Άνοιγμα κυρίου μενού

Ευάγγελος Αβέρωφ

Έλληνας πολιτικός και συγγραφέας

Ο Ευάγγελος Αβέρωφ-Τοσίτσας (17 Απριλίου 19102 Ιανουαρίου 1990) ήταν Έλληνας πολιτικός και συγγραφέας.

Ευάγγελος Αβέρωφ
20140413 metsovo359.JPG
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση 17  Απριλίου 1910[1]
Τρίκαλα
Θάνατος 2 Ιανουαρίου 1990 (79 ετών)
Αθήνα
Τόπος ταφής Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
Εθνικότητα Έλληνες και Βλάχοι
Υπηκοότητα Ελλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Νέα ελληνική γλώσσα[2]
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα πολιτικός
διπλωμάτης
ιστορικός
γεωργός
συγγραφέας
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/Κίνημα Εθνική Ριζοσπαστική Ένωσις, Νέα Δημοκρατία, Κόμμα Φιλελευθέρων και Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων
Οικογένεια
Γονείς Αναστάσιος Αβέρωφ
Αδέλφια Μιχαήλ Αβέρωφ
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα Ευρωβουλευτής (1984)
Υπουργός εξωτερικών της Ελλάδας
Υπουργός Εθνικής Άμυνας της Ελλάδας
Υπουργός Γεωργίας της Ελλάδας
Υπουργός Εμπορίου της Ελλάδας
Υπουργός Εθνικής Οικονομίας της Ελλάδας
Υπουργός Εφοδιασμού της Ελλάδας
μέλος της Βουλής των Ελλήνων (εκλογική περιφέρεια Ιωαννίνων)
Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης της Ελλάδας (1981–1984)
Ευρωβουλευτής (24  Ιουλίου 1984 – 27  Ιουλίου 1984, Ελλάδα)[3]
Βραβεύσεις Βαυαρικό Τάγμα Αξίας
Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Φοίνικα
Μεγαλόσταυρος 1ης κλάσης του Τάγματος της Αξίας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας

Πίνακας περιεχομένων

ΒίοςΕπεξεργασία

 
Ευάγγελος Αβέρωφ & Joseph Luns (1963)

Ο Αβέρωφ γεννήθηκε στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας στις 17 Απριλίου του 1910, καταγόμενος από την οικογένεια Αβέρωφ του Μετσόβου. Ήταν πτυχιούχος της Νομικής και διδάκτωρ Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Λωζάνης στην Ελβετία. Το 1940 έγινε νομάρχης της Κέρκυρας, ενώ το 1946 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής Ιωαννίνων, θέση που διατήρησε μέχρι το 1964. Διατέλεσε υπουργός Εφοδιασμού, Εθνικής Οικονομίας, Εμπορίου, Γεωργίας και Εξωτερικών και την περίοδο 1974–1981 διετέλεσε υπουργός Εθνικής Άμυνας. Το 1981 εκλέχτηκε αρχηγός του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας και το 1984 επίτιμος πρόεδρός της. Σημαντική ήταν η συνεισφορά του, ως Υπουργός Εξωτερικών, στις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου με θέμα την ίδρυση της ανεξάρτητης Κυπριακής Δημοκρατίας το 1959 και στη Συμφωνία Σύνδεσης Ελλάδας- ΕΟΚ το 1962, σύμφωνα με την οποία η χώρα κατέστη το πρώτο συνδεδεμένο κράτος με την κοινότητα[4]. Με πρωτοβουλίες του ιδρύθηκε το ίδρυμα του Βαρώνου Μιχαήλ Τοσίτσα, που λειτουργεί στην Κηφισιά. Ο ίδιος διετέλεσε πρώτος και ισόβιος πρόεδρος του ιδρύματος.

Μιλούσε Γαλλικά, Αγγλικά και Ιταλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος Κηφισιάς.

Εκπροσώπησε την Ελλάδα σε πολλές διεθνείς διασκέψεις και τιμήθηκε με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Φοίνικος από τον Βασιλιά Παύλο, καθώς και με ισάξιους Μεγαλόσταυρους άλλων χωρών. Στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο υπηρέτησε σε ομάδες δολιοφθορών, ανακλήθηκε το 1941 και διορίστηκε Νομάρχης Κερκύρας. Τον Μάιο του 1941 ίδρυσε με έδρα τη Λάρισα την οργάνωση Φιλική Εταιρεία, που είχε ως στόχο την καταπολέμηση των δοσίλογων του Αλκιβιάδη Διαμάντη, που αργότερα αποκλήθηκαν Λεγεώνα των Βλάχων. Το 1942 συνελήφθη για την αντιστασιακή δραστηριότητά του και μεταφέρθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Ιταλία, ενώ ένα χρόνο αργότερα, το 1943, δραπέτευσε και παρέμεινε στην Ιταλία, επικεφαλής ελληνικής αντιστασιακής οργάνωσης. Το 1944 επιστρατεύθηκε με τον βαθμό του επίκουρου υποπλοιάρχου, υπηρετώντας μέχρι το τέλος του πολέμου στην Ελληνική Στρατιωτική Αποστολή της Ρώμης. Το 1974 ανέλαβε το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, το 1981 ανεδείχθη πρόεδρος του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, που βρισκόταν τότε στην αξιωματική αντιπολίτευση, και το 1984 ανακηρύχτηκε επίτιμος πρόεδρός της. Παράλληλα με την πολιτική του δράση, ανέπτυξε συγγραφικό έργο, γράφοντας μυθιστορήματα, διηγήματα, θεατρικά έργα, δοκίμια και ιστορικές αναλύσεις.

Ο Ευάγγελος Αβέρωφ, δυστυχώς, υπήρξε και ένας απο τους αρνητικούς καταλύτες για την Κύπρο και την εισβολή των τουρκικών δυνάμεων στην Κύπρο το 1974.

Για τους κατοίκους του Μετσόβου, ο Ευάγγελος Αβέρωφ, αποτελεί τον τελευταίο εκπρόσωπο της μεγάλης παράδοσης των τοπικών ευεργετών. Πρωτοστάτησε στη δημιουργία του Ιδρύματος Βαρόνου Μιχαήλ Τοσίτσα, το οποίο διεύθυνε επί 40 χρόνια, συμβάλλοντας καθοριστικά στη ανάπτυξη του οικισμού. Εκπληρώνοντας την επιθυμία του Βαρόνου Μιχαήλ Τοσίτσα, να φέρει ο εκάστοτε πρόεδρός του Ιδρύματος το οικογενειακό του επίθετο, έφερε έκτοτε και το επίθετο Τοσίτσας.

Επίσης, δημιούργησε το Ίδρυμα Ευάγγελου Αβέρωφ- Τοσίτσα, στο οποίο δώρισε τη σημαντικότατη προσωπική του συλλογή Ελλήνων ζωγράφων 19ου και αρχών 20ου αιώνα, χτίζοντας πινακοθήκη για τη στέγασή της. Παράλληλα, επένδυσε στην τοπική αμπελουργία, καλλιεργώντας τον εγκαταλελειμμένο αμπελώνα του Μετσόβου και δημιουργώντας σύγχρονη οινοποιητική μονάδα. Μετά τον θάνατό του, το 1990, οι συμπατριώτες του τον τίμησαν, στήνοντας τον ανδριάντα του στο κέντρο του Μετσόβου.

Πέθανε στις 2 Ιανουαρίου 1990. Η οικουμενική κυβέρνηση του Ξενοφώντα Ζολώτα, για να τον τιμήσει, πρότεινε να κηδευτεί με δημόσια δαπάνη και με τιμές εν ενεργεία Πρωθυπουργού. Όμως η οικογένειά του, αφού ευχαρίστησε την κυβέρνηση, ανακοίνωσε πως επιθυμία του ήταν η λιτή και απέριττη ταφή, όπως ακριβώς ήταν και η ζωή του. Επιπλέον, παρακάλεσε αντί για στεφάνια να κατατεθούν δωρεές για αγαθοεργείς σκοπούς. Η κηδεία του Έλληνα πολιτικού έλαβε χώρα στις 4 Ιανουαρίου 1990 στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Στο Μέτσοβο στήθηκε ανδριάντας του, έργο του γλύπτη Γ. Παπά.

Ήταν παντρεμένος με την Διαμαντίνα Λυκιαρδοπούλου και είχαν αποκτήσει δύο κόρες.

Δολοφονία ΠαναγούληΕπεξεργασία

Η Ιταλίδα δημοσιογράφος Οριάνα Φαλάτσι, σύντροφος του Αλέξανδρου Παναγούλη, αφήνει υπόνοιες στο βιβλίο της Un Uomo ότι ο Αβέρωφ μπορεί να είχε σχέση με τον θάνατο του αγαπημένου της. Σύμφωνα με τη Φαλάτσι, ο Αβέρωφ, που ήταν Υπουργός Εθνικής Άμυνας το 1974–1981, προστάτεψε πολλούς χουντικούς αξιωματικούς και μέλη της ΕΣΑ, κάνοντας μικρές και διακοσμητικές αποστρατεύσεις. Ο Παναγούλης ερευνούσε τις δραστηριότητες των πρώην βασανιστών του, όταν σκοτώθηκε σε ύποπτο αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Η Φαλάτσι πίστευε ότι ο Αβέρωφ διαδραμάτισε σκοτεινό ρόλο στην όλη υπόθεση και ότι είχε μεγάλο συμφέρον να σιωπήσει ο Παναγούλης.[5]

Εκδοτικό ΈργοΕπεξεργασία

Από τα οικονομικά, ιστορικά και λογοτεχνικά του έργα ξεχωρίζουν :

  • Βαλκανική Τελωνειακή Ένωσις (1933), (Γαλλικά, α΄ βραβείο Ινστιτούτου Κάρνεγκη - Διάσκεψη Βουκουρεστίου)
  • Συμβολή εις την έρευνα του πληθυσμιακού προβλήματος της Ελλάδος (1939), (Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών)
  • Ελευθερία ή θάνατος (1945)
  • Η πολιτική πλευρά του Κουτσοβλαχικού Ζητήματος (1948)
  • Η εξωτερική πολιτική της Ελλάδος (Ιταλικά, 1960)
  • Μερικά κείμενα (1963)
  • Φωτιά και Τσεκούρι - Ελλάς 1944-1949 (Γαλλικά 1973, Χρυσό Μετάλλιο Γαλλικής Ακαδημίας, Ελληνικά 1974)
  • Η φωνή της Γης (1964) μυθιστόρημα (Γαλλικά Terre des Grecs, 1968, éditions Stock)
  • Γη της οδύνης (1966) μυθιστόρημα
  • Γη Δελφύς (1968)
  • Περιστέρια (1968)
  • Όταν ξεχνούσαν οι θεοί (1969)
  • Όταν οι θεοί ευλογούσαν (1971)
  • Επιστροφή στις Μυκήνες (1973) θεατρικό και άλλα.
  • Στο μοναστήρι του Άι Νικόλα (1973)

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου.
  2. (Γαλλικά) BNF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb11889652d. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  3. www.europarl.europa.eu/meps/en/1763.
  4. Χατζηβασιλείου Ε. «Ελληνικός Φιλελευθερισμός: το ριζοσπαστικό ρεύμα, 1932-1979», Εκδόσεις Πατάκη (2010),σελ.364-369
  5. Oriana Fallaci, Un Uomo, 1979

ΒιβλιογραφίαΕπεξεργασία

  • Τατιάνα Αβέρωφ-Ιωάννου, Ευάγγελος Αβέρωφ-Τοσίτσας 1908-1990, Ίδρυμα Αβέρωφ-Τοσίτσα, Μέτσοβο 2000.
  • Ευάνθης Χατζηβασιλείου, Ευάγγελος Αβέρωφ Τοσίτσας 1908-1990 - Πολιτική Βιογραφία, Εκδ.Ι.Σιδέρη, Αθήνα 2004.
  • Ευάγγελος Αβέρωφ-Τοσίτσας 1908-1990, Ίδρυμα Αβέρωφ-Τοσίτσα, Μέτσοβο 2000.
  • Ε. Χατζηβασιλείου, Ευάγγελος Αβέρωφ Τοσίτσας 1908-1990 - Πολιτική Βιογραφία, Εκδ.Ι.Σιδέρη, Αθήνα 2004.
  • Ε. Αβέρωφ - Τοσίτσα, Με λογισμό και μ’ όνειρο, εκδ. Ιδρύματος Ευαγγέλου Αβέρωφ-Τοσίτσα, [χ.τ.], 1991.
  • Γ. Πλατάρης, Το Σημειωματάρι ενός Μετσοβίτη, 1871-1943, Αθήναι 1972, σελ. 288-290

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • "Who's Who 1979" σελ.9.

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία


 LP  Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το αντίστοιχο λήμμα της Live-Pedia. (ιστορικό).

Η εισαγωγή του κειμένου της Livepedia στη Βικιπαίδεια έγινε πριν την 1η Νοεμβρίου 2008, συνεπώς ισχύει η διπλή αδειοδότηση υπό την άδεια CC-BY-SA 3.0 και την GFDL.