Μισέλ Πλατινί

Γάλλος ποδοσφαιριστής, προπονητής και διοικητικό στέλεχος

Ο Μισέλ Φρανσουά Πλατινί (γαλλικά: Michel François Platini, γεννήθηκε 21 Ιουνίου 1955) είναι Γάλλος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, προπονητής και διοικητικό στέλεχος. Ως ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών,[1][2][3][4] ψηφίστηκε έβδομος στις εκλογές της IFFHS στην ανάδειξη των καλύτερων του 20ού αιώνα,[5] ενώ σε ειδική ψηφοφορία των νικητών της Χρυσής Μπάλας που διοργάνωσε το περιοδικό France Football κατετάγη πέμπτος του 20ού αιώνα πίσω από τους Πελέ, Μαραντόνα, Κρόιφ και Ντι Στέφανο.[6]

Μισέλ Πλατινί

Με την Εθνική Γαλλίας το 1978
Προσωπικές πληροφορίες
Πλήρες όνομαΜισέλ Φρανσουά Πλατινί
Ημερ. γέννησης21 Ιουνίου 1955 (1955-06-21) (68 ετών)
Τόπος γέννησηςΖεφ, Γαλλία
Ύψος1,77 μ.
ΘέσηΜέσος
Νούμερο φανέλας10
Ομάδες νέων
1966–1972Σ Ζεφ
Επαγγελματική καριέρα*
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1972–1979ΑΣ Νανσί-Λωρραίνη181(98)
1979–1982ΑΣ Σαιντ-Ετιέν104(58)
1982–1987Γιουβέντους147(68)
Σύνολο432(224)
Εθνική ομάδα
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1975–1976Γαλλία (Ολυμπιακή)7(4)
1976–1987Γαλλία72(41)
1988Κουβέιτ1(0)
Προπονητική καριέρα
ΠερίοδοςΟμάδα
1988–1992Γαλλία
* Οι συμμετοχές και τα γκολ στις προηγούμενες ομάδες υπολογίζονται μόνο για τα εγχώρια πρωταθλήματα.
† Συμμετοχές (Γκολ).

Επίσης, το France Football και η IFFHS τον ανέδειξαν ως τον κορυφαίο Γάλλο ποδοσφαιριστή του 20ού αιώνα, μπροστά από τους Ζινεντίν Ζιντάν και Ρεϊμόν Κοπά.[7][8] Τροπαιούχος τρεις συνεχόμενες χρονιές της Χρυσής Μπάλας την περίοδο που αγωνιζόταν στη Γιουβέντους, αναγνωρίστηκε από το σύλλογο ως κορυφαίος παίκτη της όλων των εποχών.[9] Ως αναγνώριση των επιτευγμάτων του, έγινε Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής το 1985 και Αξιωματικός της το 1988. Το 2000 συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ενδεκάδα του 20ού αιώνα από τη FIFA.[10]

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ο Πλατινί έπαιξε στις ομάδες της Νανσί-Λωρραίνης, της Σαιντ-Ετιέν και της Γιουβέντους. Αν και αγωνίστηκε στην καριέρα του ως επιθετικός μέσος, υπήρξε και ικανότατος σκόρερ: κέρδισε τον τίτλο του πρώτου σκόρερ της Σέριε Α τρεις συνεχόμενες χρονιές και ήταν ο καλύτερος σκόρερ της Γιουβέντους στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 1984–85. Έλαβε το ψευδώνυμο «Ο Βασιλιάς» (Le Roi) λόγω των ηγετικών ικανοτήτων του.[11] Ήταν ο κορυφαίος παίκτης της εθνικής ομάδας της Γαλλίας, η οποία κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου του 1984, μια διοργάνωση όπου βραβεύτηκε ως πρώτος σκόρερ και ως ο καλύτερος παίκτης, ενώ έφτασε μέχρι τους ημιτελικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου το 1982 και το 1986. Μέχρι το 2007 ήταν ο πρώτος σκόρερ της Εθνικής Γαλλίας και μέχρι το 2021 ήταν ο ποδοσφαιριστής που είχε σημειώσει τα περισσότερα γκολ (9) που έχουν επιτευχθεί σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.[12]

Μετά την αποχώρησή του ως παίκτης, ο Πλατινί ήταν για τέσσερα χρόνια ο προπονητής της εθνικής ομάδας της Γαλλίας, ενώ το 2007 εξελέγη πρόεδρος της ΟΥΕΦΑ, θέση την οποία κράτησε ως το 2015.[13] Το 2011 ήταν ένα από τα 15 πρώτα μέλη που εισήχθησαν στην Αίθουσα Φήμης του Ποδοσφαίρου (Salón de la Fama del Fútbol) στην Πατσούκα, της πολιτείας Ιδάλγο του Μεξικού.[14][15]

Βιογραφία Επεξεργασία

Πρώτα χρόνια Επεξεργασία

Γεννήθηκε στις 21 Ιουνίου του 1955 στο Ζεφ της Μερτ-ε-Μοζέλ στη Λωρραίνη. Ο παππούς του ήταν Ιταλός από τη Νοβάρα που μετακόμισε στην πόλη μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, για να εργαστεί στις βιομηχανίες χάλυβα της περιοχής, όπως και πολλοί άλλοι Ιταλοί εκείνη την εποχή.[16] Ο πατέρας του Άλντο ήταν ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής και έμαθε στο Μισέλ πολύ νωρίς σε μερικές απλές αλλά ουσιαστικές έννοιες, πρώτα και κύρια την προσμονή. Ο μικρός Πλατινί ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στη μικρή τοπική ομάδα της πόλης του σε ηλικία 10 ετών.[17] Το φθινόπωρο του 1972 εντάχθηκε στην αναπληρωματική ομάδα της Νανσί που αγωνιζόταν στην τρίτη κατηγορία.[18] Μετά από ένα χρόνο μακριά στην πόλη του Νανσί, μετακόμισε με την οικογένειά μετά τον διορισμό του πατέρα του ως επικεφαλής της ομάδας νέων του συλλόγου.[19] Το ταλέντο του Μισέλ είχε ήδη αναγνωριστεί και είχε 13 συμμετοχές στην ερασιτεχνική εθνική, έξι στη στρατιωτική και τέσσερις στην εθνική νέων.[20]

Καριέρα σε συλλόγους Επεξεργασία

Στη Γαλλία Επεξεργασία

Στις 3 Μαΐου 1973 ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα με την πρώτη ομάδα της Νανσί στην πρώτη κατηγορία του γαλλικού πρωταθλήματος.[21] Το 1974 έσπασε το αριστερό του χέρι και δεν μπόρεσε να βοηθήσει την ομάδα του στη μάχη να αποφύγει τον υποβιβασμό. Η Νανσί προήχθη και πάλι στην πρώτη κατηγορία την επόμενη χρονιά και ο Πλατινί είχε γίνει ο σημαντικότερος παίκτης της ομάδας (σημείωσε 17 γκολ).[17] Παράλληλα με τις στρατιωτικές του δραστηριότητες, αγωνίστηκε όσο ήταν δυνατό. Κατά τη διάρκεια ενός αγώνα που διεξήχθη στο Λαβάλ με την Ολιμπίκ Μαρσέιγ, το κοινό της Μαγιέν επευφημούσε τον Πλατινί, ο οποίος σημείωσε τρία γκολ. Όμως η βραδιά τελειώνει άσχημα, με νέο τραυματισμό στο γόνατο. Απέφυγε την επέμβαση και επέστρεψε στο γήπεδο δύο εβδομάδες αργότερα. Αυτή η επιστροφή ήταν θετική στον ημιτελικό του Κυπέλλου σημειώνοντας γκολ με κεφαλιά, το μοναδικό της ομάδας που ηττήθηκε με 4–1 , αλλά αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον αγωνιστικό χώρο λόγω τραυματισμού.

Το 1976 υπέγραψε το νέο επαγγελματικό συμβόλαιο, είχε μια εξαιρετική σεζόν και ψηφίστηκε ως ο Γάλλος ποδοσφαιριστής της χρονιάς.[22] Στην ηλικία των 20 ετών, ο Πλατινί ήταν η μεγάλη ελπίδα του γαλλικού ποδοσφαίρου, το οποίο ήταν σε μεγάλη κρίση τα τελευταία χρόνια μετά την ομάδα των τελών της δεκαετίας του 1950. Με την τέταρτη θέση στο πρωτάθλημα, η ομάδα είχε την καλύτερη θέση μέχρι τότε (1977 και 25 γκολ του Πλατινί στο πρωτάθλημα) και ήταν στον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας το 1978, όπου το γκολ του Πλατινί απέναντι στη Νις έκρινε τον τελικό. Ήταν ο πρώτος σημαντικός τίτλος στην ιστορία του σωματείου.[23] Την ίδια χρονιά ο Πλατινί υπέστη πολλαπλό κάταγμα της κνήμης (συνολικά έσπασε το πόδι του πέντε φορές, το χέρι δύο φορές στην καριέρα του).[24]

Έκλεισε τη σταδιοδρομία του στην ομάδα το 1979 με 98 γκολ σε 181 αγώνες.[23] Μετά από διαφορές με το σύλλογό του, αποφάσισε να εγκαταλείψει τη Νανσί μετακομίζοντας στη Σαιντ Ετιέν.[17] Το 1981 ήταν πρωταθλητής Γαλλίας με το σύλλογο, αλλά απέτυχε δύο φορές στον τελικό του Κυπέλλου.[25] Ο Πλατινί στα τέλη της δεκαετίας του 1970 ήδη αναγνωρίζονταν ως ένας από τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο (μαζί με τον Ζίκο και τον Ντιέγκο Μαραντόνα).[26] Διέθετε οργανωτικές ικανότητες, ήταν άριστος πασέρ,[27] η τεχνική του ήταν εντυπωσιακή (ιδιαίτερα για Ευρωπαίο ποδοσφαιριστή), ενώ η ειδικότητά του περιελάμβανε τα ελεύθερα λακτίσματα (απευθείας εκτελέσεις φάουλ), τα οποία ασκούσε σχεδόν καθημερινά σε ειδικές βάρδιες μετά την προπόνηση.[28][29] Η ομαδικότητά του, όμως, υστερούσε.[30]

Γιουβέντους Επεξεργασία

Το 1982 έγινε μέλος της ιταλικής Γιουβέντους, της οποίας ο πυρήνας ήταν οι παίκτες που κατέκτησαν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982 (Ντίνο Τζοφ, Γκαετάνο Σιρέα, Αντόνιο Καμπρίνι, Μάρκο Ταρντέλι κα).[31] Στις 11 Αυγούστου 1982, αγωνίστηκε για πρώτη φορά σε έναν φιλικό αγώνα, όπου σημείωσε ένα γκολ. Επτά ημέρες αργότερα έκανε το επίσημο ντεμπούτο του στο Κύπελλο Ιταλίας εναντίον της Κάλτσιο Κατάνια. Στις 22 Αυγούστου, σε αυτή τη διοργάνωση, σημείωσε το πρώτο του γκολ με τη Γιουβέντους με αντίπαλο την Πεσκάρα. Στο πρωτάθλημα όμως η ομάδα ξεκινά με δύο ήττες.[32] Τα χρόνια στο Τορίνο ήταν τα πιο επιτυχημένα στην καριέρα του Γάλλου, ο οποίος κέρδισε σχεδόν όλους τους τίτλους. Αλλά στην αρχή ο χρόνος του στην Ιταλία χαρακτηριζόταν από δυσκολίες, διότι λόγω του υψηλού ετήσιου μισθού του ήταν δημοφιλής στόχος των μέσων μαζικής ενημέρωσης και αυτό οδήγησε επίσης σε ζήλια μέσα στην ομάδα.[22] Το χειμώνα της πρώτης του σεζόν ήθελε ακόμη και να φύγει από τη Γιουβέντους. Έμεινε όμως, και μαζί με τους Ζμπίγκνιεβ Μπόνιεκ και Πάολο Ρόσι, πραγματοποίησαν τους στόχους τους στην επίθεση και η επιτυχία ήρθε: τον πρώτο χρόνο κέρδισαν το Κύπελλο Ιταλίας και βρισκόταν στον τελικό του Ευρωπαϊκού Κύπελλου Πρωταθλητριών, όπου έπρεπε να νικήσουν το Αμβούργο, κάτι το οποίο όμως δεν πραγματοποιήθηκε στον τελικό της Αθήνας.[33] Ο ίδιος ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 16 γκολ[32] και κέρδισε την πρώτη Χρυσή Μπάλα της καριέρας του ως καλύτερος Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής.[34]

 
Με το Μαραντόνα μετά από αγώνα Νάπολι - Γιουβέντους

Η Γιουβέντους έτσι καθιερώθηκε στις ισχυρότερες ομάδες του κόσμου στην καλύτερη περίοδο της ιστορίας της και ο προπονητής της Τραπατόνι έκανε το Γάλλο επικεφαλής στην ομάδα.[35] Το 1984 κέρδισε το πρωτάθλημα και έφτασε στον τελικό του Κύπελλο Κυπελλούχων νικώντας την Πόρτο με 2–1.[36] Ο Πλατινί κέρδισε για δεύτερη φορά τον τίτλο του κορυφαίου σκόρερ στο πρωτάθλημα (20 γκολ) και ψηφίστηκε τρεις φορές στη σειρά ο καλύτερος Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής της χρονιάς (1983, 1984, 1985), αναδεικνυόμενος σε σούπερ αστέρα. Ήταν ο πρώτος ποδοσφαιριστής που κατέκτησε τρεις συνεχόμενες φορές το βραβείο.[9][34] Η επικράτησή του στις ψηφοφορίες του θεσμού ήταν χαρακτηριστικά εύκολη με τις πλειοψηφίες των δύο τελευταίων επιλογών να αποτελούν ρεκόρ στην ιστορία του γαλλικού βραβείου μέχρι το 2009, [37] ενώ την πρώτη χρονιά το 68,3 % των πρώτων ψήφων παραμένει το υψηλότερο ποσοστό στην ιστορία.[38]

Η επιτυχία με το σύλλογο συνεχίστηκε, και το 1985 η Γιουβέντους αντιμετώπισε τη Λίβερπουλ στον τελικό του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Ο Πλατινί σημείωσε το γκολ της νίκης και ήταν ο πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με επτά γκολ.[39] Ωστόσο, η επιτυχία αυτή επισκιάστηκε από την τραγωδία του Χέιζελ, για την έκταση της οποίας οι παίκτες δεν γνώριζαν αρκετά πριν την έναρξη του τελικού.[40] «Εκείνο το βράδυ δεν είχε καμία σχέση με το ποδόσφαιρο. Έπρεπε να μας φέρουν το κύπελλο στα αποδυτήρια», είπε αργότερα.[1] Το 1985 κατέκτησε και το Διηπειρωτικό Κύπελλο με νίκη της Γιουβέντους επί της Αρχεντίνος Τζούνιορς στα πέναλτι (κανονική διάρκεια 2–2) με τον ίδιο να σημειώνει ένα γκολ κατά τη διάρκεια του αγώνα και το νικητήριο πέναλτι στη διαδικασία μετά τη λήξη και της παράτασης.[41][42] Σε ένα από τους καλύτερους τελικούς στην ιστορία της διοργάνωσης, έκανε ένα από τα καλύτερα παιχνίδια της καριέρας του έχοντας ακόμα μία ασίστ, ενώ του ακυρώθηκε εσφαλμένα ένα ακόμη γκολ.[43][44] Το 1986 κατέκτησε το δεύτερο πρωτάθλημα, που ήταν ο τελευταίος τίτλος του, καθώς τερμάτισε την καριέρα του το καλοκαίρι του 1987 στην ηλικία των 32 ετών, έχοντας σημειώσει 68 γκολ πρωταθλήματος σε 147 αγώνες.[16]

Διεθνής καριέρα Επεξεργασία

Το καλοκαίρι του 1976, ο Πλατινί αγωνίστηκε με την Ολυμπιακή ομάδα της χώρας του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ, σημειώνοντας τρία γκολ στη διοργάνωση φτάνοντας μέχρι τα ημιτελικά.[18] Έστρεψε τη διεθνή προσοχή επάνω του για πρώτη φορά στις 16 Νοεμβρίου 1977, όταν έλαμψε ως παίκτης του παιχνιδιού με αντίπαλο τη Βουλγαρία και σημείωσε ένα γκολ με σουτ από 25 μέτρα. Η Γαλλία είχε προκριθεί για το Παγκόσμιο Κύπελλο για πρώτη φορά μετά από δώδεκα χρόνια με αυτή τη νίκη με 3–1.[45] Την ίδια χρονιά, ο Πλατινί είχε ψηφιστεί ως τρίτος Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής της χρονιάς.[46]

Το Φεβρουάριο του 1978 σε φιλικό αγώνα στη Νάπολη απέναντι στην Εθνική Ιταλίας πραγματοποίησε εντυπωσιακή εμφάνιση και σημειώνοντας ένα γκολ με φάουλ στο τελικό 2–2.[18] Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978 στην Αργεντινή, οι ελπίδες της Γαλλίας βρίσκονταν στους ώμους του Πλατινί που τώρα ήταν και αρχηγός της ομάδας στα 23 του χρόνια. Μετά την εναρκτήρια ήττα από την Ιταλία (1–2), ήρθε μια ακόμα ήττα από τους γηπεδούχους (με τους Γάλλους να έχουν σοβαρά παράπονα από τη διαιτησία[47] και η διοργάνωση τελείωσε στον πρώτο γύρο αφήνοντας απογοητευμένους τους Γάλλους φιλάθλους.[48][49]

Το 1981, όπως είχε κάνει εξάλλου τέσσερα χρόνια πριν με αντίπαλο τη Βουλγαρία και όπως θα ξανάκανε και τέσσερα χρόνια αργότερα κατά της Γιουγκοσλαβίας, ο Πλατινί πέτυχε το γκολ της πρόκρισης στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982 και εξασφαλίζει τη συμμετοχή των «τρικολόρ» στον θεσμό: η θρυλική εκτέλεση φάουλ κόντρα στην Ολλανδία στην κρίσιμη συνάντηση του Παρκ ντε Πρενς του Παρισιού σφραγίζει την πρόκριση της Γαλλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ισπανίας.[50] Στην τελική φάση της διοργάνωσης, ο ηγέτης της ομάδας έχει ένα μέτριο γύρο στη φάση των ομίλων, αλλά στους αγώνες της φάσης των νοκ-άουτ ανέκαμψε και η Γαλλία έγινε μια από τους πιο πιθανούς διεκδικητές του τίτλου. Ο Πλατινί συμμετείχε είτε στην αρχή είτε στο τέλος σχεδόν κάθε γαλλικής επιθετικής κίνησης και αναγνωρίστηκε ως ο καλύτερος Γάλλος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών βγάζοντας την εθνική ομάδα από την αφάνεια δεκαετιών.[22][51] Οι τρικολόρ έκαναν πολύ καλές εμφανίσεις και έφτασαν στους ημιτελικούς νικώντας τη Βόρεια Ιρλανδία, το Κουβέιτ και την Αυστρία,[52] όπου η Δυτική Γερμανία σε ένα από τους καλύτερους αγώνες στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων νίκησε στα πέναλτι μετά από συναρπαστικό παιχνίδι (3–3 στη διάρκεια του αγώνα, ονομάστηκε «Νύχτα της Σεβίλλης»). Η εμφάνιση των Γάλλων ήταν άξια ομάδας που δικαιούνταν να φτάσει στον τελικό και ο Πλατινί σημείωσε ένα γκολ με πέναλτι στην κανονική διάρκεια του αγώνα καθώς και αυτό στη διαδικασία των πέναλτι. Όμως η αποτυχία δύο Γάλλων στη διαδικασία στέρησε από την ομάδα την πρώτη παρουσία της σε τελικό της διοργάνωσης.[53][54][55] Η Γαλλία τελείωσε τη διοργάνωση στην τέταρτη θέση και ο Πλατινί συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα του Κυπέλλου.[56]

Δύο χρόνια αργότερα, ο Πλατινί κυριάρχησε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1984 στη χώρα του όσο κανένας άλλος. Οι εμφανίσεις του εντυπωσίασαν ολόκληρη την Ευρώπη.[57] Με το πρώτο του τέρμα με αντίπαλο τη Γιουγκοσλαβία κατέρριψε το ρεκόρ του Ζυστ Φονταίν φτάνοντας τα 31 γκολ με το εθνόσημο. Ο Πλατινί οδήγησε την ομάδα του στον τίτλο και έδειξε ιδιαίτερη ικανότητα σκοραρίσματος πετυχαίνοντας 9 από τα 14 γαλλικά γκολ (αυτό το ρεκόρ Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ισοφαρίστηκε το 2016 από τον Πορτογάλο Κριστιάνο Ρονάλντο, αλλά σε τέσσερις διοργανώσεις και καταρρίφθηκε το 2021 από τον ίδιο[58]). Σημείωσε δύο εξαιρετικά χατ τρικ και παραμένει ο μόνος που έχει καταφέρει κάτι τέτοιο σε τελική φάση της κορυφαίας ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Το πρώτο ήρθε στη νίκη με 5–0 επί του Βελγίου στη Ναντ, το δεύτερο μέσα σε 18 λεπτά στη νίκη με 3–2 επί της Γιουγκοσλαβίας στο Σεντ-Ετιέν.[59][60] Η επίδοση των 9 τερμάτων από έναν ποδοσφαιριστή σε μία διοργάνωση παραμένει ακατάρριπτο ρεκόρ αγωνιζόμενος μάλιστα στις πέντε συναντήσεις που προέβλεπε το τότε πρόγραμμα.[18][61] Ο αρχηγός υποστηρίκτηκε από άριστους συνεργάτες, ειδικά στο κέντρο: με τους Αλέν Ζιρές, Λουίς Φερναντές και Ζαν Τιγκανά, δημιούργησε το μαγικό καρέ της γαλλικής εθνικής τη δεκαετία του 1980.[59][62] Ο ημιτελικός ήταν ο καλύτερος αγώνας της διοργάνωσης και διεξήχθη στις 23 Ιουνίου, στο κατάμεστο «Βελοντρόμ» της Μασσαλίας, όπου η Γαλλία λύγισε την Πορτογαλία στην παράταση (3–2), ύστερα από ένα συναρπαστικό παιχνίδι, από τα καλύτερα της ιστορίας του θεσμού. Η Γαλλία κυριάρχησε για μεγάλο μέρος του αγώνα και δέχθηκε μια καθυστερημένη ισοφάριση στην κανονική διάρκεια με το αποτέλεσμα να διαμορφώνεται στο 1–1. Υπήρχαν περισσότερα γκολ στην παράταση, και για τις δύο ομάδες. Ένα λεπτό πριν από τα πέναλτι και ενώ ο αγώνας ήταν ισόπαλος με 2–2 στην παράταση, ο Πλατινί κρατούσε «το κλειδί του παραδείσου», όπως έγραψε την επόμενη μέρα η εφημερίδα L'Équipe και έγειρε οριστικά την πλάστιγγα υπέρ των μετέπειτα πρωταθλητών Ευρώπης. Το θέαμα του Γάλλου αρχηγού να τρέχει κατά μήκος της πλάγιας γραμμής με τα χέρια ανοικτά και ένα πλήθος από γαλλικές σημαίες να κυματίζουν στους φιλάθλους πίσω του ήταν η εικόνα του πρωταθλήματος.[63][64][65] Στον τελικό με αντίπαλο την Ισπανία (2–0), σημείωσε ένα τέρμα με απευθείας εκτέλεση φάουλ στο 57ο λεπτό και έβαλε τη Γαλλία στο νικητήριο δρόμο, που επωφελούμενη και αποβολής από πλευράς των αντιπάλων της κέρδισε τον πρώτο της διεθνή τίτλο.[59][66] Το έθνος που είχε κάνει περισσότερα από οποιοδήποτε άλλο για να προωθήσει τον διεθνή ανταγωνισμό στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο είχε τελικά κερδίσει μία από τις διοργανώσεις που είχαν συμβάλει τα μέγιστα στην υλοποίησή τους. 57 χρόνια από τότε που ο Henri Delauney, τότε πρόεδρος της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, είχε προτείνει για πρώτη φορά ένα διεθνή διαγωνισμό για τα ευρωπαϊκά κράτη, ο Πλατινί σήκωσε το τρόπαιο που έφερε το όνομά του.[57]

 
Ο Πλατινί με τη Γαλλία και με τη μπάλα στα πόδια σε αγώνα με αντίπαλο τον Καναδά το 1986

Την επόμενη χρονιά ήρθε ο δεύτερος διεθνής τίτλος το Τρόπαιο Αρτέμιο Φράνκι μετά από τη νίκη στο Παρίσι επί της νικήτριας του Κόπα Αμέρικα του 1983 Ουρουγουάη με 2–0 στις 21 Αυγούστου. Ήταν ο πρώτος τίτλος στην ιστορία του θεσμού.[67][68] Το 1986 στο Μεξικό ο Πλατινί πήρε μέρος στο τρίτο του Παγκόσμιο Κύπελλο, την τελευταία ευκαιρία να κερδίσει τον τίτλο. Αγωνίστηκε με πρόβλημα τραυματισμού που τελικά ήταν αυτός που τον οδήγησε στο πρόωρο τέλος της καριέρας του. Σημείωσε δύο σημαντικά τέρματα: στον γύρο των "16" με 1–0 απέναντι στην Ιταλία (τελικό σκορ 2–0) και το δεύτερο ισοφάρισε τη Βραζιλία σε μια αναμέτρηση που μερίδα του τύπου το ονόμασε «παιχνίδι του αιώνα» για την ποιότητά του (1–1 κανονική διάρκεια και παράταση, 4–3 νίκη στα πέναλτι με τον Πλατινί να χάνει το δικό του) και η Γαλλία έφτασε στον ημιτελικό, όπου συναντήθηκε πάλι με τη Δυτική Γερμανία.[47][69][70] Αλλά η απόπειρα εκδίκησης δεν ήταν επιτυχής και η γειτονική χώρα κατάφερε να αντισταθεί στις συνεχείς επιθέσεις των Γάλλων που ενορχηστρώνονταν από τον Πλατινί αλλά η έλλειψη υψηλού επιπέδου επιθετικών δεν οδήγησε σε σκοράρισμα. Δύο τέρματα με αντεπιθέσεις έδωσαν την πρόκριση στη Δυτική Γερμανία και πάλι στον τελικό. Στο μικρό τελικό, χωρίς τον ηγέτη της, η Γαλλία νίκησε το Βέλγιο και τελείωσε τρίτη. Ο Πλατινί συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης για δεύτερη φορά.[56] Έκλεισε την καριέρα του στα Παγκόσμια Κύπελλα με 5 τέρματα σε 14 αγώνες που συμμετείχε.[47] Όπως και οι κορυφαίοι Φέρεντς Πούσκας, Αλφρέδο Ντι Στέφανο και Γιόχαν Κρόιφ έμεινε «βασιλιάς χωρίς στέμμα».[71][72]

Στις 29 Απριλίου 1987 αγωνίστηκε στο τελευταίο του διεθνές παιχνίδι με την Ισλανδία. Πήρε μέρος συνολικά σε 72 διεθνείς συναντήσεις και ήταν αρχηγός της εθνικής Γαλλίας 49 φορές. Σημείωσε συνολικά 41 γκολ[73] και ήταν ο πρώτος Γάλλος σκόρερ όλων των εποχών για περισσότερες από δύο δεκαετίες. Η αποχώρησή του συνοδεύετηκε από την αποτυχία πρόκρισης της Γαλλίας και στα δύο επόμενα Παγκόσμια Κύπελλα.[49][50] Τελειώνοντας τη σταδιοδρομία του ως ποδοσφαιριστής, ο εμβληματικός μέσος της Γιουβέντους και της Εθνικής Γαλλίας, είχε πετύχει συνολικά 358 τέρματα σε 666 επίσημους αγώνες, ο δεύτερος καλύτερος Γάλλος σκόρερ στην μέχρι τότε ιστορία.[17][74]

Μετά το ποδόσφαιρο Επεξεργασία

Διετέλεσε ομοσπονδιακός τεχνικός της Εθνικής Γαλλίας από το 1988 έως το 1992. Εργάστηκε κυρίως για την πρόκριση στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1992 στη Σουηδία. Έχρισε διεθνή τον Ντιντιέ Ντεσάν και βασίστηκε στο εξαιρετικό επιθετικό δίδυμο Ερίκ Καντονά - Ζαν Πιερ Παπέν. Η Γαλλία διακρίθηκε στα προκριματικά στάδια, κερδίζοντας και τους οκτώ αγώνες της ομάδας, συμπεριλαμβανομένων αξιοσημείωτων νικών εκτός Ισπανίας και Τσεχοσλοβακίας. Μετά από ένα αήττητο ρεκόρ 19 αγώνων, ήταν μεταξύ των φαβορί και ο Πλατινί ανακηρύχθηκε Προπονητής της Χρονιάς το 1991 από το περιοδικό World Soccer.[24][75] Αλλά μία σειρά από κακές εμφανίσεις σε αγώνες προετοιμασίας, ακολουθούμενες από τον αποκλεισμό της Γαλλίας από την πρώτη φάση της διοργάνωσης, οδήγησαν τον Πλατινί να παραιτηθεί από προπονητής.[22]

 
2008

Ήταν συνυπεύθυνος, μαζί με τον Φερνάν Σαστρ, για τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998 στη Γαλλία. Την ίδια χρονιά η FIFA τον εξέλεξε στην καλύτερη ενδεκάδα του 20ού αιώνα.[10][76] Τον Ιανουάριο του 2001 εκλέχθηκε αντιπρόεδρος της Γαλλικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (FFF) τονίζοντας τη σημασία της παραμονής του ποδοσφαίρου ως παιχνιδιού ούτως ώστε να μη καταστεί πρωτίστως επιχειρηματική δραστηριότητα.[77] Το 2004 στην ψηφοφορία 150.000 φιλάθλων για τα 50 χρόνια της UEFA ήταν 9ος.[78][79] Εκλέχθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2007 πρόεδρος της ΟΥΕΦΑ, διαδεχόμενος το Σουηδό Λέναρτ Γιόχανσον.[36] Ήταν ο πρώτος πρώην ποδοσφαιριστής που έγινε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας. Έλαβε επίσης τη θέση του προέδρου στην τεχνική επιτροπή της ΟΥΕΦΑ το 2002. Η θητεία του ως προέδρου της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας κρίνεται αποτυχημένη.[80] Υποστήριξε ανεξήγητα (θεωρητικά) το Κατάρ ως την επιλογή για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 στη μέση του ευρωπαϊκού χειμώνα που οδηγεί σε ανατροπή των χρονοδιάγραμματων όλο το ποδόσφαιρο της γηραιάς ηπείρου.[81] Νέοι κανόνες που εισήχθησαν το 2011 θα μπορούσαν να έχουν εκτεταμένες επιπτώσεις στην ανταγωνιστικότητα στο ευρωπαϊκό διεθνές ποδόσφαιρο των συλλόγων, διότι περιόριζαν το ποσό χρημάτων που θα μπορούσαν να ρίξουν οι επενδυτές σε μια δεδομένη ομάδα. Το όφελος ήταν για τις γερμανικές ομάδες, οι οποίες παραδοσιακά είχαν πιο ισορροπημένα οικονομικά από τις ομάδες της Ισπανίας και της Μεγάλης Βρετανίας.[82]

Το 2015 αποβλήθηκε από τη διοίκηση της Ομοσπονδίας λόγω διαμάχης με την επιτροπή ηθικής.[36] Συγκεκριμένα στην υπόθεση διαφθοράς στους κόλπους της FIFA οι Ελβετοί εισαγγελείς κατηγόρησαν τον πρόεδρο της διεθνούς Ομοσπονδίας Σεπ Μπλάτερ, ότι πραγματοποίησε «άπιστη πληρωμή» ύψους 2 εκατομμυρίων δολαρίων στον Πλατινί. Και οι δύο αξιωματούχοι τέθηκαν υπό επίσημη έρευνα από την ανεξάρτητη επιτροπή δεοντολογίας της FIFA στα τέλη Σεπτεμβρίου 2015. Στις 8 Οκτωβρίου 2015, ο Πλατινί τέθηκε προσωρινά σε αναστολή έως τις 6 Ιανουαρίου 2016 από οποιαδήποτε δραστηριότητα που σχετίζεται με το ποδόσφαιρο. Στις 21 Δεκεμβρίου, και οι δύο παράγοντες κρίθηκαν ένοχοι για παραβιάσεις δεοντολογίας και απαγορεύτηκαν από την ενασχόληση με το άθλημα έως το 2023.[83][84] Επίσης, ο Γάλλος βρέθηκε στο επίκεντρο εισαγγελικής έρευνας των αρχών της χώρας του (PNF), η οποία ειδικεύεται στη διερεύνηση οικονομικών εγκλημάτων και διαφθοράς, για την ανάθεση της διοργάνωσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2022 στο εμιράτο του Κατάρ από το 2016. Εξέτασε πιθανά αδικήματα όπως η ιδιωτική διαφθορά.[85] Στις 8 Ιουλίου 2022 η ελβετική δικαιοσύνη έκρινε αθώο τον Πλατινί για τις ανωτέρω κατηγορίες.[86]

Η ζωή και το έργο του Μισέλ Πλατινί παρουσιάζονται μέσα από μία εντυπωσιακά εκτεταμένη συλλογή αθλητικών εκθεμάτων, τιμημένη με δύο ρεκόρ Γκίνες, στο Μουσείο Μισέλ Πλατινί που βρίσκεται στην Κύπρο, στο χωριό Μοσφιλωτή.[87][88]

Στατιστική Επεξεργασία

Σύλλογοι Επεξεργασία

Εμφανίσεις Συλλόγων Πρωτάθλημα Κύπελλο Ευρώπη Σύνολο
Σεζόν Σύλλογος Πρωτάθλημα Αγώνες Γκολ Αγώνες Γκολ Αγώνες Γκολ Αγώνες Γκολ
Γαλλία Πρωτάθλημα Κύπελλο Ευρώπη Σύνολο
1972–73 Νανσί Κατηγορία 1 4 2 - - 4 2
1973–74 21 2 3 0 - 24 2
1974–75 Κατηγορία 2 32 17 6 13 - 38 30
1975–76 Κατηγορία 1 31 22 7 6 - 38 28
1976–77 38 25 1 0 - 39 25
1977–78 36 18 10 7 - 46 25
1978–79 19 12 5 3 - 24 15
1979–80 Σαιντ Ετιέν Κατηγορία 1 33 16 7 5 7 5 47 26
1980–81 35 20 10 5 7 4 52 29
1981–82 36 22 8 5 2 0 46 27
Ιταλία Πρωτάθλημα Κύπελλο Ευρώπη Σύνολο
1982–83 Γιουβέντους Σέριε Α 30 16 9 7 9 5 48 28
1983–84 28 20 7 3 8 2 43 25
1984–85 30 18 9 4 9 7 48 29
1985–86 30 12 6 1 6 3 42 16
1986–87 29 2 8 1 4 2 41 5
Σύνολο Γαλλία 285 156 57 44 16 9 358 209
Ιταλία 147 68 39 16 36 19 222 103
Συνολική καριέρα 432 224 96 60 52 28 580 312

Στατιστικά στοιχεία διεθνούς σταδιοδρομίας Επεξεργασία

Γαλλία
Έτος Εμφανίσεις Γκολ
1976 5 4
1977 7 2
1978 6 4
1979 4 2
1980 6 5
1981 4 2
1982 10 4
1983 4 1
1984 10 13
1985 6 2
1986 9 2
1987 1 0
Σύνολο 72 41

Τίτλοι Επεξεργασία

Σε συλλόγους Επεξεργασία

Νανσί

  • Πρωτάθλημα Γαλλίας (2η κατηγορία) : 1974–75
  • Κύπελλο Γαλλίας : 1977–78

Σαιντ-Ετιέν

  • Πρωτάθλημα Γαλλίας : 1980–81

Γιουβέντους

  • Πρωτάθλημα Ιταλίας (2) : 1983–84, 1985–86
  • Κύπελλο Ιταλίας : 1982–83
  • Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης : 1983–84
  • Σούπερ Κύπελλο Ευρώπης : 1984–85
  • Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης : 1984–85
  • Διηπειρωτικό Κύπελλο : 1984–85

Εθνική ομάδα Επεξεργασία

  • Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα : 1984
  • Διηπειρωτικό Κύπελλο : 1985
  • Κύπελλο Αρτέμιο Φράνκι : 1985
  • Παγκόσμιο Κύπελλο : 1986 (3η θέση)
  • Καθ'όλη τη διάρκεια της διεθνούς καριέρας του Πλατινί, η Γαλλία κέρδισε πέντε φορές το κύπελλο Nasazzi και ο Πλατινί ήταν ο αρχηγός της εθνικής ομάδας της Γαλλίας κατά την τρίτη, τέταρτη και πέμπτη διοργάνωση όπου η εν λόγω ομάδα κατέκτησε την πρώτη θέση.

Ατομικές διακρίσεις Επεξεργασία

Παίκτης Επεξεργασία

  • Χρυσή Μπάλα (3) : 1983, 1984, 1985
    • 3η θέση (2) : 1977, 1980
  • Onze d'or (3) : 1983, 1984, 1985
  • Onze d'Argent : 1977
  • ΔΟΕ Καλύτερος Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής (2) : 1983–84, 1984–85
  • Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα καλύτερος παίκτης : 1984
  • Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα πρώτος σκόρερ : 1984
  • Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα καλύτερη ομάδα : 1984
  • Γάλλος παίκτης της χρονιάς (2) : 1976, 1977
  • Γάλλος παίκτης του αιώνα : 1999
  • L'Équipe French Champion of Champions (2) : 1977, 1984
  • FIFA XI: 1979
  • World Soccer περιοδικό παίκτης της χρονιάς (2) : 1984, 1985
  • Guerin d'Oro: 1984
  • Πρώτος σκόρερ ιταλικού πρωταθλήματος (3) : 1982–83, 1983–84, 1984–85
  • Ευρωπαϊκού Κυπέλλου Πρωταθλητριών πρώτος σκόρερ: 1984–85
  • Διηπειρωτικό Κύπελλο πολυτιμότερος παίκτης : 1985
  • Παγκοσμίου Κυπέλλου καλύτερη ομάδα (2) : 1982, 1986
  • Παγκοσμίου Κυπέλλου καλύτερη ομάδα όλων των εποχών : 1994
  • Παγκόσμια Ομάδα του 20ού αιώνα : 1998
  • FIFA Ομάδα όνειρο των Παγκοσμίων Κύπελλων : 2002
  • IFFHS : Παγκόσμια Ομάδα του XXού αιώνα
  • IFFHS : 7ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα
  • IFFHS Legends
  • Golden Foot: 2004, σαν ποδοσφαιρικός θρύλος
  • FIFA 100
  • UEFA Golden Jubilee Poll: #9
  • Premio internazionale Giacinto Facchetti: 2011
  • Globe Soccer Awards Player Career Award: 2012
  • Αρτέμιο Φράνκι βραβείο
  • Καλύτερη ΧΙ όλων των εποχών της Γιουβέντους: 2017
  • Hall of Fame ιταλικού ποδοσφαίρου
  • Hall of Fame Αγγλικού ποδοσφαίρου (ψηφίστηκε ως ο κορυφαίος Ευρωπαίος. Το ένα από τα δύο μέλη εκτός Βρετανίας.)
  • Chevalier of the Legion of Honour
  • Officer of the Legion of Honour

Προπονητής Επεξεργασία

  • El País καλύτερος Ευρωπαίος προπονητής του έτους : 1991
  • World Soccer περιοδικό προπονητής του έτους : 1991

Δείτε επίσης Επεξεργασία

Παραπομπές Επεξεργασία

  1. 1,0 1,1 «FIFA : Elegance and intelligence personified in blue» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Φεβρουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2015. 
  2. «The New York Times : In Exile on His Home Turf, Michel Platini Runs Out the Clock on His Ban» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2019. 
  3. «The 20 greatest soccer players of all time» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2021. 
  4. «Οι καλύτεροι ποδοσφαιριστές». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Μαρτίου 2022. Ανακτήθηκε στις 23 Απριλίου 2021. 
  5. «IFFHS Century Elections» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2020. 
  6. «France Football's Football player of the Century» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2020. 
  7. «Best French player of the 20th century» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2020. 
  8. «IFFHS' Players and Keepers of the Century for many countries» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2021. 
  9. 9,0 9,1 «Οι κορυφαίοι μπαλαδόροι του αιώνα». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Απριλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2020. 
  10. 10,0 10,1 «Η καλύτερη 11άδα του 20ού αιώνα». Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2021. 
  11. «Tra Hamrin e Batigol Toni per la storia» (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2024. 
  12. «European Championship 1960-2021 - Final Tournaments - Top Goal Scorers» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2022. 
  13. «Michel Platini» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2021. 
  14. «El Salón de la Fama ya tiene inquilinos» (στα Ισπανικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουνίου 2012. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2020. 
  15. «Hall of Fame of Soccer Mexico and World: World» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 2021. 
  16. 16,0 16,1 «Buon compleanno, Monsieur Calcio» (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2023. 
  17. 17,0 17,1 17,2 17,3 «Michel Platini» (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2022. 
  18. 18,0 18,1 18,2 18,3 «A Tribute To...Michel Platini» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2020. 
  19. «Aldo Platini, une vie de football» (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Μαρτίου 2024. 
  20. «MICHEL PLATINI – Febbraio 1978» (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 31 Ιουλίου 2021. 
  21. «Encyclopædia Britannica : Michel Platini». Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2020. 
  22. 22,0 22,1 22,2 22,3 «Legends Revisited: Michel Platini - France's Greatest Player?» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2020. 
  23. 23,0 23,1 «AS Nancy-Lorraine: all you need to know» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Μαΐου 2020. Ανακτήθηκε στις 23 Μαΐου 2020. 
  24. 24,0 24,1 «Biography of Michel Platini» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2020. 
  25. «Top 1000 : les meilleurs joueurs du championnat de France (20-11) - Michel Platini» (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2023. 
  26. «The number 10» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Νοεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2020. 
  27. «Bobby Charlton Perfect XI» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Νοεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2020. 
  28. «Top 25 Greatest Playmakers Ever» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Νοεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 2020. 
  29. «World Cup Still Waits for New Star» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2023. 
  30. «Zico e Platini candidati: se per la presidenza Fifa si sfidano due fra i più grandi numeri 10 di sempre» (στα Ιταλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 21 Μαΐου 2021. 
  31. «The story of a star studded Juventus in the 1980s» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Σεπτεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 9 Απριλίου 2020. 
  32. 32,0 32,1 «MICHEL PLATINI» (στα Ιταλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Δεκεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2013. 
  33. «European Cup final 1983» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2020. 
  34. 34,0 34,1 «Every Ballon d'Or winner: A complete list of every men's player to have won the award» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Ιανουαρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 2023. 
  35. «Os 25 Maiores Esquadrões do Imortais!» (στα Πορτογαλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Σεπτεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 2022. 
  36. 36,0 36,1 36,2 «Football history : Michel Platini» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2020. 
  37. «Ballon d'Or France Football 2009 : Lionel Messi» (στα Γαλλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Μαρτίου 2021. Ανακτήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 2022. 
  38. «Χρυσή Μπάλα: Το κορυφαίο και συνάμα πιο αμφιλεγόμενο ατομικό βραβείο στο ποδόσφαιρο». Ανακτήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 2023. 
  39. «Champions Cup/Champions League Top scorers» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 29 Ιουλίου 2020. 
  40. «L'essence du football selon Michel Platini» (στα Γαλλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Σεπτεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2020. 
  41. «A 35 años de la mejor final Intercontinental de la historia» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2020. 
  42. «Intercontinental Club Cup 1985» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 29 Ιουλίου 2020. 
  43. «Se jugó la mejor final Intercontinental de todas: Argentinos Juniors-Juventus» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 17 Ιουλίου 2023. 
  44. «The best single game performances by the 6 greatest football/soccer players of all time» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Ιουλίου 2023. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουλίου 2023. 
  45. «16 novembre 1977 : France-Bulgarie» (στα Γαλλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Αυγούστου 2022. Ανακτήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2020. 
  46. «European Footballer of the Year ("Ballon d'Or") 1977» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 17 Ιουλίου 2020. 
  47. 47,0 47,1 47,2 «All-time Top 20: No. 18 Michel Platini» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Οκτωβρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2023. 
  48. «Michel Platini (France), nouvel épisode de nos 100 joueurs qui ont marqué l'histoire de la Coupe du monde» (στα Γαλλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Μαΐου 2022. Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2020. 
  49. 49,0 49,1 «Planet World Cup : Michel Platini» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2020. 
  50. 50,0 50,1 «Ο μεγάλος χαμένος των Μουντιάλ, Μισέλ Πλατινί». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Οκτωβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 25 Μαρτίου 2021. 
  51. «The New York Times : On Team of All-Time Greats, Pelé Shines Brightest» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουνίου 2022. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2022. 
  52. «Rated! The greatest sides NOT to win the World Cup» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Ιουλίου 2020. 
  53. «FIFA : Thrills in Seville (82) - 100 great World Cup moments» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Μαΐου 2024. Ανακτήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2022. 
  54. «History : Germany-France 1982 World Cup semi-final» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2020. 
  55. «10 Greatest World Cup Matches» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2021. 
  56. 56,0 56,1 «FIFA World Cup All Star teams» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2020. 
  57. 57,0 57,1 «EURO ICONS - 1984: MICHEL PLATINI'S ONE-MAN DEMOLITION JOB» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Μαρτίου 2024. Ανακτήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2020. 
  58. «IFFHS EURO STATISTICS 3 - THE BEST GOAL SCORERS» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2021. 
  59. 59,0 59,1 59,2 «UEFA : Platini shines for flamboyant France» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Απριλίου 2024. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2024. 
  60. «Οταν ο Πλατινί πέτυχε 9 γκολ και χάρισε στη Γαλλία τον πρώτο της τίτλο». Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2021. 
  61. «Euro Golden Boot Winners» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 29 Μαΐου 2023. 
  62. «Ranked! The 25 best World Cup players EVER» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2020. 
  63. «UEFA : France put paid to plucky Portugal» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Απριλίου 2024. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2024. 
  64. «Τα 50 κορυφαία ματς όλων των εποχών (18): Γαλλία – Πορτογαλία 3-2 (1984)». Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2020. 
  65. «On this day in the Euros, June 19: When Michel Platini's genius rocked Euro 84» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Μαΐου 2024. Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2020. 
  66. «Michel Platini : biography» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Αυγούστου 2009. Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2020. 
  67. «UEFA : Finalissima 2022, Italy vs Argentina: All you need to know» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Μαρτίου 2022. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2022. 
  68. «Artemio Franchi Trophy 1985» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2022. 
  69. «FIFA : The thriller that marked the end of an era for Brazil» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Μαΐου 2024. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2023. 
  70. «Greatest Game Ever» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2024. 
  71. «Βασιλιάδες xωρίς στέμμα!». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Σεπτεμβρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2022. 
  72. «FIFA : Denied glory but always remembered» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2015. 
  73. «Michel Platini Goals in International matches» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2020. 
  74. «FRANCE : LES DIX MEILLEURS BUTEURS FRANÇAIS DE L'HISTOIRE !» (στα Γαλλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Ιουνίου 2023. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2023. 
  75. «FIFA : Platini elected UEFA president» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2021. 
  76. «World Team of the 20th Century» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2021. 
  77. «Michel Platini vice-président de la FFF» (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2020. 
  78. «Zidane voted Europe's best ever» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Μαρτίου 2021. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2020. 
  79. «UEFA : "Zinedine Zidane voted top player by fans"» (PDF) (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 24 Οκτωβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2012. 
  80. «Merci Michel Platini for a mediocre 24-team Euro tournament» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 13 Ιουνίου 2022. 
  81. «Michel Platini: great player, terrible administrator» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Οκτωβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2020. 
  82. «UEFA Football Under Michel Platini» (στα Γερμανικά). Ανακτήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2020. 
  83. «Fifa: Sepp Blatter and Michel Platini get eight-year bans» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2020. 
  84. «"The New York Times" : FIFA Committee Bars Sepp Blatter and Michel Platini for 8 Years» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2019. 
  85. «Football: Ex-Uefa chief Michel Platini arrested in Qatar World Cup probe, claims of meeting before the award» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2020. 
  86. «Sepp Blatter and Michel Platini acquitted by Swiss court in FIFA fraud case» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2023. 
  87. «Στα «άδυτα» του μουσείου Μισέλ Πλατινί στη Μοσφιλωτή». Ανακτήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2022. 
  88. «Largest collection of football (soccer) memorabilia» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 2022. 

Βιβλιογραφία Επεξεργασία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι Επεξεργασία