαδέχτηκε τον πατέρα του στην Βουργουνδία, την Φλάνδρα και το Αρτουά μετά την δολοφονία του πατέρα (1419). [13] Ο Φίλιππος κατηγόρησε τον γαμπρό του δελφίνο Κάρολο ότι σχεδίαζε την δολοφονία του πατέρα του στο Μοντερώ. Συμμάχησε με τον Ερρίκο Ε΄ της Αγγλίας με την Συνθήκη του Τρουά (1420) η συμμαχία επικυρώθηκε με τον γάμο της αδελφής του Άννας με τον Ιωάννη του Λάνκαστερ (1423). Τα στρατεύματα του Φίλιππου συνέλαβαν την Ιωάννα της Λωρραίνης και την παρέδωσαν στους Άγγλους (1430), οι Άγγλοι την έκαψαν σαν αιρετική στη Ρουέν. Η συμμαχία του Φιλίππου με τους Άγγλους έσπασε όταν ο Φίλιππος επιτέθηκε στο Καλαί (1435) και αναγνώρισε τον Κάρολο Ζ΄ της Γαλλίας. Οι σχέσεις του με τον Κάρολο χάλασαν (1440) όταν υποστήριξε επανάσταση ευγενών (1440), Ο Φίλιππος υπέγραψε την συνθήκη του Αρράς που ανακαλούσε την συνθήκη του Τρουά.

Ενσωμάτωσε το Ναμύρ στην Βουργουνδική επικράτεια μετά τον θάνατο του τελευταίου μαργράβου Ιωάννη Γ΄ ο οποίος του το είχε κληροδοτήσει (1429). Κληρονόμησε το Αινώ την Ολλανδία (1432), το Δουκάτο της Βραβάντης (1430) και αγόρασε το δουκάτο του Λουξεμβούργου από την Ελισάβετ της Βοημίας, δούκισσα του Λουξεμβούργου (1443). Κατηύθυνε τις προσπάθειες ώστε ο νόθος γιος του Δαυίδ να εκλεχθεί επίσκοπος Ουτρέχτης (1456). Αποκλήθηκε "μέγας δούκας της Δύσης", αλλά τελικά αναγκάστηκε να παραδώσει μερικές από τις περιοχές του στον Λουδοβίκο ΙΑ΄. Δημιούργησε τις πολιτείες της Βουργουνδίας κατά τα πρότυπα του Γαλλικού βασιλείου, και προσπάθησε να εξασφαλίσει δάνειο για πόλεμο κατά της Αγγλίας ώστε να εγγυηθεί η ομαλή διαδοχή υπέρ του γιου του.

Συμπεράσματα, ευημερία, ακμή των γραμμάτων και των τεχνώνΕπεξεργασία

 
Φίλιππος ο Καλός της Βουργουνδίας - ανδριάντας στην πλατεία της πόλης Ντιζόν

Παρά την αυξημένη αστικοποίηση της Βουργουνδίας στους εσωτερικούς του κύκλους διατηρήθηκε ένας μεγάλος βαθμός ιπποσύνης. Αρνήθηκε να ενταχθεί στο Τάγμα της Περικνημίδας (1422) κάτι που θα μπορούσε να θεωρηθεί σαν προδοσία απέναντι στον κυρίαρχο του Άγγλο βασιλιά. Δημιούργησε το Τάγμα του Χρυσόμαλλου Δέρατος που βασίστηκε στους ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης (1430). Δεν είχε σταθερή πρωτεύουσα μετακινώντας την αυλή του σε ανάκτορα διάφορων πόλεων όπως Βρυξέλλες, Μπρυζ και Λιλ. Έκανε πολλά πανηγύρια και διοργανώσεις, ενώ οι ιππότες του ταξίδευαν σε όλη την χώρα. Σχεδίαζε Σταυροφορία ενάντια των Οθωμανών (1454), κάτι που τελικά δεν πραγματοποιήθηκε.

Την περίοδο (1444 - 1446) εκτιμάται ότι ξόδεψε το 2% του εσωτερικού κρατικού φόρου προκειμένου να εφοδιαστεί με Ιταλικά ασημένια προϊόντα και χρυσά ρούχα. Τα πολυτελή προϊόντα που προμηθευόταν υπήρχαν μονάχα στις ανώτερες τάξεις της Ευρωπαϊκής κοινωνίας. Το ενδιαφέρον του για τις τέχνες και τα γράμματα ήταν πολύ μεγάλο: εκτιμάται ότι πρόσθεσε στην ιδιωτική του συλλογή περίπου 600 χειρόγραφα.[14]

Συγκέντρωσε πολλά κοσμήματα, γλυπτά, και έργα τέχνης, η χώρα του έγινε κέντρο καλλιτεχνών, συνθετών, ζωγράφων και τραγουδιστών. Ο Γιαν βαν Άικ ταξίδεψε στην Πορτογαλία προκειμένου να ζωγραφίσει την Ισαβέλλα, κόρη του Ιωάννη Α΄ της Πορτογαλίας με την ευκαιρία των γάμων της με τον Φίλιππο. (1428) [15] Με την βοήθεια έμπειρων Πορτογάλων μηχανικών δημιούργησε στη Μπριζ στόλο πλοίων. Ο Ρογήρος βαν ντερ Βάιντεν ζωγράφισε δύο φορές το πορτραίτο του που σώζεται μόνο σε αντίγραφα φορώντας το μενταγιόν του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος.[16]

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) Great Russian Entsiklopedia, JSC. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 28  Σεπτεμβρίου 2015.
  2. LIBRIS. 17  Σεπτεμβρίου 2012. libris.kb.se/katalogisering/42gjkltn1dl9cpz. Ανακτήθηκε στις 24  Αυγούστου 2018.
  3. Richard Vaughan, John the Fearless: The Growth of Burgundian Power, (The Boydell Press, 2010), 2.
  4. Richard Vaughan, John the Fearless: The Growth of Burgundian Power, 4, 6.
  5. Richard Vaughan, Philip the Good: The Apogee of Burgundy, (The Boydell Press, 2010), 8.
  6. Richard Vaughan, Philip the Good: The Apogee of Burgundy, (The Boydell Press, 2010), 8.
  7. Willem Pieter Blockmans and Walter Prevenier, The Promised Lands: The Low Countries under Burgundian Rule, 1369–1530, (University of Pennsylvania Press, 1999), 73.
  8. Richard Vaughan, Philip the Good: The Apogee of Burgundy, 132.
  9. Willem Pieter Blockmans and Walter Prevenier, The Promised Lands: The Low Countries under Burgundian Rule, 1369–1530, 73.
  10. Richard Vaughan, Philip the Good: The Apogee of Burgundy, 196.
  11. Richard Vaughan, Philip the Good: The Apogee of Burgundy, 227.
  12. Ruth Putnam, Charles the Bold, last Duke of Burgundy, 1433–1477, (G.P. Putnam's Sons, 1908), 69–71.
  13. Richard Vaughan, Philip the Good: The Apogee of Burgundy, 1.
  14. National Gallery Catalogues: The Fifteenth Century Netherlandish Paintings by Lorne Campbell, 1998.
  15. T Kren & S McKendrick (eds), Illuminating the Renaissance: The Triumph of Flemish Manuscript Painting in Europe, Getty Museum / Royal Academy of Arts, 2003, p. 68
  16. T Kren & S McKendrick (eds), Illuminating the Renaissance: The Triumph of Flemish Manuscript Painting in Europe, Getty Museum / Royal Academy of Arts, 2003, p. 68

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • Richard Vaughan, John the Fearless: The Growth of Burgundian Power, (The Boydell Press, 2010)
  • Richard Vaughan, Philip the Good: The Apogee of Burgundy, (The Boydell Press, 2010)
  • Willem Pieter Blockmans and Walter Prevenier, The Promised Lands: The Low Countries under Burgundian Rule, 1369–1530, (University of Pennsylvania Press, 1999)
  • Ruth Putnam, Charles the Bold, last Duke of Burgundy, 1433–1477, (G.P. Putnam's Sons, 1908), 69–71.
  • National Gallery Catalogues: The Fifteenth Century Netherlandish Paintings by Lorne Campbell, 1998.
  • T Kren & S McKendrick (eds), Illuminating the Renaissance: The Triumph of Flemish Manuscript Painting in Europe, Getty Museum / Royal Academy of Arts, 2003, p. 68

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία

Φίλιππος της Βουργουνδίας
Νεότερος κλάδος του Οίκου των Καπέτων
Γέννηση: 31 Ιουλίου 1396 Θάνατος: 15 Ιουνίου 1467
Βασιλικοί τίτλοι
Προκάτοχος
Ιωάννης ο Άφοβος
Δούκας της Βουργουνδίας
 

1419 - 1467
Διάδοχος
Κάρολος της Βουργουνδίας
Κόμης της Βουργουνδίας
 

1419 - 1467
Κόμης του Αρτουά
 

1419 - 1467
Κόμης της Φλάνδρας
 

1419 - 1467
Προκάτοχος
Ζακλίν
Κόμης του Αινώ
 

1432 - 1467
Προκάτοχος
Ιωάννης Γ΄
Μαργράβος του Ναμύρ
 

1429 - 1467
  Αυτό το λήμμα βασίζεται ή περιλαμβάνει κείμενο από λήμμα της Encyclopædia Britannica του 1911 που αποτελεί κοινό κτήμα.