Άνοιγμα κυρίου μενού

Φαύστα (τραγωδία)

τραγωδία του Δημήτριου Βερναρδάκη

Η Φαύστα είναι τραγωδία του Δημήτριου Βερναρδάκη.

Πίνακας περιεχομένων

ΥπόθεσηΕπεξεργασία

Η Φαύστα είναι η δεύτερη σύζυγος του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ο (από την πρώτη σύζυγο) γιος του Κρίσπος συγκρούεται μαζί της, κατηγορώντας την δημόσια πως τον συκοφαντεί στον πατέρας του. Ο Κρίσπος μετακαλείται από τη Γαλλία και φυλακίζεται λόγω μιας μυστικής επιστολής ενός φίλου του. Η Φαύστα παρακαλεί την μητέρα του Κωνσταντίνου Ελένη να απελευθερωθεί. Η Φαύστα είναι ερωτευμένη μαζί του και δεν το κρύβει από τη μητέρα της Ευτροπία. Ο Κρίσπος τελικά συναντά την Φαύστα και εκείνη του φανερώνει τον ερωτά της γι' αυτόν. Του δίνει μαχαίρι να την σκοτώσει, αλλά εκείνη τη στιγμή αιφνιδιάζεται από τον Μέγα Κωνσταντίνο, ο οποίος τον κατηγορεί για μητροκτόνο. Εξορίζεται και σχεδιάζεται να σκοτωθεί καθ' οδόν. Η Φαύστα τα εξομολογείται όλα στο σύζυγό της και τα συναισθήματά της για τον Κρίσπο. Ο Κωνσταντίνος σπεύδει με απεσταλμένους του να ματαιώσει τη δολοφονία, αλλά μάταια διότι δεν προλαβαίνει. Ο Κωνσταντίνος δίνει εντολή να περιλούσουν με καυτό νερό τη Φαύστα, όμως εκείνη κατορθώνει να τραυματίσει τον ευνούχο που πήγε να την κάψει. Τελικά πεθαίνει από δηλητήριο.

ΠληροφορίεςΕπεξεργασία

Η τραγωδία Φαύστα πρωτοπαρουσιάστηκε το 1893 από δύο θιάσους ταυτόχρονα και αποτελεί το «κύκνειο άσμα της αρχαιόγλωσσης ιστορικής τραγωδίας» [1] Με θέμα τολμηρό για την εποχή του, προοικονομεί την ψυχανάλυση και εκθέτει στα μάτια του θεατή ένα Ιψενικό τρίγωνο. Τα συστατικά στοιχεία του έργου προέρχονται από την κλασσικίζουσα δραματουργία, τον Σαίξπηρ και τον ρομαντισμό της τραγωδίας των Ιδεών του Σίλλερ.[2] Θεωρείται ως «αποκορύφωμα της δραματουργικής προσφοράς» του Βερναρδάκη.[3] Η επιτυχία του έργου δεν είναι άσχετη με τη Μεγάλη Ιδέα και την ιστορική αντιπαράθεση Ρώμης-Κωνσταντινούπολης.[4]

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Βάλτερ Πούχνερ, «Φαύστα», Ανθολογία Νεοελληνικής Δραματουργίας, τόμ. Β, 1 Από την Επανάσταση του 1821 ως τη Μικρασιατική Καταστροφή, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2006, σελ.121
  2. Βάλτερ Πούχνερ, «Φαύστα», Ανθολογία Νεοελληνικής Δραματουργίας, τόμ. Β, 1 Από την Επανάσταση του 1821 ως τη Μικρασιατική Καταστροφή, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2006, σελ.124
  3. Βάλτερ Πούχνερ, «Φαύστα», Ανθολογία Νεοελληνικής Δραματουργίας, τόμ. Β, 1 Από την Επανάσταση του 1821 ως τη Μικρασιατική Καταστροφή, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2006, σελ.123
  4. Βάλτερ Πούχνερ, «Φαύστα», Ανθολογία Νεοελληνικής Δραματουργίας, τόμ. Β, 1 Από την Επανάσταση του 1821 ως τη Μικρασιατική Καταστροφή, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2006, σελ.126

ΠηγήΕπεξεργασία

  • Βάλτερ Πούχνερ, «Φαύστα», Ανθολογία Νεοελληνικής Δραματουργίας, τομ. Β, 1 Από την Επανάσταση του 1821 ως τη Μικρασιατική Καταστροφή, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2006, σελ.121-155