Φάμπιο Καναβάρο

Ιταλός ποδοσφαιριστής

Ο Φάμπιο Καναβάρο (Fabio Cannavaro, γεννήθηκε 13 Σεπτεμβρίου 1973) είναι πρώην Ιταλός ποδοσφαιριστής. Θεωρείται από τους καλύτερους αμυντικούς της δεκαετίας του 1990 και του 2000 και ήταν ο νικητής του διαγωνισμού της Χρυσής Μπάλας και του τίτλου του καλύτερου ποδοσφαιριστή του κόσμου το 2006, χρονιά που κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο με την εθνική Ιταλίας.[1]

Φάμπιο Καναβάρο
Προσωπικές πληροφορίες
Πλήρες όνομαΦάμπιο Μαμέρτο Καναβάρο
Ημερ. γέννησης13 Σεπτεμβρίου 1973 (1973-09-13) (47 ετών)
Τόπος γέννησηςΝάπολι, Ιταλία
Ύψος1,75 μ.
ΘέσηΑμυντικός
Επαγγελματική καριέρα*
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1992-1995ΣΣΚ Νάπολι58(1)
1995-2002Πάρμα ΦΚ212(5)
2002-2004Ίντερ50(2)
2004-2006Γιουβέντους74(6)
2006-2009Ρεάλ Μαδρίτης94(0)
2009-2010Γιουβέντους27(0)
2010-2011Αλ Αχλί Ντουμπάι16(2)
Σύνολο531(16)
Εθνική ομάδα
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1993-1996Ιταλία U2121(0)
1997-2010Ιταλία136(2)
* Οι συμμετοχές και τα γκολ στις προηγούμενες ομάδες υπολογίζονται μόνο για τα εγχώρια πρωταθλήματα.
† Συμμετοχές (Γκολ).

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Ο Καναβάρο γεννήθηκε στη Νάπολη. Ως νεαρός, έπαιξε για μια ομάδα από το Μπανόλι πριν εντοπιστεί από τους ανιχνευτές της Νάπολι, την πατρίδα του και την αγαπημένη παιδική του ομάδα. Προσχώρησε στην ομάδα νέων του συλλόγου, αρχικά έπαιζε ως μέσος προτού ο προπονητής της τον αλλάξει στο ρόλο του κεντρικού αμυντικού. Κέρδισε φήμη όταν, σε μια προπόνηση στη Νάπολη, ο νεαρός Φάμπιο προκάλεσε μια ισχυρή κόντρα στον Μαραντόνα, που ήταν τότε το αδιαμφισβήτητο αστέρι του συλλόγου. Ο ίδιος ο Μαραντόνα υπερασπίστηκε τον πολλά υποσχόμενο νεαρό και τον ενθάρρυνε να παίξει με τον τρόπο που ήθελε, και σύμφωνα με πληροφορίες συνεχάρη τον Καναβάρο, δίνοντάς του τα παπούτσια του ως αναμνηστικό μετά την προπόνηση.[2]

Καριέρα σε συλλόγουςΕπεξεργασία

Το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα ήρθε στις 7 Μαρτίου 1993, στο Τορίνο, σε ήττα 4-3 από τη Γιουβέντους. Ωστόσο, παρά τις πολλά υποσχόμενες επιδόσεις του, η μετα-Μαραντόνα Νάπολι χρειαζόταν απεγνωσμένα κεφάλαια και σύντομα αναγκάστηκε να πουλήσει τον παίκτη στην Πάρμα, όπου ο Καναβάρο κατέκτησε το Κύπελλο UEFA και το Κύπελλο Ιταλίας, και πήρε τον τίτλο του καλύτερου αμυντικού του πρωταθλήματος. Στη Νάπολι έμεινε μέχρι το 1995, παίζοντας σχεδόν σε συνολικά 60 εμφανίσεις με τον σύλλογο. [3]

Στην πρώτη του αγωνιστική περίοδο στη Πάρμα, ήταν αμέσως στην πρώτη ομάδα, σκοράροντας μία φορά σε 29 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα. Θα συνέχιζε όχι μόνο να κερδίζει τρόπαια με τον σύλλογο, αλλά και πολλά προσωπικά επιτεύγματα, ονομαζόμενος αρχηγός της ομάδας. Στην τέταρτη σεζόν του με τον σύλλογο, κέρδισε το μοναδικό του ευρωπαϊκό τρόπαιο, το Κύπελλο UEFA. Η Πάρμα τερμάτισε τη σεζόν εκείνη στην τέταρτη θέση του πρωταθλήματος.

Στην αγωνιστική περίοδο 2000–01 η Πάρμα έφτασε σε έναν άλλο τελικό του Κυπέλλου, στον οποίο ηττήθηκε από τη Φιορεντίνα.[4] Η Πάρμα τελείωσε επίσης τη σεζόν στην τέταρτη θέση για τρίτη συνεχόμενη αγωνιστική περίοδο. Στην καριέρα του με το σύλλογο, ο Καναβάρο έκανε πάνω από 250 εμφανίσεις σε όλες τις διοργανώσεις, πετυχαίνοντας πέντε γκολ.[5]

Το καλοκαίρι του 2002, ο εντάχθηκε ην Ίντερ καθώς η Πάρμα εκείνη την εποχή αντιμετώπιζε οικονομικές δυσκολίες. Μετά από δύο χρόνια με τον σύλλογο, πουλήθηκε στη Γιουβέντους, μετά από πάνω από 50 εμφανίσεις και δύο γκολ. Η συμφωνία περιελάμβανε επίσης την ανταλλαγή εφεδρικού τερματοφύλακα, ο οποίος έφυγε για την Ίντερ, και οι δύο παίκτες έφτασαν τα 10 εκατομμύρια ευρώ.[6] Μετακόμισε στο Τορίνο, επανενώθηκε με τους πρώην συμπαίκτες του στην Πάρμα Λιλιάν Τουράμ και Τζιανλουίτζι Μπουφόν, και μαζί το τρίο σχημάτισε μια από τις πιο ισχυρές άμυνες στην Ευρώπη. Η Γιουβέντους κέρδισε δύο πρωταθλήματα το 2005 και 2006, αν και υπέστη διαδοχικούς αποκλεισμούς στα προημιτελικά στο Τσάμπιονς Λιγκ. Ο Καναβάρο κέρδισε επίσης τέσσερα βραβεία Oscar del Calcio, τα ιταλικά ποδοσφαιρικά Όσκαρ, για τις εξαιρετικές του σεζόν με την ομάδα της Βόρειας Ιταλίας.

Η Ρεάλ Μαδρίτης πλήρωσε 7 εκατομμύρια ευρώ για να αγοράσει τον Καναβάρο μετά την τιμωρία της Γιουβέντους για το σκάνδαλο "καλτσιόπολι" . Ο Ιταλός πέρασε τρεις αγωνίστηκες περιόδους στη Μαδρίτη, κερδίζοντας τον τίτλο του πρωταθλήματος το 2006–07 και το 2007–08,[7] και τη Χρυσή Μπάλα, μόλις ο τρίτος αμυντικός που κατάφερε κάτι τέτοιο.[8]

Κατά την τελευταία σεζόν του στη Μαδρίτη, η πτώση του άρχισε να είναι εμφανής και έτσι τρία χρόνια μετά την αποχώρησή του από τη Γιουβέντους, το καλοκαίρι του 2009 αποφάσισε να επιστρέψει στον σύλλογο. Ξεκίνησε τη νέα χρονιά καλά, αλλά μετά το φθινόπωρο η φόρμα της Γιουβέντους πήγε προς το χειρότερο. Έχοντας τραυματιστεί για λίγο στα τέλη του 2009 και με κακή πορεία της ομάδας στη συνέχεια που προκάλεσε την αρνητική στάση των οπαδών, ο σύλλογος ανακοίνωσε τη μη συνέχιση της συνεργασίας με τον ποδοσφαιριστή.

Τον Οκτώβριο του 2009 βρέθηκε θετικός σε αναβολική ουσία, ωστόσο ο ίδιος είχε λάβει κορτιζόνη λόγω τσιμπήματος εντόμου και δημιουργήθηκε θέμα, καθώς ένα από τα έγγραφα που απαιτούνταν χάθηκε.[9] Λίγες ημέρες αργότερα απαλλάχθηκε των κατηγοριών από την πειθαρχική επιτροπή.[10]

Τον Ιούνιο του 2010 υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την ομάδα Αλ Αχλί του Ντουμπάι, όπου έπαιξε τελικά μόνο ένα χρόνο.[11]

Διεθνής καριέραΕπεξεργασία

Έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα στις 22 Ιανουαρίου 1997 σε αγώνα εναντίον της Βόρειας Ιρλανδίας σε νίκη με 2-0. Γρήγορα καθιερώθηκε στη βασική ενδεκάδα και έγινε αρχηγός της ομάδας μετά το 2002.[12] Στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2006 στη Γερμανία αναδείχθηκε νικητής. Ως αρχηγός της εθνικής Ιταλίας, σήκωσε το πολύτιμο κύπελλο στις 9 Ιουλίου 2006, στο συγκλονιστικό τελικό με τη Γαλλία, ο οποίος έληξε με 5-3 στα πέναλτι. Ήταν η 100ή συμμετοχή του με τη φανέλα της εθνικής Ιταλίας. Οι επιτυχείς εμφανίσεις του χάρισαν τον τίτλο του καλύτερου ποδοσφαιριστή του κόσμου, ο πρώτος αμυντικός που κέρδισε αυτό τον τίτλο από την καθιέρωση του θεσμού το 1991.[13] Στις 12 Αυγούστου 2009 κατέρριψε το ρεκόρ συμμετοχών (127) με τη φανέλα της εθνικής, που κατείχε ο Πάολο Μαλντίνι (126).[14] Με την εθνική της χώρας του έπαιξε επίσης στα Παγκόσμια Κύπελλα του 1998 και 2002 αλλά και στα Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2000 και Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2004. Ήταν αρχηγός της Εθνικής Ιταλίας μέχρι τον Οκτώβριο του 2007, οπότε και τον διαδέχθηκε στη θέση αυτή ο Τζιανλουίτζι Μπουφόν.

Τίτλοι και διακρίσειςΕπεξεργασία

Πάρμα

  • Κύπελλο UEFA : 1998–99
  • Κύπελλο Ιταλίας (2) : 1998–99 , 2001–02
  • Σούπερ Κύπελλο Ιταλίας : 1999

Ρεάλ Μαδρίτης

  • Πρωτάθλημα Ισπανίας (2) : 2006–07 , 2007–08

Ιταλία

  • Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U-21 UEFA (2) : 1994 , 1996
  • Παγκόσμιο Κύπελλο : 2006

Ατομικές διακρίσεις

  • UEFA Under-21 Καλύτερος παίκτης : 1996
  • Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα καλύτερη ομάδα : 2000
  • Παγκόσμιος Παίκτης της Χρονιάς της FIFA : 2006
  • Χρυσή Μπάλα : 2006
  • Παγκόσμιο Κύπελλο 2006 : Ασημένια μπάλα
  • Παγκόσμιο Κύπελλο 2006 : καλύτερη ομάδα του τουρνουά
  • Παγκόσμιος ποδοσφαιριστής της χρονιάς : 2006
  • Ιταλικό πρωτάθλημα ποδοσφαιριστής της χρονιάς : 2006
  • Ιταλός ποδοσφαιριστής της χρονιάς : 2006
  • Ομάδα της Χρονιάς της UEFA : 2006
  • Ομάδα ESM της Χρονιάς : 2004–05
  • FIFPro World XI (2) : 2006, 2007
  • Sports Illustrated ομάδα της δεκαετίας : 2009
  • Παγκόσμια ομάδα ESPN της δεκαετίας : 2009
  • Ιταλική αίθουσα της φήμης του ποδοσφαίρου : 2014

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. «50 Greatest Defenders in World Football History». Ανακτήθηκε στις 6 Ιουνίου 2020. 
  2. «FABIO CANNAVARO. Biography». Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2020. 
  3. «Fabio Cannavaro : standard stats». Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2020. 
  4. «Fabio Cannavaro, πάνω από όλους». Ανακτήθηκε στις 11 Ιουλίου 2020. 
  5. «Fabio Cannavaro : player profile». Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2020. 
  6. «Fabio Cannavaro e la sua travagliata storia con l'Inter». Ανακτήθηκε στις 11 Ιουλίου 2020. 
  7. «Fabio Cannavaro». Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2020. 
  8. «Cannavaro only third defender to win coveted Ballon d'Or». Ανακτήθηκε στις 6 Ιουνίου 2020. 
  9. Σκάι, Ντοπέ ο Καναβάρο, 9 Οκτωβρίου 2009.
  10. Τα Νέα Αρχειοθετήθηκε 2016-03-06 στο Wayback Machine., «Καθαρός» αποδόθηκε στην εθνική Ιταλίας ο Φάμπιο Καναβάρο.
  11. Στην Αλ Αχλί ο Φάμπιο Καναβάρο, Ελευθεροτυπία, 2-6-2010.
  12. «Ranked! The 25 best World Cup players EVER». Ανακτήθηκε στις 11 Ιουλίου 2020. 
  13. «Britannica : Fabio Cannavaro». Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2020. 
  14. «Fabio Cannavaro - Century of International Appearances». Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2020. 

Εξωτερικοί ΣυνδέσμοιΕπεξεργασία