Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Ευγένιος Ντελακρουά (Γαλλικά: Ferdinand Victor Eugène Delacroix προφέρεται: [ø.ʒɛn də.la.kʁwa] μεταγραφή: Εζέν Ντελακρουά, 26 Απριλίου 1798 – 13 Αυγούστου 1863) ήταν μεγάλος Γάλλος ρομαντικός ζωγράφος του 19ου αιώνα, που επηρέασε την ζωγραφική συμβάλλοντας στην ανάπτυξη του ιμπρεσιονισμού. Εμπνεύστηκε από ιστορικά γεγονότα όπως η Ελληνική και η Γαλλική Επανάσταση, καθώς και από ένα ταξίδι του στο Μαρόκο.

Ευγένιος Ντελακρουά
Eugène Ferdinand Victor Delacroix 051.jpg
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Eugène Delacroix (Γαλλικά)
Γέννηση26  Απριλίου 1798[1][2][3][4][5][6][7][8][9][10][11][12][13]
Σαιν-Μορίς
Θάνατος13  Αυγούστου 1863[14][1][2][3][5][6][7][8][9][10][11][12][13]
Παρίσι[15]
Αιτία θανάτουφυματίωση
Συνθήκες θανάτουφυσικά αίτια
Τόπος ταφήςΚοιμητήριο του Περ-Λασαίζ[16]
Χώρα πολιτογράφησηςΓαλλία[17][18]
ΣπουδέςΣχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού, Λύκειο Λουί-λε-Γκραν και Λύκειο Πιερ-Κορνέιγ
Ιδιότητακαλλιτέχνης, ζωγράφος[19], ημερολογιογράφος[20] και λιθογράφος[21]
ΓονείςΣαρλ Φρανσουά Ντελακρουά και Σαρλ-Μωρίς ντε Ταλλεϋράν-Περιγκόρ[22]
ΑδέλφιαHenriette de Verninac
Charles-Henri Delacroix
ΣυγγενείςHenri-François Riesener (θείος) και Léon Riesener (πρωτοξάδερφος)
Κίνημαρομαντισμός
Είδος τέχνηςέργο ιστορικής θεματολογίας
Καλλιτεχνικά ρεύματαρομαντισμός
Σημαντικά έργαΜικρή τίγρη παίζει με τη μητέρα του, Η Ελευθερία οδηγεί το Λαό και Βαβυλώνια Αιχμαλωσία
ΒραβεύσειςΙππότης της Λεγεώνας της Τιμής (14  Μαρτίου 1831), Αξιωματικός της Λεγεώνας της Τιμής (5  Ιουλίου 1846) και Ταξιάρχης της Λεγεώνας της Τιμής (14  Νοεμβρίου 1855)
Υπογραφή
Delacroix autograph.png
Commons page Πολυμέσα σχετικά με τον καλλιτέχνη

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Γεννήθηκε στις 26 Απριλίου 1798 στο Σαρεντόν-Σαιν-Μορίς (Charenton-Saint Maurice) κοντά στο Παρίσι και ήταν το τέταρτο παιδί του Σαρλ Ντελακρουά, υπουργού Εξωτερικών του Διευθυντηρίου αν και εικάζεται ότι ο πραγματικός του πατέρας ήταν ο Ταλλεϋράνδος, διάσημος διπλωμάτης στον οποίο ο Ευγένιος έμοιαζε στην εμφάνιση και το χαρακτήρα. Ο Σαρλ Ντελακρουά πέθανε το 1805 και η μητέρα του το 1814 αφήνοντάς τον Ευγένιο ορφανό στην ηλικία των 16. Το 1815 μαθήτευσε κοντά στον ζωγράφο Πιέρ-Ναρκίς Γκερέν (Pierre-Narcisse Guérin) και το 1816 μπήκε στην Σχολή Καλών Τεχνών. Το 1822 παρουσίασε στο Σαλόνι Παρισιού τον πίνακά του «Η βάρκα του Δάντη». Το 1824 παρουσίασε τη «Σφαγή της Χίου», εμπνευσμένος από το πραγματικό γεγονός της Ελληνικής επανάστασης, και ο πίνακας αγοράστηκε από την Γαλλική κυβέρνηση για 6000 νομίσματα.

Εντυπωσιασμένος από τις τεχνικές των Άγγλων ζωγράφων όπως ο Τζον Κόνσταμπλ, ταξίδεψε το 1825 στην Αγγλία όπου επισκέφθηκε πολλές γκαλερί και θέατρα και επηρεάστηκε από τον αγγλικό πολιτισμό. Επίσης έκανε την εικονογράφηση μιας Γαλλικής έκδοσης του Φάουστ με 17 λιθογραφίες, και διάφορων έργων του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ και του Σερ Γουόλτερ Σκοτ.

Μεταξύ 1827 και 1832 παρουσίασε πολλά μεγάλα έργα με ιστορικά θέματα. Το 1827 παρουσίασε στο Σαλόνι τον «Θάνατο του Σαρδανάπαλου» εμπνευσμένο από την ποίηση του Λόρδου Μπάυρον. Εντυπωσίασε και πάλι το κοινό με το σημαντικότερο και τελευταίο ρομαντικό έργο του, το «Η Ελευθερία οδηγεί το Λαό», εμπνευσμένο από την Γαλλική επανάσταση του 1830. Ο πίνακας αγοράστηκε και αυτός από την Γαλλική κυβέρνηση αλλά χάρη στην αντίδραση κάποιων αξιωματούχων που θεωρούσαν την προώθηση της ιδέας της ελευθερίας ανατρεπτική, αποσύρθηκε από την κοινή θέα. Παρόλα αυτά ο Ντελακρουά πήρε αρκετές εργολαβίες για τοιχογραφίες σε δημόσια κτίρια.

 
«Καβαλάρης Έλληνας αγωνιστής»

Το 1832 ταξίδεψε για 6 μήνες στο Μαρόκο όπου ο αρχαίος και εξωτικός πολιτισμός των αράβων τον ενέπνευσε εκ νέου στην δημιουργία έργων όπως «Οι Φανατικοί της Τανγκέρης» (1837-1838), «Ο Σουλτάνος του Μαρόκου και η Ακολουθία του» (1845), «Κυνήγι Λιονταριών» (1854), «Άραβας Σελώνοντας το Άλογό του» (1855). Οι «Γυναίκες του Αλγερίου» έκαναν μεγάλη επιτυχία στο Σαλόνι του 1834. Το 1833 ζωγράφισε τις τοιχογραφίες στο βασιλικό δωμάτιο του παλατιού των Βουρβόνων, και συνέχισε με διάφορα έργα για το Λούβρο και το Ιστορικό Μουσείο στις Βερσαλλίες, μέχρι το 1861. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση του 1848, ο Ναπολέων Γ' επέτρεψε την δημόσια εμφάνιση του έργου «Η Ελευθερία οδηγεί το λαό», το οποίο σήμερα εκθέτεται στο μουσείο του Λούβρου.

Άλλα έργα του είναι «Το Ναυάγιο του Δον Χουάν», «Η Μήδεια πριν σκοτώσει τα παιδιά της», «Η είσοδος των Σταυροφόρων στην Κωνσταντινούπολη» και ένα πορτρέτο του συνθέτη Φρεντερίκ Σοπέν. Έργα του εμπνευσμένα από την Ελληνική επανάσταση είναι «Η Σφαγή της Χίου», «Έφιππος Έλληνας αγωνιστής», «Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου» και «Η Μάχη του Γκιαούρη με τον Πασά».

Το 1855 εξέθεσε 48 πίνακες στην Διεθνή Έκθεση Παρισιού και έγινε δεκτός στην Ακαδημία μετά από την όγδοη αίτησή του. Κάνοντας τοιχογραφίες πολλές ώρες όρθιος επάνω σε σκαλωσιές μισοτελειωμένων κτιρίων, αρρώστησε και αποσύρθηκε. Πέθανε στις 13 Αυγούστου 1863 στο Παρίσι.

ΠινακοθήκηΕπεξεργασία

Δείτε επίσηςΕπεξεργασία

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2014.
  2. 2,0 2,1 (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb118991616. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  3. 3,0 3,1 «Eugène Delacroix». RKDartists. 21569.
  4. «Ferdinand Victor Eugène Delacroix». (Γαλλικά) Léonore database. Υπουργείο Πολιτισμού. LH/695/18.
  5. 5,0 5,1 «Ferdinand Victor Eugène Delacroix». (Αγγλικά) Benezit Dictionary of Artists. 2006. B00048307. ISBN-13 978-0-19-977378-7.
  6. 6,0 6,1 (Αγγλικά) SNAC. w6zs2x28. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  7. 7,0 7,1 Itaú Cultural: (Πορτογαλικά) Enciclopédia Itaú Cultural. Itaú Cultural. Σάο Πάολο. pessoa352840/eugene-delacroix. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017. ISBN-13 978-85-7979-060-7.
  8. 8,0 8,1 «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Eugene-Delacroix. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  9. 9,0 9,1 «Nationalencyklopedin» (σουηδικά) eugene-delacroix. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  10. 10,0 10,1 (Αγγλικά) Find A Grave. 272. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  11. 11,0 11,1 (Αγγλικά) Internet Speculative Fiction Database. 216728. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  12. 12,0 12,1 National Museum of Visual Arts. 589. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  13. 13,0 13,1 (Αγγλικά) Discogs. 1868978. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  14. «L'Humanité». (Γαλλικά) Ουμανιτέ. 9  Απριλίου 1998.
  15. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 30  Δεκεμβρίου 2014.
  16. 16,0 16,1 «l'essentiel». 9  Απριλίου 1998.
  17. artist list of the National Museum of Sweden. 12  Φεβρουαρίου 2016.
  18. LIBRIS. 26  Σεπτεμβρίου 2012. libris.kb.se/katalogisering/0xbddbjj3btv49c. Ανακτήθηκε στις 24  Αυγούστου 2018.
  19. (Αγγλικά) Union List of Artist Names. 2  Μαρτίου 2019. 500115509. Ανακτήθηκε στις 14  Μαΐου 2019.
  20. Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
  21. Ανακτήθηκε στις 24  Ιουνίου 2019.
  22. 22,0 22,1 Jean Orieux: «Talleyrand ou le Sphinx incompris» (Γαλλικά) Groupe Flammarion. Παρίσι. 1970.