Άνοιγμα κυρίου μενού

Ευδοκία Λασκαρίνα

Κόρη του βυζαντινού αυτοκράτορα Θεόδωρου Β΄ Λάσκαρη και σύζυγος του Γουλιέλμου Πιέτρο Α΄ της Βεντιμίλια

Η Ευδοκία Λασκαρίνα (Νικαία Βιθυνίας, 1245/1248 – Σαραγόσα, 1311) ήταν μέλος της Βυζαντινής Οικογένειας Λάσκαρη, κόρη του βυζαντινού αυτοκράτορα Θεόδωρου Β΄ Λάσκαρη και σύζυγος του Γουλιέλμου Πιέτρο Α΄ της Βεντιμίλια, γενάρχη της οικογένειας Λάσκαρη-Βεντιμίλια. Όταν έφυγε για την Αραγονία, σε μεγαλύτερη ηλικία, ήταν γνωστή ως Ειρήνη Λάσκαρη.

Ευδοκία Λασκαρίνα
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Ευδοκία Λασκαρίνα Aσανίνα (Ελληνικά)
Γέννηση1254 ή 1248
Νίκαια Βιθυνίας
Θάνατος1311
Σαραγόσα
ΨευδώνυμοIrene Láscaris
Χώρα πολιτογράφησηςΒυζαντινή Αυτοκρατορία
ΘρησκείαΟρθόδοξος Χριστιανισμός
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητααριστοκράτης
Οικογένεια
ΣύζυγοςΓουλιέλμος Πιέτρο Α΄ της Βεντιμίλια
ΤέκναΛουκρητία Λάσκαρη της Βεντιμίλια
Βατάτζα Λάσκαρη της Βεντιμίλια
ΓονείςΘεόδωρος Β΄ Λάσκαρης και Έλενα Ασένινα της Βουλγαρίας
ΑδέλφιαΙωάννης Δ΄ Λάσκαρης
Ειρήνη Δούκαινα Λασκαρίνα
Θεοδώρα Λασκαρίνα
Θυρεός
Lascaris02,escalier d'honneur01.jpg
Έμβλημα της οικογένειας Λάσκαρη-Βεντιμίλια, από το Palais Lascaris, στην Νίκαια της Γαλλίας

ΟικογένειαΕπεξεργασία

Η Ευδοκία ήταν η τέταρτη κόρη του αυτοκράτορα της Νίκαιας Θεόδωρου Β΄ Λάσκαρη και της Ελένης Ασενίνας της Βουλγαρίας.[1] Η Ευδοκία μεγάλωσε σαν πριγκίπισσα στην αυλή της Νικαίας, όπου ζούσε και η Κωνσταντία των Χόενστάουφεν,[2] χήρα τού παππού της Ιωάννη Γ΄ Δούκα Βατάτζη. Ενώ ήταν μικρή, η οικογένειά της, είχε υποσχεθεί στην βασιλική οικογένεια της Αραγονίας, ότι θα την έδιναν για νύφη στο γιο τους, τον μελλοντικό βασιλιά Πέτρο Γ΄ της Αραγονίας. Μετά τον σφετερισμό του θρόνου από τους Παλαιολόγους, και οι δύο κυρίες (η χήρα αυτοκράτειρα Κωνσταντία και η Ευδοκία) έφυγαν, ταξιδεύοντας στην ίδια διαδρομή από την Κωνσταντινούπολη στο Τένντε και τη τη Σικελία αντίστοιχα και χρόνια αργότερα και οι δύο αναζήτησαν προστασία στο βασίλειο της Αραγονίας υπό το βασιλιά Ιάκωβο Α΄.

Γάμος και απόγονοιΕπεξεργασία

Σύντομα μετά την εκ νέου κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης το 1261, ο Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος, μέχρι τότε αντιβασιλέας και συν-αυτοκράτορας του ανήλικουΙωάννη Δ΄ Λάσκαρη Βατάτζη, αυτοανακηρύχθηκε αυτοκράτορας. Για να σταθεροποιήσει τη θέση του έδωσε εντολή να τυφλωθεί και να φυλακιστεί ο Ιωάννης Δ΄. Τις τρεις αδελφές τού Ιωάννη, ανάμεσα στις οποίες και την Ευδοκία, τις πάντρεψε βιαστικά με ξένους, ώστε οι απόγονοί τους να μην μπορούν να θεωρηθούν διάδοχοι του αυτοκράτορα.

Η νεαρή Ευδοκία παντρεύτηκε πρώτα στην Κωνσταντινούπολη στις 28 Ιουλίου 1261 τον Κόμη Γουλιέλμο Πιέτρο Βεντιμίλια και Τένντε (Guglielmo Pietro - Ventimiglia e Tende) (1230-1283),[3] κόμη της Βεντιμίλια (Ventimiglia) και Τένντε (Tende),[4] μια περιοχή της Λιγουρίας, η οποία την εποχή εκείνη ήταν υποτελής της Γένοβας, συμμάχου του Μιχαήλ Γ΄. Από αυτό τον γάμο προήλθε ο Οίκος των Λάσκαρη της Βεντιμίλια (Lascaris de Vintimille), η οποία ήταν μια σημαντική γαλλική οικογένεια μέχρι τον 19ο αιώνα.

Η Ευδοκία και ο Πιέτρο έκαναν επτά παιδιά:

  • Λουκρητία Λάσκαρη ντι Βεντιμίλια (1264 – 1314), άγαμη και χωρίς απογόνους.
  • Τζιοβάνι Λάσκαρης ντι Βεντιμίλια , Κόμης της Βεντιμίλια και Τένντα (1264 – c. 1323), παντρεύτηκε την Μέντσια ντι Μομφερράτο (Menzia di Montferrato) και έκαναν ένα γιο και τρεις κόρες.
  • Μπεατρίς Λάσκαρη ντι Βεντιμίλια, παντρεύτηκε τον Γκιγιέμ ντε Μοντκάντα (Guillem de Montcada).
  • Βατάτζα Λάσκαρη ντι Βεντιμίλια (Βεντιμίλια ή Αραγονία, 1268 ή περίπου 1272 – Κόιμπρα, περίπου 1336, ετάφη στον Παλαιό Καθεδρικό ναό της Κόιμπρα), στην υπηρεσία της Βασίλισσας Ελισάβετ της Πορτογαλίας,  Κυρία επί των Τιμών του βασιλιά Αλφόνσου Δ΄ της Πορτογαλίας, Κυρία των Εντολών του Santiago do Cacém και του Sines, κ.λ.π. . Παντρεύτηκε πρώτα, το 1285 ή 1288, με τον Martim Anes de Soverosa, ο οποίος απεβίωσε στις 30 Μαΐου 1296, χωρίς να αποκτήσουν παιδιά· έπειτα, μετά το 1296 με τον Pedro Jordán de Urríes, Κύριο του Loarre, ο οποίος απεβίωσε το 1350, που διακρίθηκε στην υπηρεσία του Στέμματος της Αραγονίας στη Σικελία βοηθώντας τον Αλφόνσο Γ΄ της Αραγονίας ενάντια στους ευγενείς της Ένωσης και είχαν ένα γιο.
  • Τζιάκομο Λάσκαρης ντι Βεντιμίλια.
  • Όττο Λάσκαρης ντι Βεντιμίλια.
  • Γιολάντα Λάσκαρη ντι Βεντιμίλια, παντρεύτηκε τον Πέδρο, Βαρόνο ντε Αγιέρμπε, εγγονό του Ιακώβου Α΄ της Αραγονίας από τρίτο γάμο.

Πριν φτάσει τα 30 έτη, η Ευδοκία έφυγε από τη Λιγουρία για την Αραγονία με τις κόρες της Μπεατρίς και Βατάτζα. Κάποιοι λένε ότι έφυγε κατά το χρόνο του θανάτου του συζύγου της ή ότι την έδιωξε. Έζησε στην Xàtiva, τη Σαραγόσα και την Castella και ταξίδεψε σε διπλωματικές αποστολές για τον βασιλιά Ιάκωβο Β΄ της Αραγονίας.

Σε 1281 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά τον Αρνώ Ροζέρ ντε Κομμίνγκ (Arnau Roger de Comminges), Κόμη του Παλλάρ-Σουμπιρά (Pallars-Subirà), ο οποίος απεβίωσε το 1288. Από αυτό το γάμο έγιναν τέσσερα παιδιά:

  • Σιμπίλα ντε Παλλάρ (Sibilla de Pallars), Κόμισσα του Παλλάρ-Σουμπιρά (Pallars-Subirà), παντρεύτηκε το 1297 με τον Ούγο Η΄ ντε Ματαπλανά (Hugh VIII de Mataplana), Βαρόνο του Ματαπλανά και, ως σύζυγος της Σιμπίλα, Κόμη του Παλλάρ-Σουμπιρά, με τον οποίο έκαναν δύο γιους.
  • Μπεατρίου ντε Παλλάρ (Beatriu de Pallars), παντρεύτηκε γύρω στα 1300 τον Γκουιλλέν Δ΄ ντε Ανγκεσόλα (Guillèn IV de Anglesola), Κύριο των Μπελπουίγ (Bellpuig), που απεβίωσε στο 1333, και είχε μαζί του μία κόρη.
  • Βιολάν ντε Παλλάρ (Violent de Pallars) περίπου 1284 – 1311, παντρεύτηκε γύρω στα 1300 την Χιμέν Κορνέλ (Ximen Cornell), χήρα, χωρίς παιδιά, του Μαρία Περέζ ντε Αγιέρμπε (Maria Perez de Ayerbe) και έκαναν τρεις γιους και δύο κόρες.
  • άγνωστο τέκνο ντε Παλλάρ.

Στο τέλος της ζωής τηςΕπεξεργασία

Το 1296 ίδρυσε ένα μοναστήρι των Πτωχών Κλάρες (Clares) και το Ιερό τής Mare de Déu de la Serra στο Λευκό Όρος, στο οποίο μπήκε από το τέλος του 1306. Επίσης δώρισε στο μοναστήρι μια ιταλική εικόνα της Παναγίας, που υπάρχει ακόμα εκεί. Το σώμα της παραμένει στο Δομινικανό μοναστήρι στη Σαραγόσα.

ΣημειώσειςΕπεξεργασία

  1. Marek, Miroslav. «byzant/byzant7.html». Genealogy.EU. Πρότυπο:Better source
  2. Actas das II Jornadas Luso-Espanholas de História Medieval: Porto, 1985
  3. Dictionnaire de la noblesse, François-Alexandre Aubert de la Chesnaye des Bois, Badier - 1774
  4. The English Historical Review, Mandell Creighton, Justin Winsor, Samuel Rawson Gardiner, Reginald Lane Poole, John Goronwy Edwards, JSTOR, Longman, 1916

ΑναφορέςΕπεξεργασία

  • "Tres princesas griegas en la corte de Jaime II de Aragon", Joaquin Miret y Sans,in _Revue hispanique_ 15 (1906)
  • "Vataça: uma dona na vida e na morte" Revista da Faculdade de Letras – História, 3ª série, III (1986), pp. 159–193

ΠηγέςΕπεξεργασία