Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα (Ισπανικά: Diego Armando Maradona προφέρεται: [ˈdjeɣo maɾaˈðona], Λανούς, Μπουένος Άιρες, 30 Οκτωβρίου 1960 ) είναι Αργεντινός πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Πολλοί στο άθλημα, συμπεριλαμβανομένων ποδοσφαιριστών, δημοσιογράφων και οπαδών, θεωρούν τον Μαραντόνα ως τον μεγαλύτερο ποδοσφαιριστή όλων των εποχών.[1][2][3][4][5][6] Ακόμη , βραβεύτηκε ως ο καλύτερος παίκτης του 20ου αιώνα μαζί με τον Πελέ.

Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα
Προσωπικές πληροφορίες
Ημερ. γέννησης30 Οκτωβρίου 1960 (1960-10-30) (59 ετών)
Τόπος γέννησηςΛανούς, Αργεντινή
Ύψος1,65μ
ΘέσηΜέσος-Επιθετικός
Ομάδες νέων
1968–1969Εστρέγια Ρόχα
1970–1974Λος Σεμπογίτας
1975–1976Αρχεντίνος Τζούνιορς
Επαγγελματική καριέρα*
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1976–1981Αρχεντίνος Τζούνιορς167(116)
1981–1982Μπόκα Τζούνιορς40(28)
1982–1984Μπαρτσελόνα36(22)
1984–1991ΣΣΚ Νάπολι188(81)
1992–1993Σεβίλλη ΦΚ26(5)
1993–1994Νιούελς Ολντ Μπόις5(0)
1995–1997Μπόκα Τζούνιορς16(11)
Σύνολο478(263)
Εθνική ομάδα
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1977–1994Αργεντινή91(34)
Προπονητική καριέρα
ΠερίοδοςΟμάδα
1994Τεξτίλ Μαντιγιού (D/R)
1995Ράσινγκ Κλουμπ
2008–2010Αργεντινή
2011–2012Αλ Γουάσλ
2017–2018Αλ Φουτζέιρα
2018–2019Ντοράντος
* Οι συμμετοχές και τα γκολ στις προηγούμενες ομάδες υπολογίζονται μόνο για τα εγχώρια πρωταθλήματα.
† Συμμετοχές (Γκολ).

Έγινε ο πρώτος παίκτης στην ιστορία του ποδοσφαίρου που έσπασε το φράγμα της ακριβότερης μεταγραφής ποδοσφαιριστή δυο φορές, την πρώτη, όταν έπαιξε για την Μπαρσελόνα για 5 εκατομμύρια λίρες και την δεύτερη, όταν αγωνίστηκε στη Νάπολι για 6,9 εκατομμύρια λίρες.[7] Έχει αγωνιστεί στους Αρχεντίνος Τζούνιορς, Μπόκα Τζούνιορς, Μπαρσελόνα , Νάπολι,Σεβίλλη και στο τέλος της αδιάσειστης καριέρας του, στη Νιούελς Ολντ Μπόις και τελικά μετά από μια παύση ενός έτους από το ποδόσφαιρο έκλεισε την καριέρα του στην αγαπημένη του Μπόκα Τζούνιορς το 1997. Τα πιο ένδοξα ποδοσφαιρικά του χρόνια τα πέρασε στη Νάπολι και στη Μπαρσελόνα , όπου κέρδισε πολλά βραβεία. Στην καριέρα του με την Εθνική Αργεντινής, σκόραρε 34 γκολ σε 91 εμφανίσεις.

Η διείσδυση του Μαραντόνα, οι πάσες του, η ικανότητά του στη ντρίμπλα, η ταχύτητα, τα αντανακλαστικά και ο χρόνος αντίδρασης συνδυάστηκαν με το μικρό του ανάστημα (1,65 μέτρα). Το χαμηλό κέντρο βάρους τον βοηθούσε στην κατοχή και τον χειρισμό της μπάλας. Η παρουσία του στο γήπεδο είχε μεγάλη επίδραση στη γενική απόδοση της ομάδας του. Βάσει του απαράμιλλου ταλέντου του και των ηγετικών του ικανοτήτων, έλαβε το προσωνύμιο "El Pibe de Oro" (χρυσό αγόρι) .[8]

Έλαβε μέρος σε τέσσερα Παγκόσμια Κύπελλα ,συμπεριλαμβανομένου του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1986 στο Μεξικό, όπου έλαμψε η χαρισματική προσωπικότητά του και οδήγησε την ομάδα του στην κατάκτηση του τροπαίου με νίκη επί της Δυτικής Γερμανίας στον τελικό. Επίσης κέρδισε τη Χρυσή μπάλα ως ο καλύτερος παίκτης του τουρνουά. Στον προ-ημιτελικό κόντρα στην Αγγλία, πέτυχε δύο γκολ, σε μία νίκη της ομάδας του με 2-1 που γράφτηκε στην ιστορία για δυο διαφορετικούς λόγους.[9] Το πρώτο γκολ ήταν ένα γκολ με χέρι γνωστό ως "Χέρι του Θεού" , ενώ το δεύτερο γκολ είναι ένα πραγματικό ποίημα με εκπληκτική ατομική προσπάθεια.[10] Αυτό το γκολ, καταγράφηκε ως το "Γκολ του αιώνα" από τους ψηφοφόρους της ΦΙΦΑ το 2002 .[11][12]

Ο Μαραντόνα έγινε προπονητής της Αργεντινής τον Νοέμβριο του 2008 έχοντας την ευθύνη της ομάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο 2010.

Νεανικά χρόνιαΕπεξεργασία

Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1960 στη Λανούς, επαρχία του Μπουένος Άιρες, αλλά μεγάλωσε στη Βίλα Φιορίτο, μια παραγκούπολη στα νότια προάστια του Μπουένος Άιρες, σε μια φτωχή οικογένεια που είχε μετακινηθεί από την επαρχία Κοριέντες. Ήταν ο πρώτος γιος μετά από τρεις κόρες. Έχει δύο νεώτερα αδέρφια, τον Ούγκο και τον Ραούλ, και οι δύο επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Οι γονείς του ήταν ο Ντιέγκο Μαραντόνα "Chitoro" (2015) και η Dalma Salvadora Franco "Doña Tota" (1930-2011).

Στην ηλικία των 8 ετών, ο Μαραντόνα εντοπίστηκε από έναν ανιχνευτή ταλέντων ενώ έπαιζε στην γειτονιά του, το club Estrella Roja. Ο τότε προπονητήε της ομάδας νέων Κορνέγιο είχε πει : "Όταν ο Ντιέγκο ήρθε στην Αρχεντίνος Τζούνιορς για δοκιμές, ήμουν πραγματικά τρελαμένος από το ταλέντο του και δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ήταν μόλις οκτώ ετών. Τον ρωτήσαμε για την ταυτότητά του, ώστε να το ελέγξουμε, αφού παρόλο που είχε τη διάπλαση ενός παιδιού, έπαιζε σαν ενήλικας. Όταν ανακαλύψαμε ότι μας είπε την αλήθεια αποφασίσαμε να αφιερώσουμε τον εαυτό μας καθαρά σε αυτόν".[13] Έτσι στα 10 του έγινε βασικό κομμάτι της εφηβικής ομάδας των Αρχεντίνος Τζούνιορς του Μπουένος Άιρες, συλλόγου που ενδιαφερόταν για την προώθηση νέων ταλέντων.[14] Στα 12 του διασκέδαζε τους θεατές δείχνοντας τη μαγεία του με την μπάλα κατά τη διάρκεια των διακοπών του ημιχρόνου των παιχνιδιών πρώτης κατηγορίας.[15]

Σε ηλικία 15 ετών αγωνίστηκε στους Αρχεντίνος Τζούνιορς ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Στις 14 Νοεμβρίου 1976 σημειώνει το πρώτο του γκολ ως επαγγελματίας. Το γκολ το πέτυχε σε βάρος της Σαν Λορένσο.[16] Μετά από 5 ιδιαίτερα επιτυχημένα χρόνια στην Αρχεντίνος, εντάσσεται στο δυναμικό της Μπόκα Τζούνιορς. Οι εντυπωσιακές του εμφανίσεις κίνησαν γρήγορα το ενδιαφέρον του ομοσπονδιακού προπονητή Σέσαρ Λουίς Μενότι που τον κάλεσε στην Εθνική ομάδα με το ντεμπούτο του να υλοποιείται το Φεβρουάριο του 1977 σε αγώνα κατά της Ουγγαρίας σε ηλικία 16 ετών και 4 μηνών.

Όταν η Αργεντινή διοργάνωσε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978 ο Ντιέγκο Μαραντόνα δεν έλαβε μέρος, καθώς ήταν μόνο 18 ετών και θεωρήθηκε πολύ μικρός για να παίξει στην εθνική.[17] Ωστόσο, έπαιξε στην εθνική ελπίδων και του δόθηκε η ευκαιρία να εμφανιστεί σε μεγάλη διοργάνωση το 1979 στο Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων στην Ιαπωνία, όπου και κατέκτησε τον τίτλο αυτό για πρώτη φορά στη σταδιοδρομία του. Οι εμφανίσεις του στη διοργάνωση ήταν εκπληκτικές και πολλοί αθλητικοί συντάκτες και φίλαθλοι άρχισαν τις συγκρίσεις με τον Πελέ, γεγονός που τον ακολούθησε καθ 'όλη τη διάρκεια της καριέρας του και εξακολουθεί να υπάρχει .[18][19][20] Η Αργεντινή κυριάρχησε στον τελικό της διοργάνωσης νικώντας τη Σοβιετική Ένωση με 3-1, ο Ντιέγκο σημείωσε ένα γκολ και ψηφίστηκε ως ο καλύτερος παίκτης του τουρνουά. Στο πρωτάθλημα της Αργεντινής ήταν για πέντε συνεχόμενες χρονιές πρώτος σκόρερ, επίδοση ρεκόρ που ακόμα παραμένει.[21] Το 1979 και το 1980 ψηφίστηκε ως ο καλύτερος ποδοσφαιριστής της Νότιας Αμερικής .[22][23] Σε αυτά τα χρόνια σημείωσε 144 γκολ πρωταθλήματος σε 207 αγώνες.

Από την αρχή του 1982 η Μπόκα Τζούνιορς βρέθηκε σε δύσκολη οικονομική θέση μη δυνάμενη να κρατήσει το νεαρό σούπερ σταρ στη δύναμη της και ξεκίνησε μυστικά διαπραγματεύσεις για την πώλησή του. Ο ίδιος ο Μαραντόνα δεν ήθελε να πάει στην Ιταλία (η Γιουβέντους έδειξε έντονο ενδιαφέρον) και έτσι προτίμησε την Μπαρτσελόνα. Η συμφωνία ανακοινώθηκε λίγο πριν το επερχόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο.

Παγκόσμιο Κύπελλο 1982Επεξεργασία

Στο Μουντιάλ του 1982 στην Ισπανία, ο Ντιέγκο, αγωνιζόμενος με την Εθνική ομάδα της Αργεντινής - που το 1978 είχε αναδειχτεί Παγκόσμια Πρωταθλήτρια - έφτασε μέχρι την προημιτελική φάση της διοργάνωσης, όπου αποκλείστηκε από τη Ιταλία, μελλοντική πρωταθλήτρια κόσμου.[24] Έπαιξε και στους πέντε αγώνες της ομάδας του, χωρίς να αγγίξει ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα απόδοσης,[25] σκόραρε 2 φορές, όμως αντιμετωπίσουμε ιδιαίτερα σκληρά (στο ματς με την Ιταλία κέρδισε τον αριθμό ρεκόρ των 23 φάουλ[26] και δέχτηκε οξύτατη κριτική για την αποβολή του στο τελευταίο ματς με την αντίπαλο Βραζιλία .[27] Η ομάδα δεν είχε σημαντικές διαφοροποίησεις από αυτή του 1978 και με την προσθήκη του Μαραντόνα υπήρχαν υψηλές προσδοκίες των οπαδών της, αλλά δεν κατάφερε να προκριθεί στους "4" της διοργάνωσης.

Μετά τη διοργάνωση η αλλαγή στην τεχνική ηγεσία της εθνικής, οδήγησε το Μαραντόνα εκτός ομάδας, με το νέο ομοσπονδιακό να προσκαλεί παίκτες αποκλειστικά από το πρωτάθλημα της χώρας, κάτι που απομάκρυνε τον σούπερ σταρ για 24 συνεχόμενους αγώνες μέχρι το 1985.

 
Με τη φανέλα της Μπόκα το 1981

Ευρωπαϊκή καριέραΕπεξεργασία

Η Μπαρτσελόνα ανακοίνωσε διθυραμβικά την απόκτησή του και κλείνοντας συμβόλαιο πολύ μεγάλου ύψους. Ο Μαραντόνα έγινε παίκτης της ομάδας της Καταλωνίας από το 1982 μέχρι το 1984 αγωνιζόμενος περισσότερο ως επιθετικός μέσος παρά ως κυνηγός όπως ξεκίνησε την καριέρα του, σημείωσε 38 γκολ συνολικά σε 58 επίσημους αγώνες [28] ωστόσο την περίοδο αυτή η υγεία του κλονίστηκε με αποτέλεσμα να απουσιάσει 4 μήνες την περίοδο 1982-1983,[29] και έχοντας αρνητικές εντυπώσεις από την Ισπανία (η ομάδα κατέκτησε μόνο ένα Κύπελλο Ισπανίας, ενώ ο ίδιος θεωρήθηκε ως κύριος υπεύθυνος των εκτεταμένων επεισοδίων στον αγωνιστικό χώρο του Σαντιάγκο Μπερναμπέου στον τελικό του Κυπέλλου Ισπανίας το Μάιο[30]) αποφάσισε να φύγει από τη χώρα.

Κατέληξε στην Ιταλία και την ΣΣΚ Νάπολι, την ομάδα της οποίας με τη συνεισφορά του συνέβαλε να μετατραπεί από μια μικρή ομάδα σε μια από τις πιο αγαπητές τότε στον κόσμο. [31] Στη Νάπολη, έφτασε στο απόγειο της επαγγελματικής καριέρας του : κληρονόμησε το περιβραχιόνιο του αρχηγού[32] και γρήγορα έγινε το πιο υπέρλαμπρο αστέρι μεταξύ των οπαδών του συλλόγου και όχι μόνο. Στην εποχή του η ομάδα είχε την πιο επιτυχημένη πορεία της ιστορίας της.

Ο Μαραντόνα έπαιξε στη Νάπολη σε μια περίοδο κατά την οποία οι εντάσεις Βορρά-Νότου στην Ιταλία έφθασαν στην αιχμή τους εξαιτίας ποικίλων ζητημάτων, ιδίως των οικονομικών διαφορών μεταξύ των δύο. Ο Μαραντόνα ενσωμάτωνε τέλεια αυτό το πνεύμα, δεδομένης της ταπεινής καταγωγής του και της αρχικής χαμηλής κοινωνικής του κατάστασης : τα πολλαπλά κέρδη από το άθλημα δεν τον έκαναν να χάσει τους τρόπους έκφρασης και το λεξιλόγιο των λιγότερο πλούσιων τμημάτων του πληθυσμού, ακόμα και του περιθωρίου. Με επικεφαλής τον Αργεντινό, η Νάπολι κέρδισε το πρώτο ιταλικό πρωτάθλημα της Σέριε Α το 1986-87. Ο Goldblatt έγραψε: "Οι εορτασμοί ήταν θορυβώδεις, μια σειρά τρομακτικών εκδηλώσεων και εορτασμών που ξέσπασαν από το δρόμο, ξέσπασαν μεταναστευτικά σε όλη την πόλη σε ένα καρναβάλι όλο το εικοσιτετράωρο, το οποίο έτρεχε πάνω από μία εβδομάδα . Οι κηδείες για τη Γιουβέντους και το Μιλάνο ( Ίντερ, Μίλαν ), καύση των φέρετρων τους, οι σημειώσεις θανάτου τους αναγγέλλονταν το Μάιο του 1987, η άλλη Ιταλία έχει νικήσει και γεννιέται μια νέα αυτοκρατορία ». Τοιχογραφίες του Ντιέγκο ζωγραφίστηκαν στα αρχαία κτίρια της πόλης και τα νεογέννητα παιδιά ονομάστηκαν προς τιμήν του.[33] Την επόμενη σεζόν, το παραγωγικό επιθετικό τρίο της ομάδας, που σχηματίστηκε από τους Μαραντόνα, Τζιορντάνο και Καρέκα, αργότερα μετονομάστηκε σε "Ma-Gi-Ca" ( μαγική ) πρώτη γραμμή . Στη Νάπολη λατρεύτηκε σα θεός, αν και οι φήμες για την εξωγηπεδική ζωή του οργίαζαν.[34]

Μαζί της κατέκτησε 2 πρωταθλήματα, δύο φορές ακόμα ήταν δεύτερη στο καμπιονάτο, το Κύπελλο Ιταλίας καθώς και το Κύπελλο UEFA της σεζόν του 1989 - 1990. Ο κορυφαίος Ιταλός αμυντικούς Φράνκο Μπαρέζι είχε πει πως όταν ήταν σε καλή μέρα ήταν ασταμάτητος [35], ενώ ο ιστορικός αρχηγός της Μίλαν και της Εθνικής Ιταλίας Πάολο Μαλντίνι τον υπέδειξε ως τον δυσκολότερο αντίπαλο που είχε αντιμετωπίσει ποτέ.[36]

Τον Μάρτιο του 1991 βρέθηκε θετικός σε κοκαΐνη[37] σε ντόπινγκ τεστ που πραγματοποιήθηκε μετά τον αγώνα Νάπολι-Μπάρι. Η καριέρα του στην Ιταλία τελείωσε εκεί και το άστρο του έπαψε να λάμπει. Τιμωρήθηκε με αποκλεισμό ενάμιση έτους.[38]

 
Έχοντας περάσει και το Σίλτον, το " γκολ του αιώνα" είναι γεγονός (Αργεντινή - Αγγλία 2-1,1986)

Παγκόσμιο Κύπελλο 1986Επεξεργασία

Το 1986 κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Μεξικό με την ομάδα της Αργεντινής. Ήταν αρχηγός της εθνικής ομάδας και σε ολόκληρο το τουρνουά, επιβεβαίωσε την κυριαρχία του και όντας ο πιο δυναμικός παίκτης της διοργάνωσης.[39] Έπαιξε κάθε λεπτό κάθε παιχνιδιού της Αργεντινής, σημείωντας πέντε γκολ και δίνοντας πέντε ασίστ, τρεις από αυτούς στον εναρκτήριο αγώνα με τη Νότια Κορέα στην πόλη του Μεξικού. Το πρώτο τέρμα του τουρνουά ήρθε ενάντια στην Ιταλία στο δεύτερο παιχνίδι της ομάδας. Η Αργεντινή απέκλεισε την Ουρουγουάη στον πρώτο γύρο νοκ-άουτ στην Πουέμπλα. Τα γκολ του εναντίον της Αγγλίας και του Βελγίου, η ασίστ στον Μπουρουσάγα στον τελικό, αλλά και το πασίγνωστο γκολ με «Το χέρι του Θεού», [40] εκτίναξαν τη δημοτικότητά του.

Στα προημιτελικά η Αργεντινή αντιμετώπισε την Αγγλία στο στάδιο Αζτέκα της πόλης του Μεξικού μπροστά σε 115.000 θεατές. Το πρώτο τέρμα του Μαραντόνα σημειώθηκε εμφανώς με το χέρι, μιας και ο Αργεντινός ήξερε ότι δεν θα μπορούσε να νικήσει στον αέρα τον τερματοφύλακα Πίτερ Σίλτον. Έτσι χρησιμοποίησε το χέρι του και δήλωσε μετά τον αγώνα : «Το γκολ αυτό μπήκε λίγο από το κεφάλι του Μαραντόνα και λίγο από το χέρι του Θεού». Έτσι καθιερώθηκε ως το «χέρι του Θεού».[41] Ο Τυνήσιος διαιτητής έκανε ένα από τα μεγαλύτερα λάθη στην ιστορία του αθλήματος. Το δεύτερο γκολ προήλθε με μια επέλαση 60 μέτρων μακριά από το αντίπαλο τέρμα, πέρασε πέντε παίκτες της Αγγλίας μαζί με τον τερματοφύλακα. [42] Έτσι προέκυψε η αντίθεση ανάμεσα στα δύο γκολ του εναντίον της Αγγλίας : ''παράνομο'' το πρώτο, ''εξιλέωση και αποκατάσταση'' της απάτης του με το υπέροχο δεύτερο .[43] Η γαλλική εφημερίδα L'Équipe περιέγραψε το Μαραντόνα σε εκείνο το παιχνίδι ως " μισός διάολος, μισός άγγελος " [44] Η εμφάνισή του στον ημιτελικό εναντίον του Βελγίου (2-0, με δύο δικά του τέρματα), ήταν μνημειώδης και έχει χαρακτηριστεί και βαθμολογηθεί από ειδικούς του αθλήματος ως η καλύτερη ενός ποδοσφαιριστή σε αγώνα τελικής φάσης Παγκοσμίου Κυπέλλου. Κατά τη διάρκεια του τουρνουά, ο Μαραντόνα προσπάθησε ή δημιούργησε πάνω από το ήμισυ των τερμάτων της Αργεντινής, πραγματοποίησε 90 ντρίμπλες, περίπου τρεις φορές περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο παίκτη και ανακόπηκε 53 φορές κερδίζοντας για την ομάδα του δύο φορές περισσότερα φάουλ από οποιονδήποτε άλλο. Συμμετείχε σε 10 από τα 14 τέρματα της Αργεντινής, συμπεριλαμβανομένης της ασίστ για το νικηφόρο γκολ στον τελικό.

 
Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986 ήταν ένας προσωπικός θρίαμβος του Μαραντόνα

Παγκόσμιο Κύπελλο 1990Επεξεργασία

Τέσσερα χρόνια αργότερα, ήταν και πάλι φιναλίστ στον τελικό με τη Δυτική Γερμανία. Ο Ντιέγκο έδειξε και πάλι τη μεγάλη κλάση και τις ηγετικές ικανότητές του, ειδικά στον αγώνα εναντίον της Βραζιλίας με μια εκπληκτική ασίστ στον Κλάουδιο Κανίγια. Η ομάδα δεν είχε στις τάξεις της ορισμένα από τα βασικά στελέχη που την οδήγησαν στον τίτλο το 1986 και έτσι το στυλ παιχνιδιού ήταν προσανατολισμένο στην καλή αμυντική παρουσία. Στον ημιτελικό, όπου η Αργεντινή αντιμετώπισε την Ιταλία, στο στάδιο της Νάπολι, οι φίλαθλοι αντί για την εθνική Ιταλίας εμψύχωναν τον Ντιέγκο, ο οποίος κατέκρινε την αντίθεση του βορρά-νότου της χώρας και είχε ζητήσει δημοσίως την υποστήριξη της ομάδας του από τους Ιταλούς φιλάθλους.[45][46] Ο αγώνας κρίθηκε στα πέναλτι με πρόκριση των Λατινοαμερικάνων. Όμως στον τελικό η Δυτική Γερμανία ήταν υπερπλήρης, ο Κανίγια τιμωρημένος και έτσι η ομάδα της Αργεντινής περιορίστηκε στη δεύτερη θέση.[47] Παρόλο που η Αργεντινή είχε μείνει με 9 παίκτες , χρειάστηκε ένα αμφισβητούμενο πέναλτι στο 84’ για να νικήσει η Γερμανία .[48]

" Ήταν ο συνδυασμός του αθλητισμού του Μάικλ Τζόρντανc, της δύναμης του Μπέιμπ Ρουθ και της ανθρώπινης φρικαλεότητας του Μάικ Τάισον. Σε μια χώρα που επιβίωσε πολλές κοινωνικές απογοητεύσεις και αρκετές στρατιωτικές δικτατορίας, ο Ντιέγκο έγινε σύμβολο ελπίδας και είδωλο σε εκατομμύριαc." Houston Chronicle για τον Μαραντόνα.[49]

Παγκόσμιο Κύπελλο 1994Επεξεργασία

Κατά το Μουντιάλ του 1994 όλα πήγαιναν τέλεια για την Αργεντινή με νίκες 4-0 εναντίον της Εθνικής Ελλάδος (παιχνίδι στο οποίο σκόραρε και ο ίδιος) και 2-1 εναντίον της Νιγηρίας, μέχρι την αποκάλυψη ότι ο Μαραντόνα ήταν ντοπαρισμένος (χρήση εφεδρίνης - ουσία που χρησιμοποιείται συνήθως για απώλεια βάρους).[50] Μετά τη γκολ ενάντια στην Ελλάδα, ο Μαραντόνα είχε έναν από τους πιο διάσημους εορτασμούς γκολ στον Παγκόσμιο Κύπελλο καθώς έτρεξε προς μια από τις κάμερες που περιστρέφονταν με ένα παραμορφωμένο πρόσωπο και τσαλακωμένα μάτια.[51] Αυτό αποδείχθηκε ότι ήταν το τελευταίο διεθνές τέρμα και η τελευταία εμφάνισή του για τη χώρα του. Ήταν όμως ήδη 34 ετών και αντικειμενικά οι πιθανότητες ανάκαμψης ήταν λίγες.

Τα τελευταία χρόνιαΕπεξεργασία

Μετά από τιμωρία 15 μηνών και παρά το συγκρατημένο ενδιαφέρον μεγάλων συλλόγων, έπαιξε για ένα χρόνο στη Σεβίλλη και αργότερα επέστρεψε στην πατρίδα του και αγωνίστηκε δύο χρόνια με την Μπόκα Τζούνιορς, όπου και τελείωσε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία το 1997 σε ηλικία 37 ετών : σε έναν αγώνα με την Κόλο-Κόλο υπέστη τραυματισμό που θα τον κρατούσε αδρανή για αρκετές ημέρες. Θα επανέλθει για να παίξει στις 25 Οκτωβρίου 1997, στον αγώνα της Μπόκα με την αιώνια αντίπαλο Ρίβερ Πλέιτ αλλά αντικαταστάθηκε στο ημίχρονο. Αυτό θα ήταν και το τελευταίο επίσημο παιχνίδι του, καθώς ανακοίνωσε την αποχώρησή του από επαγγελματικό ποδόσφαιρο την ίδια ημέρα των 37ων γενεθλίων του, στις 30 Οκτωβρίου, έχοντας σημειώσει 366 τέρματα σε 698 επίσημους αγώνες.

"Ακόμα κι αν έπαιζα για ένα εκατομμύριο χρόνια, ποτέ δεν έφτανα κοντά στο Μαραντόνα, όχι ότι θα ήθελα ούτως ή άλλως, είναι ο μεγαλύτερος που έχει υπάρξει ποτέ ". - Λιονέλ Μέσι, ο παίκτης που παρουσιάστηκε συχνά με τον τίτλο του " νέου Μαραντόνα "[52]

Μετά από την αποχώρησηΕπεξεργασία

Το τέλος της καριέρας συνοδεύτηκε από μεγάλη αύξηση του βάρους του. Μετά από γαστρική παράκαμψη [53] και αυστηρή δίαιτα, έχασε σημαντικό βάρος. Ακολούθησε η ενασχόληση σε περισσότερες από μία δραστηριότητες, μεταξύ πολλών άλλων, υπήρξε ένας σχολιαστής αθλητικών, αντιπρόεδρος της Επιτροπής Ποδοσφαίρου της Μπόκα Τζούνιορς και τηλεόραση. Αυτό το στάδιο της ζωής του επηρεάστηκε επίσης από σοβαρά προβλήματα υγείας που προκλήθηκαν από τον εθισμό του στα ναρκωτικά , γεγονός που τον οδήγησε να πραγματοποιήσει, με μεγαλύτερη ή μικρότερη επιτυχίας, μακρές διαδικασίες αποκατάστασης, τόσο στην Αργεντινή όσο και στην Κούβα. [54]

Τον Σεπτέμβριο του 2000 δημοσίευσε την αυτοβιογραφία του με τίτλο "Yo soy el Diego" ,[55] στην οποία αναθεώρησε την ποδοσφαιρική του πορεία και ομολόγησε την εξάρτηση του από τις ναρκωτικές ουσίες.

Ο αποχαιρετιστήριος αγώνας διεξήχθη μεταξύ της εθνικής Αργεντινής και ομάδας Μικτής Κόσμου το Νοέμβριο του 2001 στο Μπουένος Άυρες.[56]

Στα τέλη του 2008, αποκαλύφθηκε ότι στο Χάμπντεν Παρκ συνελήφθη ένας Άγγλος ψυχοπαθής με μαχαίρι, ο οποίος ομολόγησε ότι σκόπευε να αποκεφαλίσει τον Μαραντόνα.[57]

ΦΙΦΑ ποδοσφαιριστής του αιώναΕπεξεργασία

Το 2000, κέρδισε το βραβείο της ΦΙΦΑ ως ο καλύτερος παίκτης του αιώνα, το οποίο πραγματοποιήθηκε με ψηφοφορία στην επίσημη ιστοσελίδα του ένωσης, στο επίσημο περιοδικό της και σε μεγάλη κριτική επιτροπή. Ο Μαραντόνα κέρδισε τη δημοσκόπηση με βάση το Διαδίκτυο, συγκεντρώνοντας το 53,6% των ψήφων έναντι 18,5% του Πελέ. Παρά ταύτα, και λίγο πριν την τελετή, η ΦΙΦΑ πρόσθεσε ένα δεύτερο βραβείο και όρισε μια επιτροπή "ποδοσφαιρικής οικογένειας" που αποτελούνταν από ποδοσφαιρικούς δημοσιογράφους, οι οποίοι έδωσαν στον Πελέ τον τίτλο του καλύτερου παίκτη του αιώνα και έτσι ο τίτλος μοιράστηκε.[58]

Στην προσωπική του ζωή είχε παντρευτεί το 1989 την Κλαούδια μετά από μακροχρόνια σχέση, από την οποία χώρισε στη συνέχεια, έχοντας αποκτήσει δύο κόρες .

 
Στην Αργεντινή και στη Νάπολι ο Μαραντόνα λατρεύτηκε σα θεός και ήταν παντού

ΠροπονητήςΕπεξεργασία

Η προπονητική καριέρα του ξεκίνησε στη δεκαετία του 1990 προτού εγκαταλείψει την ενεργό δράση αναλαμβάνοντας δύο φορές για μικρό χρονικό διάστημα ομάδες στη χώρα του. Το Νοέμβριο του 2008, ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της εθνικής Αργεντινής.[59] Οδήγησε την Αργεντινή στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010, [60] αλλά παρέμεινε στην τεχνική ηγεσία μέχρι τον Ιούλιο αποχωρώντας μετά την συντριβή της ομάδας του από την Γερμανία με 4-0.

Τον Μάιο του 2011 ο Ντιέγκο Μαραντόνα ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Αλ Γουάσλ, ομάδας από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, όπου έμεινε για ένα χρόνο.[61] Επανήλθε στα Εμιράτα το 2017 για μία ακόμη χρονιά με την Αλ Φουτζέιρα.

Οι ομάδες που αγωνίστηκεΕπεξεργασία

Τίτλοι σε συλλογικό επίπεδοΕπεξεργασία

Τίτλοι σε εθνικό επίπεδοΕπεξεργασία

Ατομικές διακρίσειςΕπεξεργασία

  • Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων ΦΙΦΑ : 1979 Χρυσή Μπάλα
  • Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων ΦΙΦΑ : 1979 Αργυρό παπούτσι
  • Ποδοσφαιριστής της χρονιάς (4) : 1979 , 1980 , 1981 , 1986
  • Νότιας Αμερικής ποδοσφαιριστής της χρονιάς (2) : (επίσημη ανάθεση) 1979, 1980
  • Ολίμπια ντε Όρο (2) : 1979 , 1986
  • Guerin d'Oro (ποδοσφαιριστής της χρονιάς) : 1985
  • UNICEF Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής της σεζόν : 1989-90
  • Παγκόσμιο Κύπελλο ΦΙΦΑ Χρυσή μπάλα : 1986
  • Παγκόσμιο Κύπελλο Ασημένιο Παπούτσι ΦΙΦΑ : 1986
  • Παγκόσμιο Κύπελλο ΦΙΦΑ καλύτερη ΧΙ (2) : 1986 , 1990
  • Onze d'Or (2) : 1986, 1987
  • L'Équipe Πρωταθλητής Πρωταθλητών : 1986
  • United Press Διεθνής Βραβείο Αθλητή της Χρονιάς : 1986
  • World Soccer περιοδικού Ποδοσφαιριστής της χρονιάς : 1986
  • Πρώτος σκόρερ του Ιταλικού πρωταθλήματος : 1987-88
  • Κορυφαίος σκόρερ Ιταλικού Κυπέλλου : 1987-88
  • Μπρούτζινη μπάλα του Παγκοσμίου Κυπέλλου ΦΙΦΑ : 1990
  • Παγκόσμιο Κύπελλο ΦΙΦΑ καλύτερη ομάδα : 1994
  • Ομάδα της χρονιάς της Νότιας Αμερικής: 1995
  • Χρυσή Μπάλα για τις υπηρεσίες στο ποδόσφαιρο (France Football): 1996
  • France Football Κορυφαίοι ποδοσφαιριστές του αιώνα : # 2
  • Παγκόσμια ομάδα του 20ου αιώνα : 1998
  • World Soccer περιοδικού μεγαλύτεροι παίκτες του 20ού αιώνα : (# 2) 1999
  • Αθλητής του Αιώνα στην Αργεντινή : 1999
  • Marca Leyenda : 1999
  • ΦΙΦΑ ποδοσφαιριστής του αιώνα : 2000
  • Το καλύτερο γκολ της ΦΙΦA του αιώνα (για το δεύτερο γκολ κατά την Αγγλία το 1986) : 2002
  • Ομάδα Ολυμπιακών Αγώνων της ΦΙΦΑ : 2002
  • Golden Foot : 2003, ως μύθος ποδοσφαίρου
  • FIFA 100 : 2004
  • Αργεντινής Γερουσία "Domingo Faustino Sarmiento" αναγνώριση για τα επιτευγματα της ζωής : το 2005
  • Μεγαλύτεροι ποδοσφαιριστές στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου : Νο. 1, από τους The Times , 2010
  • Ο καλύτερος αθλητής στην ιστορία : Νο. 1, από το Corriere dello Sport - Stadio , 2012
  • Βραβεία Σταδιοδρομίας Globe Soccer Player : 2012
  • Οι καλύτεροι ΧΙ όλων των εποχών του παγκόσμιου ποδοσφαιρικού περιοδικού : 2013
  • Οι μεγαλύτεροι ποδοσφαιριστές όλων των εποχών: Νο. 1 από το περιοδικό FourFourTwo , 2017
  • Οι μεγαλύτεροι ποδοσφαιριστές στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου : Νο. 1, από το περιοδικό FourFourTwo , 2018
  • Ομάδα AFA όλων των εποχών : 2015
  • Ο κορυφαίοι 50 ποδοσφαιριστές της Νότιας Αμερικής στην ιστορία της L'Équipe : # 2
  • IFFHS (Διεθνής Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής Ποδοσφαίρου) : Θρύλοι
  • IFFHS Καλύτεροι ποδοσφαιριστές του αιώνα : # 5
  • Κορυφαίος σκόρερ της Νάπολι (1991-2017)
  • Ο αριθμός 10 αποσύρθηκε από την ομάδα ποδοσφαίρου της Νάπολι ως αναγνώριση της συνεισφοράς του στη λέσχη: 2000

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

[62]

  1. «Lista los mejores jugadores de la historia del futbol». (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε 20 Φεβρουαρίου 2020.
  2. «The 50 greatest footballers of all time».  Ανακτήθηκε 13 Μαρτίου 2020.
  3. «How Diego Maradona became the greatest of all time».  Ανακτήθηκε 13 Μαρτίου 2020.
  4. «Diego Maradona : The Greatest Football Player of All Time».  Ανακτήθηκε 13 Μαρτίου 2020.
  5. «Di Stéfano elige a Maradona como el mejor futbolista de la historia, por encima de Pelé».  (στα Ισπανικά) Ανακτήθηκε 1 Απριλίου 2020.
  6. «Guardiola: "Para mi generación Maradona es lo más grande que hemos visto"».  (στα Ισπανικά) Ανακτήθηκε 1 Απριλίου 2020.
  7. «Republica Calcio sport: Maradona». 
  8. «Serie biográfica sobre el 'Pibe de Oro'».  Ανακτήθηκε 23 Μαρτίου 2020.
  9. «Life and crimes of Diego Armado Maradona». 
  10. «100 greatest sporting results». 
  11. «FIFA goal of the Century». 
  12. «Το γκολ του αιώνα».  Ανακτήθηκε 2 Απριλίου 2020.
  13. «The five years at Argentinos Juniors that propelled Diego Maradona to greatness».  Ανακτήθηκε 1 Απριλίου 2020.
  14. «A summary of Maradona's life».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 28 Μαρτίου 2020.
  15. «Diego Maradona facts of his life».  Ανακτήθηκε 28 Μαρτίου 2020.
  16. Η πρώτη επαφή του Ντιέγκο με τα δίχτυα! (video)[νεκρός σύνδεσμος]
  17. «Brittanica : Diego Maradona».  Ανακτήθηκε 11 Μαρτίου 2020
  18. «Maradona vs Pelé : why Maradona is the greatest».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 22 Μαρτίου 2020.
  19. «Πελέ ή Μαραντόνα ; Η σύγκριση των αριθμών και οι στιγμές μαγείας».  Ανακτήθηκε 22 Μαρτίου 2020.
  20. «Legendary rivalries : Diego Armando Maradona vs Pele».  Ανακτήθηκε 23 Μαρτίου 2020.
  21. «Argentina : List of top scorers».  Ανακτήθηκε 28 Μαρτίου 2020.
  22. «South American player of the year 1979».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 21 Μαρτίου 2020.
  23. «South American player of the year 1980».  (στα Αγγλικά) Ανακτήθηκε 21 Μαρτίου 2020.
  24. «Claudio Gentile and the story of the Diego Maradona first World Cup». 
  25. «Story of Spain '82». 
  26. «Μαραντόνα: Η απόδειξη πως υπάρχει θεός!».  Ανακτήθηκε 2 Απριλίου 2020.
  27. «Castrol World Cup legends : Diego Maradona». 
  28. «That's one hell of a diet, Diego». 
  29. «FC Barcelona : Diego Maradona».  Ανακτήθηκε 28 Μαρτίου 2020.
  30. «Copa del Rey final 1984». Ανακτήθηκε 28 Μαρτίου 2020.
  31. «Maradona brings success to Napoli». 
  32. «Bruscolloti verso Juventus Napoli». 
  33. «Όταν οι Ναπολιτάνοι παραλληλούσαν για το Μαραντόνα».  Ανακτήθηκε 28 Μαρτίου 2020.
  34. «Sex, drugs, soccer and roll». 
  35. «Franco Baresi one on one». 
  36. «Paolo Maldini : Maradona and Ronaldo best ever».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 11 Μαρτίου 2020.
  37. «Washigton Post : Maradona tests positive for cocaine». 
  38. «Diego : positivo-y-negativo».  (στα Ισπανικά) Ανακτήθηκε 21 Μαρτίου 2020.
  39. «Castrol World Cup legends : Diego Maradona 1986».  Ανακτήθηκε 1 Απριλίου 2020.
  40. «Maradona's goal "hand of God"». 
  41. «Ντιέγκο Μαραντόνα 1986 (part I)».  Ανακτήθηκε 1 Απριλίου 2020.
  42. «Maradona : Greatest goal of the Century». 
  43. Κατσώχης, Νάσος (2013). Μύθοι Παράλληλοι:ζεύγη ιστοριών με πρωταγωνιστές των Μουντιάλ. Αθήνα: Δίαυλος. σελίδες 23–24. ISBN 9789605311506. 
  44. «"Maradona lights up the world – with a helping hand"». . FIFA.com. Ανακτήθηκε 13 Μαΐου 2014
  45. «The New York Times Times : World Cup 1990 - Argentina eliminates Italy on penalty kicks».  Ανακτήθηκε 1 Απριλίου 2020.
  46. «Το δίλημμα που έθεσε ο Ντιέγκο Μαραντόνα στους Ναπολιτάνους».  Ανακτήθηκε 1 Απριλίου 2020.
  47. «Maradona at World Cup 1990». 
  48. «Argentine - Germany : World Cup final 1990». 
  49. «Footballhistory : Diego Maradona».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 8 Μαρτίου 2020.
  50. «New York Times : After second test Maradona is out of the World Cup». 
  51. «First XI : World Cup celebrations». 
  52. "Maradona, as others see him". FIFA.com. Ανακτήθηκε 17 Νοεμβρίου 2013
  53. «Diego Maradona and the long battle with weight». 
  54. «New York Times : Maradona in Cuba for treatment». 
  55. «Cassa de libro : Yo soy el Diego».  Ανακτήθηκε 14 Μαρτίου 2020.
  56. «Maradona finishes on a personal high». 
  57. «Englishman arrested for Maradona murder try».  Ανακτήθηκε 28 Μαρτίου 2020.
  58. «Diego Maradona biography».  Ανακτήθηκε 28 Μαρτίου 2020.
  59. Καθημερινή[νεκρός σύνδεσμος], Σύντομα, 5 Νοεμβρίου 2008.
  60. «World Cup 2010 news : Maradona tells press». 
  61. Diego Maradona fired from the Argentina national team | News Provider
  62. Capital Music (2016-02-26), Ypo - Maradona, https://www.youtube.com/watch?v=VwBj9kg6A7g&feature=youtu.be, ανακτήθηκε στις 2017-08-07 

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία