Άνοιγμα κυρίου μενού

Το Βασίλειο της Κύπρου ήταν ένα Σταυροφορικό Βασίλειο κατά την περίοδο του Μεσαίωνα (1192 - 1489) που κυβερνήθηκε από τους Γαλλικούς Οίκους των Λουζινιάν και των Πουατιέ-Λουζινιάν. Το βασίλειο δεν περιείχε μονάχα το νησί της Κύπρου αλλά και πόλεις της ανατολής όπως η Αττάλεια (1361 - 1373) και η Κώρυκος (1361 - 1448). Ιδρύθηκε το 1197 έξι χρόνια μετά από την κατάληψη της Κύπρου από τον Ριχάρδο το Λεοντόκαρδο κατά την Γ' Σταυροφορία (1191) από τον Ισαάκιο Κομνηνό της Κύπρου τον άνθρωπο που απόσχισε την Κύπρο από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.

Βασίλειο της Κύπρου
Royaume de Chypre

1192 – 1489
Σημαία Έμβλημα
Πρωτεύουσα Λευκωσία
Γλώσσες Γαλλικά
Ελληνικά
Θρησκεία Καθολικό δόγμα
Ελληνορθόδοξο δόγμα
Πολίτευμα Μοναρχία
Ιστορία
 -  Ίδρυση 1192
 -  Κατάλυση 1489
Σήμερα Flag of Cyprus.svg Κύπρος
Flag of the Turkish Republic of Northern Cyprus.svg Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου (Υπό αμφισβήτηση)

ΙστορίαΕπεξεργασία

Άφιξη των Σταυροφόρων ύστερα από ναυάγιοΕπεξεργασία

 
Η Κύπρος και οι Λατινικές κατακτήσεις της Ανατολής (1140)

Ο Άγγλος βασιλιάς δεν είχε στόχο να κατακτήσει το νησί αλλά στον δρόμο για την πολιορκία της Άκρας ο στόλος του δέχτηκε μεγάλο πλήγμα από καταιγίδα, τρία από τα πλοία του προσάραξαν στις ακτές της Κύπρου όταν οι ναύτες είδαν το λιμάνι της Λεμεσού.[1] Οι ναύτες του πλοίου αιχμαλωτίστηκαν από τον Ισαάκιο Κομνηνό, την επόμενη μέρα έφτασε ένα πλοίο με την αρραβωνιαστικιά του Ριχάρδου Βερεγγαρία της Ναβάρρας και την αδελφή του Ιωάννα της Αγγλίας αλλά ο Ισαάκιος Κομνηνός τους απαγόρευσε την επιβίβαση.[2] Όταν έμαθε ο Ριχάρδος για την αιχμαλωσία του πληρώματος του και την προσβολή στην μνηστή και την αδελφή του αποφάσισε να αντιμετωπίσει τον Ισαάκιο Κομνηνό σε μάχη. Η απόφαση του ισχυροποιήθηκε χάρη σε φήμες που κυκλοφόρησαν ότι ο Ισαάκιος Κομνηνός είχε συμμαχήσει με τον Σαλαντίν για να αντιμετωπίσει τους αντιπάλους του στην Κωνσταντινούπολη από τον Οίκο των Αγγέλων.[1] Η Κύπρος αποτελούσε επιπλέον σημείο στρατηγικής σημασίας για τις επιχειρήσεις των Σταυροφόρων, ο στρατός του Ριχάρδου ενισχύθηκε με πολλούς Κύπριους. Ο Κομνηνός δραπέτευσε την νύχτα στους γύρω λόφους αλλά ο Ριχάρδος συγκρότησε τον στρατό του πριν ξημερώσει, ο Κομνηνός δραπέτευσε με λίγους άνδρες και οι υπόλοιποι Κύπριοι ευγενείς ορκίστηκαν πίστη στον Ριχάρδο.[1]

Κατάκτηση του ΡιχάρδουΕπεξεργασία

Τις επόμενες μέρες ο Ισαάκιος Κομνηνός αναγνωρισε την ήττα του, έκανε προσφορά 20.000 κομμάτια χρυσού στον Ριχάρδο και 500 ιππότες, του υποσχέθηκε επιπλέον να του παραδώσει την κόρη του και κάστρα σαν ένδειξη καλής θέλησης.[1] Ο Ισαάκιος Κομνηνός δεν αισθανόταν ασφαλής στα χέρια των Φράγκων κατακτητών και αποφάσισε να δραπετεύσει σε οχυρό στην Καντάρα. Μερικές βδομάδες μετά τον γάμο του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου με την Βερεγγαρία της Ναβάρρας (12 Μαΐου 1191) ο Κομνηνός σχεδίαζε να δραπετεύσει με πλοίο στην απέναντι ακτή αλλά συνελήφθη στο Ακρωτήριο Αποστόλου Ανδρέα στο ανατολικό άκρο του νησιού και πέθανε φυλακισμένος στην Συρία.[1] Ο Ριχάρδος ήθελε να συνεχίσει το ταξίδι του στην Άκρα αλλά χρειαζόταν περισσότερες ενισχύσεις και στρατό, έφτασε στους Αγίους Τόπους υπό την συνοδεία του Βασιλέως της Ιερουσαλήμ Γκυ των Λουζινιάν και πολλών άλλων Φράγκων Σταυροφόρων. Ο Άγγλος βασιλιάς άφησε φρουρές σε όλα τα κάστρα και τις πόλεις της Κύπρου.[3] Μια επανάσταση του τοπικού πληθυσμού που ακολούθησε μετά την αναχώρηση του έπεισε τον Ριχάρδο ότι δεν μπορούσε να κρατήσει το νησί με ασφάλεια και το πούλησε στους Ναΐτες Ιππότες. Η Φραγκική κυριαρχία στη Κύπρο διατηρήθηκε 400 χρόνια, το νησί κυβερνήθηκε με το φεουδαρχικό σύστημα των Νορμανδών και η εκκλησία μετατράπηκε από Ορθόδοξη σε Καθολική.

Ναΐτες ΙππότεςΕπεξεργασία

 
Χρυσό μπεζάντιο του βασιλείου της Κύπρου με Βυζαντινό σχέδιο (1218 - 1253) (αριστερά) και Κυπριακά Δυτικής μορφής (1285 - 1324) (δεξιά)

Ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος πούλησε το νησί στους Ναΐτες με 100.000 μπεζάντια από τα οποία θα έπαιρνε τα 40.000 αμέσως και τα υπόλοιπα σε δόσεις.[1] Οι Ναΐτες ήταν ένα από τα μεγαλύτερα τάγματα στην Ευρώπη με τεράστιες εκτάσεις και περιουσία, αυτό έφερε γρήγορα τον φθόνο του τοπικού πληθυσμού. Το Πάσχα του 1192 οι Κύπριοι αποπειράθηκαν να σφάξουν τους κυβερνήτες στα κάστρα των Ναιτών, οι Ιππότες οπισθοχώρησαν στο οχυρό τους στην Λευκωσία. Οι Ναΐτες προσπάθησαν να διαπραγματευτούν με τους επαναστάτες, όταν είδαν ότι ήταν ανένδοτοι αποφάσισαν να τους υποτάξουν με την βία και έσκαψαν τα χαράματα τους δρόμους για να αιφνιδιάσουν τους Κύπριους. Η σφαγή των Κυπρίων που ακολούθησε από τους Ναΐτες ήταν η μεγαλύτερη στην ιστορία του νησιού, οι Ιππότες ωστόσο γρήγορα κατάλαβαν ότι δεν μπορούσαν να κρατήσουν την Κύπρο επειδή ήταν ανεπιθύμητοι από ολόκληρο τον πληθυσμό και αποφάσισαν να την επιστρέψουν στον Ριχάρδο. Ο Ριχάρδος δέχτηκε την προσφορά ταξίδευσε στο νησί άφησε νέες φρουρές και επέστρεψε στους Αγίους Τόπους.[4] Ο Φραγκικός πληθυσμός του νησιού ζούσε σε παραλιακές μεγάλες πόλεις όπως η Αμμόχωστος και η πρωτεύουσα Λευκωσία, οι Έλληνες Ορθόδοξοι ζούσαν κυρίως στην ύπαιθρο. Οι Λατίνοι επέτρεψαν στην Ορθόδοξη Εκκλησία να υπάρχει στην Κύπρο με τον δικό της αρχιεπίσκοπο αλλά την εκκλησιαστική εξουσία όσο κυβερνούσαν αυτοί είχε η Καθολική Εκκλησία.

Δημιουργία του βασιλείουΕπεξεργασία

Η Σιβύλλα της Ιερουσαλήμ πέθανε (1190) και ο σύζυγος της Γκυ των Λουζινιάν που ήταν αντιπαθής στους Σταυροφόρους αλλά σύμμαχος του Ριχάρδου έχασε τα δικαιώματα του στον θρόνο και εκδιώχθηκε.[1] Ο Άγγλος βασιλιάς για να τον ανταμείψει για την υποστήριξη του επέτρεψε στον Γκυ να πάρει το βασίλειο της Κύπρου, είναι ασαφές αν την πούλησε ή την δώρισε στον Γκυ αλλά ακόμα και στην περίπτωση που την πούλησε δεν πήρε τα χρήματα ποτέ.[1] Ο Γκυ πέθανε χωρίς απογόνους (1194) και το νησί κληροδοτήθηκε στον μεγαλύτερο αδελφό του Αμωρί Β΄ της Ιερουσαλήμ, ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αναγνώρισε τον Αμωρί πρώτο βασιλιά της Κύπρου.[1] Ο Αμωρί Β΄ δίκαιος και σοφός κυβερνήτης ξεκίνησε από την αναδιανομή των φέουδων ώστε να διατηρήσει στην κατοχή του επαρκείς σε έκταση γαίες. Στην συνέχεια ανέλαβε την διαμόρφωση της εκκλησιαστικής διοίκησης, ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με την Αγία Έδρα για την δημιουργία Λατινικής αρχιεπισκοπής στην Λευκωσία και τρεις επισκοπές στην Πάφο, την Λεμεσό και την Αμμόχωστο. Ο Αμωρί Β΄ παντρεύτηκε την Ισαβέλλα Α' της Ιερουσαλήμ στον τέταρτο γάμο της και έγινε επιπλέον βασιλιάς της Ιερουσαλήμ (1197 - 1205).

Η βασιλεία των ΛουζινιάνΕπεξεργασία

 
Νόμισμα του βασιλείου της Κύπρου (13ος αιώνας)

Τα δυο βασίλεια χωρίστηκαν μετά τον θάνατο του Αμωρί Β΄ (1205). Το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ κληροδοτήθηκε στην Μαρία του Μομφερράτου κόρη της Ισαβέλλας Α΄ και του δευτέρου συζύγου της Κορράδου του Μομφερράτου, συμβασιλέας ήταν ο σύζυγος της Ιωάννης του Μπριέν. Ο ανήλικος γιος του Αμωρί Β΄ Ούγος Α΄ της Κύπρου διαδέχθηκε τον πατέρα του στην Κύπρο αλλά πέθανε μόλις 23 ετών (1218) αφήνοντας πίσω του έναν γιο ηλικίας εννέα μηνών τον Ερρίκο Α΄ της Κύπρου. Η αντιβασιλεία της Κύπρου ανατέθηκε στον Οίκο του Ιμπελέν, η βασιλομήτωρ Αλίκη της Καμπανίας ανέθεσε την κηδεμονία στον Φίλιππο του Ιμπελέν τον οποίον διαδέχτηκε μετά τον θάνατο του (1227) ο Ιωάννης Α΄ της Βηρυτού. Ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν έδιωξε τους Ιμπελέν και ανέλαβε ο ίδιος την αντιβασιλεία του μικρού Ερρίκου (1229) μεταφέροντας στην Κύπρο την σύγκρουση ανάμεσα στους Γουέλφους και τους Γιβελλίνους. Οι οπαδοί του αυτοκράτορα ηττήθηκαν και ο Ερρίκος Α΄ ανέλαβε προσωπικά την εξουσία στην Κύπρο (1233), ο Φρειδερίκος Β΄ διατήρησε την εξουσία στο βασίλειο της Ιερουσαλήμ και στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία για τον εαυτό του και τους απογόνους του μέχρι το 1268 που ο εγγονός του Κορραδίνος αποκεφαλίστηκε με εντολή του Καρόλου του Ανδεγαυού σε ηλικία 16 ετών (1268). Ο Ούγος Γ΄ της Κύπρου γιος της αδελφής του Ερρίκου Α΄ Ισαβέλλας της Κύπρου και ιδρυτής του κλάδου των Πουατιέ - Λουζινιάν έγινε βασιλιάς της Κύπρου και της Ιερουσαλήμ ενώνοντας ξανά τα δυο στέμματα.

Η βασιλεία των Πουατιέ - ΛουζινιάνΕπεξεργασία

Τον Ούγο Γ΄ διαδέχθηκαν οι γιοι του : Ιωάννης Α΄ της Κύπρου και Ερρίκος Β΄ της Κύπρου. Την εποχή του Ερρίκου Β΄ χάθηκε η Άκρα και οι υπόλοιπες πόλεις του βασιλείου της Ιερουσαλήμ από τους Μαμελούκους (1291), οι απόγονοι του συνέχισαν να είναι βασιλείς αλλά μόνο σαν τιτλούχοι. Η Κύπρος είχε Υψηλή Βασιλική Αυλή όπως το βασίλειο της Ιερουσαλήμ αν και ήταν ήταν λιγότερο ισχυρή, ο τεράστιος πλούτος που είχε το νησί επέτρεψε στους βασιλείς να αγνοήσουν την Ιερουσαλήμ. Οι Κύπριοι βασιλείς όμως είχαν προβλήματα με την σύγκρουση τους με τους Ιταλούς εμπόρους αφού μετά την πτώση της Άκρας το νησί έγινε το μεγαλύτερο Ευρωπαϊκό εμπορικό κέντρο με την Αφρική και την Ασία. Τον 14ο αιώνα οι βασιλείς έχασαν την εξουσία τους από τους Γενουάτες εμπόρους, την εποχή του Μεγάλου Σχίσματος της Καθολικής Εκκλησίας οι βασιλείς υποστήριξαν τους Πάπες στην Αβινιόν με την ελπίδα να διώξουν τους Ιταλούς. Οι Μαμελούκοι έκαναν το βασίλειο της Κύπρου υποτελές και οι βασιλείς έχασαν την ανεξαρτησία τους (1426), η τελευταία βασίλισσα Αικατερίνη Κορνάρο πούλησε το νησί στην Βενετική Δημοκρατία.[4]

Η πτώση του βασιλείουΕπεξεργασία

Στην διάρκεια της Φράγκικης και της Βενετικής κατοχής ο τοπικός Ελληνορθόδοξος πληθυσμός υποβαθμίστηκε στο καθεστώς της σκλαβιάς και επαναστάτησε ανεπιτυχώς πολλές φορές σε τέτοιο βαθμό που κατέληξε να υποδεχτεί ως ελευθερωτές τις δυνάμεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1571). Ωστόσο η μεταχείρισή τους από τους Τούρκους δεν ήταν καλύτερη αυτής των Λατίνων με τους Τούρκους να εγκαθιδρύουν ένα νέο σύστημα εκμετάλλευσης : των Τιμαρίων. Η Κύπρος παρέμεινε στα χέρια των Τούρκων περίπου τρεις αιώνες, κατόπιν κατακτήθηκε από την Βρετανική Αποικιακή Αυτοκρατορία (1878). Το 1960 η μεγαλόνησος έγινε για δεύτερη φορά στην ιστορία της ανεξάρτητο κράτος.

Βασιλείς της ΚύπρουΕπεξεργασία

Οίκος των ΛουζινιάνΕπεξεργασία

Όνομα Εικόνα Γέννηση Γάμοι Θάνατος
Γκυ των Λουζινιάν
(Guy of Lusignan)
1192 - 1194
Ως Κύριος της Κύπρου
  1150
γιος του Ούγου Η΄ του Λουζινιάν και της Βουργουνδίας του Ράνσον
Σιβύλλα της Ιερουσαλήμ
δύο κόρες
1194
44 ετών
Αμωρί Β΄ της Ιερουσαλήμ
(Aimericu de Cypre)
1194 - 1205
Ως Κύριος της Κύπρου (1194 - 1196)
  1145
πέμπτος γιος του Ούγου Η΄ του Λουζινιάν και της Βουργουνδίας του Ρανκόν
(1) Εσίβα του Εβελίν
δύο κόρες και τρεις γιοι
Ισαβέλλα Α΄ της Ιερουσαλήμ
δύο κόρες
1 Απριλίου 1205
60 ετών
Ούγος Α΄ της Κύπρου
(Hugues Ier de Lusignan)
1205 - 1218
  1193
τρίτος γιος του Αμωρί Β΄ της Ιερουσαλήμ και της Εσίβας του Ιμπελέν
Αλίκη της Καμπανίας
δύο κόρες και ένας γιος
10 Ιανουαρίου 1218
24 ετών
Ερρίκος Α΄ της Κύπρου
(Henri Ier de Chypre)
1218 - 1254
  3 Μαρτίου 1217
γιος του Ούγου Α΄ της Κύπρου και της Αλίκη της Καμπανίας
(1) Αλίκη του Μομφερράτου
(2) Στεφανία του Λαμπρόν
(3)Πλακεντία της Αντιόχειας
ένας γιος
18 Ιανουαρίου 1254
37 ετών
Ούγος Β΄ της Κύπρου
(Hugues II de Chypre)
1254 - 1267
1252
γιος του Ερρίκου του Παχύ και της Πλακεντίας της Αντιόχειας
1267
15 ετών

Οίκος των Πουατιέ - ΛουζινιάνΕπεξεργασία

Όνομα Εικόνα Γέννηση Γάμοι Θάνατος
Ούγος Γ΄ της Κύπρου
(Hugues de Lusignan)
1267 - 1284
  1235
γιος του Ερρίκου της Αντιόχειας και της Ισαβέλλας της Κύπρου
Ισαβέλλα του Ιμπελέν, βασίλισσα της Κύπρου και της Ιερουσαλήμ
Τέσσερις γιοι και επτά κόρες
24 Μαρτίου 1284
49 ετών
Ιωάννης Α΄ της Κύπρου
(John II of Jerusalem)
1284 - 1285
1259/1267
πρώτος γιος του Ούγου Γ΄ της Κύπρου και της Ισαβέλλας του Ιμπελέν
20 Μαΐου 1285
18/26 ετών
δηλητηριάστηκε
Ερρίκος Β΄ της Κύπρου
(Henry II of Jerusalem)
1285 - 1324
  1270
δεύτερος γιος του Ούγου Γ΄ της Κύπρου και της Ισαβέλλας του Ιμπελέν
Κωνσταντία της Σικελίας, βασίλισσα της Κύπρου 31 Μαρτίου 1324
54 ετών
Ούγος Δ΄ της Κύπρου
(Hugues IV de Chypre)
1324 - 1359
1295
γιος του Γκυ της Κύπρου και της Εσίβας του Ιμπελέν
(1) Μαρία του Ιμπελέν
ένας γιος
(2) Αλίκη του Ιμπελέν
μία κόρη και τρεις γιοι
10 Οκτωβρίου 1359
64 ετών
Πέτρος Α΄ της Κύπρου
(Pierre Ier de Chypre)
1359 - 1369
  9 Οκτωβρίου 1328
πρώτος γιος του Ούγου Δ΄ της Κύπρου και της Αλίκης του Ιμπελέν
(1) Εσίβη ντε Μοντφόρτ
(2) Ελεονώρα της Αραγωνίας, βασίλισσα της Κύπρου
μία κόρη και ένας γιος
17 Ιανουαρίου 1369
40 ετών
δολοφονήθηκε
Πέτρος Β΄ της Κύπρου
(Pierre II de Chypre)
1369 - 1382
1354
γιος του Πέτρου Α΄ της Κύπρου και της Ελεονόρας της Αραγωνίας
Βαλεντίνα Βισκόντι της Κύπρου 13 Οκτωβρίου 1382
28 ετών
Ιάκωβος Α΄ της Κύπρου
(Jacques Ier de Chypre)
1382 - 1398
1334
τρίτος γιος του Ούγου Δ΄ της Κύπρου και της Αλίκης του Ιμπελέν
Ελβίς των Γουέλφων
έξι γιοι και πέντε κόρες
9 Σεπτεμβρίου 1398
64 ετών
Ιανός της Κύπρου
(Giano di Lusignano)
1398 - 1432
  1375
πρώτος γιος του Ιακώβου Α΄ της Κύπρου και της Ελβίς των Γουέλφων
(1) Ανγκλέζια Βισκόντι
Καρλόττα των Βουρβόνων
δύο γιοι και δύο κόρες
10 Ιουνίου 1432
57 ετών
Ιωάννης Β΄ της Κύπρου
(Jean II de Chypre)
1432 - 1458
  16 Μαΐου 1418
πρώτος γιος του Ιανού της Κύπρου και της Καρλόττας των Βουρβόνων
(1) Αμαδέα Παλαιολογίνα
(2) Ελένη Παλαιολογίνα
δύο κόρες
ένας νόθος γιος
28 Ιουλίου 1458
40 ετών
Καρλόττα της Κύπρου
(Charlotte de Lusignan)
1458 - 1464
  28 Ιουνίου 1444
πρώτη κόρη του Ιωάννη Β΄ της Κύπρου και της Ελένης Παλαιολογίνας
(1) Ιωάννης της Κοΐμπρα
(2) Λουδοβίκος της Γενεύης
16 Ιουλίου 1487
43 ετών
Ιάκωβος Β΄ της Κύπρου
(Jacques II de Chypre)
1464 - 1473
  1438
νόθος γιος του Ιωάννου Β' της Κύπρου και της Μαριέττας των Πατρών
Αικατερίνη Κορνάρο
ένας γιος
ένας νόθος γιος και τρεις νόθες κόρες
1473
35 ετών
Ιάκωβος Γ΄ της Κύπρου
(Jacques III de Chypre)
1473 - 1474
  1473
γιος του Ιακώβου Β΄ της Κύπρου και της Αικατερίνης Κορνάρο
1474
ενός έτους
Αικατερίνη Κορνάρο
(Caterina Cornaro)
1474 - 1489
  25 Νοεμβρίου 1454
κόρη του Mάρκου Κορνάρο και της Φλορέντσα Κρίσπο
Ιάκωβος Β΄ της Κύπρου
ένας γιος
10 Ιουλίου 1510
56 ετών

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 «Cyprus History: Cyprus under Richard I - cypnet.co.uk». North Cyprus - cypnet.co.uk. 
  2. Snell, Melissa. «A Biography of Richard the Lionheart». ThoughtCo (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2019. 
  3. «A brief history of Cyprus- Byzantine period». Whatson-Northcyprus. Ανακτήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2019. 
  4. 4,0 4,1 «Cyprus | History, Flag, Map, & Facts». Encyclopedia Britannica (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2019. 

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • René Grousset, L'Empire du Levant : Histoire de la Question d'Orient, Paris, Payot, coll. « Bibliothèque historique », 1949 (réimpr. 1979), 648 p. (ISBN 2-228-12530-X)
Ιστορία της Κύπρου
Προϊστορική περίοδος
Νεολιθική Εποχή (7000 - 3900 π.Χ.)
Χαλκολιθική Εποχή (3900 - 2500 π.Χ.)
Πρώιμη εποχή του χαλκού (2500 - 1900 π.Χ.)
Μέση εποχή του χαλκού (1900 - 1650 π.Χ.)
Ύστερη εποχή του χαλκού (1650 - 1050 π.Χ.)
Αρχαία ιστορία της Κύπρου
Ασσυριακή Περίοδος (709 π.Χ. - 669 π.Χ.)
Περσική Περίοδος (525 π.Χ. - 333 π.Χ.)
Ελληνιστική Περίοδος (333 π.Χ. - 58 π.Χ.)
Ρωμαϊκή Περίοδος (58 π.Χ. - 330)
Η Κύπρος τον Μεσαίωνα
Βυζαντινή Κύπρος (330 - 1191)
Βασίλειο της Κύπρου (1192 - 1489)
Βενετική Περίοδος (1489 - 1571)
Οθωμανική Κύπρος (1571 - 1878)
Αγγλική Περίοδος (1878 - 1960)
Ανεξάρτητη Κύπρος
Νεότερη ιστορία της Κύπρου (1960 - Σήμερα)