Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Ερρίκος Μποφώρ (Henri Beaufort, 137511 Απριλίου 1447) διάσημος Άγγλος κληρικός, επίσκοπος του Λίνκολν (1398), επίσκοπος του Γουίντσεστερ (1404) και καρδινάλιος (1426) μέλος του Οίκος των Πλανταγενετών ήταν δεύτερος γιος του Ιωάννη της Γάνδης από την τελευταία σύζυγο του και πρώην ερωμένη του Αικατερίνη Σουίνφορντ.[3][4] Εκπαιδεύτηκε με στόχο την εκκλησιαστική σταδιοδρομία, μετά τον γάμο των γονέων του (1396) ο Ερρίκος και τα αδέλφια του νομιμοποιήθηκαν από τον πάπα Βονιφάτιο Θ΄ και με Κοινοβουλευτική πράξη στις 9 Φεβρουαρίου 1397 αλλά αποκλείστηκαν από την διαδοχή του θρόνου.[5][6][7] Η τελευταία διάταξη επισημοποιήθηκε από τον μεγαλύτερο ετεροθαλή αδελφό τους Ερρίκο Δ΄ της Αγγλίας με την φράση "η αξιοπρέπεια του θρόνου εξαιρείται". Ο Ερρίκος Μπωφόρ εξελέγη τρεις φορές Καγκελάριος της Αγγλίας.

Ερρίκος Μπωφόρ
Cardinal henry beaufort.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση Δεκαετία του 1370
Ανζού
Θάνατος 11  Απριλίου 1447[1][2]
Γουίντσεστερ
Τόπος ταφής Καθεδρικός του Ουίντσεστερ
Χώρα πολιτογράφησης Ηνωμένο Βασίλειο
Θρησκεία Χριστιανισμός
Εκπαίδευση και γλώσσες
Σπουδές Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα καθολικός ιερέας
δικαστής
Οικογένεια
Σύζυγος Alice FitzAlan
Γονείς Ιωάννης της Γάνδης και Αικατερίνη Σουίνφορντ
Αδέλφια Αικατερίνη του Λάνκαστερ
Φιλίππα του Λάνκαστερ
Ελισάβετ Πλανταγενέτη του Έξετερ
Ιωάννα Μπωφόρ
Ερρίκος Δ' της Αγγλίας
Τόμας Σουίνφορντ
Ιωάννης Μπωφόρ, 1ος κόμης του Σόμερσετ
Τόμας Μπωφόρ, δούκας του Έξετερ
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Πόλεμοι/μάχες Εκατονταετής πόλεμος
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα Επίσκοπος του Γουίντσεστερ (1404–1447)
Bishop of Lincoln
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Πίνακας περιεχομένων

ΚαρδινάλιοςΕπεξεργασία

Ορίστηκε επίσκοπος του Λίνκολν στις 27 Φεβρουαρίου 1398 και καθιερώθηκε στις 14 Ιουλίου 1398.[8] Όταν ο μεγαλύτερος ετεροθαλής αδελφός του Ερρίκος του Μπόλινμπροκ εκθρόνισε τον ξάδελφο τους Ριχάρδο Β΄ της Αγγλίας και ανέβηκε στον θρόνο ως Ερρίκος Δ΄ της Αγγλίας (1399) ο Ερρίκος Μπωφόρ έγινε Καγκελάριος της Αγγλίας (1403).[9] Ο Ερρίκος Μπωφόρ παραιτήθηκε από Καγκελάριος (1404) και διορίστηκε επίσκοπος του Γουίντσεστερ στις 19 Νοεμβρίου του ίδιου χρόνου.[10] Την περίοδο 1411 - 1413 ο Ερρίκος Μπωφόρ έπεσε σε δυσμένεια επειδή υποστήριξε τον ανιψιό του Ερρίκο σε επανάσταση που έκανε εναντίον του πατέρα του αλλά όταν ο Ερρίκος ανέβηκε στον θρόνο ως Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας ο Ερρίκος Μπωφόρ διορίστηκε ξανά Καγκελάριος (1413) αλλά παραιτήθηκε ξανά (1417).[11]

Ο Πάπας Μαρτίνος Ε΄ του πρότεινε την θέση του Καρδινάλιου αλλά ο Ερρίκος Ε΄ δεν του το επέτρεψε να δεχτεί. Ο Ερρίκος Ε΄ πέθανε (1422) δυο χρόνια μετά τον γάμο του με την Αικατερίνη του Βαλουά κόρη του Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας ο οποίος με την Συνθήκη του Τρουά αποκλήρωσε από τον θρόνο τον γιο του δελφίνο Κάρολο για χάρη του Ερρίκου Ε΄. Ο Ερρίκος Μποφώρ με τους αδελφούς του Ερρίκου Ε΄ διορίστηκε στο συμβούλιο της Αντιβασιλείας με προορισμό την κηδεμονία του Ερρίκου ΣΤ΄ της Αγγλίας, έγινε Καγκελάριος για τρίτη φορά (1424) αλλά παραιτήθηκε (1426) λόγω διαφωνίας με τους θείους του βασιλιά ιδιαίτερα τον Χάμφρεϊ, δούκα του Γκλόστερ.[12] Ο πάπας Μαρτίνος Ε΄ διόρισε τον Ερρίκο Μπωφόρ Καρδινάλιο (1426).[13] Το 1427 διορίστηκε παπικός απεσταλμένος στην Γερμανία, την Ουγγαρία και την Βοημία και έγινε αρχηγός στην Δ΄ Σταυροφορία ενάντια των Χουσιτών αιρετικών της Βοημίας. Οι δυνάμεις του Μπωφόρ συνέτριψαν τους Χουσίτες στις 4 Αυγούστου 1427 στην μάχη του Τάχοφ.[14]

Ιωάννα της ΛωρραίνηςΕπεξεργασία

Όταν οι Άγγλοι συνέλαβαν την Ιωάννα της Λωραίνης (1431) ο θρύλος λέει ότι ο Μπωφόρ ήταν παρόν στις πρώτες δοκιμασίες της δίκης που έγιναν υπό την ηγεσία του Πιερ Κοσον του Μπωβαί. Ο κατάλογος των μαρτύρων ωστόσο που συμμετείχαν στην δίκη δεν δείχνει να βρίσκεται το όνομα του σε καθημερινή βάση.[15] Η μοναδική του εμφάνιση φαίνεται στις 26 Μαΐου 1431 την ημέρα της αποκήρυξης της, οι κατάλογοι δεν καταγράφουν το όνομα του στους μάρτυρες την ημέρα που κάηκε στον στύλο. Ο θρύλος περιγράφει να αναφέρεται το όνομα του στην Δίκη Αποκατάστασης της Ιωάννας της Λωρραίνης την διετία 1455 - 1456 με 27 ερευνητικές μελέτες που περιγράφουν ότι "έκλαψαν όλοι σκληρά την ώρα της θανάτωσης της ακόμα και οι εχθροί της από την Αγγλία".[16] Άλλες μαρτυρίες περιγράφουν περιστατικά για την παρουσία του στην δίκη της όπως η παρατήρηση που έκανε στον ιερέα Άντρε Μάργκερι επειδή το κήρυγμα του ήταν ευνοϊκό στην Ιωάννα της Λωρραίνης αλλά η ύπαρξη του Μάργκερι δεν καταγράφεται.[17] Ο καρδινάλιος Ερρίκος Μπωφόρ εξακολουθούσε να είναι πολιτικά ενεργός στην Αγγλία μέχρι τον θάνατο του στις 11 Απριλίου 1147.[18]

Νόθη κόρηΕπεξεργασία

Την εποχή που ο Ερρίκος ήταν επίσκοπος του Λίνολν περιγράφεται μια υπόθεση που είχε με την Αλίκη Φιτς Άλαν (1378–1415) την κόρη του Ριχάρδου Φιτς Άλαν και της Ελισάβετ του Μπόχυν της χήρας του Τζων Τσάρλετον, 4ου βαρόνου του Τσάρλετον.

"Ο Ερρίκος απέκτησε (1402) μια νόθη κόρη την Τζέιν Μποφώρ που πολλοί την περιγράφουν σαν κόρη της Αλίκης, τα ονόματα της Τζέιν και του συζύγου της Σερ Έντουαρντ Στράντλινγκ βρέθηκαν στην διαθήκη του καρδινάλιου Μπωφόρ. Ο γάμος τους (1427) έφερε τον Σερ Έντουαρντ στην σφαίρα του πεθερού του χάρη στην οποία δέχτηκε τον διορισμό του τον Δεκέμβριο του 1423 στην θέση του Καγκελαρίου της νότιας Ουαλίας που την κράτησε μέχρι τον Μάρτιο του 1437".[19]

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Henry-Beaufort. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  2. (Αγγλικά) Find A Grave. 22420. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. Miranda, Salvador. "Henry Beaufort"
  4. Rosenthal, Joel Thomas (1970). "The Training of an Elite Group: English Bishops in the Fifteenth Century". Transactions of the American Philosophical Society (New Series ed.). 60 (5): 7.
  5. Cokayne Complete Peerage Volume XII pp. 40–41
  6. Schofield, Nicholas; Skinner, Gerald (2007). The English Cardinals. Oxford, UK: Family Publications. p. 60.
  7. Williams, David (1996). British Royalty. London, UK: Cassell. pp. 240–41.
  8. Fryde, et al. Handbook of British Chronology p. 256
  9. Fryde, et al. Handbook of British Chronology p. 87
  10. Fryde, et al. Handbook of British Chronology p. 277
  11. Fryde, et al. Handbook of British Chronology p. 87
  12. Fryde, et al. Handbook of British Chronology p. 87
  13. Fryde, et al. Handbook of British Chronology p. 87
  14. Harriss, G.L. (1987). "Henry Beaufort, 'Cardinal of England'". Proceedings of the 1986 Harlaxton Symposium: England in the Fifteenth Century. Woodbridge, UK: Paul Watkins Publishing: 123–24.
  15. The Trial of Jeanne d'Arc translated in full by W.P.Barrett,, George Routledge & Sons,1931
  16. Pernoud, Regine, The Retrial of Joan of Arc, translated by J.M.Cohen, Methuen & Co. 1955
  17. Pernoud, Regine, The Re-trial of Joan of Arc, translated by J.M.Cohen, Methuen & Co. 1955
  18. Fryde, et al. Handbook of British Chronology p. 277
  19. R. A. Griffiths, Conquerors and Conquered in Medieval Wales, 1994.

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • Cokayne, George E. (1982). The Complete Peerage of England, Scotland, Ireland, Great Britain, and the United Kingdom, Extant, Extinct, or Dormant. XII (Microprint ed.). Gloucester, UK: A. Sutton.
  • Fryde, E.B.; Greenway, D.E.; Porter, S.; Roy, I. (1996). Handbook of British Chronology (Third revised ed.). Cambridge, UK: Cambridge University Press.
  • Griffiths, Ralph A. (1981). The Reign of King Henry VI: The Exercise of Royal Authority, 1422–1461. University of California Press.
  • Harriss, G. L. "Beaufort, Henry (1375?–1447)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press.