Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλέκος Αλεξανδράκης

Έλληνας Ηθοποιός

Ο Αλέκος Αλεξανδράκης (27 Νοεμβρίου 1928 - 8 Νοεμβρίου 2005) ήταν Έλληνας ηθοποιός, που διακρίθηκε στη μεγάλη και τη μικρή οθόνη ενώ από νωρίς καθιερώθηκε σε ρόλους ζεν πρεμιέ. Με τη νεορεαλιστική ταινία Συνοικία το όνειρο (1961) βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Αλέκος Αλεξανδράκης
Alexandrakis.jpg
Γέννηση27  Νοεμβρίου 1928
Αθήνα
Θάνατος8 Νοεμβρίου 2005 (76 ετών)
Αθήνα
Αιτία θανάτουκαρκίνος του πνεύμονα
Συνθήκες θανάτουφυσικά αίτια
ΕθνικότηταΕλληνική
Χώρα πολιτογράφησηςΕλλάδα
ΣπουδέςΔραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου
Ιδιότηταηθοποιός θεάτρου, σκηνοθέτης κινηματογραφικών έργων, ξιφομάχος, ηθοποιός ταινιών, θεατρικός σκηνοθέτης και ηθοποιός τηλεόρασης
ΣύζυγοςΜαρτζ Βάλβη (1950-1953)
Κλοντ Σαμπαντού (1953-1956)
Αλίκη Γεωργούλη (1956-1960)
Βερένα Γκάουερ (1960-1965)
ΣύντροφοςΝόνικα Γαληνέα (1969-1990)
Τέκνα2
Καλλιτεχνικά ρεύματαΔράμα, κωμωδία
Σημαντικά έργαΣυνοικία το όνειρο, Θρίαμβος, Έγκλημα στα παρασκήνια, Στέλλα
ΒραβεύσειςΒραβείο κριτικών Α' ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1962 για την ταινία Θρίαμβος, Χρυσός Σταυρός του Τάγματος της Τιμής το 2001

Πρώιμα χρόνιαΕπεξεργασία

Γιος δικηγόρου από τη Μάνη, ο Αλέκος Αλεξανδράκης φοίτησε στο σχολείο Μπερζάν[1] και μεγάλωσε σε ένα σπίτι γεμάτο βιβλία. Το αγαπημένο του άθλημα ήταν η ξιφασκία και στα 15 έγινε μέλος της εθνικής ομάδας. Ένα χρόνο αργότερα μπήκε στη Σχολή Δοκίμων, θέλοντας να γίνει αξιωματικός του Ναυτικού.[2] Επιθυμούσε παράλληλα να σπουδάσει κινηματογραφική σκηνοθεσία στις ΗΠΑ.[3] Μία παράσταση του Καρόλου Κουν με πρωταγωνίστρια την Έλλη Λαμπέτη του άλλαξε τη ζωή. Παράλληλα, ο φίλος του και ηθοποιός Νίκος Καζής, σπουδαστής στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, τον παρακινεί να παρακολουθήσει μαθήματα στη Σχολή.[3] Αποφάσισε να δώσει εξετάσεις στο Βασιλικό θέατρο και πέρασε πρώτος.

Ο Δημήτρης Χορν ήταν τόσο σίγουρος για το ταλέντο του Αλεξανδράκη, που είχε στοιχηματίσει για την επιτυχία του. Εκείνη την εποχή, η Κατερίνα Ανδρεάδη έψαχνε για έναν ζεν πρεμιέ για το έργο Φθινοπωρινή Παλίρροια. Ο νεαρός ηθοποιός την επισκέφτηκε με λουλούδια στο σπίτι της, μαζί με την Άννα Συνοδινού, και πήρε τον ρόλο.

ΚαριέραΕπεξεργασία

Έκανε τα πρώτα του βήματα στο θέατρο στις 9 Ιουλίου του 1949 και άφησε καλές εντυπώσεις σε κριτικούς και κοινό, με τον Αιμίλιο Χουρμούζιο να γράφει στην Καθημερινή: "Επιτέλους ένας εραστής στο ελληνικό θέατρο". Εντύπωση έκανε και στον Φιλοποιμένα Φίνο, ο οποίος του πρότεινε να παίξει στον κινηματογράφο.[4] Την ίδια κιόλας χρονιά έκανε το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη με την ταινία Δύο κόσμοι, σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου.[5] Ακολούθησαν αμέτρητες άλλες και όλοι συμφωνούσαν πως επρόκειτο για έναν μεγάλο ηθοποιό και τον μεγαλύτερο γόη της εποχής.

Εκτός από την ιδιότητα του θιασάρχη, που ξεκίνησε το 1956 και είχε για τουλάχιστον 35 χρόνια, ο Αλέκος Αλεξανδράκης σκηνοθέτησε θεατρικά έργα και ταινίες, όπως ο Θρίαμβος (1960) με τον Αριστείδη Καρύδη-Φουκς και η νεορεαλιστική ταινία Συνοικία το όνειρο (1961), που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, αλλά η προβολή της αρχικά απαγορεύτηκε από τη λογοκρισία της εποχής, για να κυκλοφορήσει μετά από καιρό μια λογοκριμένη έκδοση της ταινίας. Συνεργάστηκε με λαμπερές πρωταγωνίστριες όπως τη Μελίνα Μερκούρη, την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τη Τζένη Καρέζη, τη Μάρω Κοντού, τη Μαίρη Χρονοπούλου και τη Ζωή Λάσκαρη.

Συνολικά πρωταγωνίστησε σε περισσότερες από 75 κινηματογραφικές ταινίες, μερικές εκ των οποίων είναι οι εξής: Ο Βαφτιστικός, Στέλλα, Το Νησί των Γενναίων, Ραντεβού στην Κέρκυρα, Δεσποινίς Διευθυντής, Δάκρυα για την Ηλέκτρα, Όμορφες Μέρες, Η Κόμησσα της Κέρκυρας, Η Μαρία της Σιωπής, Ο Άνθρωπος με το Γαρύφαλλο και Τα Παιδιά της Χελιδόνας.

Στο θέατρο υποδύθηκε σημαντικούς ρόλους σε παραστάσεις, μεταξύ των οποίων είναι οι: Παράξενο Ιντερμέτζο, Ταξίδι της Μέρας Μέσα στην Νύχτα, Ήταν Όλοι Τους Παιδιά Μου, Μαντάμα Μπατερφλάι, Η Γυναίκα με τα Μαύρα, Τέσσερα Δωμάτια με Κήπο, Έγκλημα και Τιμωρία, Τα Μεγάλα Χρόνια και Ο Γλάρος. Το 1994 ανέβασε με τη Μιμή Ντενίση τον Θείο Βάνια και δύο χρόνια αργότερα επέστρεψε στο Εθνικό Θέατρο, απ' όπου είχε ξεκινήσει.

Επίσης, πρωταγωνίστησε σε πολλές τηλεοπτικές σειρές με μεγάλη επιτυχία. Ο Παράξενος Ταξιδιώτης, που προβλήθηκε από την ΕΙΡΤ το 1972-73, γνώρισε πρωτοφανή επιτυχία σε βαθμό να οδηγήσει την αντίπαλη σειρά, Ο Άγνωστος Πόλεμος, στο τέλος της. Το 1976 επέστρεψε στην τηλεόραση με την μεταφορά του μυθιστορήματος Γιούγκερμαν του Μ. Καραγάτση στην ΥΕΝΕΔ. Το 1979 προβλήθηκε η σειρά Οι Μυστικοί Αρραβώνες του Γρηγορίου Ξενόπουλου με τεράστια επιτυχία-αναδείχθηκε το δημοφιλίστερο πρόγραμμα της περιόδου. Μετά από μια περίοδο αποχής -και αφού μεσολάβησε η σειρά Ξενοδοχείο, που δεν συγκέντρωσε την αναμενόμενη τηλεθέαση- επέστρεψε με σειρές όπως: Ο Χαρτοπαίχτης, Ξενοδοχείο Αμόρε, Τμήμα Ηθών, Οι Δικηγόροι της Αθήνας, Ανατομία ενός εγκλήματος, Η Αίθουσα του Θρόνου, Να με Προσέχεις και άλλες.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του δίδασκε υποκριτική στο Εργαστήρι του Διαμαντόπουλου, ενώ το 2001 ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος, του απένειμε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής για την προσφορά του στην τέχνη.[6]

Προσωπική ζωήΕπεξεργασία

Είχε δεσμό για περίπου έξι μήνες με την Έλλη Λαμπέτη. Ο δεσμός τους δεν κράτησε πολύ, καθώς ο Αλεξανδράκης προτίμησε να ακολουθήσει την Κατερίνα Ανδρεάδη σε μία περιοδεία.[7]

Στο Σουδάν γνώρισε την πρώτη του σύζυγο, Μαρτζ Βάλβη, με την οποία παντρεύτηκε λίγο αργότερα στην Αθήνα.[6] Ο γάμος τους κράτησε τρία χρόνια, όσο κι ο δεύτερος με την Γαλλίδα Κλοντ Σαμπαντού.[8] Το 1956 παντρεύτηκε την ηθοποιό Αλίκη Γεωργούλη.[9] Μαζί ανέβασαν το Πικ-νικ στο θέατρο Γκλόρια της Πλατείας Αμερικής, ενώ συμμετείχαν από κοινού σε πορείες ειρήνης και δημοκρατικά συλλαλητήρια. Ύστερα από τέσσερα χρόνια χώρισαν. Ο τέταρτος γάμος του ήταν το 1964 με την Ελβετή Βερένα Γκάουερ, με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Βάσια και μία κόρη, την Γιοχάνα.[10][11] Το 1969 οδηγήθηκε και αυτός ο γάμος σε διαζύγιο, αφού ο Αλεξανδράκης είχε στο μεταξύ ερωτευτεί τη Νόνικα Γαληνέα, την οποία γνώρισε στο Θέατρο Μετροπόλιταν, όπου συμπρωταγωνιστούσαν. Με τη Γαληνέα χώρισαν το 1990, μετά από 21 χρόνια σχέσης.[12]

Πολιτική δράσηΕπεξεργασία

Ο Αλεξανδράκης ήταν μαχητικός αριστερός[13][14][15] και πολλές φορές οι προοδευτικές απόψεις του είχαν προκαλέσει διαμάχες στους κύκλους της τέχνης και της κοινής γνώμης, όπως όταν είχε στηρίξει τον Μανώλη Γλέζο τη δεκαετία του 1960. Σε διάφορες συνεντεύξεις του έχει σχολιάσει την πολιτική, την αριστερά, τη δεξιά, αλλά και την ΕΠΟΝ.[16]

ΘάνατοςΕπεξεργασία

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του δίδασκε υποκριτική στο Εργαστήρι του Διαμαντόπουλου. Το 2001 ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος του απένειμε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής για την προσφορά του στην τέχνη. Πέθανε στις 8 Νοεμβρίου του 2005 έπειτα από μακροχρόνια μάχη με τον καρκίνο.[17]

ΦιλμογραφίαΕπεξεργασία

Κινηματογραφικές ταινίεςΕπεξεργασία

Έτος Τίτλος
1949 Δυο κόσμοι
1951 Μια νύχτα στον παράδεισο

Εκείνες που δεν πρέπει ν' αγαπούν

1952 Ο βαφτιστικός

Η Αγνή του λιμανιού

1953 Εύα

Οι ουρανοί είναι δικοί μας

1954 Η άγνωστος
1955 Στέλλα

Το οργανάκι

Κόκκινα τριαντάφυλλα

Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο

1956 Κατρακύλισμα

Η θυσία της μάνας

1957 Το κορίτσι με τα παραμύθια

Μπαρμπα-Γιάννης ο κανατάς

1959 Το αγοροκόριτσο

Το νησί των γενναίων

1960 Ο θρίαμβος

Το κλωτσοσκούφι

Ραντεβού στην Κέρκυρα

Έγκλημα στα παρασκήνια

Είμαι αθώος - Υπόθεση Ντρέυφους

1961 Συνοικία το όνειρο

Μάνα μου τον αγάπησα

1962 Χωρίς ταυτότητα
1963 Ίλιγγος

Η ψεύτρα

Ένα κορίτσι για δύο

1964 Το δόλωμα

Η σωφερίνα

Δεσποινίς Διευθυντής

1965 Οι εχθροί

Επιστροφή

Ο μετανάστης

Μια τρελή... τρελή οικογένεια

1966 Η αρτίστα

Σύντομο διάλειμμα

Οι κυρίες της αυλής

Δάκρυα για την Ηλέκτρα

1967 Αυτή που δεν λύγισε
1968 Οικογένεια Χωραφά

Συννεφιασμένοι ορίζοντες

Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη

1969 Ξύπνα, Βασίλη

Το νυφοπάζαρο

Η δίκη ενός αθώου

Στον ίλιγγο της ζωής

Τα δυο πόδια σ' ένα παπούτσι

1970 Όμορφες μέρες

Δεν υπάρχουν λιποτάκτες

Ο τελευταίος αιχμάλωτος

1971 Ο αήττητος

Παπαφλέσσας

Αγάπησα έναν αλήτη

Για μια χούφτα τουρίστριες

1972 Η κόμησσα της Κέρκυρας

Ιπποκράτης και δημοκρατία

1973 Η Μαρία της σιωπής
1980 Ο άνθρωπος με το γαρίφαλο
1986 Παράξενη συνάντηση
1987 Αντίστροφη πορεία

Τα παιδιά της χελιδόνας

1989 Η εκδίκηση του πατέρα
1990 Ο χαρτοπαίχτης
1994 Παραμονή Πρωτοχρονιάς
2000 Το φως που σβήνει
2001 Μια μέρα τη νύχτα

Τηλεοπτικές σειρέςΕπεξεργασία

1990Ξενοδοχείο ΑμόρεΜέγκα
Έτος Τίτλος Κανάλι
1972 Ο παράξενος ταξιδιώτης ΕΙΡΤ
1973 Χωρίς ανάσα ΕΙΡΤ
1978 Γιούγκερμαν ΥΕΝΕΔ
1979 Οι μυστικοί αρραβώνες ΥΕΝΕΔ
1981 Ξενοδοχείο ΥΕΝΕΔ
1990 Ο χαρτοπαίχτης ΕΤ1
1990 Ξενοδοχείο Αμόρε MEGA
1991 Ο φόβος ΕΤ2
1992 Ανατομία ενός εγκλήματος ΑΝΤ1

---

---

---

1993 Πάθος ΕΤ1
1994 Δικηγόροι της Αθήνας

Παντρεμένοι ανύπαντροι

STAR

MEGA

1995 Η φυλή των ανθρώπων ΕΤ1
1998 Η αίθουσα του θρόνου MEGA
1999 Ταξίμ ΕΤ1
2000 Ο επισκέπτης

Να με προσέχεις

ALPHA

MEGA

ΒιντεοταινίεςΕπεξεργασία

Έτος Τίτλος
1987 Αντίστροφη πορεία

ΣκηνοθεσίαΕπεξεργασία

Έτος Τίτλος
1960 Ο θρίαμβος
1961 Συνοικία το όνειρο

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ. Άγκυρα, Αθήνα, 2003, σελ. 58
  2. Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ. Άγκυρα, Αθήνα, 2003, σελ. 62
  3. 3,0 3,1 Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ. Άγκυρα, Αθήνα, 2003, σελ. 62, Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Στο τέλος μιλάει το πανί, εκδ. Άμμος, Αθήνα, 1997, σελ.101
  4. Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Στο τέλος μιλάει το πανί, εκδ. Άμμος, Αθήνα, 1997, σελ. 97
  5. Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ. Άγκυρα, Αθήνα, 2003 σελ. 64, 122
  6. 6,0 6,1 «Αλέκος Αλεξανδράκης». Σαν Σήμερα .gr. Ανακτήθηκε στις 5 Μαΐου 2019. 
  7. Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ.Άγκυρα, Αθήνα, 2003 σελ.64-66
  8. Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ.Άγκυρα, Αθήνα, 2003 σελ.86
  9. Νίκος Νικόλιζας, Αλέκος Αλεξανδράκης. Ευχαριστώ..., εκδ.Άγκυρα, Αθήνα, 2003 σελ.86-87
  10. Γενεαλογικά στοιχεία της Βερένα Γκάουερ, στο www.myheritage.gr
  11. «Σπάνια vintage pic: Ο Αλέκος Αλεξανδράκης με τον κούκλο γιο του», αναφορά στα παιδιά του Αλεξανδράκη και φωτογραφία με τον γιο του, στον ιστότοπο www.eirinika.gr
  12. in.gr (5 Οκτωβρίου 2018). «Ο θυελλώδης έρωτας του Αλέκου Αλεξανδράκη με τη Νόνικα Γαληνέα». in.gr. Ανακτήθηκε στις 5 Μαΐου 2019. 
  13. «Αλέκος Αλεξανδράκης: Ένας επαναστάτης που αγαπούσε τις γυναίκες!». Newpost.gr. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2016. 
  14. «Αλέκος Αλεξανδράκης Archives - ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ». ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2016. 
  15. «Ο μεγάλος Αλέκος Αλεξανδράκης». Newsbeast.gr. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2016. 
  16. ΜΛ. «Σαν σήμερα "έφυγε" ο Αλέκος Αλεξανδράκης». left.gr. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2016. 
  17. «Έφυγε από τη ζωή ο Αλέκος Αλεξανδράκης». IN.gr. Ανακτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2005. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία