Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Ζακ Σιράκ (γαλλικά: Jacques Chirac, Παρίσι, 29 Νοεμβρίου 1932 - ) είναι Γάλλος πολιτικός και πρώην Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας. Φοίτησε στην «Εθνική Σχολή Διοίκησης» (École nationale d'administration - ENA), ξεκίνησε την καριέρα του ως υπάλληλος στο Ελεγκτικό Συνέδριο.

Ζακ Σιράκ
Jacques Chirac 2.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Jacques Chirac (Γαλλικά)
Προφορά
Γέννηση29  Νοεμβρίου 1932[1][2][3][4]
Παρίσι
ΚατοικίαHôtel Matignon
Élysée Palace
Παρίσι
Παρατσούκλιbison égocentrique[5]
Χώρα πολιτογράφησηςΓαλλία
ΘρησκείαΚαθολικισμός
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσαΓαλλικά
Ομιλούμενες γλώσσεςΓαλλικά[6]
ΣπουδέςΙνστιτούτο Πολιτικών Επιστημών του Παρισιού
Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ
Hattemer
Λύκειο Λουί-λε-Γκραν
Εθνική Σχολή Διοίκησης (1957–1959)
Λύκειο Καρνώ
Harvard Summer School
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητακυβερνητικός αξιωματούχος
κυβερνητικός υπάλληλος
πολιτικός
Αξιοσημείωτο έργοThe development of the port of New-Orleans
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/ΚίνημαΈνωση για ένα Λαϊκό Κίνημα, Συσπείρωση για τη Δημοκρατία, Ένωση Δημοκρατών για την Δημοκρατία, Ένωση για τη Νέα Δημοκρατία και Οι Ρεπουμπλικανοί
Ποινική κατάσταση
Κατηγορίες εγκλήματοςυπεξαίρεση
Οικογένεια
ΣύζυγοςΜπερναντέτ Σιράκ (από 1956)
ΤέκναΚλοντ Σιράκ
Λοράνς Σιράκ
ΓονείςΑμπέλ Φρανσουά Σιράκ και Μαρί Λουίζ Βαλέτ
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Πόλεμοι/μάχεςΠόλεμος της Αλγερίας
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΠρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας (1995–2007)
Πρωθυπουργός της Γαλλίας (1974–1976)
Πρωθυπουργός της Γαλλίας (1986–1988)
Βουλευτής της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης (Απριλίου 1967 – Μαΐου 1967, Corrèze's 3rd constituency)
Πρόεδρος του Γενικού Συμβουλίου (1970–1979)
Συν-Πρίγκηπας της Ανδόρρας (1995–2007)
Δήμαρχος του Παρισιού (1977–1995)
αντιπρόσωπος (Ιουλίου 1968 – Αυγούστου 1968, Corrèze's 3rd constituency)
αντιπρόσωπος (Απριλίου 1973 – Μαΐου 1973, Corrèze's 3rd constituency)
αντιπρόσωπος (1976–1978, Corrèze's 3rd constituency)
αντιπρόσωπος (1978–1981, Corrèze's 3rd constituency)
αντιπρόσωπος (1981–1986, Corrèze's 3rd constituency)
Βουλευτής της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης (2  Απριλίου 1986 – 3  Απριλίου 1986, d:Q24026644)
Βουλευτής της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης (1988–1993, Corrèze's 3rd constituency)
Βουλευτής της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης (1993–1995, Corrèze's 3rd constituency)
Υπουργός Εσωτερικών της Γαλλίας (Φεβρουαρίου 1974 – Μαΐου 1974)
Minister of Agriculture and Rural Development (1972–1973)
πρόεδρος (1976–1994, Συσπείρωση για τη Δημοκρατία)
d:Q51190349 (1971–1972)
Ευρωβουλευτής (1979–1980, Γαλλία)[7]
Minister of Agriculture and Rural Development (1973–1974)
ΒραβεύσειςΜεγαλόσταυρος της Λεγεώνας της Τιμής
Μεγαλόσταυρος του Εθνικού Τάγματος της Τιμής
βραβείο Ιγκ Νόμπελ (1996)[8]
Μεγαλόσταυρος Ιππότης του Τάγματος του Λουτρού
κολάρο του Τάγματος της Ισαβέλλας της Καθολικής
Τάγμα του Λευκού Αετού
Collar of the Order of the White Lion (1997)
Αναμνηστικό μετάλλιο για την επέτειο των 300 χρόνων της Αγίας Πετρούπολης
Βραβείο 1ου βαθμού για τις υπηρεσίες στην πατρική γη
Knight Grand Cross of the Order of St. Olav‎ (2000)
μεγαλόσταυρος του Τάγματος των τριών αστέρων
Τάγμα του Καρόλου Γ΄
Grand Cross of the Order of Merit of the Republic of Poland
Ιππότης του Μεγαλόσταυρου του Τάγματος της τιμής της Ιταλικής Δημοκρατίας
Ιππότης των Τεχνών και των Γραμμάτων
Grand Cross of the Order of Vytautas the Great
Grand Cross of the Order of Grand Duke Gediminas
Αξιωματικός του Εθνικού Τάγματος του Κεμπέκ
Grand Cross of Royal Norwegian Order of Merit
Collar of the Order of the Star of Romania
Grand Collar of the Order of Prince Henry
Τάγμα της Δημοκρατίας (1998)[9]
Knight of the Order of Agricultural Merit
Μέγας Μάγιστρος της Λεγεώνας της Τιμής
Heydar Aliyev Order
Ιππότης του Μεγαλόσταυρου με Κολλάρο του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας
doctor honoris causa of Keiō University
Μέγας Αστέρας του Παράσημου της Τιμής για Υπηρεσίες στη Δημοκρατία της Αυστρίας
Knight of the Order of the Black Star
honorary doctor of the China Foreign Affairs University (2008)[10]
d:Q64866324[11]
Υπογραφή
Jacques Chirac Signature.svg
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Πίνακας περιεχομένων

Καριέρα στην πολιτικήΕπεξεργασία

Εκλέχθηκε βουλευτής με το κόμμα UDR για πρώτη φορά το 1967, έγινε γραμματέας του κράτους το 1968, υπουργός για τις Επαφές με τη Βουλή το 1971, της Γεωργίας το 1972, των Εσωτερικών το 1974. Την ίδια εποχή στις προεδρικές εκλογές έπαιξε σημαντικό ρόλο υπέρ του Βαλερί Ζισκάρ Ντ' Εστέν, στον οποίο εξασφάλισε ένα στήριγμα ενός σταθερού μέρους του κόμματος του Σαρλ ντε Γκωλ. Αυτό τον ανακήρυξε πρωθυπουργό. Ερχόμενος σε ρήξη με τον πρόεδρο, ο Σιράκ άφησε την κυβέρνηση το 1976. Το Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου, για να σταθεροποιήσει τις θέσεις του κόμματος του Ντε Γκωλ προχώρησε στην επανίδρυση μετατρέποντας το παλιό UDR του Ντε Γκωλ σε Rassemblement pour La republique, του οποίου έγινε πρόεδρος. Στις εθνικές εκλογές του 1978 το κόμμα του εμφανίστηκε το πιο ισχυροποιημένο στη χώρα. Έβαλε υποψηφιότητα για την προεδρία της Δημοκρατίας το 1981, δεν έφτασε όμως στην τελική ψηφοφορία. Το 1986, με τη νίκη του επί του Σοσιαλιστικού Κόμματος, έγινε πρωθυπουργός για δεύτερη φορά. Δύο χρόνια αργότερα, έβαλε και πάλι υποψηφιότητα για την προεδρία της Δημοκρατίας μαζί με το σοσιαλιστή πρόεδρο Μιτεράν, ηττήθηκε και παραιτήθηκε και από το αξίωμα του πρωθυπουργού. Εκλέχθηκε δήμαρχος του Παρισιού το 1977 και οδήγησε το κόμμα του σε μια νίκη στις πολιτικές εκλογές το 1993. Στις προεδρικές εκλογές το 1995, ο Σιράκ νίκησε στην τελική ψηφοφορία τον σοσιαλιστή υποψήφιο, Λιονέλ Ζοσπέν, εγκαινιάζοντας για τη χώρα μια δεξιά κυβέρνηση. Μια από τις πρώτες πράξεις κατά τη διάρκεια της προεδρίας του ήταν η επανάληψη των πυρηνικών πειραμάτων στον Ειρηνικό. Στην εξωτερική πολιτική, ο Σιράκ ακολούθησε την προηγούμενη πολιτική γραμμή της Γαλλίας, διατηρώντας σταθερό τον προνομιούχο άξονα με τη Γερμανία. Επανεξελέγη το 2002 με συντριπτική πλειοψηφία, έχοντας απέναντί του τον ακροδεξιό υποψήφιο, Ζαν-Μαρί Λεπέν.

Το 2005 αντιμετώπισε τις ταραχές με τους νεαρούς μετανάστες, που πήραν χαρακτήρα εξέγερσης και ανάγκασαν την κυβέρνησή του να κηρύξει ξανά το νόμο που ίσχυε την περίοδο του Πολέμου στην Αλγερία. Μετά τις προεδρικές εκλογές του 2007 αποσύρθηκε από την πολιτική.

Προβλήματα με τη δικαιοσύνηΕπεξεργασία

Το Δεκέμβριο του 2011 κρίθηκε ένοχος για τις κατηγορίες: Υπεξαίρεση δημόσιου χρήματος, κατάχρηση εμπιστοσύνης, παράνομη οικοιοποίηση συμφερόντων, πράξεις οι οποίες διαπράχθηκαν, κατά τη γαλλική δικαιοσύνη, κατά τη διάρκεια της θητείας του ως δήμαρχος του Παρισιού την περίοδο 1990 - 95 και ενώ κατείχε τη θέση του ηγέτη του κόμματος RPR.[12]

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 (Αγγλικά) Internet Movie Database. nm0158105. Ανακτήθηκε στις 14  Οκτωβρίου 2015.
  2. 2,0 2,1 (Γαλλικά) Sycomore. www.assemblee-nationale.fr/sycomore/index.asp. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. 3,0 3,1 (Αγγλικά) SNAC. w6qw727x. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. 4,0 4,1 (Αγγλικά) Discogs. 431966. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  5. www.slate.fr/story/163448/pourquoi-deteste-on-scouts. Ανακτήθηκε στις 24  Ιουνίου 2018.
  6. (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb118967018. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  7. www.europarl.europa.eu/meps/en/916.
  8. improbable.com/ig/ig-pastwinners.html.
  9. lex.justice.md/index.php?action=view&view=doc&lang=1&id=319679.
  10. (Κινεζικά) Ministry of Education of the People's Republic of China. www.moe.gov.cn/s78/A22/xwb_left/moe_829/tnull_44386.html. Ανακτήθηκε στις 11  Απριλίου 2019.
  11. «Honorary Doctorates». (Αγγλικά) Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων Μόσχας. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29  Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 29  Ιουνίου 2019.
  12. Ήρα Φελουκατζή (16 Δεκεμβρίου 2011). ««Βαριά» καταδίκη Σιράκ για 28 αργομισθίες υπαλλήλων επί δημαρχίας του στο Παρίσι». Ελευθεροτυπία. http://www.enet.gr/?i=news.el.kosmos&id=332258. Ανακτήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 2011. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία