O Κάρολος Μαρτέλος (γερμ. Karl Martell, γαλλ. Charles Martel, 68622 Οκτωβρίου 741) ήταν Φράγκος πολιτικός και στρατιωτικός ηγέτης, ο οποίος ως δούκας των Φράγκων και μαγιορδόμος ήταν ο de facto ηγεμόνας της Φραγκίας από το 718 μέχρι τον θάνατό του[1][2][3].

Κάρολος Μαρτέλος
Charles Martel 01.jpg
Δούκας των Φράγκων
Περίοδος718 - 22 Οκτωβρίου 741
Στέψη718
ΠροκάτοχοςΠεπίνος του Χέρσταλ
ΔιάδοχοςΠιπίνος ο Βραχύς
Περίοδος717 - 22 Οκτωβρίου 741
ΠροκάτοχοςΘευδοάλδος
ΔιάδοχοςΚαρλομάν
Μαγιορδόρμος της Νευστρίας
Περίοδος717 - 22 Οκτωβρίου 741
ΠροκάτοχοςΡαγεφρείδος
ΔιάδοχοςΠιπίνος ο Βραχύς
Γέννηση686
Χέρσταλ, Βέλγιο
Θάνατος22 Οκτωβρίου 741 (55 ετών)
Κιερζί, Γαλλία
Τόπος ταφήςΒασιλική Σαιν-Ντενί
ΣύζυγοςΡοτρούδη
Σβάνχιλντ
ΕπίγονοιΚαρλομάν ο μαγιορδόμος
Βερνάρδος
Γκρίφο
Ιερώνυμος
Πιπίνος ο Βραχύς
και άλλοι
ΟίκοςΔυναστεία των Καρολιδών
ΠατέραςΠεπίνος του Χέρσταλ
ΜητέραΑλπαΐδα
ΜάχεςΜάχη του Βινσί
Μάχη του Πουατιέ (732)
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π  σ  ε )

Ο Κάρολος Μαρτέλος ήταν γιος του Φράγκου πολιτικού Πεπίνου του Χέρσταλ και μιας ευγενούς ονόματι Αλπαΐδας, διεκδίκησε επιτυχώς τις αξιώσεις του στην εξουσία ως διάδοχος του πατέρα του που ήταν η δύναμη πίσω από το θρόνο στην πολιτική των Φράγκων. Είναι πασίγνωστος από τη μάχη του Πουατιέ (732), όπου νίκησε τους επιτιθέμενους μουσουλμάνους εξουδετερώνοντας τον ισλαμικό κίνδυνο από την Ευρώπη. Πέρα από τις στρατιωτικές του επιτυχίες ο Κάρολος Μαρτέλος έμεινε πασίγνωστος για την ανάπτυξη του φεουδαρχικού συστήματος στους Φράγκους.[4] Στο τέλος της ζωής του μοίρασε το Φραγκικό βασίλειο στους γιους του Καρλομάν και Πεπίνο, ο τελευταίος έγινε ο πρώτος Βασιλεύς των Φράγκων από την Δυναστεία των Καρολιδών. Ο εγγονός του Καρλομάγνος έγινε ο πρώτος Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από την εποχή που έπεσε η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.[5]

Πρώτα χρόνιαΕπεξεργασία

 
Το Φραγκικό βασίλειο την εποχή που πέθανε ο Πεπίνος του Χέρσταλ (714)

Ο "Κάρολος Μαρτέλος" ή "Κάρολος ο Σφυροκόπος" γεννήθηκε στο Χέρσταλ (σήμερα στο Βέλγιο), γιος του δούκα Πεπίνου του Χέρσταλ και της παλλακίδας του Αλπαΐδας, είχε έναν αδελφό τον Χίλντεμπραντ Α΄ που έγινε αργότερα Δούκας της Βουργουνδίας. Ενώ ο πατέρας του ήταν παντρεμένος με την Πλεκτρούδη ένας αγγελιαφόρος έφερνε νέα στον Πεπίνο της γέννησης γιου με την υπηρέτρια του Αλπαΐδα. Για να γλυτώσει την οργή της Πλεκτρούδης, προσπάθησε με τρόπο να πει στον Πεπίνο για την γέννηση του παιδιού αποκαλώντας το "Καρλ", που σήμαινε στα Γερμανικά "αγόρι", έτσι το νεογέννητο πήρε το όνομα Κάρολος. Στην παλαιότερη ιστοριογραφία καταγράφεται σαν "Νόθος" αλλά η διαίρεση του βασιλείου σε γιους από συζύγους και ερωμένες είναι ασαφής στην Φραγκία τον 8ο αιώνα. Η κατηγορία αυτή οφείλεται πιθανότατα στην μεγάλη επιθυμία της Πλεκτρούδης να διαδεχτούν τον Πεπίνο οι δικοί της γιοι στην εξουσία, είχαν γεννηθεί πριν από τον Κάρολο Μαρτέλο.[6][7] Την εποχή που ήταν βασιλιάς στην Αυστρασία ο Δαγοβέρτος Α΄ (629–639) ολόκληρη η βασιλική εξουσία ανέλαβε ο Μαγιορδόμος των Ανακτόρων Πεπίνος του Χέρσταλ, μπορούσε να ελέγξει το βασιλικό θησαυροφυλάκιο, να παραχωρεί δώρα και τίτλους στο όνομα του διακοσμητικού βασιλιά. Ο Πεπίνος του Χέρσταλ κατέκτησε την Νευστρία και την Βουργουνδία ενώνοντας ολόκληρο το Φραγκικό βασίλειο για πρώτη φορά, πήρε τον τίτλο του "Δούκα των Φράγκων" που κληρονόμησε ο Κάρολος. Τον Δεκέμβριο του 714 πεθαίνοντας ο Πιπίνος, αφήνει διάδοχο του τον εγγονό του Θευδοάλδο, τον γιο του γιου του Γκρίμοαλντ για να κατευνάσει την οργή της Πλεκτρούδης.[8]

Οι ευγενείς αντιστάθηκαν, γιατί ο Θευδοάλδος ήταν ένα παιδί μόλις 8 ετών και δεν μπορούσε να κυβερνήσει. Η Πλεκτρούδη φοβήθηκε τον Κάρολο Μαρτέλο και τον φυλάκισε στην Κολωνία που ήθελε να την κάνει πρωτεύουσα, η φυλάκιση μπόρεσε να αποτρέψει την εξέγερση στην Αυστρασία αλλά όχι στην Νευστρία. Ο θάνατος του Πεπίνου άφησε μια κατάσταση ανοιχτών συγκρούσεων ανάμεσα στους διαδόχους, ο Δαγοβέρτος Γ΄ επέλεξε νέο Μαγιορδόμο των ανακτόρων της Νευστρίας τον Ραγεφρείδο (715) με σημαντική πολιτική ανεξαρτησία. Οι δυνάμεις του νεαρού Θευδοάλδου συνάντησαν τις δυνάμεις του Ραγεφρείδου στην Κομπιένη (26 Σεπτεμβρίου 715), ο Θευδοάλδος ηττήθηκε και δραπέτευσε στην Κολωνία. Οι ευγενείς της Αυστρασίας αναζητώντας έναν ισχυρό άντρα κάλεσαν τον Κάρολο Μαρτέλο που είχε δραπετεύσει από την φυλακή να την αντικαταστήσει.[9] Την ίδια χρονιά ο νεός βασιλιάς Δαγοβέρτος Γ΄ πέθανε και οι Νευστριανοί κήρυξαν βασιλιά τον Χιλπέριχο Β΄ γιο του Χιλδέριχου Β΄ χωρίς την υποστήριξη του λαού των Φράγκων. Ο Χιλπέριχος Β΄ και ο Ραγεφρείδος συγκέντρωσαν στρατό για εκστρατεία στην Αυστρασία με στόχο να την καταλάβουν από τους Πεππινίδες (716). Οι Νευστρασιανοί συμμάχησαν με τον Ρέντμπαντ ηγεμόνα των Φρισίων και έδωσε μάχη με τον Κάρολο πλησίον της Κολωνίας που διατηρούσε ακόμα η Πλεκτρούδη. Ο Κάρολος Μαρτέλος δεν πρόλαβε να συγκεντρώσει στρατό με αποτέλεσμα να γνωρίσει την πρώτη του ήττα. Οι Φρίσιοι κράτησαν τον Κάρολο, ο Χιλπέριχος Β΄ και ο Μαγιορδόμος του πολιόρκησαν την Πλεκτρούδη στην Κολωνία, την ανάγκασαν να παραδοθεί και να τους δώσει ένα μεγάλο μέρος του θησαυρού του Πεπίνου, μετά αποχώρησαν.[10]

Μαγιορδόμος στα ανάκτορα των Μεροβίγγειων βασιλέωνΕπεξεργασία

 
Ο Κάρολος Μαρτέλος σε παράσταση του 16ου αιώνα

Ο Κάρολος Μαρτέλος οπισθοχώρησε τον Απρίλιο του 716 στους λόφους του Άιφελ για να συγκεντρώσει άντρες, συνάντησε τον στρατό των νικητών και τους αιφνιδίασε μέσα στο μεσημέρι. Ακολούθησε η "μάχη του Αμπλέβ" στην οποία ο στρατός της Αυστρασίας χωρίστηκε και επιτέθηκε στον εχθρό σε πολλά διαφορετικά μέτωπα, εκείνοι τρομοκρατήθηκαν επειδή πίστευαν ότι βρήκαν τεράστιο στρατό και διασκορπίστηκαν. Οι περισσότεροι από τον στρατό της Νευστρίας υποχώρησαν πανικόβλητοι, ο Κάρολος Μαρτέλος συγκέντρωσε όλα τα λάφυρα που άφησαν στο πεδίο της μάχης. Η μεγάλη νίκη ήταν καθοριστικής σημασίας για την ανάκαμψη του Καρόλου Μαρτέλου μετά την προσωρινή του ήττα, ήταν το καθοριστικότερο σημείο της σταδιοδρομίας του.[11] Ο Ρίτσαρντ Γκέρμπερντίνγκ σημειώνει ότι κέρδισε στο σημείο εκείνο σημαντική υποστήριξη από τα εδάφη της μητέρας του γύρω από την Λιέγη, κέρδισε επίσης την στήριξη του Γουίλμπροντ, ιδρυτή του "Αβαείου του Έτστερνατ". Το Αβαείο κτίστηκε σε εδάφη που είχε κάνει δωρεά η μητέρα της Πλεκτρούδης αλλά ο Γουίλμπροντ είχε μεταφέρει τα περισσότερα έργα του από την Φρισία. Ο Χιλπέριχος Β΄ και ο Ραγεφρείδος ενώθηκαν ξανά με τον Ρέντμπαντ της Φριζίας, λεηλάτησαν την Ουτρέχτη, έκαψαν εκκλησίες και θανάτωσαν πολλούς μοναχούς, ο Γουίλμπροντ και οι μοναχοί του δραπέτευσαν στο Έτστερνατ. Ο Γουίλμπροντ αποφάσισε σύμφωνα με τον Γκέρμπερντίνγκ ότι μόνο ένας πετυχημένος στρατηγός σαν τον Κάρολο Μαρτέλο ήταν ικανός να τον βοηθήσει να σώσει το έργο του, το Πάσχα του 716 βάπτισε τον γιο του Πεπίνο.[12]

Ο Κάρολος Μαρτέλος κέρδισε χρόνο για να συγκεντρώσει τον στρατό του μέχρι την επόμενη άνοιξη, στην συνέχεια επιτέθηκε στην Νευστρία. Ο Κάρολος έστειλε απεσταλμένο και πρότεινε να σταματήσει τις εχθροπραξίες σε περίπτωση που τον αναγνώριζαν Μαγιορδόμο της Αυστρασίας, η άρνηση του έδωσε την ευκαιρία να πείσει τους άντρες του για τον παραλογισμό της ηγεσίας των Νευστριανών. Ακολούθησε η "μάχη του Βινσί" κοντά στο Καμπραί (21 Μαρτίου 717), ο Κάρολος Μαρτέλος καταδίωξε τον Χιλπέριχο Β΄ και τον Μαγιορδόμο του αλλά δεν ήταν έτοιμος να κρατήσει την πόλη και επέστρεψε για διαπραγματεύσεις με την Πλεκτρούδη. Ο Κάρολος κατέλαβε την Κολωνία, διέλυσε τους οπαδούς της Πλεκτρούδης αλλά επέτρεψε στην ίδια να αποσυρθεί σε μοναστήρι. Ο Θευδοάλδος έζησε μετά το 741 στην αυλή του θείου του υπό την προστασία του, το φαινόμενο αυτό ήταν σπάνιο στην εποχή του για τους πρώην αντιπάλους. Μετά την μεγάλη νίκη του Βινσί ο Χλωτάριος Δ΄ ανακηρύχτηκε από τον Κάρολο βασιλιάς της Αυστρασίας σαν αντίπαλος του Χιλπέριχου Β΄ και αντικαταστάθηκε ο αρχιεπίσκοπος της Ρενς. Ο Χιλπέριχος Β΄ συμμάχησε με τον Δούκα της Ακουιτανίας Εύδη τον Μέγα (718) που είχε γίνει ανεξάρτητος (715) αλλά ο Κάρολος Μαρτέλος τους νίκησε ξανά στην "μάχη του Σουασόν".[13] Ο Χιλπέριχος Β΄ δραπέτευσε νότια από τον Λίγηρα και ο Ραγεφρείδος στην Ανζέ, ο Χλωτάριος Δ΄ πέθανε πολύ γρήγορα και ο Εύδης παρέδωσε τον Χιλπέριχο στον Κάρολο για να τον αναγνωρίσει σε αντάλλαγμα σαν δούκα. Ο Κάρολος Μαρτέλος δέχτηκε να αναγνωρίσει τον Χιλπέριχο Β΄ σαν βασιλιά, θα έπρεπε σε αντάλλαγμα να αναγνωριστεί ο ίδιος σαν Μαγιορδόμος σε ολόκληρο το βασίλειο των Φράγκων.

Υποταγή όλων των Γερμανικών φυλώνΕπεξεργασία

 
Θάνατος του Καρόλου Μαρτέλου - μικρογραφία του 14ου αιώνα

Όταν υπέταξε την Αυστρασία ο Κάρολος βάδισε εναντίον του Ράντμποντ, πιέζοντας τον να του παραδώσει την Δυτική Φρισία (σημερινή Ολλανδία). Έδιωξε και τους Σάξονες, σταθεροποιώντας τα σύνορα στο όνομα του νέου βασιλιά Χλωτάριου. Ο Χιλπέριχος συμμάχησε το 718 με τον Εύδη Α΄ της Ακουιτανίας για να αντιμετωπίσει τον Κάρολο, είχε ανεξαρτητοποιηθεί την εποχή του εμφυλίου (715), αλλά ηττήθηκε ξανά στην "μάχη του Σουασόν". Μεταξύ 718 και 723 ο Κάρολος με μια σειρά από νίκες επέκτεινε τα σύνορα του βασιλείου του κατακτώντας Βαυαρία, Αλαμανία και νίκησε τους παγανιστές Σάξονες. Αποφάσισε να τιμωρήσει τους Σάξονες που επιτέθηκαν στην Αυστρασία, τους νίκησε ξανά στον Τευτοβούργιο Δρυμό, άλωσε ολόκληρη την δυτική Φρισία χωρίς καμιά σοβαρή αντίσταση, ο βασιλιάς τους ασπάστηκε τον Χριστιανισμό.[14] Ο Κάρολος Μαρτέλος έστειλε τον Βίλιμπρορντ, επίσκοπο της Ουτρέχτης, τον επιλεγόμενο απόστολο των Φριζιανών να τους προσηλυτίσει στον χριστιανισμό, υποστήριξε έντονα και τον Βίνφριντ τον αργότερα απόστολο των Γερμανών Άγιο Βονιφάτιο. Όταν το 720 πέθανε ο Χιλπέριχος Β΄, ο Κάρολος διόρισε βασιλιά τον Θευδέριχο Δ΄, γιο του Δαγοβέρτου Γ΄. Αυτή ήταν η τακτική του Καρόλου Μαρτέλου σε όλη την διάρκεια της ζωής του: να διορίζει βασιλείς, ενώ στην πραγματικότητα ασκούσε ο ίδιος την εξουσία. Τα επόμενα χρόνια (720–723) ασχολήθηκε με τους πολέμους με Γερμανικές φυλές που ενοχλούσαν το βασίλειο του όπως οι Βαυαροί και οι Αλαμαννοί, σύμμαχος του ήταν ο βασιλιάς των Λομβαρδών Λιουτπράνδος, κατάφερε τελικά να τους υποτάξει. Ο δούκας των Αλαμμανών δήλωσε την υποταγή του στους Φράγκους, ο ίδιος ο Κάρολος Μαρτέλος παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την κόρη του δούκα των Βαυαρών Σβάνχιλντ. Την περίοδο 725-728 βρέθηκε ξανά σε πόλεμο με τους Βαυαρούς, βάδισε εναντίον του δούκα των Αλαμαννών Λάντφριντ που ανεξαρτητοποιήθηκε και τον σκότωσε σε μάχη (730), ανάγκασε τους Αλαμαννούς να συνθηκολογήσουν χωρίς να ορίσει τον διάδοχο του Λάντφριντ. Με την νίκη αυτή ο Κάρολος Μαρτέλος μπόρεσε να υποτάξει την νότια Γερμανία με τον ίδιο τρόπο που υπέταξε την βόρεια το πρώτο έτος της βασιλείας του.

Η μάχη της ΤουλούζηςΕπεξεργασία

O Εμίρης της Κόρδοβα συγκεντρώνοντας στρατό από το Μαρόκο, την Υεμένη και την Συρία επιτέθηκε στην Ακουιτανία που ανήκε στο Φραγκικό βασίλειο, αλλά διοικείτο σαν ανεξάρτητο δουκάτο από την εποχή που εξασθένησε η εξουσία των Μεροβίγγειων βασιλέων (721). Οι επιτιθέμενοι μουσουλμάνοι κατέλαβαν την Τουλούζη, σημαντικότερη πόλη της Ακουιτανίας εκείνη την εποχή. Ο δούκας Εύδης ο Μέγας τρομοκρατημένος έφυγε να συγκεντρώσει στρατό. Επέστρεψε σε 3 μήνες και συνέτριψε τους μουσουλμάνους στην "μάχη της Τουλούζης" (9 Ιουνίου 721), τα "Χρονικά του Φρεντεγκάρ" (754) καταγράφουν 375.000 Σαρακηνούς νεκρούς.[15] Δεν είχε καταφέρει να απαλλαγεί ωστόσο από αυτούς, γι΄ αυτό πήγε να ζητήσει την βοήθεια του Καρόλου. Ο Κάρολος ήθελε να βοηθήσει με κάθε μέσο συγκεντρώνοντας στρατό, αλλά επειδή δεν είχε χρήματα αναγκάστηκε να λεηλατήσει τα εκκλησιαστικά οικόπεδα, με την υπόσχεση να ανταποδώσει αργότερα και με τα χρήματα συγκέντρωνε συνέχεια στρατιώτες. Οι επίσκοποι που κατάλαβαν την ανάγκη λόγω του πολέμου με τους μουσουλμάνους δεν τον αφόρισαν ποτέ για τις ενέργειες του.

Μετά την ήττα των μουσουλμάνων στην Τουλούζη, ο νέος ισχυρός Άραβας διοικητής Αμπντούλ Ραχμάν αλ Γκράφικι, δεν είχε την παραμικρή βλέψη για άλλες αποτυχίες. Συγκέντρωσε ισχυρότατο στρατό συμπεριλαμβάνοντας και Βέρβερους ιππείς. Έκανε σκληρή εισβολή στην Ακουιτανία, όπου συνέτριψε τις δυνάμεις του δούκα Εύδη στη μάχη του ποταμού Γαρούνα (732), κατέλαβε την πόλη του Μπορντώ και την λεηλάτησε. Ο δούκας Εύδης σε τραγική κατάσταση έτρεξε να ζητήσει βοήθεια από τον Κάρολο Μαρτέλο, αν και γνώριζε ότι ο μεγάλος στρατιωτικός άντρας ήταν ρεαλιστής, δεν θα πήγαινε σε μάχη με σημαντικά μικρότερο αριθμό στρατιωτικών δυνάμεων. Ο Βρετανός μεσαιωνολόγος ιστορικός Πολ Φουράκρε γράφει "φαίνεται ότι ήταν περισσότερο μια επιδρομή που κράτησε πολύ χρόνο παρά αρχή του πολέμου".[16]

Ο θρίαμβος του κατά των Αράβων στο ΠουατιέΕπεξεργασία

 
Ο Κάρολος Μαρτέλος στη μάχη του Πουατιέ

Ο Κάρολος έτοιμος μετά από δεκάχρονη προετοιμασία έσπευσε να τους αντιμετωπίσει στην μάχη του Πουατιέμάχη της Τουρ, όπως είναι επίσης γνωστή) στην περιοχή μεταξύ Πουατιέ και Τουρ που ακολούθησε (10 Οκτωβρίου 732). Η συντριβή των Αράβων ήταν τόσο μεγάλη που οριστικά διαλύθηκαν. Στην Mάχη του Πουατιέ ο Κάρολος πήρε το παρατσούκλι "Μαρτέλος", δηλαδή "Σφυροκόπος", από το ανελέητο σφυροκόπημα των εχθρών του. Όλοι οι μεγάλοι ιστορικοί όπως ο Έντουαρντ Γκίμπον, υμνούν τον Κάρολο Μαρτέλο λόγω της μάχης του Πουατιέ σαν μια από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές προσωπικότητες που πέρασαν. Ήταν η αιτία να κοπεί οριστικά το κύμα του Αραβικού Ισλαμισμού που εκείνη την εποχή ήταν έτοιμο να κατακτήσει ολόκληρη την Ευρώπη. Η μάχη του Πουατιέ σταμάτησε οριστικά την πορεία τους, την καταγράφει ο Βέδας στο έργο του "Εκκλησιαστικές ιστορίες" αλλά την αγνοούν οι Αραβικές πηγές.[17] Ο Κάρολος Μαρτέλος παρά τον θρίαμβο δεν μπόρεσε να αποκτήσει εξ΄ολοκλήρου τον έλεγχο στην Ακουιτανία, ο Εύδης παρέμεινε δούκας μέχρι τον θάνατο του (735).

Νέος θρίαμβος κατά των Αράβων στην ΝαρμπόνΕπεξεργασία

Την περίοδο 732-735 ο Κάρολος Μαρτέλος αναδιοργάνωσε το Βασίλειο της Βουργουνδίας, άλλαξε τους δούκες και τους κόμητες με δικούς του οπαδούς, με τον τρόπο αυτό απέκτησε τον πλήρη έλεγχο. Μετά από επανάσταση του δούκα Μπούμπο της Φρισίας εισέβαλε στην μέση Φρισία (734) και σκότωσε τον δούκα στην "μάχη του Μπόαρν". Ο Κάρολος Μαρτέλος κατέστρεψε όλα τα παγανιστικά είδωλα των Φρισίων, η ειρήνη επέστρεψε στην περιοχή και διατηρήθηκε είκοσι χρόνια. Ο Εύδης της Ακουιτανίας πέθανε (735), ο Κάρολος προσπάθησε να ενσωματώσει την Ακουιτανία στο βασίλειο των Φράγκων αλλά οι ευγενείς της περιοχής επαναστάτησαν και ανακήρυξαν νέο δούκα τον γιο του Εύδη Χούναλντ Α΄, ο Κάρολος αναγκάστηκε να τον αναγνωρίσει. Την ίδια χρονιά με τον θάνατο του Εύδη της Ακουιτανίας προσπάθησε να ενσωματώσει οριστικά την Ακουιτανία στο βασίλειο του, αλλά τότε δέχθηκε νέα απειλή από τους Άραβες. Η νέα αραβική επίθεση έγινε αυτή την φορά με επικεφαλής τον γιο του Αβδούλ, Ραχμάν, που στρατοπέδευσε στην Ναρμπόν (736), ενώ είχε αφήσει δυνάμεις εσωτερικά στην Αρλ. Ο Κάρολος Μαρτέλος επιστρέφοντας στην "μάχη της Ναρμπόν" είχε νέα μεγάλη συντριπτική νίκη κατά των Αράβων παρόμοια κατά πολλούς ιστορικούς με αυτή του Πουατιέ. Ο γιος του Αμπντούλ Ραχμάν γνώριζε τις παγίδες που είχε στήσει στον πατέρα του ο Κάρολος Μαρτέλος και προσπάθησε να μην τις επαναλάβει, αντίθετα με τον αιφνιδιασμό να αφήσει τον ίδιο τον Κάρολο να πέσει σε αυτές. Δεν κατάφερε να το κάνει, γιατί ήρθε ο Κάρολος Μαρτέλος με έναν ακόμα πιο ενισχυμένο στρατό με τα πιο σύγχρονα όπλα της εποχής, όπως σιδηρόφρακτο ιππικό και φάλαγγα.

Τελευταία χρόνια αναδιοργάνωσης του κράτους των ΦράγκωνΕπεξεργασία

 
Λεπτομέρεια από τον τάφο του Καρόλου Μαρτέλου

Την εποχή που βρισκόταν σε εκστρατεία στην Προβηγκία και την Σεπτιμανία (737) πέθανε ο Θευδέριχος Δ΄, ο Κάρολος Μαρτέλος που ήταν Μαγιορδόμος όλων των Φράγκων δεν διόρισε νέο βασιλιά ως διάδοχο, ο θρόνος παρέμεινε κενός μέχρι τον θάνατο του Καρόλου. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του Καρόλου Μαρτέλου ήταν ειρηνικά, συγκάλεσε Σύνοδο (738) και ζήτησε από τους Σάξονες της Βεστφαλίας να υποταχθούν και να πληρώσουν φόρο, την επόμενη χρονιά (739) υπέταξε μια εξέγερση στην Προβηγκία. Την ειρηνική περίοδο ο Κάρολος προσπάθησε να επιβάλλει την Φραγκική εκκλησία, δημιούργησε τέσσερις επισκοπές σε Σάλτσμπουργκ, Ρέγκενσμπουργκ, Φράιζινγκ και Πάσσαου, έδωσε στον Βονιφάτιο όλη την Μητροπολιτική περιοχή ανατολικά του Ρήνου με έδρα το Μάιντς. Ο Βονιφάτιος βρισκόταν από το 723 υπό την προστασία του Καρόλου Μαρτέλου, όπως εξήγησε στον φίλο του Ντάνιελ του Γουίντσεστερ δεν μπορούσε να ελέγξει ούτε την εκκλησία, να υπερασπιστεί τον κλήρο και να αποτρέψει την ειδωλολατρεία. Ο Πάπας Γρηγόριος Γ΄ ζήτησε την βοήθεια του Καρόλου εναντίον του Λιουτπράνδου (739) αλλά εκείνος αρνήθηκε να πολεμήσει τον παλιό του σύμμαχο. Η πρόταση αυτή του πάπα δείχνει αυξήθηκε κατακόρυφα η εκτίμηση του Καρόλου Μαρτέλου από την εποχή που απειλήθηκε με αφορισμό, αυτό άνοιξε τον δρόμο στον γιο του και τον εγγονό του να κυριαρχήσουν στην Ιταλική χερσόνησο. Ο Κάρολος Μαρτέλος πέθανε στο Αιν στην Πικαρδία (22 Οκτωβρίου 741), τάφηκε στην Βασιλική Σαιν-Ντενί στο Παρίσι.[18]

Οι περιοχές της Μαγιορδομίας του μοιράστηκαν στους γιους του. Ο μεγαλύτερος Καρλομάν πήρε την Αυστρασία, την Αλαμμανία και την Θουριγγία, ο μικρότερος Πεπίνος πήρε την Νευστρία, την Βουργουνδία, την Προβηγκία, το Μετς και το Τριρ. Ο Γκρίφο πήρε και αυτός μετρικά εδάφη αλλά αργότερα, λίγο πριν τον θάνατο του πατέρα του.[19] Στις αρχές της διακυβέρνησης του αντιμετώπισε πολλούς εσωτερικούς εχθρούς, αυτό τον ανάγκασε διορίσει διακοσμητικό βασιλιά τον Μεροβίγγειο Χλωτάριο Δ΄, στα τέλη της ζωής του η κατάσταση είχε αλλάξει σημαντικά και κυβέρνησε χωρίς να διορίσει βασιλιά. Ο Κάρολος Μαρτέλος μοίρασε την αυτοκρατορία στους γιους του, αγνόησε μονάχα τον μικρότερο Βερνάρδο. Οι περισσότεροι ιστορικοί γράφουν ότι ο Κάρολος Μαρτέλος άνοιξε πρώτος τον δρόμο στον γιο του να στεφτεί πρώτος βασιλιάς των Φράγκων από την δυναστεία του (751) και ο εγγονός του Καρλομάγνος αυτοκράτορας (800). Ο Πολ Φουράκρε ωστόσο γράφει ότι ήταν "ο σημαντικότερος στρατιωτικός ηγέτης στην Φραγκία αλλά άφησε το έργο του ημιτελές".[20]

ΚληρονόμοιΕπεξεργασία

Με την πρώτη σύζυγό του Ροτρούδη του Εσμπαί (690724) παιδιά του ήταν:

Με την δεύτερη σύζυγό του Σβαναχίλδη γιος του ήταν:

Από την μη νόμιμη σχέση με την ερωμένη του Ρούοντχαϊντ είχε φυσικά τέκνα:

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Jana K. Schulman, The Rise of the Medieval World, 500-1300: A Biographical Dictionary[νεκρός σύνδεσμος], σελ. 101, Greenwood Publishing Group (2002) ISBN 0-313-30817-9
  2. Nigel Cawthorne, Military Commanders: The 100 Greatest Throughout History[νεκρός σύνδεσμος], σελ. 52-53, Enchanted Lion Books (2004) ISBN 1-59270-029-2
  3. Paul Fouracre, The age of Charles Martel[νεκρός σύνδεσμος], Λονδίνο, Longman (2000) ISBN 0-582-06475-9
  4. White, Jr., Lynn (1962). Medieval technology and social change. London, England: Oxford University Press. σσ. 2–14
  5. Fouracre, Paul (2000) The Age of Charles Martel, London, GBR: Longman
  6. Joch, Waltraud (1999). Legitimitat und Integration: Untersuchungen zu den Anfangen Karl Martells. Husum, Germany: Matthiesen Verlag
  7. Gerberding, Richard A. (October 2002). "Review of Legitimitat und Integration: Untersuchungen zu den Anfangen Karl Martells by Waltraud Joch". Speculum. 77 (4). σσ. 1322–1323
  8. https://www.newadvent.org/cathen/06238a.htm
  9. https://www.newadvent.org/cathen/06238a.htm
  10. Costambeys, Marios; Matthew Innes & MacLean, Simon (2011) The Carolingian World, p. 43, Cambridge, GBR: Cambridge University Press
  11. Paul., Fouracre (2000). The age of Charles Martel. Harlow, England: Longman. σ. 61
  12. «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Οκτωβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2020. 
  13. Strauss, Gustave Louis M. (1854) Moslem and Frank; or, Charles Martel and the rescue of Europe, Oxford, GBR:Oxford University Press
  14. https://www.newadvent.org/cathen/06238a.htm
  15. Paul., Fouracre (2000). The age of Charles Martel. Harlow, England: Longman. σσ. 84–85
  16. Paul., Fouracre (2000). The age of Charles Martel. Harlow, England: Longman. σ. 88
  17. Christys, Ann (4 April 2019). "'Sons of Ishmael, Turn Back!'". In Esders, Stefan; Fox, Yaniv; Hen, Yitzhak; Sarti, Laury (eds.). Sons of Ishmael, Turn Back!. East and West in the Early Middle Ages (1 ed.). Cambridge University Press. σσ. 318–328
  18. http://www.saint-denis-basilique.fr/en/Explore/History-of-the-monument
  19. Riche, Pierre (1993) The Carolingians: A Family Who Forged Europe, [Michael Idomir Allen, transl.], Philadelphia, PA, USA: University of Pennsylvania Press
  20. Paul Fouracre, 'Writing about Charles Martel', in Law, Laity and Solidarities: essays in honour of Susan Reynolds, ed. Pauline Stafford et al. (Manchester, 2001), σσ. 12-26

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • Gerberding, Richard A. (October 2002). "Review of Legitimität und Integration: Untersuchungen zu den Anfängen Karl Martells by Waltraud Joch". Speculum. 77 (4)
  • Joch, Waltraud (1999). Legitimität und Integration: Untersuchungen zu den Anfängen Karl Martells. Husum, Germany: Matthiesen Verlag
  • Kibler, William W.; Zinn, Grover A. (1995). Medieval France: An Encyclopedia
  • Paul Fouracre, The Age of Charles Martel, (Routledge, 2000)
  • Strauss, Gustave Louis M. (1854) Moslem and Frank; or, Charles Martel and the rescue of Europe, Oxford, GBR:Oxford University Press
  • White, Jr., Lynn (1962). Medieval technology and social change. London, England: Oxford University Press
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Charles Martel της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).
Κάρολος Μαρτέλος
Γέννηση: 686 Θάνατος: 22 Οκτωβρίου 741
Βασιλικοί τίτλοι
Προκάτοχος
Πεπίνος του Χέρσταλ
Μαγιορδόμος των ανακτόρων της Αυστρασίας
717741
Διάδοχος
Καρλομάν ο μαγιορδόμος
Προκάτοχος
Ραγεφρείδος
Μαγιορδόμος των ανακτόρων της Νευστρίας
717741
Διάδοχος
Πεπίνος ο Βραχύς
Προκάτοχος
Θευδέριχος Δ΄
Βασιλεύς των Φράγκων
 

737741
Διάδοχος
Χιλδέριχος Γ΄