Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Τρύφων Καρατζάς (Αθήνα, 5 Οκτωβρίου 1935 – 17 Ιανουαρίου 2019[2]) ήταν Έλληνας ηθοποιός της τηλεόρασης, του θεάτρου και του κινηματογράφου με σταδιοδρομία 60 ετών στην υποκριτική.[3]

Τρύφων Καρατζάς
Tryfon Karatzas 2018 n4 f55.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Τρύφων Καρατζάς (Ελληνικά)
Γέννηση5  Οκτωβρίου 1935
Αθήνα
Θάνατος17  Ιανουαρίου 2019[1]
Αθήνα
Χώρα πολιτογράφησηςΕλλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσαΕλληνικά
Ομιλούμενες γλώσσεςΕλληνικά
ΣπουδέςΠάντειο Πανεπιστήμιο[1]
Δραματική Σχολή Ωδείου Αθηνών[1]
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταηθοποιός
ηθοποιός θεάτρου
ηθοποιός τηλεόρασης
ηθοποιός ταινιών
Commons page Σχετικά πολυμέσα

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Στο δημοτικό ήταν συμμαθητής με τον Αλέκο Φασιανό. Σπούδασε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και έπειτα με υποτροφία στην Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών όπου είχε δάσκαλο τον Δημήτρη Ροντήρη. Κατά την στρατιωτική του θητεία υπηρέτησε ως εκφωνητής στον Ραδιοφωνικό Σταθμό των Ενόπλων Δυνάμεων (1958). Μετά τον στρατό, συνέχισε επί σειρά ετών να εργάζεται ως εκφωνητής στο ραδιόφωνο, παράλληλα με την θεατρική του δραστηριότητα. Από την ηλικία των 11 ετών ήταν ιεροψάλτης. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1957, σε ηλικία 22 ετών. Δυο χρόνια αργότερα, το 1959, έκανε την πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο με την ταινία "Ερωτικές Ιστορίες", στο πλευρό της Αλίκης Βουγιουκλάκη, όπου είχε έναν μικρό ρόλο. Συμμετείχε μεταξύ άλλων στις ταινίες: Ο εμποράκος (1967), Ο Λαμπίρης εναντίον των παρανόμων (1967), Εκείνοι που ξέρουν να αγαπούν (1968), Πληγωμένα νιάτα (1969), Σκιές στην άμμο (1970), Βία και γοητεία (1989), Ζιγκολό (1993) και Το κλάμα βγήκε από τον παράδεισο (2001).

Στην τηλεόραση συμμετείχε μεταξύ άλλων στην σειρά "Ονειροπαγίδα" (2011-2013), μαζί με τους Μαρία Σολωμού, Γιώργο Καραμίχο και Χριστίνα Τσάφου αλλά και στην σειρά "Λαβ Σόρρυ" μαζί με τον Τάσο Χαλκιά και την Κωνσταντίνα Μιχαήλ.

Η πρώτη εμφάνιση στο θέατρο ήταν στη παράσταση "Η δωδέκατη νύχτα". Επί 10 χρόνια συμμετείχε στο θίασο του Κώστα Μουσούρη, με μικρούς και μεγάλους ρόλους. Συνέχισε να εργάζεται στο θέατρο ακόμη και μέχρι τα ογδόντα του χρόνια, καθώς από το 2016 έως και λίγους μήνες πριν πεθάνει εμφανιζόταν στην παράσταση «Οι 12 ένορκοι» στο θέατρο «Αλκμήνη».[4]

Δήλωνε οπαδός της μοναχικότητας ενώ υπηρέτησε ανελλιπώς κάθε είδος ρόλου που του εμπιστεύθηκαν και δεν άφησε απογόνους.

ΠηγήΕπεξεργασία

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία