Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Αναστάσιος Μαυρομιχάλης (1798-1870) ήταν αγωνιστής του 1821 και πολιτικός, γερουσιαστής και υπουργός του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους.

Αναστάσιος Μαυρομιχάλης
An. Mavromichalis.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση1798
Μάνη
Θάνατος1870
ΕθνικότηταΈλληνες
Χώρα πολιτογράφησηςΕλλάδα
Οθωμανική Αυτοκρατορία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΝέα ελληνική γλώσσα
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταπολιτικός
στρατιωτικός
Οικογένεια
ΤέκναΠέτρος Α. Μαυρομιχάλης
ΓονείςΠετρόμπεης Μαυρομιχάλης και Άννα Μπενάκη
ΑδέλφιαΠαναγιωτίτσα Μαυρομιχάλη
Δημήτρης Μαυρομιχάλης
Ιωάννης Π. Μαυρομιχάλης
Ηλίας Μαυρομιχάλης
Γεώργιος Μαυρομιχάλης
ΟικογένειαΟικογένεια Μαυρομιχάλη
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Πόλεμοι/μάχεςΕλληνική Επανάσταση του 1821
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμαμέλος της Βουλής των Ελλήνων (εκλογική περιφέρεια Οιτύλου)
Υπουργός Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως της Ελλάδας
Υπουργός Στρατιωτικών της Ελλάδας
μέλος της Γερουσίας της Ελλάδας
Υπουργός Παιδείας της Ελλάδας
πληρεξούσιος
Φιλικός

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Γεννήθηκε στη Μάνη και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Στάλθηκε ως όμηρος στην Κωνσταντινούπολη, όπου το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. Λίγο πριν την έκρηξη της επανάστασης επέστρεψε στη Μάνη για να λάβει μέρος στις συγκρούσεις αλλά σχεδόν αμέσως στάλθηκε από τον πατέρα του στην Τρίπολη ως όμηρος. Το Σεπτέμβριο του 1821, με την άλωση της Τρίπολης, απελευθερώθηκε και επέστρεψε στη Μάνη. Στη συνέχεια πήρε μέρος στις μάχες κατά του Ιμπραήμ στη Βέργα και στο Διρό.

Διακρίθηκε για τον φιλειρηνικό και μετριοπαθή χαρακτήρα του και εργάστηκε επί Αυγουστίνου Καποδίστρια για την κατάπαυση του διωγμού της οικογένειάς του. Αργότερα εντάχθηκε στο ναυτικό και ανήλθε μέχρι το αξίωμα του υποναύαρχου. Διατέλεσε υπασπιστής του Όθωνα ενώ το 1844 και το 1847 εκλέχθηκε βουλευτής Οιτύλου. Την περίοδο 1850-1861 χρημάτισε γερουσιαστής ενώ στις κυβερνήσεις Κουντουριώτη και Κανάρη είχε αναλάβει το χαρτοφυλάκιο του Υπουργείου Παιδείας και των Στρατιωτικών αντίστοιχα.

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1870 και είχε τέσσερα παιδιά, τη Φωτεινή, το Γιαννούκο, τον Κωνσταντίνο και τον Πέτρο.

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • Σύγχρονος Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη, τόμος 17ος, σελ. 231 (1928)