O Λοθάριος της Γαλλίας (Γαλλική γλώσσα : Lothaire, 9412 Μαρτίου 986) ήταν Βασιλιάς των Δυτικών Φράγκων από την Δυναστεία των Καρολιδών (10 Σεπτεμβρίου (10 Σεπτεμβρίου 954 - 2 Μαρτίου 986).[1] Ο Λοθάριος ήταν γιος του Λουδοβίκου Δ΄ της Γαλλίας και της Γκερμπέργκας της Σαξονίας.[2]

Λοθάριος
Monvoisin - Lothair of France.jpg
Περίοδος10 Σεπτεμβρίου 954 - 2 Μαρτίου 986
Στέψη12 Νοεμβρίου 954
Αββαείο Σαιν Ρεμί, Ρενς
ΠροκάτοχοςΛουδοβίκος Δ΄ της Γαλλίας
ΔιάδοχοςΛουδοβίκος Ε΄ της Γαλλίας
Γέννηση941
Λον, Γαλλία
Θάνατος2 Μαρτίου 986 (45 ετών)
Λον, Γαλλία
ΣύζυγοςΈμμα της Ιταλίας
ΕπίγονοιΛουδοβίκος Ε΄ της Γαλλίας
Εύδης
ΟίκοςΚαρολιδών
ΠατέραςΛουδοβίκος Δ΄ της Γαλλίας
ΜητέραΓκερμπέργκα της Σαξονίας
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π  σ  ε )

ΆνοδοςΕπεξεργασία

Διαδέχθηκε τον πατέρα του σε ηλικία 13 ετών (10 Σεπτεμβρίου 954), στέφτηκε βασιλιάς από τον αρχιεπίσκοπο της Ρενς (12 Νοεμβρίου 954).[3] Ο Λοθάριος είχε ήδη οριστεί κληρονόμος την εποχή που αρρώστησε ο πατέρας του (951), το έθιμο αυτό επικρατούσε στην αυλή των Φράγκων από την εποχή που κυβερνούσε ο Οίκος των Μεροβιγγείων.[4] Η Γκερμπέργκα συμμάχησε με τον γαμπρό της Ούγο τον Μέγα, δούκα των Φράγκων και κόμη των Παρισίων που ήταν αντίπαλος του συζύγου της.[5] Ο Ούγος ο Μέγας ανέλαβε σε αντάλλαγμα να κυβερνήσει το Δουκάτο της Ακουιτανίας και το μεγαλύτερο τμήμα από το Βασίλειο της Βουργουνδίας σαν Αντιβασιλιάς.[6][7] Ο Λοθάριος κληρονόμησε ένα διασπασμένο βασίλειο στο οποίο κυβερνούσαν οι μεγιστάνες και αξιωματούχοι χωρίς να παίρνουν την άδεια του βασιλιά, μεγιστάνες όπως ο Ούγος Καπέτος και ο Ερβέρτος Β΄ του Βερμαντουά ήταν μεγάλη απειλή.[8] Ο Λοθάριος και ο Ούγος ο Μέγας πολιόρκησαν και κατέλαβαν το Πουατιέ (955). Όταν πέθανε ο Ούγος ο Μέγας (956) ο Λοθάριος ήταν 15 ετών, την κηδεμονία του ανέλαβε ο από μητέρα θείος του Μπρούνο ο Μέγας, αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας και αδελφός του Όθων Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι γιοι του Ούγου του Μέγα Ούγος Καπέτος και Όθων της Βουργουνδίας ήρθαν σε συμφωνία με τον Λοθάριο με την επέμβαση του Μπρούνο. Ο βασιλιάς έδωσε στον Ούγο το Παρίσι και τον τίτλο του Δούκα των Φράγκων, ο Οθων παρέλαβε το Δουκάτο της Βουργουνδίας (956).

Ένταση με την Αγία Ρωμαική ΑυτοκρατορίαΕπεξεργασία

Η κηδεμονία του Μπρούνο διατηρήθηκε μέχρι το 956, προσανατολίστηκε στην υποταγή της Δυτικής Φραγκίας στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Με την ενηλικίωση του αποφάσισε παρά την νεαρή του ηλικία να ανεξαρτητοποιηθεί από τους συγγενείς της μητέρας του, αυτό τον έφερε σε σύγκρουση με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ο Λοθάριος ωστόσο δεν ήθελε να συγκρουστεί με τον Όθων Α΄, παντρεύτηκε την Έμμα της Ιταλίας την μοναδική κόρη της αυτοκράτειρας Αδελαΐδας της Ιταλίας δεύτερης συζύγου του Όθων Α΄ με τον πρώτο της σύζυγο που ήταν ο Λοθάριος Β΄ της Ιταλίας μέλος του Οίκου των Μποζονιδών (966).[9] Ο Βαλδουίνος Γ΄ της Φλάνδρας γιος και συμβασιλέας του Αρνούλφου Α΄ της Φλάνδρας πέθανε πρόωρα (962), ο Αρνούλφος ο Γηραιός κληροδότησε την Φλάνδρα στην Λωρραίνη. Με τον θάνατο του Αρνούλφου του Γηραιού (965), ο Λοθάριος επιτέθηκε στην Φλάνδρα, κατέλαβε πολλές πόλεις αλλά οι οπαδοί του μικρού Αρνούλφου Β΄ μπόρεσαν να τον αποκρούσουν. Ο Λοθάριος διατήρησε μόνο το Αράς και το Ντουαί.[10] Ο Λοθάριος ήθελε να αυξήσει την επίδραση του στην Λοθαριγγία, ο Όθων Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας προσπάθησε να τον εμποδίσει.[11]

Ο αυτοκράτορας Όθων Β΄ έδιωξε τους αδελφούς Ρέγκιναρ Δ΄ του Μονς και Λάμπερτ Α΄ του Λουβαίν, αμέσως μετά συμμάχησαν με τον μικρότερο αδελφό του Λοθάριου Κάρολο και τον Όθων του Βερμαντουά και βάδισαν εναντίον του αυτοκράτορα. Η τελική σύγκρουση έγινε στην Μονς, ο Λοθάριος υποστήριξε τον αδελφό του αλλά δεν έστειλε στρατό να τον βοηθήσει.[12][13] Ο Κάρολος εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση και ανέλαβε τον έλεγχο στην Λοθαριγγία.[14] Το βασικό του ενδιαφέρον ήταν να σπάσει τους δεσμούς ανάμεσα στον Λοθάριο και τον Οίκο του Αρντέν, έναν πανίσχυρο Οίκο στην Λοθαριγγία πιστό στον Όθων Β΄, σε αυτούς ανήκαν οι Αντάλμπερο της Ρενς και ο Αντάλμπερο του Λον. Ο Κάρολος κατηγόρησε την βασίλισσα Έμμα για μοιχεία με τον Αντάλμπερο του Λον (977), ο Λοθάριος συγκάλεσε Σύνοδο στην Φιμ για να συζητήσει το θέμα. Δεν βρέθηκαν αποδείξεις και αθωώθηκαν, ο Κάρολος που τους κατηγόρησε άδικα εξορίστηκε. Ο Οίκος του Αρντεν και οι οπαδοί της Λοθαριγγίας που ήταν υπέρ του αυτοκράτορα ήταν πανίσχυροι στην αυλή της Λωρραίνης. Ο Όθων Β΄ διόρθωσε την αδικία και αποκατέστησε τους αδελφούς Ρέγκιναρ Δ΄ του Μονς και Λάμπερτ Α΄ του Λουβαίν με την Κομητεία του Αινώ, την δεκαετία του 950 διόρισε τον Κάρολο δούκα της Άνω Λωρραίνης που αντιστοιχεί στην βόρεια Λοθαριγγία. Μετά τον διορισμό ο Κάρολος ήταν αποφασισμένος να εκδικηθεί τον αδελφό του για την προσβολή.[15]

Πόλεμος με την Αγία Ρωμαϊκή ΑυτοκρατορίαΕπεξεργασία

 
Ο Ριχάρδος Β΄ της Νορμανδίας δεξιά, ο ηγούμενος του Λε Μον-Σαιν-Μισέλ κέντρο και ο Λοθάριος της Φραγκίας αριστερά.

Τον Αύγουστο του 978 ο Λοθάριος προχώρησε σε εκστρατεία στην Λωρραίνη με την συνοδεία του Ούγου Καπέτου, διέσχισε τον Μεύση, κατέλαβε το Άαχεν αλλά δεν αιχμαλώτισε τον Όθων Β΄ ή τον Κάρολο. Ο Λοθάριος λεηλάτησε τρεις μέρες τα αυτοκρατορικά ανάκτορα στο Άαχεν και αντέστρεψε τον μπρούτζινο αετό του Καρλομάγνου ώστε να κοιτάζει από την ανατολή προς την δύση.[16][17] Σε αντίποινα ο Όθων Β΄ επιτέθηκε τον Οκτώβριο του 978 με την συνοδεία του Καρόλου στην Δυτική Φραγκία, λεηλάτησε την Ρενς, την Σουασόν και την Λαν.[18] Ο Λοθάριος δραπέτευσε αλλά ο Κάρολος ανακηρύχτηκε βασιλιάς των Φράγκων από τον επίσκοπο Ντίτριχ Α΄ του Μετς, συγγενή του Όθων Α΄. Ο αυτοκρατορικός στρατός προχώρησε για το Παρίσι όπου συνάντησε τον στρατό του Ούγου, ανίκανοι να καταλάβουν το Παρίσι ο Όθων Α΄ και o Κάρολος δραπέτευσαν (30 Νοεμβρίου 978). Ο στρατός των Φράγκων υπό την ηγεσία του Λοθάριου καταδίωξε τον αυτοκρατορικό στρατό την εποχή που διέσχιζε τον ποταμό Αιν, ανακατέλαβε το Λαν και ανάγκασε τον Όθων Β΄ με τον βασιλιά μαριονέτα Κάρολο να δραπετεύσουν στο Άαχεν.[19] Η οπισθοχώρηση του αυτοκράτορα Όθων Β΄ είχε σημαντική ανταπόκριση για πολλά χρόνια στην φήμη του Λοθάριου.[20] Τα "Χρονικά του Σενς" (1015) του δίνουν μια επική απεικόνιση. Ο Λοθάριος ήταν σύμφωνα με το Χρονικό ισχυρός πολεμιστής βασιλιάς που καταδίωξε τον αυτοκράτορα στην καρδιά της Λωρραίνης, σκότωσε πολλούς εχθρούς και επέστρεψε στην Γαλλία με μεγάλη δόξα.

"Καθώς ο αυτοκράτορας και οι οπαδοί του που δραπέτευσαν επανήλθαν στην πατρίδα τους σε μεγάλη σύγχυση κανένας από τον στρατό του Λοθάριου δεν επέστρεψε στην Γαλλία".[21]

Τα έγγραφα της εποχής του καταγράφουν τα κατορθώματα του Λοθάριου με τον ίδιο θριαμβευτικό τόνο, χαρακτηριστικότερο ένα διάταγμα της εποχής του στο "αβαείο του Μαρμουτιέ" κοντά στην Τουρ :

"Το 26ο έτος της βασιλείας του μέγιστου Λοθάριου που επιτέθηκαν οι Σάξονες ο αυτοκράτορας δραπέτευσε".

Οι αναφορές αυτές ερμηνεύονται από πολλούς μεγάλους σύγχρονους ιστορικούς όπως ο Καρλ Φέρντιναντ Βέρνερ (1924 - 2008) σαν οι πρώτοι εκδηλώσεις του Γαλλικού εθνικισμού.[22]

Ειρήνη με την Αγία Ρωμαϊκή ΑυτοκρατορίαΕπεξεργασία

 
Η Γαλλία τον 10ο αιώνα (τα εδάφη των Καρολιδών με κίτρινο χρώμα)

Η ένωση των Δυτικών Φράγκων εναντίον του Όθων Β΄ είχε σαν αποτέλεσμα να αναδειχθεί ο Οίκος των Ροβερτιδών με τον Ούγο Καπέτο, είχε υπηρετήσει με πίστη τον βασιλιά Λοθάριο.[23] Η μάχη με τον αυτοκράτορα ανέβασε σημαντικά την δύναμη του Ούγου Καπέτου ιδιαίτερα όταν κατέκτησε την Μοντρέιγ από τον Αρνούλφο Β΄ της Φλάνδρας. Ο Λοθάριος ήθελε να ανατρέψει όλες τις φιλοδοξίες του αδελφού του Καρόλου για τον θρόνο των Φράγκων, αποφάσισε γι΄αυτό να ακολουθήσει την τακτική του πατέρα του, ο πρίγκιπας Λουδοβίκος στέφτηκε από τον πατέρα του συμβασιλέας (8 Ιουνίου 979).[24] Την πραγματική εξουσία ωστόσο ανέλαβε ο μικρός Λουδοβίκος μετά τον θάνατο του πατέρα του (986).[25][26] Ο Λοθάριος ήταν ο δεύτερος βασιλιάς που χρησιμοποίησε την πρακτική σαν βασιλιάς των Φράγκων, θα οριστικοποιήσει μόνιμα ο Οίκος των Καπετιδών. Ο Λοθάριος προσέγγισε ξανά την Αγία Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, τον υποστήριξαν οι επίσκοποι του Ρενς, του Λαν και ο Οίκος του Αρντέν. Τον Ιούλιο του 980 ο Λοθάριος και ο Όθων Α΄ συναντήθηκαν στα Φραγκικά σύνορα και έκλεισαν ειρήνη.[27] Ο Λοθάριος απαρνήθηκε τα δικαιώματα του στην Λοθαριγγία, αυτό επέτρεψε στον Όθων Β΄ να στρέψει τα σχέδια του στην Βυζαντινή Ιταλία, οι Ροβερτίδες εξοργίστηκαν επειδή αποκλείστηκαν από τις διαπραγματεύσεις. Η ειρήνη έφερε την Δυτική Φραγκία στην σφαίρα των Οθωνιδών, η Λομβαρδική αριστοκρατία ανέλαβε την εξουσία σε βάρος των Ροβερτιδών.[28] Ο Ούγος Καπέτος σε απάντηση αποφάσισε να πάει στην Ρώμη, να συναντήσει τον αυτοκράτορα και να κλείσει νέα συνθήκη μαζί του, ο Λοθάριος διέταξε να τον φυλακίσουν όταν επιστρέψει.[29]

Γάμος του διαδόχουΕπεξεργασία

Ο Λοθάριος με συμβουλή της συζύγου του Έμμας αποφάσισε να παντρέψει τον γιο και διάδοχο του Λουδοβίκο με την Αδελαΐδα του Ανζού στον τρίτο της γάμο, αδελφή του Γοδεφρείδου Α΄ του Ανζού. Η Αδελαΐδα ήταν 40 ετών και ο μικρός Λουδοβίκος μόλις 15, οι προηγούμενοι σύζυγοι της ήταν ο κόμης Στέφανος του Ζεβοντάν και ο κόμης Ραϊμόνδος της Τουλούζης, πρίγκιπας της Γοτθίας. Ο Λοθάριος είχε με τον γάμο αυτό φιλόδοξους στόχους να αποκαταστήσει πλήρως την εξουσία των Καρολιδών στην νότια Γαλλία και να κερδίσει την υποστήριξη των νότιων ευγενών. Ο γάμος ανάμεσα στον μικρό Λουδοβίκο και την Αδελαΐδα έγινε κατόπιν στο Ωτ-Λουάρ (982), αμέσως μετά στέφτηκαν βασιλείς της Ακουιτανίας από τον αδελφό της Αδελαΐδας Γκυ επίσκοπο του Λε Πουί. Η μεγάλη διαφορά ηλικίας, η ασυμφωνία χαρακτήρων και ή έλλειψη επαφής μεταξύ τους είχαν σαν αποτέλεσμα την γρήγορη διάλυση του γάμου τους (984). Ο Λοθάριος υποστήριξε τον γιο του, η Αδελαΐδα πήγε με τέχνασμα στην Ακουιτανία και παντρεύτηκε σε τέταρτο γάμο τον Γουλιέλμο Α΄ της Προβηγκίας. Ο γάμος αν και έχει γίνει αποδεκτός από τους περισσότερους σύγχρονους ιστορικούς υπάρχουν μερικοί όπως ο Κάρλριτσαρντ Μπρυλ που τον αμφισβητούν.[30] Η αποτυχία της συμμαχίας με τον ισχυρό Οίκο του Ινζελζέ ενίσχυσε σημαντικά την θέση των Ροβερτιδών, ο Ούγος Καπέτος ανέλαβε το προβάδισμα απέναντι στον αδελφό του βασιλιά, Κάρολο της Κάτω Λωρραίνης (987). Για να ξεπεράσει την κρίση στην Ακουιτανία ο Λοθάριος συγκέντρωσε τους 10 ισχυρότερους επισκόπους του βορά και τους τους υποτελείς του, βασικός σύμμαχος του έγινε ο Ερβέρτος Γ΄ του Βερμαντουά από την πανίσχυρη οικογένεια Βερμαντουά γιος της ετεροθαλούς αδελφής του Γερβέργης της Λωρραίνης. Ο Ερβέρτος Γ΄ ήταν σχετικά ηλικιωμένος, γι΄ αυτό οι επίσκοποι που υπηρέτησαν τον πατέρα του Λουδοβίκο Δ΄ προτίμησαν να του αναθέσουν περισσότερο πνευματικά καθήκοντα παρά βασιλική εξουσία. Ο Λοθάριος δεν είχε πλέον την ικανότητα να συγκεντρώσει την αριστοκρατία γύρω του ώστε να προχωρήσει σε νέες εκστρατείες.

Επιχειρήσεις στην ΛοθαριγγίαΕπεξεργασία

 
Νόμισμα του Λοθάριου των Φράγκων

Ο αυτοκράτορας Όθων Β΄ πέθανε πρόωρα και αιφνίδια (7 Δεκεμβρίου 983), διάδοχος του ορίστηκε ο τρίχρονος γιος του Όθων Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο πιο στενός συγγενής του από τον Οίκο των Οθωνιδών Ερρίκος Β΄ ο Εριστικός πήρε χωρίς αντίσταση την αντιβασιλεία, απήγαγε αμέσως τον μικρό Όθων με την ελπίδα να ανακηρυχτεί ο ίδιος βασιλιάς.[31] Ο οπαδός του Όθων Γ΄ επίσκοπος Αντάλμπερο της Ρενς και η μητέρα του αυτοκράτορα Θεοφανώ Σκλήραινα αναζήτησαν την υποστήριξη του Λοθάριου για να τους βοηθήσουν να ανατρέψουν τον Ερρίκο τον Εριστικό. Ο Αντάλμπερο πρόσφερε στο όνομα της Θεοφανούς την Λοθαριγγία στον Λοθάριο, αμέσως μετά ο Λοθάριος διεκδίκησε την κηδεμονία του μικρού ανεψιού του Όθων Γ΄. Ο Λοθάριος με την σειρά του ευχαρίστησε τον Αντάλμπερο και ζήτησε αμέσως μετά από τους ευγενείς της Λοθαριγγίας να του δηλώσουν την υποταγή τους, σπουδαιότερος από αυτούς ήταν ο Γοδεφρείδος Α΄ του Βερντέν μέλος του Οίκου του Αρντέν. Την ίδια εποχή αντιβασίλισσα στην Άνω Λωρραίνη ήταν η Βεατρίκη της Γαλλίας, χήρα του Φρειδερίκου Α΄ της Άνω Λωρραίνης και αδελφή του Ούγου Καπέτου, ο Κάρολος επιδίωξε να συμφιλιωθεί με τον αδελφό του για να την αντικαταστήσει. Τα σχέδια του Λοθάριου να αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο στην Λοθαριγγία έπεσαν στο κενό, η Θεοφανώ και ο αρχιεπίσκοπος του Μαίντς απελευθέρωσαν τον μικρό Όθων Γ΄ και απέκτησαν τον έλεγχο σε ολόκληρη την αυτοκρατορία.[32]

Ακολούθησε ειρήνη στην Βορμς ανάμεσα στην Θεοφανώ και τον Ερρίκο τον Εριστικό, αυτό είχε σαν επακόλουθο να ναυαγήσουν τα σχέδια των Καρολιδών για την Λοθαριγγία και να αναλάβει ξανά την εξουσία ο Οίκος του Αρντέν. Ο Λοθάριος αρνήθηκε να εγκαταλείψει τα εδάφη τα οποία πίστευε ότι του ανήκαν κληρονομικά, συμμάχησε με τον Ερρίκο τον Εριστικό και οι ενωμένες δυνάμεις τους έφτασαν στις όχθες του Ρήνου (1 Φεβρουαρίου 985). Η συμμαχία ανησύχησε τον Αντάλμπερο της Ρενς που συναντήθηκε με τον Ούγο Καπέτο, ο Ερρίκος δεν διατήρησε ωστόσο την συμμαχία και άφησε τον Λοθάριο να προχωρήσει στην Λοθαριγγία μόνος του. Ο Λοθάριος ζήτησε την στήριξη του Ούγου Καπέτου αλλά εκείνος το αρνήθηκε με την δικαιολογία ότι δεν μπορεί να ανατρέψει την αδελφή του και τον ανεψιό του, ο Λοθάριος παρέμεινε μόνος στον πόλεμο εναντίον των Οθωνιδών. Ο Λοθάριος συμμάχησε αμέσως μετά με τους ισχυρότερους ευγενείς του βασιλείου όπως ο Όντο Α΄ του Μπλουά και ο Ερβέρτος Γ΄ του Μω. Αμέσως μετά επιτέθηκε στην Λοθαριγγία, πολιόρκησε τον Μάρτιο του 985 την Βερντέν με σημαντικούς αιχμαλώτους όπως ο αδελφός του Αντάλμπερο Γοδεφρείδος Α΄ του Βερντέν, ο γιος του Φρειδερίκος του Βερντέν, ο θείος του Γοδεφρείδου Α΄ Ζήγκφρητ του Αρντέν και ο ανεψιός του Ούγου Καπέτου Θεοδώριχος Α΄ της Άνω Λωρραίνης.[33] Μετά την επιστροφή από το Λαν ο Λοθάριος διέταξε τον Αντάλμπερο να οικοδομήσει ένα νέο κτίριο στην Βερντέν με στόχο να προστατεύσει την πόλη από τις αυτοκρατορικές δυνάμεις.

Σύγκρουση με τον Οίκο του ΑρντένΕπεξεργασία

 
Λοθάριος της Γαλλίας - Μουσείο Σαιν Ρεμί στη Ρενς

Ο Λοθάριος πίεσε τον Αντάλμπερο να γράψει σε αρχιεπισκόπους όπως ο Έγκμπερτ, αρχιεπίσκοπος του Τρηρ ότι ο αληθινός και μοναδικός διάδοχος της αυτοκρατορίας των Καρολιδών είναι ο ίδιος. Την εποχή που ο χαλίφης της Κόρδοβας Αλ-Μανσούρ κατέλαβε την [[Βαρκελώνη] (985) ο Λοθάριος ήταν άρρωστος, δεν μπόρεσε να βοηθήσει τον Μπορέλ Β΄ της Βαρκελώνης που έστειλε απεσταλμένους στο Βερντέν.[34] Η εξουσία του Λοθάριου εξασθένησε σημαντικά από τότε σε σχέση με αυτή του Ούγου Καπέτου.[35] Σε μια επιστολή ο Ζερμπέρ ντ' Ωριγιάκ, ο μετέπειτα Πάπας Σιλβέστρος Β΄ έγραψε στον επίσκοπο Αντάλμπερο ότι "ο Λοθάριος είναι βασιλιάς των Φράγκων μόνο στο όνομα, ο Ούγος Καπέτος είναι τόσο στο όνομα όσο και στην πράξη".[36] Ο αρχιεπίσκοπος Αντάλμπερο προσπάθησε να πείσει τον Ούγο Καπέτο να ξεκινήσει συνομιλίες με τον Όθων Γ΄.[37] Όταν ο βασιλιάς διέταξε την καταστροφή των οχυρώσεων στο μοναστήρι του Αγίου Παύλου στο Βερντέν ο Αντάλμπερο αρνήθηκε με την πρόφαση ότι οι πεινασμένοι στρατιώτες δεν μπορούσαν να κρατήσουν την πόλη, ο Λοθάριος διέταξε ότι πρέπει ο Αντάλμπερο να δικαστεί. Ο αρχιεπίσκοπος Αντάλμπερο κλήθηκε να δικαστεί για προδοσία στην Κομπιένη με ψευδείς κατηγορίες, μιά από αυτές ΄ήταν ότι τοποθέτησε τον ανεψιό του επίσης Αντάλμπερο επίσκοπο του Βερντέν χωρίς βασιλική άδεια.[38][39] Ο Ούγος Καπέτος βάδισε προς την Κομπιένη με 3.000 άντρες, μερικοί ιστορικοί γράφουν ότι ο στόχος του ήταν να ελευθερώσει τον ανεψιό του Θεοδώριχο Α΄ της Άνω Λωρραίνης.[40][41] Ο στόχος του Λοθάριου ήταν να αποκτήσει ολοκληρωτική εξουσία στο Βερντέν, αυτό προσπαθούσε να το κάνει πιέζοντας τον επίσκοπο Αντάλμπερο να καταδιώξει τον ανεψιό του Αντάλμπερο Β΄ του Βερντέν, γιο του Γοδεφρείδου Α΄.[42]

Το τέλοςΕπεξεργασία

Ο Λοθάριος δεν μπορούσε να προχωρήσει σε ανοιχτό πόλεμο με τον Ούγο Καπέτο, δεν είχε τις δυνάμεις να συγκρουστεί σε δυο μέτωπα. Απελευθέρωσε τους αιχμαλώτους από την Λωρραίνη αλλά προτίμησε να κρατήσει φυλακισμένο τον Γοδεφρείδο παρά να παραδώσει την Μονς στην Αινώ, πίεσε τον γιο του να εγκαταλείψει όλα τα δικαιώματα του στην κομητεία και την επισκοπή του Βερντέν. Μετά από μια συνάντηση του βασιλιά με τον δούκα των Φράγκων ο Θεοδώριχος Α΄ της Άνω Λωρραίνης ελευθερώθηκε. Στις αρχές του 986 ο βασιλιάς ετοιμάστηκε να επιτεθεί στο Καμπραί, ήταν αυτοκρατορική πόλη αλλά βρισκόταν σε εξάρτηση από τις αρχιεπισκοπές του Ρενς και της Λιέγης.[43] Προσπάθησε να πείσει τον επίσκοπο του Καμπραί να του παραδώσει την πόλη, σε αντάλλαγμα θα τον διόριζε αρχιεπίσκοπο του Ρενς μετά την έκπτωση του Αντάλμπερο και πρίγκιπα-επίσκοπο της Λιέγης.[44] Ο Λοθάριος πέθανε αιφνίδια στην Λαν πριν προχωρήσει σε αυτές τις ενέργειες (2 Μαρτίου 986).[45][46][47] Δέχτηκε μια μεγαλοπρεπέστατη ταφή στο ιερό του Σαιντ Ρεμί στην Ρενς δίπλα από τον πατέρα του Λουδοβίκο Δ΄. Το βασίλειο εξακολουθούσε να είναι ισχυρό ακόμα και μετά την αλλαγή δυναστείας αν και δεν είχε υποταχθεί η Λοθαριγγία, η αυτοκρατορία δεν φαινόταν ικανή για νέες κατακτήσεις.[48] Ο Ρίτσερους γράφει :

"Φαινόταν ικανός να επεκτείνει το βασίλειο του και η πολιτική του ήταν πολύ επιτυχής, όλοι οι μεγάλοι ευγενείς του βασιλείου είχαν υποταχθεί".

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του προσπάθησε να κατακτήσει την Λοθαριγγία τόσο με στρατιωτικά όσο και με διπλωματικά μέσα.[49]

ΟικογένειαΕπεξεργασία

Παντρεύτηκε την Έμμα των Μποζονιδών, κόρη του Λοθάριου Β΄ της Λομβαρδίας ("Ιταλίας"), με την οποία απέκτησε:

Από τη μη νόμιμη σχέση του με μία κόρη του Ροβέρτου, μαγιορδόμου του Καρόλου δούκα της Κάτω Λωρραίνης, είχε φυσικά τέκνα:[53]

  • (νόθος) Αρνούλφος, αρχιεπίσκοπος του Ρενς (988-991, 996-1021).[54]
  • (νόθος) Ριχάρδος απεβ. μετά το 991.[55]

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Jarrett Jonathan (2011). "Caliph, King, or Grandfather: Strategies of Legitimization on the Spanish March in the Reign of Lothar III". The Mediaeval Journal. 1 (2): 1–22
  2. Detlev Schwennicke, Europaische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europaischen Staaten, Neue Folge, Band II (Marburg, Germany: J. A. Stargardt, 1984), σ. 1
  3. The Annals of Flodoard of Reims, 916–966, eds & trans. Steven Fanning: Bernard S. Bachrach (New York; Ontario, Can: University of Toronto Press, 2011), σ. 60
  4. Sassier 1995, σ. 136
  5. The Annals of Flodoard of Reims, 916–966, eds & trans. Steven Fanning: Bernard S. Bachrach (New York; Ontario, Can: University of Toronto Press, 2011), σ. 14
  6. The Annals of Flodoard of Reims, 916–966, eds & trans. Steven Fanning: Bernard S. Bachrach (New York; Ontario, Can: University of Toronto Press, 2011), σ. 14
  7. Bourchard, Constance Brittain (1999). "Burgundy and Provence: 879–1032". In Reuter, Timothy; McKitterick, Rosamond; Abulafia, David (eds.). The New Cambridge Medieval History: Vol. III, c.900 – c.1024. III (first ed.). Cambridge: Cambridge University Press. σσ. 328–345, 336
  8. George Holmes, The Oxford Illustrated History of Medieval Europe (Oxford; New York: Oxford University Press, 1988), σ. 163
  9. Jim Bradbury, The Capetians: Kings of France, 987–1328, (London: Hambledon Continuum, 2007), σ. 42
  10. Pierre Riche, The Carolingians; A Family Who Forged Europe, trans. Michael Idomir Allen (Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1993), σσ. 264–65
  11. Jim Bradbury, The Capetians: Kings of France, 987–1328 (London: Hambledon Continuum, 2007), σ. 43
  12. Jean Le Mayeur: La gloire belgique: poeme national en dix chants, Valinthout and Vandenzande, 1830, σ. 304.
  13. Lecouteux 2004, σ. 11
  14. Sassier 1995, σ. 161
  15. Sassier 1995, σ. 162
  16. Jim Bradbury, The Capetians: Kings of France, 987–1328 (London: Hambledon Continuum, 2007), σ. 43
  17. Sassier 1995, σ. 163
  18. Pierre Riche, The Carolingians; A Family Who Forged Europe, trans. Michael Idomir Allen (Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1993), σσ. 276–77
  19. Jim Bradbury, The Capetians: Kings of France, 987–1328 (London: Hambledon Continuum, 2007), σ. 43
  20. Sassier 1995, σ. 165
  21. Sassier 1995, σ. 165
  22. Sassier 1995, σ. 165
  23. Sassier 1995, σσ. 164–165
  24. Carlrichard Brulh: Naissance de deux peuples, Francais et Allemands (10th?11th siecle), Fayard, August 1996, σ. 247
  25. Sullivan, Richard E. (1989). "The Carolingian Age: Reflections on Its Place in the History of the Middle Ages". Speculum. 64: 267–306
  26. Bradbury, Jim (2007). "Chapter 3: The new principalities, 800–1000". The Capetians: Kings of France, 987–1328. London: Hambledon Continuum. p. 45
  27. Jim Bradbury, The Capetians: Kings of France, 987–1328 (London: Hambledon Continuum, 2007), σ. 43
  28. 5Sassier 1995, σ. 168
  29. 5Sassier 1995, σ. 169
  30. Carlrichard Brulh: Naissance de deux peuples, Francais et Allemands (10th?11th siecle), Fayard, August 1996, σ. 248
  31. Pierre Riche, The Carolingians; A Family Who Forged Europe, trans. Michael Idomir Allen (Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1993), σ. 277
  32. Pierre Riche, The Carolingians; A Family Who Forged Europe, trans. Michael Idomir Allen (Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1993), σ. 277
  33. Sassier 1995, σ. 180
  34. Pierre Riche, The Carolingians; A Family Who Forged Europe, trans. Michael Idomir Allen (Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1993), σ. 266
  35. Pierre Riche, The Carolingians; A Family Who Forged Europe, trans. Michael Idomir Allen (Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1993), σ. 277
  36. Andrew W. Lewis, Royal Succession in Capetian France: Studies on Familial Order and the State (Cambridge, MA: Harvard University Press, 1981), σ. 15
  37. Pierre Riche, The Carolingians; A Family Who Forged Europe, trans. Michael Idomir Allen (Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1993), σ. 277
  38. P. Riche (1987), σ. 92
  39. Pierre Riche, The Carolingians; A Family Who Forged Europe, trans. Michael Idomir Allen (Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1993), σ. 278
  40. Pierre Riche, The Carolingians; A Family Who Forged Europe, trans. Michael Idomir Allen (Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1993), σ. 278
  41. Sassier 1995, σ. 183
  42. Sassier 1995, σ. 183
  43. Carlrichard Brulh: Naissance de deux peuples, Francais et Allemands (10th?11th siecle), Fayard, August 1996, σ. 253
  44. Pierre Riche: Gerbert d'Aurillac, le pape de l'an mil, Fayard, March 1987, σ. 94
  45. Detlev Schwennicke, Europaische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europaischen Staaten, Neue Folge, Band II (Marburg, Germany: J. A. Stargardt, 1984), σ. 1
  46. Pierre Riche, The Carolingians; A Family Who Forged Europe, trans. Michael Idomir Allen (Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1993), σ. 278
  47. Gallica: Histoire de France. La mort de Lothaire par le moine Richer, σ. 137
  48. Sassier 1995, σ. 186
  49. Carlrichard Brulh: Naissance de deux peuples, Francais et Allemands (10th?11th siecle), Fayard, August 1996, σ. 252
  50. Detlev Schwennicke, Europaische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europaischen Staaten, Neue Folge, Band II (Marburg, Germany: J. A. Stargardt, 1984), σ. 1
  51. Detlev Schwennicke, Europaische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europaischen Staaten, Neue Folge, Band II (Marburg, Germany: J. A. Stargardt, 1984), σ. 1
  52. Christian Settipani: La Prehistoire des Capetiens, 1993, σ. 334
  53. Christian Settipani: La Prehistoire des Capetiens, 1993, σ. 333
  54. Eleanor Shipley Duckett, Death and life in the tenth century (Ann Arbor: University of Michigan Press, 1967), σ. 118
  55. Detlev Schwennicke, Europaische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europaischen Staaten, Neue Folge, Band II (Marburg, Germany: J. A. Stargardt, 1984), σ. 1

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • This article incorporates text from a publication now in the public domain: Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Lothair, king of France". Encyclopædia Britannica. 17 (11th ed.). Cambridge University Press.
  • Gwatkin, H. M., Whitney, J. P. (ed) et al. (1926) The Cambridge Medieval History: Volume III. Cambridge: Cambridge University Press.
  • Hallam, Elizabeth M. & Everard, Judith (2001). Capetian France, 987–1328 (second ed.). Harlow, UK: Longman.
  • Stéphane Lecouteux: Une reconstitution hypothétique du cheminement des Annales de Flodoard, depuis Reims jusqu'à Fécamp, 2004
  • Ferdinand Lot: Les derniers Carolingiens. Lothaire, Louis V, Charles de Lorraine (954–991), Paris, Librairie Émile Bouillon éditeur, 1891
  • Pierre Riché: Les Carolingiens, une famille qui fit l'Europe, Paris, Hachette, coll. «Pluriel», 1983 (reimpr. 1997)
  • Yves Sassier: Hugues Capet: naissance d'une dynastie, Paris, Fayard, 1995
Λοθάριος της Φραγκίας
Γέννηση: 941 Θάνατος: 2 Μαρτίου 986
Βασιλικοί τίτλοι
Προκάτοχος
Λουδοβίκος Δ΄
Βασιλιάς των Δυτικών Φράγκων
 

10 Σεπτεμβρίου 954 - 2 Μαρτίου 986
Διάδοχος
Λουδοβίκος Ε΄