Άνοιγμα κυρίου μενού

Εθνική Συσπείρωση (Γαλλία)

γαλλικό πολιτικό κόμμα
(Ανακατεύθυνση από Εθνικό Μέτωπο (Γαλλία))

Η Εθνική Συσπείρωση (γαλλ. Rassemblement national), προηγουμένως Εθνικό Μέτωπο (γαλλ. Front National) είναι γαλλικό οικονομικά προστατευτικό και κοινωνικά ακροδεξιό κόμμα. Το κόμμα ιδρύθηκε το 1972 έχοντας ως στόχο την ενοποίηση πολλών γαλλικών εθνικιστικών κινημάτων της εποχής. Το 1973, το κόμμα ίδρυσε ένα κίνημα νεολαίας, το Εθνικό Μέτωπο Νεολαίας (γαλλ. Front national de la jeunesse). Ο Ζαν-Μαρί Λε Πεν ήταν ηγέτης του κόμματος από την ίδρυσή του και το αναμφισβήτητο κέντρο του κόμματος μέχρι την παραίτησή του το 2011. Παρόλο που το κόμμα ήταν περιθωριοποιημένο για τα πρώτα δέκα χρόνια της ύπαρξής του, από το 1984 έχει χαρακτηριστεί ως ο κύριος εκπρόσωπος του δεξιού εθνικισμού της Γαλλίας.[8]Τον Μάρτιο του 2018, μετονομάστηκε σε από "Εθνικό Μέτωπο" σε "Εθνικό Συναγερμό".[9]

Εθνική Συσπείρωση
Rassemblement national
Logo Rassemblement National.svg
ΠρόεδροςΜαρίν Λε Πεν
Γενικός ΓραμματέαςΝικολά Μπε
ΙδρυτήςΖαν-Μαρί Λε Πεν
Ίδρυση5 Οκτωβρίου 1972
Έδρα76-78 rue des Suisses, 92000 Ναντέρ, Γαλλία
ΙδεολογίαΓαλλικός εθνικισμός
Κοινωνικός συντηρητισμός
Προστατευτισμός
Δεξιός λαϊκισμός
Ευρωσκεπτικισμός
Αντιπαγκοσμιοποίηση
Αντίθεση στη μετανάστευση
Πολιτική θέσηΔεξιά[1][2][3][4]
Ακροδεξιά[5][6][7]
Ευρωπαϊκή προσχώρησηΚίνημα για μία Ευρώπη των Εθνών και της Ελευθερίας
Ομάδα Ευρωπαϊκού ΚοινοβουλίουΕυρώπη των Εθνών και της Ελευθερίας
Εθνοσυνέλευση της Γαλλίας
8 / 577
Γερουσία της Γαλλίας
2 / 348
Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
22 / 79
Περιφερειακά συμβούλια
358 / 1.758
Ιστότοπος
http://www.frontnational.com/
Πολιτικό σύστημα Γαλλίας
Πολιτικά κόμματα
Εκλογές

Το κόμμα θεωρείται ως η σημερινή μεγαλύτερη πολιτική δύναμη της Γαλλίας προσπερνώντας τους Ρεπουμπλικανούς και το Σοσιαλιστικό Κόμμα Γαλλίας.[10][11] Οι προεδρικές εκλογές του 2002 ήταν οι πρώτες στις οποίες συμμετείχε ακροδεξιός υποψήφιος στον δεύτερο γύρο, αφού ο Λε Πεν ξεπέρασε τον υποψήφιο του Σοσιαλιστικού Κόμματος Λιονέλ Ζοσπέν στον πρώτο γύρο, ωστόσο ηττήθηκε με πολύ μεγάλη διαφορά από τον Ζακ Σιράκ, υποψήφιο του Συναγερμού για τη Δημοκρατία. Εξαιτίας του γαλλικού εκλογικού συστήματος, η εκπροσώπηση του κόμματος είναι περιορισμένη παρά τα ποσοστά που κερδίζει στις εκλογές.[12] Σημερινή ηγέτιδα του κόμματος είναι η Μαρίν Λε Πεν, η οποία διαδέχτηκε τον πατέρα της το 2011.

Ανάμεσα στις κύριες πολιτικές του κόμματος συμπεριλαμβάνονται ο οικονομικός προστατευτισμός, η προσέγγιση μηδενικής ανοχής σε ζητήματα νόμου και τάξης, και η αντίθεση στη μετανάστευση. Επιπλέον, το κόμμα προωθεί τον ρατσισμό και την ξενοφοβία. Από τη δεκαετία του 1990, το κόμμα έχει γίνει ολοένα και πιο ευρωσκεπτικιστικό. Η αντίθεση στη μετανάστευση του κόμματος έχει εκφραστεί για μη Ευρωπαίους μετανάστες, ενώ υποστηρίζει και την απέλαση παρανόμων, εγκληματιών και άνεργων μεταναστών. Η πολιτική αυτή του κόμματος έχει μετριαστεί σε σχέση με εκείνη της δεκαετίας του 1990.


ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. «Victory for France's conservatives in local elections». AP, AFP, Reuters. Deutsche Welle. 30 March 2015. http://www.dw.com/en/victory-for-frances-conservatives-in-local-elections/a-18348677. Ανακτήθηκε στις 28 February 2017. 
  2. Erlanger, Steven; de Freytas-Tamura, Kimiko (17 December 2016). «E.U. Faces Its Next Big Test as France’s Election Looms». New York Times. https://www.nytimes.com/2016/12/17/world/europe/european-union-france-frexit-marine-le-pen.html. Ανακτήθηκε στις 28 February 2017. 
  3. Meichtry, Stacy; Bisserbe, Noemie (19 August 2015). «Le Pen Family Drama Splits France's Far Right National Front Party». Wall Street Journal. https://www.wsj.com/articles/a-family-drama-splits-far-right-in-france-1440029252. Ανακτήθηκε στις 28 February 2017. 
  4. Taylor, Kyle (24 Ιανουαρίου 2017). «Europeans favoring right-wing populist parties are more positive on Putin». Pew Research Center. Ανακτήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2017. 
  5. Mondon, A., 2015. "The French secular hypocrisy: the extreme right, the Republic and the battle for hegemony." Patterns of Prejudice, 49 (4), pp. 392–413.
  6. Anthony M. Messina (2015). "The political and policy impacts of extreme right parties in time and context." Ethnic and Racial Studies 2015; 38: 1355.
  7. Van, Sonia (29 July 2011). «France – A Guide to Europe's Right-Wing Parties and Extremist Groups». Time. http://content.time.com/time/specials/packages/article/0,28804,2085728_2085727_2085707,00.html. Ανακτήθηκε στις 23 February 2016. 
  8. Shields, 2007, p. 229.
  9. Εθνικός Συναγερμός» το νέο όνομα του κόμματος της Λεπέν
  10. Shields, 2007, pp. 247, 264, 297 and 301.
  11. DeClair, 1999, pp. 6 and 104.
  12. DeClair, 1999, pp. 46, 56 and 71.

ΒιβλιογραφίαΕπεξεργασία


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα National Front (France) της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).