Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Στίβεν Έντγουιν Κινγκ (Stephen Edwin King, Μέιν, 21 Σεπτεμβρίου 1947) είναι Αμερικανός συγγραφέας και ένας από τους διασημότερους συγγραφείς βιβλίων θρίλερ και τρόμου.

Στίβεν Κινγκ
Stephen King, Comicon.jpg
ΌνομαΣτίβεν Κινγκ
Γέννηση21 Σεπτεμβρίου 1947 (1947-09-21) (72 ετών)
Πόρτλαντ, Μέιν, ΗΠΑ
Επάγγελμα/
ιδιότητες
συγγραφέας, τηλεοπτικός παραγωγός, ηθοποιός[1], μουσικός, σεναριογράφος, δημοσιογράφος και σκηνοθέτης
ΥπηκοότηταΗνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Σχολές φοίτησηςLisbon High School και Πανεπιστήμιο του Μέιν
Σύζυγος(οι)Tabitha King (7  Ιανουαρίου 1971)
ΤέκναJoe Hill, Owen King και Naomi King[2]
stephenking.com
Commons page Πολυμέσα σχετικά με τoν συγγραφέα

Σήμερα, με περισσότερα από 40 μυθιστορήματα και 200 διηγήματα στο ενεργητικό του, αναγνωρίζεται ως σημαντικός συγγραφέας τρόμου και φαντασίας αλλά και ένας από τους μείζονες συγγραφείς του 20ου αιώνα.

Το 2003 απέσπασε το Μετάλλιο Διακεκριμένης Συνεισφοράς στα Αμερικανικά Γράμματα από το Εθνικό Ίδρυμα Βιβλίου των ΗΠΑ.[3] Το 2004 απέσπασε το Διεθνές Βραβείο Φαντασίας στην κατηγορία Επίτευγμα Ζωής και το 2007 το βραβείο Grand Master Award από την οργάνωση Mystery Writers of America.[4] Επίσης, έχει κερδίσει βραβεία Bram Stoker, O. Henry, Nebula και άλλα.

Το 2015 τιμήθηκε με το Εθνικό Μετάλλιο των Τεχνών από το ανεξάρτητο πρακτορείο Εθνική Χορηγία για τις Τέχνες Ηνωμένων Πολιτειών για τη συνεισφορά του τη λογοτεχνία.[5] Έχει χαρακτηριστεί ως ο "Βασιλιάς του τρόμου".[6]

Τα βιβλία του έχουν πουλήσει συνολικά περισσότερα από 350 εκατομμύρια αντίτυπα[7] και πολλά από αυτά έχουν γίνει κινηματογραφικές ταινίες, μίνι σειρές, τηλεοπτικές σειρές και κόμικς.

Πρώιμα χρόνιαΕπεξεργασία

Ο Στίβεν Κινγκ γεννήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου του 1947 στο Πόρτλαντ της Πολιτείας Μέιν των ΗΠΑ. Είναι γιος του ναυτικού Ντόναλντ Έντουιν Κινγκ και της συζύγου του Νέλυ Ρουθ Πίλσμπουρυ. Όταν ο πατέρας του εγκατέλειψε την οικογένειά του το 1949, όταν ο Στίβεν ήταν 2 χρονών, η μητέρα του ήταν αναγκασμένη να μεγαλώσει μόνη της τον ίδιο και τον μεγαλύτερο αδελφό του Ντέιβιντ. Μετά βίας μπορούσε να θρέψει την οικογένειά της με ευκαιριακές εργασίες και μετακόμιζε συχνά.

Ο Στίβεν Κινγκ έγραψε τις πρώτες του ιστορίες ήδη στην ηλικία των επτά ετών. Στον κινηματογράφο παρακολουθούσε συχνά ταινίες επιστημονικής φαντασίας και φανταστικές ταινίες, απ' όπου προέρχεται και η προτίμησή του για τις ιστορίες τρόμου. Σε ηλικία δεκατριών ετών βρήκε μια κούτα γεμάτη με ανολοκλήρωτα χειρόγραφα του πατέρα του, κυρίως ιστορίες επιστημονικής φαντασίας και τρόμου. Στο αυτοβιογραφικό του έργο Οn Writing (μτφρ: Περί της συγγραφής) γράφει ότι αυτό ήταν γι' αυτόν μια καθοριστική εμπειρία. Σε ηλικία δεκαεννιά ετών εξέδωσε την πρώτη του ιστορία I was a Teenager Grave Robber στο περιοδικό Comics Review.

Από το 1966 έως το 1970 ο Κινγκ σπούδασε αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Μέιν, όπου και γνώρισε την αργότερα σύζυγό του Τάμπιθα του γένους Σπρους, με την οποία εξακολουθεί να ζει στο Μέιν. Στις 2 Ιανουαρίου 1971 παντρεύτηκαν και την ίδια ακόμα χρονιά γεννήθηκε η κόρη τους, Ναόμι.

Από το 1971 αμέσως μετά την αποφοίτησή του ξεκίνησε να διδάσκει στο Χάμπτον του Μέιν ως καθηγητής αγγλικών. Το εισόδημά του, όμως, ήταν χαμηλό για να μπορέσει να συντηρήσει την οικογένειά του, λόγος για τον οποίο εργαζόταν τα βράδια ως σιδερωτής σε κατάστημα με πλυντήρια. Έτσι, του έμενε μόνο ελάχιστος ελεύθερος χρόνος, τον οποίο χρησιμοποιούσε για να γράφει μικρές ιστορίες. Αν και τα κατάφερνε πού και πού να πουλήσει κάποιες από αυτές, δεν μπορούσε να εξασφαλίσει το εισόδημά του με την συγγραφή. Ήδη πριν από την επιτυχία του, ο Κινγκ έγραφε αρκετά μυθιστορήματα, τα οποία ωστόσο δεν είχαν γίνει αποδεκτά από τους εκδότες. Αργότερα τα δημοσίευσε επεξεργασμένα χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Ρίτσαρντ Μπάχμαν (Richard Bachman).

ΚαριέραΕπεξεργασία

Αρχική επιτυχίαΕπεξεργασία

Ο Κινγκ ξεκίνησε να γράφει το μυθιστόρημά του, Κάρι, σε ένα ενοικιασμένο τροχόσπιτο. Όπως αποκάλυψε στην αυτοβιογραφία του On writing, κατά το διάβασμά του θεώρησε το χειρόγραφο του Κάρι άσχημο και το πέταξε στα σκουπίδια. Εκεί το βρήκε η γυναίκα του, το ανέσυρε και τον προέτρεψε να το ολοκληρώσει. Ο Κινγκ το έκανε και το 1973 ο εκδοτικός οίκος Doubleday δέχτηκε την ιστορία. Λίγο αργότερα, η New American Library απέκτησε τα δικαιώματα βιβλίου τσέπης για το ποσό-ρεκόρ των 400.000 δολαρίων. Μετά από αυτή την επιτυχία, αποφάσισε να εγκαταλείψει το επάγγελμα του καθηγητή και να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στη συγγραφή.

ΨευδώνυμαΕπεξεργασία

Υπό το ψευδώνυμο Ρίτσαρντ Μπάχμαν (Richard Bachman), ο Κινγκ δημοσίευε τα μυθιστορήματα: Οργή (1977), Η μακριά πορεία (1979), Έργα Οδοποιίας (1981), Ο Δρομέας (1982) και Αδύνατος (1984). Επρόκειτο για ένα τεστ που έκανε ο ίδιος, με σκοπό να δει αν θα μπορέσει να επαναλάβει την προηγούμενη επιτυχία του ή αν η δημοσιότητά του ήταν ατύχημα. Μία εναλλακτική εξήγηση είναι ότι τα στάνταρντς των εκδόσεων εκείνη την εποχή επέτρεπαν την κυκλοφορία μόνο ενός βιβλίου ανά χρονιά.[8] Εμπνεύστηκε το όνομα από το hard rock συγκρότημα Bachman-Turner Overdrive, του οποίου ήταν φαν.[9]

Στη Ουάσινγκτον, ο βιβλιοπώλης Στιβ Μπράουν (Steve Brown) μετά την ανάγνωση του πέμπτου μυθιστορήματος του Μπάχμαν, Αδύνατος, εξέτασε προσεκτικότερα τα προηγούμενα τέσσερα βιβλία του, καθώς έβρισκε πολλές ομοιότητες στο στυλ γραφής του Μπάχμαν και του Κινγκ.[10] Έτσι, πήγε στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου για να δει τα έντυπα πνευματικών δικαιωμάτων και τελικά βρήκε το όνομα του Κινγκ.[10] Έπειτα, δημοσιεύτηκε ο θάνατος του Μπάχμαν από "ψευδωνυμικό καρκίνο", καθώς ο πραγματικός συγγραφέας είχε ανακαλυφθεί.[11] Το 1985, τα τέσσερα μυθιστορήματα επανακυκλοφόρησαν σε συγκεντρωτικό τόμο υπό τον τίτλο Stephen King: The Bachman Books: Four Early Novels. Το βιβλίο του Κινγκ που κυκλοφόρησε το 1989 με τίτλο The Other Half είναι αφιερωμένο "στον αποθανών Ρίτσαρντ Μπάχμαν".[12] Το 1996, όταν κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα Desperation, η συνοδευτική νουβέλα Οι Ρυθμιστές είχε την υπογραφή "Ρίτσαρντ Μπάχμαν".[13]

Τον Απρίλιο του 1972, ο Κινγκ χρησιμοποίησε για μία φορά το ψευδώνυμο Τζον Σουίθεν (John Swithen) για την δημοσίευση της ιστορίας μικρού μήκους Το Πέμπτο Τέταρτο στο αμερικανικό ανδρικό περιοδικό Cavalier. Το 1993 η ιστορία αναδημοσιεύθηκε με το πραγματικό όνομα του Κινγκ στη συλλογή ιστοριών Εφιάλτες και Ονειρότοποι, το οποίο έγινε σειρά κινηματογραφικών ταινιών με τίτλο Nightmares & Dreamscapes: From the Stories of Stephen King. Η συλλογή ήταν αφιέρωση στον Αμερικανό ποιητή, συγγραφέα και "μεγάλο παραμυθά", όπως γράφει στην αφιέρωσή του ο Κινγκ, Τόμας Γουίλιαμς (1926-1990).

Δεκαετίες 1970-80Επεξεργασία

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, ο Κινγκ ξεκίνησε αυτό που έγινε σειρά διασυνδεδεμένων ιστοριών που περιστρέφονται γύρω από έναν μοναχικό πιστολά, τον Roland, ο οποίος κυνηγά τον "Άντρα με τα Μαύρα" σε ένα σύμπαν εναλλακτικής πραγματικότητας που υφίσταται ανάμεσα στη Μέση Γη του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν και την αμερικανική Άγρια Δύση όπως απεικονίζεται από τον Κλιντ Ίστγουντ και τον Σέρτζιο Λεόνε στις σπαγγέτι γουέστερν ταινίες τους. Η πρώτη από αυτές τις ιστορίες, με τίτλο The Dark Tower: The Gunslinger, δημοσιευόταν από το 1977 μέχρι το 1981 σε πέντε τμήματα στο περιοδικό The Magazine of Fantasy & Science Fiction.

Το 1977 εκδόθηκε το έργο του με τίτλο Η Λάμψη. Το βιβλίο σημείωσε μεγάλη επιτυχία και έγινε ένα από τα σημαντικότερα βιβλία του. Μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 1980 στην ομώνυμη ταινία του Στάνλεϊ Κούμπρικ, η οποία γνώρισε επίσης μεγάλη επιτυχία. Ωστόσο, ο Κινγκ δεν ήταν καθόλου ικανοποιημένος με αυτή την εκδοχή και έγραψε το σενάριο για μία μίνι τηλεοπτική σειρά τριών επεισοδίων που προβλήθηκε το 1997.

Το 1978 κυκλοφόρησε τη συλλογή ιστοριών μικρού μήκους με τίτλο Νυχτερινή Βάρδια (1978).

Το 1984 και μαζί με τον Πίτερ Στράουμπ, ο Κινγκ το δημοσιευμένο βιβλίο Το Φυλαχτό. Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ εξασφάλισε για την DreamWorks τα δικαιώματα κινηματογράφησης για το βιβλίο, στο οποίο ο πρωταγωνιστής έπρεπε να ξεκινήσει ένα ταξίδι διαμέσου όλης της Αμερικής και ενός παράλληλου κόσμου.

Το 1985 εκδόθηκε η συλλογή του Κινγκ με τίτλο Skeleton Crew.

Το 1986 έγραψε και σκηνοθέτησε την ταινία Maximum Overdrive, ελαφρώς εμπνευσμένη και βασισμένη στην ιστορία μικρού μήκους του Κινγκ με τίτλο Trucks.[14] Γι' αυτήν την σκηνοθετική του απόδοση ήταν υποψήφιος για το Χρυσό Βατόμουρο ως χειρότερος σκηνοθέτης, αλλά τελικά δεν κέρδισε το βραβείο. Μετά από την αποτυχία της ταινίας, ο Κινγκ θεώρησε την ταινία ως μία εμπειρία και αποφάσισε μην ξανασκηνοθετήσει ποτέ.[15] Το ίδιο έτος έγραψε το σενάριο για το μουσικό βίντεο Ghosts του Μάικλ Τζάκσον.[16]

Το 1992 δημιουργήθηκε το συγκρότημα Rock Bottom Remainders, το οποίο αποτελείται από συγγραφείς. Μεταξύ άλλων είναι μέλη και οι Ρίντλεϊ Πίρσον, Ματ Γκρέινινγκ, Έιμι Ταν, Ντέιβ Μπέρι και Σκοτ Τάροου. Από την ίδρυσή του, το συγκρότημα έχει κάνει πολλές συναυλίες, συνήθως για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Όμως, ο Στίβεν Κινγκ, ο οποίος παίζει κιθάρα και τραγουδά ευκαιριακά, δεν συμμετέχει σε όλες τις εμφανίσεις του.

Το 1993 κυκλοφόρησε η συλλογή του Κινγκ με τίτλο Εφιάλτες και Ονειρότοποι.

Δεκαετία 2000-παρόνΕπεξεργασία

Το 2000 προκάλεσε το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης, όταν δημοσίευσε τη νουβέλα του Riding the Bullet στο διαδίκτυο υπό μορφή ηλεκτρονικού βιβλίου για κατέβασμα. Αν και το κατέβασαν περισσότεροι από 700 χιλιάδες αναγνώστες και εμφανίστηκε σε εξώφυλλο του περιοδικού Time, διαμαρτυρήθηκε στον πρόλογο της συλλογής ιστοριών Everything's Eventual ότι πολλοί άνθρωποι ενδιαφέρθηκαν μόνο για τον" τρόπο δημοσίευσης" αυτής της ιστορίας, όχι όμως για την ίδια την ιστορία. Παρά την κριτική, που εξέφρασε ο Κινγκ, το Riding the Bullet προξένησε την δικτυακή δημοσίευση την ίδια χρονιά και ενός δεύτερου βιβλίου με τίτλο The Plant.[17]

Το 2001 δημοσιεύθηκε η συνέχεια του Φυλαχτο , με τον τίτλο Το Μαύρο Σπίτι.

Το 2006, κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης τύπου στο Λονδίνο, ο Κινγκ ανακοίνωσε ότι θα κυκλοφορήσει άλλο ένα μυθιστόρημα του Μπάχμαν, με τίτλο Blaze.[18] Αυτό εκδόθηκε στις 12 Ιουνίου του 2007.[19]

Το 2013 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα σκοτεινής φαντασίας του με τίτλο Δόκτωρ Ύπνος, ως sequel της Λάμψης. Το ίδιο έτος, το βιβλίο απέσπασε το βραβείο Μπραμ Στόκερ για το Καλύτερο Μυθιστόρημα,[20] ενώ επίσης μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 2019 στην ομώνυμη ταινία του Μάικ Φλάναγκαν.[21]

Κατά τη διάρκεια μιας περιοδείας για την προώθηση του End of Watch, ο Κινγκ αποκάλυψε ότι συνεργάζεται με τον γιο του, Όουεν Κινγκ, σε ένα μυθιστόρημα τοποθετημένο σε φυλακές γυναικών στη δυτική Βιρτζίνια με τίτλο Sleeping Beauties.[22]

Προσωπική ζωήΕπεξεργασία

 
To σπίτι του Κινγκ στο Μπάνγκορ του Μέιν.

Προβλήματα με το αλκοόλΕπεξεργασία

Ο Στίβεν Κινγκ ξεκίνησε από πολύ νωρίς να πίνει και κατάληξε, αρχικά χωρίς να το συνειδητοποιήσει καλά-καλά, στον αλκοολισμό, ενώ ξεκίνησε αργότερα να παίρνει και άλλα ναρκωτικά, όπως αναβολικά και κοκαΐνη. Από το 1985 ο Κινγκ δεν ήταν μόνο εξαρτημένος από το αλκοόλ, αλλά και από την κοκαΐνη. Με τη βοήθεια της γυναίκας του, των φίλων του και μιας θεραπείας μπόρεσε να ξεπεράσει τις εξαρτήσεις του στις αρχές του 1990. Αυτό που τον παρακίνησε να αποφασίσει την απεξάρτησή του, ήταν ένα επιθετικό τέχνασμα που επινόησε η γυναίκα του: όταν είδε ότι δεν μπορούσε να τον βοηθήσει ή να βοηθηθεί μόνος του, μάζεψε μια μέρα όλους τους φίλους και συγγενείς του και τον εξέθεσε μπροστά τους αποκαλύπτοντας την εξάρτησή του από τα ναρκωτικά.

Βαρύ αυτοκινητιστικό ατύχημαΕπεξεργασία

Στις 19 Ιουνίου του 1999 ο Κινγκ χτυπήθηκε κατά τη διάρκεια ενός περιπάτου από ένα μικρό λεωφορείο και τραυματίστηκε σοβαρά. Ο οδηγός, Μπράιαν Σμιθ, ήταν μεθυσμένος και τον απασχόλησε ο σκύλος του, όπως ανέφερε ο ίδιος. Αργότερα ζήτησε δημοσίως συγγνώμη για το ατύχημα, που αυτός προκάλεσε. Ο Κινγκ νοσηλεύτηκε επί τρεις βδομάδες στο νοσοκομείο. Μετά από το λάθος μιας τοπικής εφημερίδας πολλοί τον πίστευαν νεκρό. Κατά την ανάρρωσή του από τις συνέπειες του ατυχήματος έγραψε το μυθιστόρημα Ονειροπαγίδα (Dreamcatcher). Αργότερα ο Κινγκ αγόρασε το ατυχές αυτοκίνητο, το οποίο την ημέρα ένα χρόνο μετά το ατύχημα το κατέστρεψε και το απέσυρε ιδιόχειρα, για να το αποσύρει ως αντικείμενο αγοραπωλησίας από την κυκλοφορία. Ο Σμιθ πέθανε σε ηλικία 43 ετών το Σεπτέμβριο του 2000, συμπτωματικά την ημέρα γενεθλίων του Κινγκ, πράγμα που οδήγησε σε φήμες μυστικιστικού τύπου στην κοινότητα των οπαδών του. Αναφορές σ' αυτό το περιστατικό βρίσκονται στο πρώτο επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς Kingdom Hospital, δικής του παραγωγής, καθώς και στα Λύκοι της Κάλλα (Wolves of the Calla) και Το τραγούδι της Σουζάννα (Song of Susannah), οι τόμοι τέσσερα και πέντε της σειράς Ο Σκοτεινός πύργος (The dark Tower). Το ίδιο το ατύχημα είναι θέμα του έβδομου τόμου της σειράς αυτής το Ο Σκοτεινός πύργος (The dark Tower). Ο Μπράιαν Σμιθ αναφέρεται στο μυθιστόρημα αυτό με το όνομά του.

Ύφος και θεματολογίαΕπεξεργασία

Οι ιστορίες του Κινγκ ασχολούνται συχνά με καθημερινούς ανθρώπους, που βιώνουν φρικιαστικά και συνήθως υπερφυσικά βιώματα. Ο Κινγκ είναι γνώστης του φανταστικού τρόμου, με το Danse Macabre παρουσίασε ένα θεματικό βιβλίο, το οποίο σκιαγραφεί την ανάπτυξη της λογοτεχνίας και την φιλμογραφία του τρόμου. Σ' ένα άλλο θεματικό βιβλίο ονόματι On writing (Περί της συγγραφής) ο Κινγκ δίνει στον αναγνώστη τη δυνατότητα να δει τα προτεινόμενα απ' αυτόν στιλιστικά μέσα και προσεγγίσεις κατά τη συγγραφή λογοτεχνικών έργων. Πέρα απ' αυτό περιέχει το βιβλίο αυτοαναφορές για τις συνθήκες, κάτω από τις οποίες δημιουργήθηκαν κάποια από τα έργα του.

Ωστόσο, έχει γράψει και τα οποία δεν περιείχαν καθόλου ή μόνο ελάχιστα υπερφυσικά στοιχεία, όπως οι νουβέλες Το πτώμα (The Body) και το Rita Hayworth and Shawshank Redemption.

Ένα από τα βασικότερα θέματα στα μυθιστορήματα τρόμου του Κινγκ είναι το γεγονός, ότι ο τρόμος καραδοκεί πίσω από κατά μεγάλο βαθμό τετριμμένα και καθημερινά πράγματα. Αυτοκίνητα, κλόουνς, αστυνομικοί, σκυλιά του Άγιου Βερνάρδου, ιδιοκτήτες καταστημάτων ή ένα φανταστικό ψευδώνυμο είναι τα οχήματα, που φέρνουν την φρίκη σ' έναν συνήθως προαστιακό και κοιμώμενο κόσμο.

Αρκετοί πρωταγωνιστές στα έργα του Κινγκ είναι συγγραφείς ή έχουν συγγραφικές τάσεις. Παρά την φόρτιση των ρόλων τους είναι συχνά διχασμένες προσωπικότητες, που κατά κανόνα δεν είναι θετικά φορτισμένες.

Στο Μίζερι (Misery) του 1987, όπως και στη νουβέλα Το μυστικό παράθυρο, ο μυστικός κήπος από τη συλλογή ιστοριών μικρού μήκους Λανγκολίερς (Langoliers) του 1990, και τελευταία στο Η Ιστορία Της Λίζι (Lisey's story) του 2006, ο Κινγκ επεξεργάζεται το φόβο του για τους παράφορους οπαδούς.

Βραβεία, διακρίσεις και κριτικέςΕπεξεργασία

  • 1980: World Fantasy Award της World Fantasy Convention στην κατηγορία Καλύτερη Νουβέλα Φαντασίας για το The Reach από τη συλλογή Skeleton Crew
  • 1981: Best Book for Young Adults της American Library Association για το Firestarter του 1980
  • 1981: Alumni Career Award του Πανεπιστημίου του Μέιν στο Ορόνο,
  • 1982 Καλύτερος Συγγραφέας Φανταστικού της Χρονιάς από το περιοδικό US-Magazine
  • 1982: Hugo Award στην κατηγορία Καλύτερο Μιβλίο Μη Φανταστικού για το Dance Macabre του 1981
  • 1982: Locus Award του περιοδικού Locus Magazine στην κατηγορία Best Non Fiction/Related/Reference Book για το Dance Macabre του 1981
  • 1986 Golden Pen Award από την Young Adult Advisory Committee της δημοτικής βιβλιοθήκης του Spokane (Spokane Public Library)
  • 1986: Locus Award στην κατηγορία Συλλογές για το Skeleton Crew
  • 1987: Βραβείο Μπραμ Στόκερ της Horror Writers Association στην κατηγορία Καλύτερη Νουβέλα για το βιβλίο του Misery του 1987
  • 1990: Bram Stoker Award στην κατηγορία Καλύτερη Συλλογή για το Four Past Midnight του 1987
  • 1994: O. Henry Award στην κατηγορία Καλύτερη αμερικάνικη ιστορία μικρού μήκους για την ιστορία του The Man in the Black Suit από τις συλλογές Six Stories και Everything's Eventual
  • 1994: World Fantasy Award της World Fantasy Convention στην κατηγορία Καλύτερη νουβέλα φαντασίας για τοThe Man in the Black Suit
  • 1995: Βραβείο Μπραμ Στόκερ στην κατηγορία Καλύτερη ιστορία μικρού μήκους για το Lunch at the Gotham Cafe από τη μετέπειτα συλλογή του Everything's Eventual
  • 1996: Βραβείο Μπραμ Στόκερ στην κατηγορία Καλύτερο μυθιστόρημα τρόμου για το Πράσινο Μίλι του 1996
  • 1996: 9th. Annual Collectors Award για το Πράσινο Μίλι του 1996
  • 1997: Locus Award στην κατηγορία Καλύτερο Μυθιστόρημα Τρόμου για το Desperation του 1997
  • 1999: Βραβείο Μπραμ Στόκερ στην κατηγορία Καλύτερο Μυθιστόρημα Τρόμου για το Σάκος με Κόκαλα του 1998
  • 1999: Locus Award στην κατηγορία Καλύτερο Μυθιστόρημα Τρόμου για το Σάκος με Κόκαλα του 1998
  • 2001: Locus Award στην κατηγορία Best Non Fiction/Related/Reference Book για το On Writing
  • 2006: Βραβείο Μπραμ Στόκερ για το Lisey's Story
  • 2007: Βραβείο Grand Master της Mystery Writers of America για το σύνολο του έργου του
  • 2008: Βραβείο Μπραμ Στόκερ για το Duma Key
  • 2015: Βραβείο Έντγκαρ για το Mr. Mercedes του 2014

Τον Οκτώβριο του 1980 ο Κινγκ παραλαμβάνει για πρώτη φορά το βραβείο World Fantasy Award (θα ακολουθήσουν και άλλα), ένα χρόνο αργότερα του αποδίδεται από το πανεπιστήμιο του Μέιν στο Ορόνο ένας ακαδεμικός τιμητικός τίτλος. Εκείνη τη στιγμή ήταν σε ηλικία 34 ετών ο νεότερος φορέας αυτού του τίτλου. Ακόμα παραλαμβάνει τα βραβεία British Fantasy Award, Nebula Award, Bram Stoker Award, O. Henry Award, Locus Award και το Deutscher Phantastik-Preis (γερμανικό βραβείο φαντασίας) καθώς επίσης πολλές άλλες διακρίσεις.

Το 2003 προς αγανάκτηση πολλών κριτικών τιμήθηκε με το National Book Award to American Letters. Το αμερικάνικο Ίδρυμα National Book τίμησε έτσι τα έργα του ως εξέχουσες συνεισφορές στο γραπτό λόγο, πολλοί κριτικοί, όμως, αντιδρούσαν με ανοιχτή επίκριση: Θεώρησαν ότι η λογοτεχνία της [βιομηχανικής] γραμμής συναρμολόγησης του Κινγκ δεν έχει να επιδείξει καμία λογοτεχνική αξία, αισθητικό επίτευγμα ή εφευρετική ευφυΐα και ως εκ τούτου δεν αρμόζει να τιμηθεί με ένα τόσο σημαντικό βραβείο.

ΈργαΕπεξεργασία

Μυθιστορήματα και συλλογές διηγημάτωνΕπεξεργασία

  • 1974 Carrie (Κάρι)
  • 1975 Salem’s Lot (Σάλεμς Λοτ)
  • 1977 Rage (Οργή) (ως Richard Bachman)
  • 1977 The Shining (Η λάμψη)
  • 1978 Night Shift (Νυχτερινή βάρδια)
  • 1978 The Stand (Το Κοράκι)
  • 1979 The Dead Zone (Νεκρή ζώνη)
  • 1979 The Long Walk (Η μακριά πορεία) (ως Richard Bachman)
  • 1980 Firestarter
  • 1980 The Mist (Η ομίχλη)
  • 1981 Dance Macabre
  • 1981 Cujo (Κούτζο, το παλιόσκυλο)
  • 1981 Road Work (Έργα οδοποιίας) (ως Richard Bachman)
  • 1982 The Dark Tower I:The Gunslinger (Ο μαύρος πύργος Ι: Ο τελευταίος πιστολέρο)
  • 1982 Different Seasons
  • 1983 Christine (Κριστίν)
  • 1983 Pet Sematary
  • 1983 Cycle of the Werewolf (εικονογραφημένο από τον Bernie Wrightson)
  • 1984 The Talisman (Το Φυλαχτό) (σε συνεργασία με τον Peter Straub)
  • 1984 Thinner (Ο αδύνατος) (ως Richard Bachman)
  • 1985 Skeleton Crew
  • 1985 The Bachman Books
  • 1985 The Running Man (Ο δρομέας) (ως Richard Bachman)
  • 1986 It (Το Αυτό)
  • 1987 The Eyes of the Dragon
  • 1987 Misery (Μίζερι)
  • 1987 The Dark Tower II: The Drawing of the Three (Ο μαύρος πύργος ΙΙ: Το κάλεσμα των τριών)
  • 1988 The Tommyknockers (Οι Νυχτερίτες) (2 τόμοι)
  • 1988 Dark Visions (γνωστό και ως The Skin Trade, Night Visions 5, και Dark Love) (σε συνεργασία με τους George R. R. Martin και Dan Simmons)
  • 1989 The Dark Half (Το σκοτεινό εγώ)
  • 1989 Dolan's Cadillac (περιορισμένη έκδοση)
  • 1989 My Pretty Pony (περιορισμένη έκδοση)
  • 1990 The Stand: The Complete & Uncut Edition
  • 1990 Four Past Midnight
  • 1991 Needful Things (Χρήσιμα αντικείμενα)
  • 1991 The Dark Tower III: The Waste Lands (Ο μαύρος πύργος ΙΙΙ: Οι ρημαγμένοι τόποι)
  • 1992 Gerald's Game (Το παιχνίδι του Τζέραλντ)
  • 1993 Dolores Claiborne (Ντολόρες Κλέρμπορν)
  • 1993 Nightmares & Dreamscapes (Εφιάλτες και ονειρότοποι)
  • 1994 Insomnia (Αϋπνία)
  • 1995 Rose Madder (Ρόουζ Μάντερ)
  • 1995 Umney's Last Case
  • 1996 The Green Mile (Το πράσινο μίλι)
  • 1996 Desperation (Ντεσπερέισον)
  • 1996 The Regulators (Οι ρυθμιστές) (ως Richard Bachman)
  • 1997 Six Stories
  • 1997 The Dark Tower IV: Wizard and Glass (Ο μαύρος πύργος ΙV: Ο μάγος και η γυάλινη σφαίρα)
  • 1998 Bag of Bones (Σάκος με κόκαλα)
  • 1999 Storm of the Century (Η καταιγίδα του αιώνα)
  • 1999 The Girl Who Loved Tom Gordon
  • 1999 The New Lieutenant's Rap (περιορισμένη έκδοση)
  • 1999 Hearts in Atlantis (Καρδιές στην Ατλαντίδα)
  • 2000 On Writing
  • 2000 Secret Windows (Κρυφό παράθυρο, μυστικός κήπος)
  • 2000 Dreamcatcher (Η ονειροπαγίδα)
  • 2001 Black House (Το μαύρο σπίτι) (η συνέχεια του The Talisman από το 1984, σε συνεργασία με τον Peter Straub)
  • 2002 From a Buick 8 (Από μια Μπιούικ 8)
  • 2002 Everything's Eventual: 14 Dark Tales (Όλα είναι δυνατά)
  • 2003 The Dark Tower I: The Gunslinger (αναθεωρημένη έκδοση)
  • 2003 The Dark Tower V: Wolves of the Calla (Ο μαύρος πύργος V: Οι λύκοι της Κάλα)
  • 2004 The Dark Tower VI: Song of Susannah (Ο μαύρος πύργος VI: Το τραγούδι της Σουζάννα)
  • 2004 The Dark Tower VII: The Dark Tower (Ο μαύρος πύργος VII: Ο Μαύρος Πύργος)
  • 2004 The Girl Who Loved Tom Gordon
  • 2005 The Colorado Kid
  • 2005 Trangressions (σε συνεργασία με άλλους συγγραφείς)
  • 2005 Salem's Lot: Εικονογραφημένη Έκδοση
  • 2006 Cell (Το κινητό)
  • 2006 Lisey's Story (Η Ιστορία Της Λίσι)
  • 2007 Blaze- USA (Μπλέιζ)
  • 2008 Duma Key (Ντούμα Κη)
  • 2009 Under The Dome (Ο Θόλος)
  • 2011 11-22-63 (22-11-63)
  • 2012 The Wind Through The Keyhole (Ο Άνεμος Μέσα Απ'την Κλειδαρότρυπα)
  • 2013 Joyland
  • 2013 Doctor Sleep (Δόκτωρ Ύπνος)
  • 2014 Mr. Mercedes (Ο κύριος Μερσέντες)
  • 2014 Revival (Αναβίωση)
  • 2015 Finders Keepers (Ό,τι βρεις, δικό σου)
  • 2016 End of Watch

ΜεταφορέςΕπεξεργασία

Το έργο του Κινγκ έχει μεταφερθεί πολλές φορές σε μέσα όπως ο κινηματογράφος και η τηλεόραση.

Κινηματογραφικές ταινίεςΕπεξεργασία

  • 1976 - Carrie (Κάρι, Έκρηξη Οργής), σε σκηνοθεσία Μπράιαν Ντε Πάλμα με τους Sissy Spacek, Piper Laurie, Nancy Allen, Amy Irving, John Travolta. Υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ Α' γυναικείου και Β' γυναικείου ρόλου για τις Σίσι Σπέισεκ και Πάιπερ Λόρι, αντίστοιχα.
  • 1980 - The Shining (Η Λάμψη), σε σκηνοθεσία Stanley Kubrick με τους Jack Nicholson, Shelley Duvall, Danny Lloyd, Scatman Crothers
  • 1983 - Cujo (Κούτζο, το βρωμόσκυλο), σε σκηνοθεσία Lewis Teague με τους Dee Wallace, Danny Pintauro
  • 1983 - The Dead Zone (Νεκρή ζώνη), σε σκηνοθεσία David Cronenberg με τους Christopher Walken, Martin Sheen
  • 1983 - Cristine (Κριστίν), σε σκηνοθεσία του John Carpenter με τους Keith Gordon, John Stockwell
  • 1984 - Children of the Corn (Ο δολοφόνος με το δρεπάνι), σε σκηνοθεσία Fritz Kiersch με τους Linda Hamilton, Peter Horton, R.G. Armostrong
  • 1984 - Firestarter (Δύναμη πυρός), σε σκηνοθεσία Mark Lester με τους George C. Scott, David Keith, Louise Fletcher, Drew Barrymore, Heather Locklear
  • 1985 - Cat's Eye (Το μάτι της γάτας), σε σκηνοθεσία Lewis Teague με τους James Woods, Drew Barrymore, Alan King, Kenneth McMillan. Βασίστηκε στα διηγήματα The Ledge (Η μαρκίζα) και Quitters Inc. (Αντικαπνιστική Α.Ε.).
  • 1985 - Silver Bullet (Ασημένια σφαίρα), σε σκηνοθεσία Daniel Attias με τους Gary Busey, Corey Haim, Everett McGill. Βασίστηκε στο διήγημα Cycle of the werewolf.
  • 1986 - Stand By Me (Στάσου Πλάι Μου), σε σκηνοθεσία Rob Reiner με τους River Phoenix, Will Wheaton, Corey Fledman, Kiefer Sutherland, Richard Dreyfuss, John Cusack. Βασίστηκε στο διήγημα The Body, από τη νουβέλα Different Seasons. Υποψηφιότητα για Βραβείο Όσκαρ Καλύτερου Σεναρίου.
  • 1986 - Maximum Overdrive, σε σκηνοθεσία Στίβεν Κινγκ με τους Emilio Estevez, Pat Hingle. Βασίστηκε στο διήγημα Trucks
  • 1987 - Creepshow 2, σε σκηνοθεσία Michael Gornick με τους Louis Chiles, George Kennedy, Domenick John, Tom Savini. Βασίστηκε στο διήγημα The Raft.
  • 1987 - A Return to Salem’s Lot, σε σκηνοθεσία Larry Cohen με τους Michael Moriarty, Ricky Addison Reed, Samuel Fuller
  • 1987 - The Running Man (Ο δρομέας), σε σκηνοθεσία Paul Michael Glaser με τους Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ, Richard Dawson, Maria Conchita Alonso
  • 1989 - Pet Semetary, σε σκηνοθεσία Mary Lambert με τους Dale Midkiff, Fred Gwyne
  • 1990 - Misery, σε σκηνοθεσία Ρομπ Ράινερ με τους James Caan, Kathy Bates. Βραβείο Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου για την Kathy Bates.
  • 1990 - Graveyard Shift (Νυχτερινή βάρδια), σε σκηνοθεσία Ralf Singleton με τους David Andrews, Kelly Wolf, Steven Maht, Andrew Deevof
  • 1992 - Sleepwalkers (Οι νυχτοβάτες), σε σκηνοθεσία Mick Garris με τους Brian Krause, Madchen Amick
  • 1992 - The Lawnmower Man (Σύγκρουση σε άλλη διάσταση), σε σκηνοθεσία Brett Leonard με τους Pierce Brosnan, Jeff Fahey, Jenny Wright
  • 1993 - The Dark Half (Το σκοτεινό εγώ), σε σκηνοθεσία George Romero με τους Timothy Hutton, Michael Rooker, Amy Madigan
  • 1993 - Needful Things (Χρήσιμα αντικείμενα), σε σκηνοθεσία Fraser Clarke Heston με τους Μαξ φον Σίντοφ, Εντ Χάρις, Bonnie Bedelia, Amanda Plummer
  • 1993 - Children of the Corn II: The Final Sacrifice, σε σκηνοθεσία David Price με τους Terence Knox, Paul Scherrer, Ryan Bollman, Christie Clark
  • 1994 - Dolores Claiborne (Ολική έκλειψη), σε σκηνοθεσία Τέιλορ Χάκφορντ με τους Kathy Bates, Jennifer Jason Leigh, Christopher Plummer
  • 1994 - The Shawshank Redemption (Τελευταία έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ), σε σκηνοθεσία Φρανκ Ντάραμποντ με τους Μόργκαν Φρίμαν, Τιμ Ρόμπινς. Υποψηφιότητες για 7 βραβεία Όσκαρ: για Καλύτερης ταινίας, Α' Ανδρικού ρόλου για τον Φρίμαν, καλύτερης φωτογραφίας, καλύτερου μοντάζ, καλύτερης μουσικής, καλύτερου σεναρίου, καλύτερο ήχο.
  • 1994 - Children of the Corn III, σε σκηνοθεσία James D.R. Hickox με τους Nicholas Brendon, Daniel Cerny, Jon Clair, Michael Ensign
  • 1995 - The Mangler, σε σκηνοθεσία Tobe Hooper με τους Robert Englund, Ted Levine, Daniel Matmor
  • 1996 - Sometimes They Come Back... Again, σε σκηνοθεσία Adam Grossman με τους Michael Gross, Alexis Arquette, Hilary Swank, Bojesse Christopher
  • 1996 - Thinner (Αδυναμία), σε σκηνοθεσία Tom Holland με τους Robert John Burke, Joe Mantegna, Lucinda Jenney
  • 1997 - Quicksilver Highway (Ιστορίες τρόμου), σε σκηνοθεσία Mick Garris με τους Christopher Lloyd, Matt Frewer, Raphael Sbarge. Το σενάριο γράφτηκε μαζί με τον Κλάιβ Μπάρκερ.
  • 1997 - The Night Flier, σε σκηνοθεσία Mark Pavia με τους Miguel Ferrer, Julie Entwisle, Dan Monahan, Michael H. Moss
  • 1998 - Apt Pupil (Μαθήματα φόβου), σε σκηνοθεσία Μπράιαν Σίνγκερ με τους Ίαν ΜακΚέλεν, Brad Renfro, David Schwimmer
  • 1999 - The Green Mile (Το Πράσινο Μίλι), σε σκηνοθεσία Φρανκ Ντάραμποντ με τους Τομ Χανκς, Michael Clark Duncan, David Morse, Bonnie Hunt, James Cromwell, Gary Sinise. Υποψήφια για τέσσερα βραβεία Όσκαρ, για καλύτερη ταινία, καλύτερο Β' ανδρικό ρόλο για τον Κλαρκ Ντάνκαν, καλύτερου σεναρίου και καλύτερου ήχου.
  • 1999 - The Rage: Carrie 2, σε σκηνοθεσία Katt Shea
  • 2001 - Strawberry Spring,
  • 2001 - Hearts In Atlantis (Καρδιές στην Ατλαντίδα), σε σκηνοθεσία Σκοτ Χικς με τους Άντονι Χόπκινς, David Morse, Hope Davis
  • 2003 - Dreamcatcher (Ονειροπαγίδα), σε σκηνοθεσία Λόρενς Κάσνταν με τους Μόργκαν Φρίμαν, Jason Lee, Tom Sizemore
  • 2004 - Secret Window, σε σκηνοθεσία David Koepp με τους Τζόνι Ντεπ, John Turturro, Timothy Hutton
  • 2004 - Riding the Bullet (Προάγγελος θανάτου), σε σκηνοθεσία Mick Garris με τους Jonathan Jackson, David Arquette, Barbara Hershey
  • Creepshow III
  • 2007 - 1408, σε σκηνοθεσία Mikael Håfström με τους Τζον Κιούζακ, Σάμιουελ Λ. Τζάκσον
  • 2017- It ( Το αυτό) σε σκηνοθεσία Andrés Muschietti με τους Μπιλ Σκάρσγκαρντ, Jaeden Lieberher, Τζάκσον Ρομπέρ Σκοτ, Σοφία Λίλς, κ.α.

Τηλεταινίες και τηλεοπτικές μίνι-σειρέςΕπεξεργασία

  • ’Salem’s Lot, 1979 μίνι-σειρά σε σκηνοθεσία Tobe Hooper, με τους David Soul, James Mason, Lance Kerwin
  • Creepshow, 1982 τηλεταινία σε σκηνοθεσία George Romero, με τους Hal Holbrook, Adrienne Barbeau. Βασισμένο στα διηγήματα The Crate και Weeds.
  • It (Το αυτό), 1990 μίνι-σειρά σε σκηνοθεσία Tommy Lee Wallace, με τους John Ritter, Harry Anderson, Jonathan Brandis, Tim Curry, Dennis Christopher, Richard Thomas, Annete O’Toole
  • Tales From The Darkside
    • The Word Processor of the Gods, 1984 επεισόδιο της γνωστής σειράς το οποίο βασίστηκε στην ομώνυμη ιστορία, σε σκηνοθεσία Michael Gornick
    • Sorry, Right Number, 1987 επεισόδιο της γνωστής σειράς το οποίο βασίστηκε στο ομώνυμο διήγημα, σε σκηνοθεσία John Harrison
  • Sometimes They Come Back, 1991 τηλεταινία σε σκηνοθεσία Tom McLoughlin
  • Golden Years, 1991 μίνι σειρά σε σκηνοθεσία Mick Garris, με τους Keith Szarabajka, Felicity Huffman, Ed Lauter
  • The Tommyknockers, 1993 τηλεταινία σε σκηνοθεσία John Power
  • The Stand (Το κοράκι), 1994 μίνι-σειρά σε σκηνοθεσία Mick Garris με τους Gary Sinise, Molly Ringwald, Jamey Sheridan, Cori Nemec, Rob Lowe, Rudy Dee
  • The Langoliers, 1995 μίνι-σειρά σε σκηνοθεσία Tom Holland με τους Patricia Wettig, Dean Stockwell, David Morse, Lindsay Chapman
  • Trucks, 1997 τηλεταινία σε σκηνοθεσία Chris Thompson
  • The Shining (Η λάμψη), 1997 μίνι-σειρά σε σκηνοθεσία Mick Garris με τους Rebecca De Mornay, Steven Weber, Courtland Mead, Melvin Van Peebles
  • Sometimes They Come Back... For More, 1998 video κυκλοφορία σε σκηνοθεσία Daniel Zelik Berk
  • Storm of the Century (Η καταιγίδα του αιώνα), 1999 μίνι-σειρά σε σκηνοθεσία Craig R. Baxley με τους Timothy Daly, Debrah Farentino, Colm Feore, Casey Siemaszko
  • Children of the Corn 666: Isaac's Return, 1999 video κυκλοφορία
  • The Mangler 2, 2001 video κυκλοφορία
  • Children of the Corn: Revelation, 2001 video κυκλοφορία
  • Rose Red, 2002 μίνι-σειρά
  • Firestarter 2: Rekindled, 2002 τηλεταινία
  • Carrie, 2002 τηλεταινία
  • ’Salem's Lot, 2004 τηλεταινία
  • Kingdom Hospital, 2004 τηλεοπτική σειρά
  • Desperation, 2006 τηλεταινία σε σκηνοθεσία Mick Garris
  • Nightmares and Dreamscapes: from the Stories of Stephen King, 2006 μίνι-σειρά
  • Mr. Mercedes, 2017 τηλεοπτική σειρά 10 επεισοδίων 1ος κύκλος
  • Mr. Mercedes, 2018 2ος κύκλος

CameoΕπεξεργασία

Ο Στίβεν Κινγκ κάνει μικρά περάσματα (cameo) από τις ταινίες που βασίζονται στο υλικό του.

  • Στην ταινία Truck Driver του 1982 είχε το ρόλο του Jordy Verdill.
  • Στην ταινία Creepshow του 1982 είχε το ρόλο ενός οδηγού νταλίκας.
  • Στο δικό του έργο, το Maximum Overdrive, εμφανίστηκε ως ο τύπος που βρίζει πάνω από ένα αυτόματο μηχάνημα.
  • Έπαιξε πάλι τον οδηγό νταλίκας στη συνέχεια του Creepshow.
  • Εμφανίστηκε ως παπάς στο Pet Sematary.
  • Ως οδηγός λεωφορείου στο Golden Years.
  • Ως καθαριστής νεκροταφείου στους Νυχτοβάτες.
  • Ως συνοριοφύλακας στο Κοράκι.
  • Στο Langoliers είχε το ρόλο του προέδρου Tom Holby.
  • Υποδύθηκε τον φαρμακοποιό στο Αδυναμία του 1996.
  • Υποδύθηκε τον οργανοπαίκτη στη μίνι-σειρά Η Λάμψη του 1997.
  • Στην Καταιγίδα του Αιώνα εμφανιζόταν στην τηλεόραση σε διαφημιστικό σποτ.
  • Υποδύθηκε τον τύπο που παραδίδει πίτσες στο Rose Red.
  • Στην σειρά Kingdom Hospital είχε το ρόλο του Johnny B. Goode.
  • Στην σειρά Sons of Anarchy στο επεισόδιο 3 του 3ου κύκλου είχε το ρόλο του καθαριστή cleaner Βachman.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. www.nytimes.com/2008/04/10/books/10mailer.html.
  2. books.google.de/books?id=aPBbAgAAQBAJ. σελ. 81.
  3. «National Book Foundation's Medal for Distinguished Contribution to American Letters, Presenter of National Book Awards». web.archive.org. 10 Μαρτίου 2011. Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2019. 
  4. «Forum Stephen King - Récompenses littéraires de Stephen King». web.archive.org. 22 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2019. 
  5. «President Obama to Award 2014 National Medals of Arts | NEA». web.archive.org. 15 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2019. 
  6. «Why Stephen King's novels still resonate». web.archive.org. 9 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2019. 
  7. «BBC NEWS | Programmes | Newsnight Home | Wednesday, 22 November, 2006». web.archive.org. 18 Σεπτεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2019. 
  8. «StephenKing.com: The Official FAQ». web.archive.org. 15 Νοεμβρίου 2006. Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2019. 
  9. «Bachman-Turner Overdrive founder searched for Stephen King | Vancouver, Canada | Straight.com». web.archive.org. 18 Ιανουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2019. 
  10. 10,0 10,1 «Lilja's Library - The World of Stephen King [1996 - 2009]». web.archive.org. 4 Δεκεμβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2019. 
  11. «Blaze - Book Summary». web.archive.org. 14 Φεβρουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2019. 
  12. «The Life, Death and Afterlife of Richard Bachman». www.booksie.com (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2019. 
  13. «Regulators». www.goodreads.com. Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2019. 
  14. «Maximum Overdrive (1986) - Stephen King | Synopsis, Characteristics, Moods, Themes and Related». AllMovie (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2019. 
  15. «Gainesville Sun - Αναζήτηση σε αρχεία Ειδήσεων Google». news.google.com. Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2019. 
  16. «The Cold Case: Director Mick Garris on Michael Jackson's Forgotten Ghosts». Movieline (στα Αγγλικά). 14 Ιουλίου 2009. Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2019. 
  17. Verton, Dan (January 8, 2001). «Barnes & Noble Takes Popular Literature Digital». Computerworld: σελ. 14. 
  18. Garner, Dwight (2007-07-01). «TBR - Inside the List - Books - Review» (στα αγγλικά). The New York Times. ISSN 0362-4331. https://www.nytimes.com/2007/07/01/books/review/01tbr.html. Ανακτήθηκε στις 2019-11-11. 
  19. «Blaze by Richard Bachman». PopMatters (στα Αγγλικά). 17 Ιουλίου 2007. Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2019. 
  20. admin (11 Μαΐου 2014). «The Winners of the 2013 Bram Stoker Awards®». Horror Writers Association Blog (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2019. 
  21. Desborough, Jenny (30 Οκτωβρίου 2019). «Doctor Sleep release date, cast, plot, trailer: What you MUST know about Stephen King film». Express.co.uk (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2019. 
  22. «Sleeping Beauties; A New Book By Stephen & Owen King Due In 2017». web.archive.org. 19 Νοεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2019. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία