Το τελευταίο τεύχος του περιοδικού Αντί (τεύχος 919, 11 Απριλίου 2008)

Το Αντί ήταν ελληνικό πολιτικό και πολιτιστικό περιοδικό της Αριστεράς, το οποίο κυκλοφόρησε μόνον μία φορά το 1972 και απαγορεύθηκε αμέσως από τις Αρχές της Δικτατορίας. Ξανακυκλοφόρησε χωρίς διακοπή ανά δεκαπενθήμερο από το 1974 έως το 2008. Ιδρυτές του περιοδικού ήταν ο δημοσιογράφος Αντώνης Καρκαγιάννης και ο αρχιτέκτονας Χρήστος Γ. Παπουτσάκης. Από τον Σεπτέμβριο του 1974 και μέχρι το κλείσιμο, ιδιοκτήτης και αρχισυντάκτης του Αντί ήταν ο Παπουτσάκης.

Το ξεκίνημα και η πολιτική τοποθέτησηΕπεξεργασία

Το πρώτο Αντί κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1972 και περιείχε συνέντευξη του Μίκη Θεοδωράκη, άρθρο του Γεωργίου-Αλέξανδου Μαγκάκη για την δημοκρατία, σκίτσα του Μποστ με τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι και από πάνω να γράφει «υπέρ Δικτατορίας», μια διαφήμιση με αφίσα του Τσε Γκεβάρα, μια άλλη για βιβλίο του Παντελή Πουλιόπουλου, κ.λπ. Οι Αρχές της Χούντας συνέλαβαν τον εκδότη του περιοδικού και δεν επέτρεψαν την έκδοση άλλων τευχών. Το περιοδικό επανακυκλοφόρησε στις 7 Σεπτεμβρίου 1974, αμέσως μετά την κατάρρευση της Δικτατορίας. Γι' αυτό και στο εξώφυλλο όλων των επόμενων τευχών υπήρχε η ένδειξη «Περίοδος Β΄».

Όταν πρωτοξεκίνησε, αλλά και κατά την εποχή της επανέκδοσής του, μεταφράστηκαν και αναδημοσιεύθηκαν στο Αντί άρθρα από το αμερικανικό περιοδικό Ramparts του κινήματος New Left (Νέα Αριστερά)[1]. Για πολλά χρόνια, ήταν το κύριο μέσο έκφρασης της αριστεράς εκτός του ΚΚΕ αλλά κυρίως της ανανεωτικής της πτέρυγας[2]. Αν και δεν αποτέλεσε ποτέ κομματικό μέσο έκφρασης, εν τούτοις το Αντί σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις τάχθηκε υπέρ του ΚΚΕ Εσωτερικού και των διαδόχων σχημάτων αυτού του κόμματος (Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου, κ.λπ.).

Αρθογράφοι, συνεργάτες και ειδικά τεύχηΕπεξεργασία

Στο Αντί έγραψαν κατά καιρούς πολλοί σημαντικοί δημοσιογράφοι, πολιτικοί και στοχαστές της μεταπολίτευσης — Χρήστος Βακαλόπουλος, Δημήτρης Χατζής[3], Σπύρος Λιναρδάτος, Σοφιανός Χρυσοστομίδης, Κώστας Παπαϊωάννου, Θεόδωρος Πάγκαλος, Νίκος Χριστοδουλάκης, Στέλιος Κούλογλου, Μικέλα Χαρτουλάρη, Δημήτρης Ψυχογιός, Πάνος Παναγιωτόπουλος, Πέτρος Στάγκος, Γιάννης Κακουλίδης, κ.ά. — ενώ τις σελίδες του τις διακόσμησαν μερικοί από τους πιο αναγνωρισμένους σκιτσογράφους — Μποστ, Γιάννης Ιωάννου, Στάθης Σταυρόπουλος, Νίκος Σιδέρης κ.ά.

Συχνά το Αντί έβγαζε ειδικά τεύχη με αφιερώματα σε πρόσωπα της Τέχνης και των Γραμμάτων, σε τόπους και σε γεγονότα. Μέσα από συνέδρια, φεστιβάλ και άλλες εκδηλώσεις, το περιοδικό είχε λάβει σθεναρή θέση σε πολλά ζητήματα, όπως η δημόσια υγεία στην Ελλάδα, η προστασία του ελάχιστου πράσινου της Αθήνας, κ.λπ.

Θέσεις και συγκρούσειςΕπεξεργασία

Μεταξύ άλλων, το περιοδικό Αντί πρωτοστάτησε στο άνοιγμα της ελεύθερης (μη κρατικής) ραδιοφωνίας την δεκαετία του 1980[4]. Τoν Απρίλιο του 1982, το περιοδικό έβαλε σε λειτουργία έναν μικρό ραδιοφωνικό σταθμό στην Αθήνα κατά την διάρκεια του «Αντιφεστιβάλ». Το 1983, το περιοδικό προχώρησε στην λειτουργία του ραδιοσταθμού «Ράδιο-Αντίλαλος 108,8 FM», χωρίς να λάβει σχετική άδεια. Ο σταθμός αυτός επέζησε μόνον για δύο ημέρες (15–16 Δεκ. 1983). Οι κυβερνητικές Αρχές το έκλεισαν με βάση το τότε κρατικό μονοπώλιο στην ραδιοτηλεόραση.

Κατά την περίοδο 19811988, το Αντί ακολούθησε αντιπολιτευτική γραμμή που το έφερε σε ρήξη με τον χώρο του ΠΑΣΟΚ. Το περιοδικό δημοσίευσε εκτενή ρεπορτάζ για το σκάνδαλο Κοσκωτά[5] και κατά την δίκη που επακολούθησε, ο εκδότης του Αντί Χρήστος Παπουτσάκης και ο δημοσιογράφος του περιοδικού Βασίλης Ζήσης κατέθεσαν ως μάρτυρες κατηγορίας. Για το γεγονός αυτό, επικρίθηκαν έντονα από τις φιλοπασοκικές εφημερίδες Αυριανή, Έθνος, Ελευθεροτυπἰα και Τα Νέα, που αμφισβήτησαν την ειλικρίνεια των καταθέσεὠν τους[6].

Τον Οκτώβριο του 1993, με την επάνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου έδωσε στην δημοσιότητα αναλυτικό κατάλογο μέσων ενημέρωσης τα οποία, όπως υποστηρίχθηκε, είχε χρηματοδοτήσει η αμέσως προηγούμενη κυβέρνηση Μητσοτάκη (1990-93) από τα μυστικά κονδύλια της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ), του Υπουργείου Εξωτερικών και του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης. Στον κατάλογο αυτό συμπεριελήφθη και το περιοδικό Αντί[7], με την κατηγορία ότι είχε λάβει 30 εκατ. δραχμές από μυστικά κονδύλια . Στις κατηγορίες αυτές το περιοδικό απάντησε πως είχε λάβει μόνον 2,5 εκατ. δραχμές το 1993 για 107 συνδρομές προς ελληνικές πρεσβείες και άλλες υπηρεσίες του Υπουργείου Εξωτερικών, για τις οποίες είχε εκδώσει και τιμολόγιο[8]. Οι καταγγελίες για παράνομο χρηματισμό μέσων ενημέρωσης από μυστικά κονδύλια ερευνήθηκαν από τις δικαστικές Αρχές, αλλά ουδέποτε επιβεβαιώθηκαν «λόγω παντελούς έλλειψης στοιχείων, έστω και ενδεικτικών» στα αρχεία του Υπουργείου Εξωτερικών[9].

Το τέλοςΕπεξεργασία

Το 2004, το Αντί ενεπλάκη σε δικαστική διαμάχη εξαιτίας ενός ειρωνικού σχολίου που δημοσίευσε το περιοδικό με στόχο τον συλλέκτη έργων Τέχνης Βλάση Φρυσίρα. Επειδή ο Χρήστος Παπουτσάκης αρνήθηκε να αποκαλύψει τον συντάκτη του σχολίου, η διαμάχη έφτασε στα δικαστήρια και ο ιδιοκτήτης του περιοδικού καταδικάστηκε ερήμην, το 2007, να καταβάλει αποζημίωση στον Φρυσίρα το ποσό των 81.000 ευρώ. Τον επόμενο χρόνο, λόγω οικονομικών δυσκολιών, το περιοδικό οδηγήθηκε στο οριστικό κλείσιμο στις 11 Απριλίου του 2008.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Διαμαντής, Τάκης (2008). «Αντί», Εγκυκλοπαίδεια του Ελληνικού Τύπου, τόμος α΄, Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών-Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Αθήνα, σσ. 234-236.
  2. Καρασαββίδου, Ελένη (2008). «Τα σημαντικά πρόσωπα του περιοδικού Αντί. Ένας κύκλος έκλεισε, μια αριστερή συνείδηση ζει.» Eφημ. Η Εποχή (Αθήνα), 26 Απριλίου. (Σημ.: Στο άρθρο αυτό αναφέρεται λανθασμένα πως το Αντί κυκλοφόρησε ξανά τον «Γενάρη του 74».)
  3. Παπουτσάκης, Χρήστος (2013). «Η συνεργασία του Χατζή με το περιοδικό Αντί». Εφημ. Η Αυγή (Αθήνα), 29 Σεπτεμβρίου 2013. (Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2015.)
  4. Δημοκίδης, Άρης (2015). «Η συναρπαστική ιστορία της Ελεύθερης Ραδιοφωνίας των '80s στην Ελλάδα». www.lifo.gr, 14 Αυγούστου. (Ανακτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2020.)
  5. Παπουτσάκης, Χρήστος Γ. (1991). «Η κάθαρση και το "Αντί".» Αντί, περίοδος β΄, τχ. 478, 1 Νοεμβρίου, σσ. 3-4.
  6. Μπάρλας, Τ. (1991). «4 ημέρες από την δίκη.» Αντί, περίοδος β΄, τχ. 478, 1 Νοεμβρίου, σσ. 8-9.
  7. Ανώνυμος (1993). «Πουλημένοι δημοσιογράφοι. Κύρκος, Παπουτσάκης, Σωκρατίδης και λοιποί.» Εφημ. Αυριανή (Αθήνα), 17 Οκτωβρίου.
  8. Ανώνυμος (1993). «Σκόνη, πέτρες, λάσπη. Τα μυστικά κονδύλια, ο πόλεμος στο Αντί και το ξεκαθάρισμα λογαριασμών.» Αντί, περίοδος β΄, τχ. 537, 29 Οκτωβρίου, σσ. 3-5.
  9. Ιός (2009). «Οι μαύρες σακούλες του 1992. Τα μυστικά κονδύλια της Νέας Δημοκρατίας.» Εφημ. Ελευθεροτυπία (Αθήνα), 13 Δεκεμβρίου. (Ανακτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2020.)

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία