Ο Μισέλ Φρανσουά Πλατινί (γαλλικά: Michel François Platini, γεννήθηκε 21 Ιουνίου 1955) είναι Γάλλος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, προπονητής και διοικητικό στέλεχος εταιρείας. Ως ένας από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών,[1][2][3][4][5][6] ο Πλατινί κέρδισε τη Χρυσή Μπάλα τρεις φορές (1983, 1984, 1985) και ήρθε 7ος στις εκλογές της IFFHS στην ανάδειξη των κορυφαίων του 20ού αιώνα.[7]

Μισέλ Πλατινί

Ο Μισέλ Πλατινί τον Οκτώβριο του 2010
Προσωπικές πληροφορίες
Πλήρες όνομαΜισέλ Φρανσουά Πλατινί
Ημερ. γέννησης21 Ιουνίου 1955 (1955-06-21) (65 ετών)
Τόπος γέννησηςΖεφ, Γαλλία
Ύψος1,77 μ.
ΘέσηΜέσος
Νούμερο φανέλας10
Ομάδες νέων
1966–1972Σ Ζεφ
Επαγγελματική καριέρα*
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1972–1979ΑΣ Νανσί-Λωρραίνη181(98)
1979–1982ΑΣ Σαιντ-Ετιέν104(58)
1982–1987Γιουβέντους147(68)
Σύνολο432(224)
Εθνική ομάδα
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1975–1976Γαλλία (Ολυμπιακή)7(4)
1976–1987Γαλλία72(41)
1988Κουβέιτ1(0)
Προπονητική καριέρα
ΠερίοδοςΟμάδα
1988–1992Γαλλία
* Οι συμμετοχές και τα γκολ στις προηγούμενες ομάδες υπολογίζονται μόνο για τα εγχώρια πρωταθλήματα.
† Συμμετοχές (Γκολ).

Σε ειδική ψηφοφορία των νικητών της Χρυσής Μπάλας που διοργάνωσε το περιοδικό France Football κατετάγη 5ος του 20ού αιώνα πίσω από τους Πελέ, Μαραντόνα, Κρόιφ και Ντι Στέφανο.[8] Επίσης το France Football τον ανέδειξε ως τον κορυφαίο Γάλλο ποδοσφαιριστή του 20ού αιώνα, μπροστά από τους Ζινεντίν Ζιντάν και Ρεϊμόν Κοπά[9], ενώ η Γιουβέντους τον ανέδειξε ως κορυφαίο Bianconero όλων των εποχών.[10][11] Ως αναγνώριση των επιτευγμάτων του, έγινε Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής το 1985 και Αξιωματικός της το 1988.[12] Το 2000 συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ενδεκάδα του 20ού αιώνα από τη ΦΙΦΑ.[13]

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ο Πλατινί έπαιξε στις ομάδες της Νανσί-Λωρραίνης, της Σαιντ-Ετιέν και της Γιουβέντους. Αν και αγωνίστηκε στην καριέρα του ως μέσος, υπήρξε και ικανότατος σκόρερ: κέρδισε τον τίτλο του πρώτου σκόρερ της Σέριε Α τρεις συνεχόμενες χρονιές και ήταν ο καλύτερος σκόρερ της Γιουβέντους στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 1984-85. Έλαβε το ψευδώνυμο Ο Βασιλιάς επειδή είχε ηγετικές ικανότητες.[12] Ήταν ο κορυφαίος παίκτης της εθνικής ομάδας της Γαλλίας, η οποία κέρδισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου του 1984, μια διοργάνωση όπου βραβεύτηκε ως ο καλύτερος σκόρερ και ως ο καλύτερος παίκτης, και έφτασε μέχρι τους ημιτελικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου το 1982 και το 1986. Μέχρι το 2007 ήταν ο πρώτος σκόρερ της Εθνικής Γαλλίας και έχει σημειώσει τα περισσότερα γκολ (9) που έχουν μπει σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα από έναν ποδοσφαιριστή.[14]

Μετά την αποχώρησή του ως παίκτης, ο Πλατινί ήταν για τέσσερα χρόνια ο προπονητής της εθνικής ομάδας της Γαλλίας ενώ το 2007, εξελέγη πρόεδρος της ΟΥΕΦΑ. Το 2011 ήταν ένα από τα 15 πρώτα μέλη που εισήχθησαν στην Αίθουσα Φήμης του Ποδοσφαίρου (FIFA Hall of Fame) στην Πατσούκα του Μεξικού.[15]

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Γεννήθηκε στις 21 Ιουνίου του 1955 στο Ζεφ της Μερτ-ε-Μοζέλ στη Λωρραίνη. Ο πατέρας του, ιταλικής καταγωγής, ήταν ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής που ακολούθησε στη συνέχεια έγινε προπονητής. Ο μικρός Πλατινί ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στη μικρή τοπική ομάδα της πόλης του σε ηλικία 10 ετών. Το φθινόπωρο του 1972 εντάχθηκε στην αναπληρωματική ομάδα της Νανσί που αγωνιζόταν στην 3η κατηγορία.[16]

Καριέρα σε συλλόγουςΕπεξεργασία

Στις 3 Μαΐου 1973 ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα με την πρώτη ομάδα της Νανσί στην πρώτη κατηγορία του γαλλικού πρωταθλήματος.[17] Το 1974, έσπασε το αριστερό του χέρι και δεν μπόρεσε να βοηθήσει την ομάδα του στη μάχη να αποφύγει τον υποβιβασμό. Η Νανσί προήχθη και πάλι στην πρώτη κατηγορία την επόμενη χρονιά και ο Πλατινί είχε γίνει ο σημαντικότερος παίκτης της ομάδας (σημείωσε 17 γκολ).[18] Διέθετε οργανωτικές ικανότητες, ήταν άριστος πασέρ, η τεχνική του ήταν εντυπωσιακή (ιδιαίτερα για Ευρωπαίο ποδοσφαιριστή), ενώ η ειδικότητά του περιελάμβανε τα ελεύθερα λακτίσματα (απευθείας εκτελέσεις φάουλ), τα οποία ασκούσε σχεδόν καθημερινά σε ειδικές βάρδιες μετά την προπόνηση.[19][20]

Το 1976 υπέγραψε το νέο επαγγελματικό συμβόλαιο, είχε μια εξαιρετική σεζόν και ψηφίστηκε ως ο Γάλλος ποδοσφαιριστής της χρονιάς.[21] Στην ηλικία των 20 ετών, ο Πλατινί ήταν η μεγάλη ελπίδα του γαλλικού ποδοσφαίρου, το οποίο ήταν σε μεγάλη κρίση τα τελευταία χρόνια μετά την ομάδα των τελών της δεκαετίας του 1950. Με την τέταρτη θέση στο πρωτάθλημα, η ομάδα είχε την καλύτερη θέση μέχρι τότε (1977 και 25 γκολ του Πλατινί στο πρωτάθλημα) και ήταν στον τελικό του Κυπέλλου το 1978, όπου η Νις ηττήθηκε με γκολ του Πλατινί.[22] Ήταν ο πρώτος σημαντικός τίτλος στην ιστορία της λέσχης. Την ίδια χρονιά ο Πλατινί υπέστη πολλαπλό κάταγμα της κνήμης (συνολικά έσπασε το πόδι του πέντε φορές, το χέρι δύο φορές στην καριέρα του).[23]

Μετά από διαφορές με το σύλλογό του, αποφάσισε να εγκαταλείψει τη Νανσί το 1979 μετακομίζοντας στην Σαιντ Ετιέν.[18] Το 1981 ήταν πρωταθλητής Γαλλίας με το σύλλογο, αλλά απέτυχε δύο φορές στον τελικό του Κυπέλλου.[24] Ο Πλατινί στα τέλη της δεκαετίας του 1970 ήδη αναγνωρίζονταν ως ένας από τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο (μαζί με τον Ζίκο και τον Ντιέγκο Μαραντόνα).[25]

Το 1982, έγινε μέλος της ιταλικής Γιουβέντους, της οποίας ο πυρήνας ήταν οι παίκτες που κέρδισαν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982 (Ντίνο Τζοφ, Γκαετάνο Σιρέα, Αντόνιο Καμπρίνι, Μάρκο Ταρντέλι κα).[26] Τα χρόνια στο Τορίνο ήταν τα πιο επιτυχημένα στην καριέρα του Γάλλου, ο οποίος κέρδισε σχεδόν όλους τους τίτλους. Αλλά στην αρχή ο χρόνος του στην Ιταλία χαρακτηριζόταν από δυσκολίες, διότι λόγω του υψηλού ετήσιου μισθού του ήταν δημοφιλής στόχος των μέσων μαζικής ενημέρωσης και αυτό οδήγησε επίσης σε ζήλια μέσα στην ομάδα. Το χειμώνα της πρώτης του σεζόν, ήθελε ακόμη και να φύγει από τη Γιουβέντους. Έμεινε, όμως, και μαζί με τους Ζμπίγκνιεβ Μπόνιεκ και Πάολο Ρόσι, πραγματοποίησαν τους στόχους τους στην επίθεση και η επιτυχία ήρθε: τον πρώτο χρόνο κέρδισαν το Κύπελλο Ιταλίας και βρισκόταν στον τελικό του Ευρωπαϊκού Κύπελλου Πρωταθλητριών, όπου έπρεπε να νικήσουν το Αμβούργο, κάτι το οποίο όμως δεν πραγματοποιήθηκε στον τελικό της Αθήνας.[21][27] Ο ίδιος κέρδισε την πρώτη Χρυσή Μπάλα της καριέρας του ως καλύτερος Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής.[28]

 
Με το Μαραντόνα μετά από αγώνα Νάπολι - Γιουβέντους

Η Γιουβέντους έτσι καθιερώθηκε στις ισχυρότερες ομάδες του κόσμου και ο προπονητής της Τραπαττόνι έκανε το Γάλλο επικεφαλής στην ομάδα. Το 1984 κέρδισε το πρωτάθλημα, και έφτασε στον τελικό του Κύπελλο Κυπελλούχων νικώντας την Πόρτο με 2-1.[22] Ο Πλατινί κέρδισε για δεύτερη φορά τον τίτλο του κορυφαίου σκόρερ (20 γκολ) στο πρωτάθλημα και ψηφίστηκε τρεις φορές στη σειρά ο καλύτερος Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής της χρονιάς (1983, 1984, 1985),[29] μετατρεπόμενος σε σούπερ σταρ. Ήταν ο πρώτος ποδοσφαιριστής που κατέκτησε τρεις συνεχόμενες φορές το βραβείο.[30][11]

Η επιτυχία με το σύλλογο συνεχίστηκε, και το 1985 η Γιουβέντους αντιμετώπισε την Λίβερπουλ στον τελικό του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Ο Πλατινί σημείωσε το γκολ της νίκης και ήταν ο πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με επτά γκολ.[31] Ωστόσο, η επιτυχία αυτή επισκιάστηκε από την τραγωδία του Χέυζελ. Το 1985 κατέκτησε και το Διηπειρωτικό Κύπελλο με νίκη της Γιουβέντους επί της Αρχεντίνος Τζούνιορς στα πέναλτι (κανονική διάρκεια 2-2) με τον ίδιο να σημειώνει ένα γκολ κατά τη διάρκεια του αγώνα και το νικητήριο πέναλτι στη διαδικασία μετά τη λήξη και της παράτασης.[32] Το 1986 κέρδισε το δεύτερο πρωτάθλημα, που ήταν ο τελευταίος τίτλος του, καθώς τερμάτισε την καριέρα του το καλοκαίρι του 1987 στην ηλικία των 32 ετών.[33]

Διεθνής καριέραΕπεξεργασία

Το καλοκαίρι του 1976, ο Πλατινί έπαιξε στην Ολυμπιακή ομάδα της χώρας του στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Μόντρεαλ , πετυχαίνοντας τρία γκολ στη διοργάνωση φτάνοντας μέχρι τα ημιτελικά.[16] Έστρεψε την διεθνή προσοχή πάνω του για πρώτη φορά στις 16 Νοεμβρίου 1977, όταν έλαμψε ως παίκτης του παιχνιδιού απέναντι στη Βουλγαρία και σκόραρε ένα γκολ με σουτ 25 μέτρων. Η Γαλλία είχε προκριθεί για το Παγκόσμιο Κύπελλο για πρώτη φορά μετά από δώδεκα χρόνια μετά με αυτή τη νίκη με 3-1. Την ίδια χρονιά, ο Πλατινί είχε ψηφιστεί ως τρίτος Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής της χρονιάς.[34]

Το Φεβρουάριο του 1978 σε φιλικό αγώνα στη Νάπολη απέναντι στην Εθνική Ιταλίας πραγματοποίησε εντυπωσιακή εμφάνιση σημειώνοντας ένα γκολ με φάουλ στο τελικό 2-2.[16] Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978 στην Αργεντινή, οι ελπίδες της Γαλλίας βρίσκονταν στους ώμους του Πλατινί που ήταν τώρα και αρχηγός της ομάδας στα 23 του χρόνια. Μετά την εναρκτήρια ήττα από την Ιταλία (1-2), ήρθε μια ακόμα ήττα από τους γηπεδούχους και η διοργάνωση τελείωσε εκεί αφήνοντας απογοητευμένους τους Γάλλους φιλάθλους.[35][36]

 
Με τη φανέλα της Εθνικής το 1978

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982, ο ηγέτης της ομάδας έχει ένα μέτριο προκριματικό γύρο, αλλά στους αγώνες της φάσης των νοκ-άουτ ανέκαμψε και ήταν στους των πιθανούς διεκδικητές του τίτλου. Οι τρικολόρ έκαναν πολύ καλές εμφανίσεις και έφτασαν στους ημιτελικούς νικώντας τη Βόρεια Ιρλανδία, το Κουβέιτ και την Αυστρία,[37] όπου η Δυτική Γερμανία σε ένα από τους καλύτερους αγώνες στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων νίκησε στα πέναλτι μετά από συναρπαστικό παιχνίδι (3-3 στη διάρκεια του αγώνα, "Νύχτα της Σεβίλλης"). Ο Πλατινί σημείωσε ένα γκολ με πέναλτι στην κανονική διάρκεια του αγώνα.[38][39] Η Γαλλία τελείωσε τη διοργάνωση τέταρτη και ο ίδιος συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης.[40]

Δύο χρόνια αργότερα, ο Πλατινί κυριάρχησε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 1984 στη χώρα του όσο κανένας άλλος.[18] Οι εμφανίσεις του εντυπωσίασαν ολόκληρη την Ευρώπη. Με το τέρμα στη Γιουγκοσλαβία κατέρριψε το ρεκόρ του Ζυστ Φονταίν φτάνοντας τα 31 γκολ με το εθνόσημο. Ο Πλατινί οδήγησε την ομάδα του στον τίτλο και έδειξε μια ιδιαίτερη ικανότητα σκοραρίσματος πετυχαίνοντας 9 από τα 14 γαλλικά γκολ[41] (αυτό το ρεκόρ Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ισοφαρίστηκε το 2016 από τον Πορτογάλο Κριστιάνο Ρονάλντο, αλλά σε τέσσερις διοργανώσεις). Η επίδοση των 9 τερμάτων από έναν ποδοσφαιριστή σε μία διοργάνωση παραμένει ακατάρριπτη.[16] Ο αρχηγός υποστηρίκτηκε από άριστους συνεργάτες, ειδικά στο κέντρο: με τους Αλέν Ζιρές, Λουίς Φερναντές και Ζαν Τιγκανά, δημιούργησε το μαγικό καρέ της γαλλικής εθνικής την δεκαετία του 1980.[35][42] Ο ημιτελικός ήταν ο καλύτερος αγώνας της διοργάνωσης και διεξήχθη στις 23 Ιουνίου, στο κατάμεστο «Βελοντρόμ» της Μασσαλίας, όπου η Γαλλία λύγισε την Πορτογαλία στην παράταση (3-2), ύστερα από ένα συναρπαστικό παιχνίδι. Ένα λεπτό πριν από τα πέναλτι, ο Πλατινί κρατούσε «το κλειδί του παραδείσου», όπως έγραψε την επόμενη μέρα η εφημερίδα L' Équipe και έγειρε οριστικά την πλάστιγγα υπέρ των μετέπειτα πρωταθλητών Ευρώπης.[43][44] Στον τελικό με αντίπαλο την Ισπανία (2-0),[45] σκόραρε ένα τέρμα με απευθείας εκτέλεση φάουλ και έβαλε τη Γαλλία στο νικητήριο δρόμο, που κέρδισε έτσι τον πρώτο της διεθνή τίτλο.[46]

Το 1986 στο Μεξικό ο Πλατινί πήρε μέρος στο τρίτο του Παγκόσμιο Κύπελλο, την τελευταία ευκαιρία να κερδίσει τον τίτλο. Σκόραρε δύο σημαντικά τέρματα: στον γύρο των "16" με 1-0 απέναντι στην Ιταλία (τελικό σκορ 2-0) και το δεύτερο ισοφάρισε τη Βραζιλία στο "παιχνίδι του αιώνα" (4-3 νίκη στα πέναλτι)[47] και η Γαλλία έφτασε στον ημιτελικό, όπου συναντήθηκε πάλι με τη Δυτική Γερμανία. Αλλά η απόπειρα εκδίκησης δεν ήταν επιτυχής και η γειτονική χώρα νίκησε αφού κατάφερε να αντισταθεί στις συνεχείς επιθέσεις των Γάλλων, σημείωσε δύο τέρματα με αντεπιθέσεις και πάλι προκρίθηκε στον τελικό. Στο μικρό τελικό, χωρίς τον ηγέτη της, η Γαλλία νίκησε το Βέλγιο και τελείωσε τρίτη. Ο Πλατινί ήταν στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης για δεύτερη φορά.

Στις 29 Απριλίου 1987 έπαιξε το τελευταίο του διεθνές παιχνίδι με την Ισλανδία. Πήρε μέρος συνολικά σε 72 διεθνείς αγώνες και ήταν αρχηγός της εθνικής Γαλλίας 49 φορές. Πέτυχε συνολικά 41 γκολ[48] και ήταν ο πρώτος Γάλλος σκόρερ όλων των εποχών για περισσότερες από δύο δεκαετίες. Τελειώνοντας τη σταδιοδρομία του ως ποδοσφαιριστής, ο εμβληματικός μέσος της Γιουβέντους και της Εθνικής Γαλλίας, είχε πετύχει συνολικά 358 τέρματα σε 666 επίσημους αγώνες.[49]

Μετά το ποδόσφαιροΕπεξεργασία

Διετέλεσε ομοσπονδιακός τεχνικός της Εθνικής Γαλλίας από το 1988 έως το 1992. Εργάστηκε κυρίως για την πρόκριση στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1992 στη Σουηδία. Η Γαλλία διακρίθηκε στα προκριματικά στάδια, κερδίζοντας και τους οκτώ αγώνες της ομάδας, συμπεριλαμβανομένων αξιοσημείωτων νικών εκτός Ισπανίας και Τσεχοσλοβακίας. Μετά από ένα αήττητο ρεκόρ 19 αγώνων, ήταν μεταξύ των φαβορί και ο Πλατινί ανακηρύχθηκε Προπονητής της Χρονιάς το 1991 από το περιοδικό World Soccer.[23] Αλλά μια σειρά από κακές εμφανίσεις σε αγώνες προετοιμασίας, ακολουθούμενες από τον αποκλεισμό της Γαλλίας από την πρώτη φάση της διοργάνωσης τουρνουά, οδήγησαν τον Πλατινί να παραιτηθεί από προπονητής.

Ήταν συνυπεύθυνος, μαζί με τον Φερνάν Σαστρ, για τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998 στη Γαλλία. Τον Ιανουάριο του 2001 εκλέχθηκε αντιπρόεδρος της Γαλλικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (FFF) τονίζοντας τη σημασία της παραμονής του ποδοσφαίρου ως παιχνιδιού ούτως ώστε να μη καταστεί πρωτίστως επιχειρηματική δραστηριότητα.[50] Εκλέχθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2007 πρόεδρος της ΟΥΕΦΑ, διαδεχόμενος έτσι τον Λέναρτ Γιόχανσον.[22] Ήταν ο πρώτος πρώην ποδοσφαιριστής που έγινε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας. Έλαβε επίσης τη θέση του προέδρου στην τεχνική επιτροπή της ΟΥΕΦΑ το 2002. Το 2011 ήταν ένα από τα πρώτα μέλη που εισήχθησαν στην Αίθουσα Φήμης του Ποδοσφαίρου (FIFA Hall of Fame) στην Πατσούκα του Μεξικού.[51]

Η θητεία του ως προέδρου της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας δεν κρίνεται επιτυχημένη.[52] Το 2015, αποβλήθηκε από τη διοίκηση της Ομοσπονδίας λόγω διαμάχης με την επιτροπή ηθικής.[22] Συγκεκριμένα στην υπόθεση διαφθοράς στους κόλπους της ΦΙΦΑ οι Ελβετοί εισαγγελείς κατηγόρησαν τον πρόεδρο της διεθνούς Ομοσπονδίας Σεπ Μπλάτερ, ότι πραγματοποίησε «άπιστη πληρωμή» ύψους 2 εκατομμυρίων δολαρίων στον Πλατινί. Και οι δύο αξιωματούχοι τέθηκαν υπό επίσημη έρευνα από την ανεξάρτητη επιτροπή δεοντολογίας της ΦΙΦΑ στα τέλη Σεπτεμβρίου 2015. Στις 8 Οκτωβρίου 2015, ο Πλατινί τέθηκε προσωρινά σε αναστολή έως τις 6 Ιανουαρίου 2016 από οποιαδήποτε δραστηριότητα που σχετίζεται με το ποδόσφαιρο. Στις 21 Δεκεμβρίου, και οι δύο παράγοντες κρίθηκαν ένοχοι για παραβιάσεις δεοντολογίας και απαγορεύτηκαν από την ενασχόληση με το άθλημα έως το 2023.[53][54] Επίσης ο Γάλλος βρίσκεται στο επίκεντρο εισαγγελικής έρευνας των αρχών της χώρας του (PNF), η οποία ειδικεύεται στη διερεύνηση οικονομικών εγκλημάτων και διαφθοράς, για την ανάθεση της διοργάνωσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2022 στο εμιράτο του Κατάρ από το 2016. Εξετάζει πιθανά αδικήματα όπως η ιδιωτική διαφθορά.[55]

ΣτατιστικήΕπεξεργασία

ΣύλλογοιΕπεξεργασία

Εμφανίσεις Συλλόγων Πρωτάθλημα Κύπελλο Ευρώπη Σύνολο
Σεζόν Σύλλογος Πρωτάθλημα Αγώνες Γκολ Αγώνες Γκολ Αγώνες Γκολ Αγώνες Γκολ
Γαλλία Πρωτάθλημα Κύπελλο Ευρώπη Σύνολο
1972–73 Νανσί Κατηγορία 1 4 2 - - 4 2
1973–74 21 2 3 0 - 24 2
1974–75 Κατηγορία 2 32 17 6 13 - 38 30
1975–76 Κατηγορία 1 31 22 7 6 - 38 28
1976–77 38 25 1 0 - 39 25
1977–78 36 18 10 7 - 46 25
1978–79 19 12 5 3 - 24 15
1979–80 Σαιντ Ετιέν Κατηγορία 1 33 16 7 5 7 5 47 26
1980–81 35 20 10 5 7 4 52 29
1981–82 36 22 8 5 2 0 46 27
Ιταλία Πρωτάθλημα Κύπελλο Ευρώπη Σύνολο
1982–83 Γιουβέντους Σέριε Α 30 16 9 7 9 5 48 28
1983–84 28 20 7 3 8 2 43 25
1984–85 30 18 9 4 9 7 48 29
1985–86 30 12 6 1 6 3 42 16
1986–87 29 2 8 1 4 2 41 5
Σύνολο Γαλλία 285 156 57 44 16 9 358 209
Ιταλία 147 68 39 16 36 19 222 103
Συνολική καριέρα 432 224 96 60 52 28 580 312

Διεθνείς διοργανώσειςΕπεξεργασία

Εθνική Γαλλίας
Έτος Εμφανίσεις Γκολ
1976 5 4
1977 7 2
1978 6 4
1979 4 2
1980 6 5
1981 4 2
1982 10 4
1983 4 1
1984 10 13
1985 6 2
1986 9 2
1987 1 0
Σύνολο 72 41

ΤίτλοιΕπεξεργασία

Σε επίπεδο συλλόγωνΕπεξεργασία

Νανσί

  • 1974-75 : Πρωτάθλημα Γαλλίας (2η κατηγορία)
  • 1977-78 : Κύπελλο Γαλλίας

Σαιντ-Ετιέν

  • Πρωτάθλημα Γαλλίας : 1980-81

Γιουβέντους

  • Πρωτάθλημα Ιταλίας (2) : 1983-84 , 1985-86
  • Κύπελλο Ιταλίας : 1982-83
  • Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης : 1983-84
  • Σούπερ Κύπελλο Ευρώπης : 1984-85
  • Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης : 1984-85
  • Διηπειρωτικό Κύπελλο : 1984-85

Εθνική ομάδαΕπεξεργασία

  • Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα : 1984
  • Διηπειρωτικό Κύπελλο : 1985
  • Κύπελλο Αρτέμιο Φράνκι : 1985
  • Παγκόσμιο Κύπελλο : 1986 (3η θέση)
  • Καθ'όλη την διάρκεια της διεθνούς καριέρας του Πλατινί, η Γαλλία κέρδισε πέντε φορές το κύπελλο Nasazzi και ο Πλατινί ήταν ο αρχηγός της εθνικής ομάδας της Γαλλίας κατά την τρίτη, τέταρτη και πέμπτη διοργάνωση όπου η εν λόγω ομάδα κατέκτησε την πρώτη θέση.

Ατομικές διακρίσειςΕπεξεργασία

ΠαίκτηςΕπεξεργασία

  • Χρυσή Μπάλα (3) : 1983, 1984, 1985
    • 3η θέση (2) : 1977, 1980
  • Onze d'or (3) : 1983, 1984, 1985
  • Onze d'Argent : 1977
  • ΔΟΕ Καλύτερος Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής (2) : 1983–84, 1984–85
  • Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα καλύτερος παίκτης : 1984
  • Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα πρώτος σκόρερ : 1984
  • Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα καλύτερη ομάδα : 1984
  • Γάλλος παίκτης της χρονιάς (2) : 1976, 1977
  • Γάλλος παίκτης του αιώνα : 1999
  • L'Équipe French Champion of Champions (2) : 1977, 1984
  • FIFA XI: 1979
  • World Soccer περιοδικό παίκτης της χρονιάς (2) : 1984, 1985
  • Guerin d'Oro: 1984
  • Πρώτος σκόρερ ιταλικού πρωταθλήματος (3) : 1982–83, 1983–84, 1984–85
  • Ευρωπαϊκού Κυπέλλου Πρωταθλητριών πρώτος σκόρερ: 1984–85
  • Διηπειρωτικό Κύπελλο πολυτιμότερος παίκτης : 1985
  • Παγκοσμίου Κυπέλλου καλύτερη ομάδα (2) : 1982, 1986
  • Παγκοσμίου Κυπέλλου καλύτερη ομάδα όλων των εποχών : 1994
  • Καλύτερη ομάδα του 20ού αιώνα : 1998
  • FIFA Ομάδα όνειρο των Παγκοσμίων Κύπελλων : 2002
  • IFFHS : 7ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα
  • IFFHS Legends
  • Golden Foot: 2004, σαν ποδοσφαιρικός θρύλος
  • FIFA 100
  • UEFA Golden Jubilee Poll: #9
  • Premio internazionale Giacinto Facchetti: 2011
  • Globe Soccer Awards Player Career Award: 2012
  • Αρτέμιο Φράνκι βραβείο
  • Καλύτερη ΧΙ όλων των εποχών της Γιουβέντους: 2017
  • Hall of Fame ιταλικού ποδοσφαίρου
  • Hall of Fame Αγγλικού ποδοσφαίρου (ψηφίστηκε ως ο κορυφαίος Ευρωπαίος. Το ένα από τα δύο μέλη εκτός Βρετανίας.)
  • Chevalier of the Legion of Honour
  • Officer of the Legion of Honour

ΠροπονητήςΕπεξεργασία

  • El País καλύτερος Ευρωπαίος προπονητής του έτους : 1991
  • World Soccer περιοδικό προπονητής του έτους : 1991

ΒιβλιογραφίαΕπεξεργασία

  • Michel Platini, "Ma vie comme un match", 1987

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. «The 50 greatest footballers of all time». Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2020. 
  2. «Top 10 greatest footballers of all time». Ανακτήθηκε στις 11 Ιουλίου 2020. 
  3. «The 10 Best Soccer Players of All Time». Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2020. 
  4. «The 20 greatest soccer players of all time». Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2020. 
  5. «Top 50 Greatest Footballers Of All-Time – Pelé, Maradona, Messi And Ronaldo Included In The Best Soccer Players Ever List». Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2020. 
  6. «Οι καλύτεροι ποδοσφαιριστές». Ανακτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2020. 
  7. «IFFHS Century Elections». Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2020. 
  8. «France Football : Football player of the Century». Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2020. 
  9. «Best French player of the 20th century». .
  10. Bianconero είναι η ονομασία με την οποία είναι γνωστοί οι παίκτες της Juve λόγω των άσπρων και μαύρων χρωμάτων της φανέλας της ομάδας του Τορίνο
  11. 11,0 11,1 «Οι κορυφαίοι μπαλαδόροι του αιώνα». Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2020. 
  12. 12,0 12,1 «Michel Platini : Le Roi». Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2020. 
  13. «The Best XI in Football History». Ανακτήθηκε στις 22 Ιουλίου 2020. 
  14. «Best football players in the 20th century». Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2020. 
  15. «El Salón de la Fama ya tiene inquilinos». Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2020. 
  16. 16,0 16,1 16,2 16,3 «A Tribute To...Michel Platini». Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2020. 
  17. «Britannica : Michel Platini». Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2020. 
  18. 18,0 18,1 18,2 «Greatest footballers ever : No12 Michel Platini». Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2020. 
  19. «How many goals are scored from free kicks?». Ανακτήθηκε στις 9 Απριλίου 2020. 
  20. «Best-Ever Stars in Football History». Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2020. 
  21. 21,0 21,1 «Legends Revisited: Michel Platini - France's Greatest Player?». Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2020. 
  22. 22,0 22,1 22,2 22,3 «Football history : Michel Platini». Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2020. 
  23. 23,0 23,1 «Biography of Michel Platini». Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2020. 
  24. «Michel Platini avec l'ASSE». Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2020. 
  25. «The number 10». Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2020. 
  26. «The story of a star studded Juventus in the 1980s». Ανακτήθηκε στις 9 Απριλίου 2020. 
  27. «European Cup final 1983». Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2020. 
  28. «Best soccer player from the year you were born (1950-2017)». Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2020. 
  29. «Ballon d'or : list of winners». Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2020. 
  30. Messi égale Platini, Cruyff et van Basten, France Télévision, 09/01/2012
  31. «Champions Cup/Champions League Top scorers». Ανακτήθηκε στις 29 Ιουλίου 2020. 
  32. «Intercontinental Club Cup 1985». Ανακτήθηκε στις 29 Ιουλίου 2020. 
  33. «Best French Soccer Players of All Time». Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2020. 
  34. «European Footballer of the Year ("Ballon d'Or") 1977». Ανακτήθηκε στις 17 Ιουλίου 2020. 
  35. 35,0 35,1 «FRANCE FOOTBALL : Michel Platini (France), nouvel épisode de nos 100 joueurs qui ont marqué l'histoire de la Coupe du monde». Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2020. 
  36. «Planet World Cup : Michel Platini». Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2020. 
  37. «Rated! The greatest sides NOT to win the World Cup». Ανακτήθηκε στις 20 Ιουλίου 2020. 
  38. «History : Germany-France 1982 World Cup semi-final». Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2020. 
  39. «10 Greatest World Cup Matches». Ανακτήθηκε στις 17 Ιουλίου 2020. 
  40. «FIFA World Cup All Star teams». Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2020. 
  41. «The 20 Greatest Soccer Players of All Time». Ανακτήθηκε στις 29 Ιουλίου 2020. 
  42. «Ranked! The 25 best World Cup players EVER». Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2020. 
  43. «Τα 50 κορυφαία ματς όλων των εποχών (18): Γαλλία – Πορτογαλία 3-2 (1984)». Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2020. 
  44. «On this day in the Euros, June 19: When Michel Platini's genius rocked Euro 84». Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2020. 
  45. «Michel Platini : biography». Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2020. 
  46. «Euro 1984 : Η Γαλλία με τον Πλατινί στην κορυφή της Ευρώπης». Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2020. 
  47. «Incredible matches : France-Brazil 1986». Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2020. 
  48. «Michel Platini Goals in International matches». Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2020. 
  49. «Classement des Meilleurs buteurs de tous les temps (500 buteurs)». Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2020. 
  50. «Michel Platini vice-président de la FFF». Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2020. 
  51. «El Salón de la Fama ya tiene inquilinos». Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2020. 
  52. «Michel Platini: great player, terrible administrator». Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2020. 
  53. «Fifa: Sepp Blatter and Michel Platini get eight-year bans». Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2020. 
  54. «Blatter and Platini handed eight-year bans». Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2020. 
  55. «Football: Ex-Uefa chief Michel Platini arrested in Qatar World Cup probe, claims of meeting before the award». Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2020. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία