Ντίνο Τζοφ

Ιταλός τερματοφύλακας

Ο Ντίνο Τζοφ (Dino Zoff, 28 Φεβρουαρίου 1942[1]) είναι διεθνής Ιταλός πρώην τερματοφύλακας, που αγωνίστηκε 112 φορές στην Εθνική Ιταλίας ως την ηλικία των 40 ετών. Θεωρούμενος ως ένας από τους κορυφαίους στη θέση του όλων των εποχών[2][3][4][5] ψηφίστηκε 3ος καλύτερος του 20ου αιώνα στις εκλογές της IFFHS.[6]

Ντίνο Τζοφ

1972 με τη φανέλα της Γιουβέντους
Προσωπικές πληροφορίες
Ημερ. γέννησης28 Φεβρουαρίου 1942
Τόπος γέννησηςΜαριάνο ντε Φρίουλι, Ιταλία
Ύψος1,82 μ.
ΘέσηΤερματοφύλακας
Επαγγελματική καριέρα*
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1961–1963Ουντινέζε38(0)
1963–1967Μάντοβα131(0)
1967–1972ΣΣΚ Νάπολι143(0)
1972–1983Γιουβέντους330(0)
Σύνολο642(0)
Εθνική ομάδα
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1968–1983Ιταλία112(0)
Προπονητική καριέρα
ΠερίοδοςΟμάδα
1988–1990Γιουβέντους
1990–1994Λάτσιο
1996–1997Λάτσιο
1998–2000Εθνική Ιταλίας
2001Λάτσιο
2005Φιορεντίνα
* Οι συμμετοχές και τα γκολ στις προηγούμενες ομάδες υπολογίζονται μόνο για τα εγχώρια πρωταθλήματα.
† Συμμετοχές (Γκολ).

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Πρώτα χρόνιαΕπεξεργασία

Ο Ντίνο Τζοφ γεννήθηκε το 1942 και στην εφηβική του ηλικία δεν έδειχνε ότι ήταν ικανός για μεγάλα πράγματα στο ποδόσφαιρο, επειδή ήταν κοντός. Το 1956 πήγε να δοκιμαστεί στις παιδικές ομάδες της Γιουβέντους και της Ίντερ αλλά τον απέρριψαν επειδή ήταν μόλις 1,50 μ.

Όμως, δούλεψε σκληρά για πέντε χρόνια σε συνδυασμό με κατάλληλη δίαιτα και κατάφερε να πάρει 33 εκατοστά! Παράλληλα εργαζόταν ως μηχανικός δικύκλων. Το 1961 υπέγραψε στην Ουντινέζε αλλά στο πρώτο ματς δέχθηκε πέντε γκολ. Παρά το άσχημο ξεκίνημα κατάφερε να αγωνιστεί σε 38 ματς τις δύο επόμενες σεζόν (1961-63). Την αγωνιστική περίοδο 1962-63 καθιερώθηκε κάτω από τα γκολπόστ και είχε πολύτιμη συμβολή στην επάνοδο των «φριουλάνι» στα μεγάλα σαλόνια, προτού πάρει μεταγραφή στη Μάντοβα και «ψηθεί» με 131 συμμετοχές σε τέσσερα χρόνια.

Οι κορυφαίοι σύλλογοι της χώρας είχαν αρχίσει να στρέφουν το βλέμμα τους προς τον Τζοφ, ενώ ο τότε ομοσπονδιακός τεχνικός Εντμόντο Φάμπρι σκεφτόταν σοβαρά να τον συμπεριλάβει στην αποστολή για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966. Τελικά, οι Ενρίκο Αλμπερτόζι, Ρομπέρτο Αντζολίν και Πιερλουίτζι Πιτσαμπάλα ήταν οι τερματοφύλακες που μπήκαν στο αεροπλάνο με προορισμό την Αγγλία. Το καλοκαίρι του 1967, ο 25χρονος πια Τζοφ μεταπήδησε στη Νάπολι. Κατά την πενταετία της παραμονής του στον ιταλικό Νότο και τις 143 συμμετοχές στο πρωτάθλημα , ο πράος και πειθαρχημένος πορτιέρε γιγάντωσε το όνομά του και καθιερώθηκε στην εθνική ομάδα της χώρας του. Τότε κλήθηκε και στην Εθνική.[7]

ΓιουβέντουςΕπεξεργασία

Το 1972 παίρνει μεταγραφή για τη Γιουβέντους, στην οποία αγωνίστηκε 11 χρόνια ως την ηλικία των 41 ετών. Γνώρισε μεγάλες επιτυχίες. Κατέκτησε το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, έξι πρωταθλήματα Ιταλίας και δύο Κύπελλα.[8] Μελανά σημεία οι απώλειες του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1973 (0-1 από τον Άγιαξ) και το 1983 (από το Αμβούργο). Το 1973 κατετάγη δεύτερος στο διαγωνισμό της Χρυσής Μπάλας - ο Γιόχαν Κρόιφ υπερτέρησε όπως και στο τελικό του μεγάλου Ευρωπαϊκού Κυπέλλου.[9]

Στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ του 1977 ο Τζοφ ήταν από τους πιο σημαντικούς παίκτες της ομάδας και από τους στυλοβάτες εκείνης της πορείας που άρχισε από το Μάντσεστερ όταν και απέκλεισε και τις δύο ομάδες της πόλης, πρώτα τη Σίτι (0-1, 2-0) και μετά τη Γιουνάιτεντ (0-1, 3-0) και ολοκληρώθηκε απέναντι στο διπλό τελικό με την Ατλέτικο Μπιλμπάο (1-0, 1-2). Μάλιστα στα ημιτελικά απέκλεισε την ΑΕΚ (4-1, 1-0) στην άκρως επιτυχημένη πορεία των «κιτρινόμαυρων» που έφθασε ως τα ημιτελικά.[10] Το τελευταίο του παιχνίδι στην Ιταλία ήταν το Γιουβέντους-Τζένοα 4-2 στις 15 Μαΐου, ενώ κρέμασε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια δέκα ημέρες αργότερα. Η Γιουβέντους -των Πλατινί, Ρόσι Μπόνιεκ, Τζοφ, Ταρντέλι- αν και ακλόνητο φαβορί ηττήθηκε με 1-0 στο τελικό του μεγάλου Ευρωπαϊκού Κυπέλλου στο ΟΑΚΑ από το Αμβούργο.[11] Το 1983 αποφάσισε να σταματήσει και να δημιουργήσει μια σχολή τερματοφυλάκων στη Γιουβέντους, την οποία όμως διατήρησε για μικρό χρονικό διάστημα.

Διεθνής καριέραΕπεξεργασία

Το 1968 κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική ομάδα, με την οποία κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα το ίδιο έτος. Το 1970 ήταν μέλος της Ιταλικής ομάδας που έφτασε μέχρι τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου, ο ίδιος όμως ήταν αναπληρωματικος του Αλμπερτόζι. Στη συνέχεια έγινε βασικός στην Εθνική και κατάφερε να κρατήσει ανέπαφη την εστία του επί 12 συνεχείς αγώνες (1.142 λεπτά) μέχρι το εναρκτήριο ματς του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974 , όταν δέχθηκε γκολ από τον Σάνον της Αϊτής, δημιουργώντας ένα σπάνιο ρεκόρ.[12]

Επόμενο μεγάλο ραντεβού ήταν η κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1982, στο οποίο ήταν αρχηγός της εθνικής και αναδείχθηκε καλύτερος τερματοφύλακας της διοργάνωσης. Ήταν ο μεγαλύτερος σε ηλικία ποδοσφαιριστής που κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο όντας στον τελικό 40 ετών, 4 μηνών και 133 ημερών.[13] Τερματίζοντας τη διεθνή σταδιοδρομία του είχε 112 συμμετοχές, τη δεύτερη καλύτερη επίδοση στην εποχή του πίσω από το Σουηδό Μπγιορν Νόρντκβιστ.[14]

Η παροιμιώδης προσήλωση, η μεθοδικότητα, η προσοχή στη λεπτομέρεια αποτέλεσαν στοιχεία που του έδιναν αδιαπραγμάτευτα το χρίσμα του ηγέτη τόσο στη Γιουβέντους όσο και στην εθνική Ιταλίας. Ένα σημαντικό προτέρημα του ήταν η συνεχής προσπάθεια βελτίωσης, γεγονός που τον καθιέρωσε ως ένα από τους κορυφαίους του κόσμου σε ηλικία άνω των 30 ετών.

ΠροπονητήςΕπεξεργασία

Μετά τη συνταξιοδότησή του ως ποδοσφαιριστής, ο Τζοφ συνέχισε την καριέρα του προπονητή. Ήταν προπονητής της ιταλικής εθνικής ομάδας, με τον οποίο έφτασε στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2000, και σε αρκετούς άλλους ιταλικούς συλλόγους, συμπεριλαμβανομένου του πρώην συλλόγου του Γιουβέντους , με τον οποίο κέρδισε ένα Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και ένα Κύπελλο Ιταλίας κατά τη σεζόν 1989–90, τρόπαια που είχε κερδίσει επίσης ως παίκτης.[15]

Το 2003 επελέγη από την Ομοσπονδία της Ιταλίας ως ο "χρυσός παίκτης" της χώρας για τον εορτασμό των 50 χρόνων της ΟΥΕΦΑ.[16] Τον Σεπτέμβριο του 2014, δημοσίευσε την ιταλική αυτοβιογραφία του "Dura Solo un Attimo la Gloria" (Η δόξα διαρκεί μόνο μια στιγμή).[17]

ΤίτλοιΕπεξεργασία

Γιουβέντους

Ιταλία

Ατομικές διακρίσειςΕπεξεργασία

  • Χρυσή Μπάλα : 1973 (2η θέση)
  • Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης : 1968 , 1980
  • Καλύτερη ομάδα Παγκόσμιου Κυπέλλου : 1982
  • Τάξη αξίας ΦΙΦΑ : 1984
  • Καλύτερος τερματοφύλακας Παγκόσμιου Κυπέλλου : 1982
  • IFFHS Καλύτερος Ιταλός τερματοφύλακας του 20ού αιώνα : 1999
  • IFFHS Καλύτερος τερματοφύλακας του 20ου αιώνα (3ος) : 1999
  • Οι 100 μεγαλύτεροι ποδοσφαιριστές του World Soccer περιοδικού του 20ου αιώνα : 1999
  • Νοέμβριος 2003: Χρυσός παίκτης - ο καλύτερος Ιταλός ποδοσφαιριστής των τελευταίων 50 ετών, που επιλέγονται από την Ιταλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου για τα 50 χρόνια της ΟΥΕΦΑ
  • Δημοσκόπηση ΟΥΕΦΑ Golden Jubilee : # 5
  • FIFA 100
  • Βραβείο Golden Foot "Football Legends" : 2004
  • Ιταλικό Ποδόσφαιρο Hall of Fame : 2012
  • Έλαβε μέρος στο Walk of Fame του ιταλικού αθλητισμού : 2015
  • IFFHS Legends

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Ο αθλητικογράφος Γιώργος Βενετούλιας στο φύλλο της εφημερίδας "Αθλητική Ηχώ" της 19 Αυγούστου του 1972, σελ. 6 (στήλη: "TELE ΗΧΩ") αναφέρει: "Ο Τζοφ γεννήθηκε την 28η Φεβρουαρίου 1942 στο Μαριάνο Ντε Φριούλι (Γκορίτσια)"
  2. «The 25 Greatest Goalkeepers of All Time - Ranked». Ανακτήθηκε στις 27 Ιουνίου 2020. 
  3. «Where Nottingham Forest legend Peter Shilton ranks amongst worlds best ever goalkeepers». Ανακτήθηκε στις 27 Ιουνίου 2020. 
  4. «The 50 Greatest Goalkeepers in History». Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2020. 
  5. «World Soccer : Greatest XI». Ανακτήθηκε στις 17 Ιουλίου 2020. 
  6. «IFFHS Century Elections».  Ανακτήθηκε 29 Απριλίου 2020.
  7. «Έτρωγε 8 αυγά την ημέρα, ψήλωσε και έγινε ηγέτης. Ο θρυλικός Ντίνο Τζοφ έχει γενέθλια». Ανακτήθηκε 29 Απριλίου 2020.
  8. «Dino Zoff player profile». Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2020. 
  9. «European Footballer of the Year ("Ballon d'Or") 1973». Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2020. 
  10. «Όταν η ΑΕΚ ήταν… ΑΕΚάρα! Η πορεία μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου UEFA». Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2020. 
  11. «1983 EUROPEAN CUP FINAL: MAGATH THUNDERBOLT SHATTERS JUVENTUS». Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2020. 
  12. «Dino Zoff (Italy)». Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2020. 
  13. «Milla, Zoff, El Hadary & the oldest players in World Cup history». Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2020. 
  14. «Dino Zoff - Century of International Appearances». Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2020. 
  15. «Dino Zoff : manager». Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2020. 
  16. «Golden Players take centre stage». Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2020. 
  17. «Legendary goalkeeper Zoff's autobiography depicts a working class hero who put dignity above everything else». Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2020. 

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • ΕΤ-Sports, 7-4-2008, σελ. 10.

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία