Εδμόνδος του Λάνγκλεϊ

Ο Εδμόνδος του Λάνγκλεϊ (Αγγλ.:Edmund of Langley,5 Ιουνίου 1341 - 1 Αυγούστου 1402) από τον Οίκο του Ανζού και ιδρυτής του κλάδου της Υόρκης ήταν Άγγλος πρίγκιπας και 1ος δούκας της Υόρκης.

Εδμόνδος του Λάνγκλεϊ
Edmund of Langley 2C Duke of York.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση5  Ιουνίου 1341
Κίνγκς Λάνγκλεϊ
Θάνατος1  Αυγούστου 1402
Κίνγκς Λάνγκλεϊ
Τόπος ταφήςΚίνγκς Λάνγκλεϊ
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταπολιτικός
Οικογένεια
ΣύζυγοςΙσαβέλλα της Καστίλης, δούκισσα της Υόρκης[1][2]
Ιωάννα Χόλλαντ (από 1393)[2]
ΤέκναΕδουάρδος του Νόργουιτς
Κωνσταντία της Υόρκης
Ριχάρδος του Κέιμπριτζ[1]
ΓονείςΕδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας[1] και Φιλίππη του Αινώ[1]
ΑδέλφιαΙωάννα της Αγγλίας
Ισαβέλλα του Κουσί
Margaret, Countess of Pembroke
Μαρία του Γουόλθαμ
Εδουάρδος του Γούντστοκ[1]
Ιωάννης της Γάνδης[1]
Λάιονελ της Αμβέρσας[1]
Θωμάς του Γούντστοκ[1]
ΟικογένειαΟίκος της Υόρκης
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Πόλεμοι/μάχεςΕκατονταετής Πόλεμος
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμαδιοικητής της Βρετάνης
Δούκας της Υόρκης (1385–1402)[3]
ΒραβεύσειςΤάγμα της Περικνημίδας
Θυρεός
Arms of Edmund of Langley, 1st Duke of York.svg
Commons page Σχετικά πολυμέσα
Ο Εδμόνδος του Λάνγκλεϊ μπροστά στον βασιλιά της Πορτογαλίας Φερδινάνδο Α' - Αγγλικά Χρονικά, 15ος αιώνας.

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Ήταν ο τέταρτος γιος του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας και της Φιλίππης των Αβέν, κόρης του Γουλιέλμου Α΄ κόμη του Αινώ. Το προσωνύμιο "Λάνγκλεϊ" το πήρε από τον τόπο γέννησης του, όπως οι περισσότεροι πρίγκιπες του μεσαίωνα.

Ιδρυτής του Οίκου της ΥόρκηςΕπεξεργασία

Ο γάμος του μικρότερου γιου του, Ριχάρδου κόμη του Κέιμπριτζ με την Άννα Μόρτιμερ, δισεγγονή του μεγαλύτερου αδελφού του Λάιονελ της Αμβέρσας (2ου γιου τού Εδουάρδου Γ΄), δημιούργησε στον Οίκο της Υόρκης τη διεκδίκηση στον Αγγλικό θρόνο. Αντίπαλος του κλάδου της Υόρκης ήταν ο κλάδος του Λάνκαστερ, απόγονοι του Ιωάννη της Γάνδης 3ου γιου του Εδουάρδου Γ΄. Ο εμφύλιος πόλεμος που άρχισε ανάμεσα στους δυο Οίκους ονομάστηκε Πόλεμος των Ρόδων, εξασθένησε σημαντικά τους Ανζού/Πλανταγενέτες με αποτέλεσμα την πτώση του Οίκου.

Ο ανάδοχος του Εδμόνδου, ο κόμης του Σάρρεϋ τού κληροδότησε μεγάλες εκτάσεις βόρεια του Τρεντ στην ακτή της Υόρκης. Συμμετείχε μαζί με τον πατέρα του σε μία αποτυχημένη στρατιωτική εκστρατεία στην Γαλλία (1359). Χρίστηκε ιππότης του Τάγματος της Περικνημίδας (1361)· την επόμενη χρονιά ο πατέρας του δημιούργησε για λογαριασμό του την κομητεία του Κέιμπριτζ (1362). [4]

Στρατιωτικές επιχειρήσεις στην ΓαλλίαΕπεξεργασία

Ο Εδμόνδος του Λάνγκλεϊ συμμετείχε σε πολλές εκστρατείες την δεκαετία του 1370: το 1369 με 400 οπλισμένους άνδρες και 400 τοξότες πολέμησε στο πλευρό του Ιωάννη Χάστινγκς στην Βρετάνη και στο Ανγκουλέμ. Την επόμενη χρονιά (1370) συμμετείχε πάλι μαζί με τον Χάστινγκς σε νέα εκστρατεία, για να ελευθερώσει το κάστρο του Μπελ Περς. Πολέμησε μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Εδουάρδο τον Μαύρο πρίγκηπα στην νικηφόρα πολιορκία της Λιμόζ, όπου μετά από τις πρώτες αρχικές επιτυχίες κλείστηκε ειρήνη.

To 1381 συμμετείχε στο πλευρό των Πορτογάλων στους Φερδινάνδιους πολέμους· μετά από μία αποτυχημένη εκστρατεία εναντίον της Καστίλης και μήνες αναποφασιστικότητας ανάμεσα στους Ισπανούς και τους Πορτογάλους κλείστηκε ειρήνη. Τότε ο Εδμόνδος επέστρεψε δυσαρεστημένος στην Αγγλία.

Αντιβασιλιάς της Αγγλίας με τους ανιψιούς τουΕπεξεργασία

Ο Εδμόνδος διορίστηκε Κοντόσταυλος του κάστρου του Ντόβερ (1376 - 1381) και προβιβάστηκε σε δούκα της Υόρκης (6 Αυγούστου 1385). [5] Διετέλεσε αντιβασιλιάς, όταν ο ανιψιός του Ριχάρδος Β΄ της Αγγλίας εξεστράτευσε στην Ιρλανδία (1395) και όταν πήγε ο βασιλιάς στην Γαλλία για να τακτοποιήσει τον γάμο του με την Ισαβέλλα των Βαλουά (1396). Το καλοκαίρι του 1399 υπερασπίστηκε με φανατισμό τον Ριχάρδο Β' από τον ξάδελφο του, τον Ερρίκο του Μπόλινμπροκ· όταν όμως είδε την επερχόμενη νίκη του Ερρίκου, άλλαξε στάση.

Ο Εδμόνδος επί Ριχάρδου Β' παρουσιάστηκε φανατικός διεκδικητής του θρόνου, λόγω της μεγάλης εύνοιας που έδειξε ο Ριχάρδος Β' στον μεγαλύτερο γιο του Εδουάρδο του Νόργουιτς. [6] Ο Ερρίκος Δ' τον συγχώρεσε και τον αντάμειψε για τις υπηρεσίες του· στο τέλος της ζωής του ορίστηκε για σύντομο χρόνο ηγεμόνας του δυτικού Μαρς. [7] Ο Εδμόνδος του Λάνγκλεϊ απεβίωσε στον τόπο γέννησής του και τάφηκε στο μοναστήρι των επαιτών μοναχών· το δουκάτο πέρασε στον μεγαλύτερο γιο του Εδουάρδο.

ΟικογένειαΕπεξεργασία

Με την πρώτη σύζυγό του Ισαβέλλα των Ιβρέα, κόρη του Πέτρου της Καστίλης, απέκτησε:

Με την δεύτερη σύζυγο του Ιωάννα Χόλλαντ δεν απέκτησε παιδιά.

ΠρόγονοιΕπεξεργασία

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 1,9 «Kindred Britain»
  2. 2,0 2,1 p10188.htm#i101879. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
  3. «The Complete Peerage, XII (part 2). Tracton to Zouche» 1959. σελ. 897-899.
  4. Lundy, Darryl. "Person Page 10188". thePeerage.com. Retrieved 2008-09-19
  5. https://www.britannica.com/biography/Edmund-of-Langley-1st-Duke-of-York
  6. Sumption, Jonathan (2009). The Hundred Years War III: Divided Houses. London: Faber & Faber Ltd. p. 855.
  7. https://books.google.gr/books?id=7bDbkWMV5TQC&pg=PA123&lpg=PA123&dq=john+holland+warden+march&redir_esc=y&hl=el#v=onepage&q=john%20holland%20warden%20march&f=false

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • Peggy K. Liss, "Isabel the Queen," New York: Oxford University Press, 1992, p. 165
  • James Reston, Jr. "Dogs of God," New York: Doubleday, p. 18.
  • Douglas Biggs, “A Wrong Whom Conscience and Kindred Bid Me to Right: A Reassessment of Edmund of Langley, Duke of York and the Usurpation of Henry IV” Albion, 26 (1994), pp. 231–246.
  • Douglas Biggs, “To Aid the Custodian and Council: Edmund of Langley and the Defense of the Realm, June–July 1399,” Journal of Medieval Military History, I (2002), pp. 125–144.
  • Douglas Biggs, “’A Voyage or Rather and Expedition to Portugal:’ Edmund of Langley in Iberia 1381/82,” Journal of Medieval Military History 7 (2009), pp. 57–74.
  • Douglas Biggs, Three Armies in Britain: The Irish Campaign of Richard II and the Usurpation of Henry IV, 1399, Brill Academic Publishers, Leiden, The Netherlands, 2006.
Εδμόνδος του Λάνγκλεϊ
Νεότερος κλάδος του Οίκος των Πλανταγενετών
Γέννηση: 5 Ιουνίου 1341 Θάνατος: 1 Αυγούστου 1402
Προκάτοχος
Πρώτη δημιουργία του τίτλου
Δούκας της Υόρκης
 

1385 - 1402
Διάδοχος
Εδουάρδος του Νόργουιτς