Άνοιγμα κυρίου μενού

Μαρία Β΄ της Αγγλίας

Βασίλισσα της Αγγλίας και της Ιρλανδίας
(Ανακατεύθυνση από Μαίρη Β' της Αγγλίας)

H Μαρία B΄ (Mary II, 30 Απριλίου 166228 Δεκεμβρίου 1694) ήταν από κοινού ηγεμόνας της Αγγλίας, της Σκωτίας, και της Ιρλανδίας με τον σύζυγό της (ο οποίος ήταν επίσης πρώτος της εξάδελφος), Γουλιέλμο Γ΄ της Αγγλίας και Β΄ της Σκωτίας, από το 1689 μέχρι τον θάνατό της. Ο Γουλιέλμος και η Μαρία, αμφότεροι Προτεστάντες, έγιναν βασιλιάς και κυβερνώσα βασίλισσα, αντίστοιχα, μετά την Ένδοξη Επανάσταση, η οποία κατέληξε στην εκθρόνιση του Ρωμαιοκαθολικού πατέρα της, Ιακώβου Β΄ και Ζ΄. Ο Γουλιέλμος έγινε μόνος ηγεμόνας με τον θάνατό της το 1694. Οι λαϊκές ιστορίες συνήθως αναφέρουν τη συμβασιλεία τους ως "Γουλιέλμος και Μαρία".

Μαρία Β΄
1662 Mary II.jpg
Η Λαίδη Μαρία, Πίτερ Λέιλι, 1677
Περίοδος 13 Φεβρουαρίου 1689 - 28 Δεκεμβρίου 1694
Στέψη 11 Απριλίου 1689
Προκάτοχος Ιάκωβος Β΄ και Ζ΄
Διάδοχος Γουλιέλμος Γ΄ και Β΄
Γέννηση 30 Απριλίου 1662
Παλάτι του Αγίου Ιακώβου, Αγγλία, Ηνωμένο Βασίλειο
Θάνατος 28 Δεκεμβρίου 1694 (32 ετών)
Παλάτι του Κένσινγκτον, Λονδίνο
Τόπος ταφής Αββαείο του Ουεστμίνστερ, Λονδίνο
Σύζυγος Γουλιέλμος Γ΄ και Β΄
Οίκος Οίκος των Στιούαρτ
Πατέρας Ιάκωβος Β΄ της Αγγλίας
Μητέρα Λαίδη Άννα Χάιντ
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π  σ  ε )

Η Μαρία ασκούσε λιγότερη εξουσία από τον Γουλιέλμο όταν εκείνος ήταν στην Αγγλία, παραχωρώντας την περισσότερη εξουσία της σε αυτόν, αν και εκείνος βασιζόταν πολύ σ' εκείνη. Ωστόσο ενεργούσε μόνη όταν ο Γουλιέλμος συμμετείχε σε στρατιωτικές επιχειρήσεις στο εξωτερικό, αναδεικνυόμενη σε μια ισχυρή, σταθερή και αποτελεσματική κυβερνήτρια.

Πίνακας περιεχομένων

Πρώιμη ζωήΕπεξεργασία

Η Μαρία, γεννημένη στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου στο Λονδίνο στις 30 Απριλίου 1662, ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Ιακώβου, Δούκα της Υόρκης (μελλοντικού Ιακώβου Β΄ και Ζ΄), και της πρώτης συζύγου του, Λαίδης Αν Χάιντ. Θείος της Μαρίας ήταν ο Βασιλιάς Κάρολος Β΄, ο οποίος κυβέρνησε τα τρία βασίλεια της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας· ο παππούς από τη μητέρα της ήταν, Έντουαρντ Χάιντ, 1ος Κόμης του Κλάρεντον, ήταν για μια μακρά περίοδο κορυφαίος σύμβουλος του Καρόλου. Βαπτίστηκε στην Αγγλικανική πίστη στο Chapel Royal στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου, και ονομάστηκε από την πρόγονό της, Μαρία, Βασίλισσα των Σκώτων. Οι νονοί της περιελάμβαναν τον εξάδελφο του πατέρα της, Πρίγκιπα Ρούπερτ του Ρήνου.[1] Παρότι η μητέρα της γέννησε οκτώ παιδιά, όλα εκτός από τη Μαρία και την νεότερη αδελφή της Άννα πέθαναν πολύ νέα, και ο Βασιλιάς δεν είχε άλλα νόμιμα τέκνα. Συνεπώς, για μεγάλο μέρος της παιδικής της ηλικίας, η Μαρία ήταν δεύτερη στη γραμμή για τον θρόνο μετά τον πατέρα της.[2]

 
Η Λαίδη Μαρία από τον Κάσπαρ Νέτσερ, 1676, το έτος πριν το γάμο της

Ο Δούκας της Υόρκης μεταστράφηκε στον Ρωμαιοκαθολικισμό το 1668 ή το 1669, αλλά η Μαρία και η Άννα ανατράφηκαν ως Αγγλικανές, σύμφωνα με τις εντολές του Καρόλου Β΄.[3] Μεταφέρθηκαν σε δικά τους διαμερίσματα στο Παλάτι Ρίτσμοντ, όπου ανατράφηκαν από την γκουβερνάντα τους Λαίδη Φράνσις Βίλλιερς, με περιστασιακές μόνο επισκέψεις για να δουν τους γονείς τους στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου ή τον παππού τους Λόρδο Κλάρεντον στο Τουίκεναμ.[4] Η εκπαίδευση της Μαρίας, από ιδιωτικούς δασκάλους, ήταν αρκετά περιορισμένη στη μουσική, τον χορό, το σχέδιο, τα Γαλλικά και την θρησκευτική κατήχηση.[5] Η μητέρα της πέθανε το 1671, και ο πατέρας της νυμφεύθηκε πάλι το 1673, παίρνοντας ως δεύτερη σύζυγο της Μαρία της Μόντενα, μια Καθολική που ήταν μόνο τέσσερα χρόνια μεγαλύτερη από τη Μαρία.[6]

Η Μαρία είχε κάτι το ασυνήθιστο για εκείνη την εποχή το ύψος της ήταν 1,8 μέτρα.

Από την ηλικία των εννέα περίπου μέχρι τον γάμο της, η Μαρία έγραφε παθιασμένα γράμματα σε ένα μεγαλύτερο κορίτσι την Φράνσις Άπσλεϊ, κόρη του αυλικού Άλλεν Άπσλεϊ. Με τον καιρό, η Φράνσις ένιωσε άβολα με την αλληλογραφία,[7] και απαντούσε πιο επίσημα. Στην ηλικία των δεκαπέντε, η Μαρία αρραβωνιάστηκε με τον Προτεστάντη εξάδελφό της, τον Γουλιέλμο της Οράγγης και επικεφαλής δικαστή της Ολλανδίας. Ο Γουλιέλμος ήταν γιος της αποθανούσας αδελφής του Βασιλιά, της Βασιλικής Πριγκίπισσας Μαρίας, και ούτως τέταρτος στη γραμμή διαδοχής μετά τον Ιάκωβο, τη Μαρία και την Άννα.[8] Αρχικά, ο Κάρολος Β΄ αντιτέθηκε στην συμμαχία με τον Ολλανδό κυβερνήτη, διότι προτιμούσε η Μαρία να παντρευτεί τον διάδοχο του Γαλλικού θρόνου, τον Δελφίνο Λουδοβίκο, ούτως συμμαχώντας το βασίλειό του με την Καθολική Γαλλία και δημιουργώντας μεγαλύτερες πιθανότητες ενός τελικά Καθολικού διαδόχου στη Βρετανία· αλλά αργότερα, υπό πίεση από το Κοινοβούλιο και με έναν συνασπισμό με τους Καθολικούς Γάλλους μη ευνοϊκό πολιτικά πλέον, ενέκρινε την ένωση.[9] Ο Δούκας της Υόρκης συμφώνησε με το γάμο, μετά από πιέσεις από τον κορυφαίο υπουργό Λόρδο Ντάνμπι και τον Βασιλιά, ο οποίος λανθασμένα συμπέρανε ότι θα βελτίωνε την εικόνα του Ιακώβου μεταξύ των Προτεσταντών.[10] Όταν ο Ιάκωβος είπε στη Μαρία ότι επρόκειτο να παντευτεί τον εξάδελφό της, "έκλαψε όλο το απόγευμα και όλη την επόμενη ημέρα".[11]

ΓάμοςΕπεξεργασία

Ο Γουλιέλμος και η δακρύβρεχτη Μαρία παντρεύτηκαν στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου από τον Επίσκοπο Χένρι Κόμπτον στις 4 Νοεμβρίου 1677.[12][13] Η Μαρία συνόδευσε τον σύζυγό της σε μια διάσχιση της ταραγμένης θάλασσας προς τις Κάτω Χώρες αργότερα εκείνο τον μήνα, μετά από αναβολή δύο εβδομάδων λόγω κακών καιρικών συνθηκών.[14][15] Το Ρότερνταμ ήταν απροσπέλαστο λόγω πάγου, και αναγκάστηκαν να αποβιβαστούν στο μικρό χωριό Ter Heijde, και να περπατήσουν μέσα από την παγωμένη εξοχή μέχρι να συναντήσουν συνοδούς που θα τους πήγαιναν στο Huis Honselaarsdijk.[16][17] Στις 14 Δεκεμβρίου, εισήλθαν επίσημα στη Χάγη με μια λαμπρή πομπή.[18]

Η ζωηρή και ευπαρουσίαστη φύση της Μαριας την έκανε δημοφιλή στους Ολλανδούς, και ο γάμος της με έναν Προτεστάντη πρίγκιπα ήταν δημοφιλής στη Βρετανία.[19] Έγινε αφοσιωμένη στο σύζυγό της, αλλά εκείνος έλειπε συχνά σε εκστρατείες, κάτι που έκανε την οικογένεια της Μαρίας να τον θεωρεί ψυχρό και αδιάφορο.[20] Μέσα σε λίγους μήνες η Μαρία έμεινε έγκυος· όμως, σε μια επίσκεψη στον σύζυγό της στην οχυρωμένη πόλη της Μπρέντα, εκείνη απέβαλε, κάτι που πιθανόν κατέστρεψε μόνιμα την ικανότητά της να κάνει παιδιά.[21][22] Είχε επιπλέον περιόδους ασθένειας που ίσως ήταν αποβολές στα μέσα του 1678, τις αρχές του 1679, και τις αρχές του 1680.[23] Η ακληρία της θα ήταν η μεγαλύτερη πηγή δυστυχίας στη ζωή της.[24][25]

Από τον Μάιο 1684, ο νόθος γιος τους Βασιλιά, Τζέιμς Σκοτ, Δούκας του Μόνμαουθ, ζούσε στις Κάτω Χώρες, όπου χαιρετίστηκε από τον Γουλιέλμο και τη Μαρία. Ο Μόνμαουθ θεωρείτο αντίπαλος του Δούκα της Υόρκης, και ως πιθανός Προτεστάντης διάδοχος ο οποίος μπορούσε να υποκαταστήσει τον Ιάκωβο στη γραμμή διαδοχής. Ο Γουλιέλμος, όμως, δεν τον θεωρούσε βιώσιμη εναλλακτική και σωστά έκρινε ότι ο Μόνμαουθ είχε ανεπαρκή υποστήριξη.[26]

Βασιλεία του ΙακώβουΕπεξεργασία

 
Ο πατέρας της Μαρίας, Ιάκωβος Β΄ και Ζ΄, ήταν ο τελευταίος Καθολικός μονάρχης στις Βρετανικές Νήσους (πορτραίτο από τον Νικολάς ντε Λαρζιλλιέρ, περ. 1686)

Με τον θάνατο του Καρόλου Β΄ χωρίς νόμιμα τέκνα τον Φεβρουάριο του 1685, ο Δούκας της Υόρκης έγινε βασιλιά ως Ιάκωβος Β΄ στην Αγγλία και την Ιρλανδία και Ιάκωβος Ζ΄ στη Σκωτία. Η Μαρία έπαιζε χαρτιά όταν ο σύζυγός της την πληροφόρησε για την ανάρρηση του πατέρα της, και ότι η ίδια ήταν πιθανή διάδοχος.[27] Όταν ο νόθος γιος του Καρόλου Μόνμαουθ συγκέντρωσε μια δύναμη εισβολής στο Άμστερνταμ, και απέπλευσε για τη Βρετανία, ο Γουλιέλμος πληροφόρησε τον Ιάκωβο για την αναχώρηση του Μόνμαουθ, και διέταξε τα Αγγλικά συντάγματα στις Κάτω Χώρες να επιστρέψουν στη Βρετανία.[28] Προς ανακούφιση του Γουλιέλμου, ο Μόνμαουθ ηττήθηκε, αιχμαλωτίστηκε και εκτελέστηκε, αλλά ο ίδιος και η Μαρία δυσαρεστήθηκαν από μελλοντικές ενέργειες του Ιακώβου.[29]

Ο Ιάκωβος είχε μια αμφιλεγόμενη θρησκευτική πολιτική· η προσπάθειά του να δώσει ελευθερία λατρείας σε μη Αγγλικανούς αναστέλλοντας πράξεις του Κοινοβουλίου με βασιλικό διάταγμα δεν είχε θετική αποδοχή.[30]Η Μαρία θεωρούσε τέτοιες πράξεις παράνομες, and her chaplain expressed this view in a letter to the Archbishop of Canterbury, William Sancroft, on her behalf.[31] She was further dismayed when James refused to help when the Catholic King of France, Louis XIV, invaded Orange and persecuted Huguenot refugees there. Σε μια απόπειρα να πλήξει τον Γουλιέλμο, ο Ιάκωβος ενθάρρυνε το προσωπικό της κόρης του να της πουν ότι ο Γουλιέλμος είχε σχέση με την Ελίζαμπεθ Βίλλιερς. Acting on the information, Mary waited outside Villiers's room and caught her husband leaving it late at night. William denied adultery, and Mary apparently believed and forgave him.[32] Possibly, Villiers and William were not meeting as lovers but to exchange diplomatic intelligence.[33] Mary's staff was dismissed and sent back to Britain.[34]

Η Ένδοξη ΕπανάστασηΕπεξεργασία

Κύριο λήμμα: Ένδοξη Επανάσταση

Μετά το θάνατο του Καρόλου Β΄ της Αγγλίας χωρίς νόμιμη διαδοχή το 1685, ο Δούκας της Υόρκης έγινε βασιλιάς ως Ιάκωβος Β΄ στην Αγγλία και την Ιρλανδία (και ως Ιάκωβος Ζ΄ στη Σκωτία). Είχε μια αμφιλεγόμενη θρησκευτική πολιτική: η προσπάθεια του να εγγυηθεί την θρησκευτική ελευθερία στους μη Αγγλικανούς δεν έτυχε θετικής αποδοχής, καθώς η τεχνική που επέλεξε ήταν να ακυρώσει νόμους του Κοινοβουλίου από το Βασιλικό Διάταγμα.[30] Πολλοί Προτεστάντες πολιτικοί και ευγενείς εισήλθαν σε διαπραγματεύσεις με τον σύζυγο της Μαρίας από το 1687 και δεν παρέμεινε καθόλου δημοφιλής μετά την πίεση που άσκησε στους Αγγλικανούς κληρικούς με τη Διακήρυξη Άφεσης Αμαρτιών.

Διαμαρτυρίες από τους Προτεστάντες υπήρξαν όταν η σύζυγος του βασιλιά, Μαρία της Μόντενα, γέννησε γιο, ο οποίος θα ανατρεφόταν ως Ρωμαιοκαθολικός, σε αντίθεση με τη Μαρία και την Άννα. Κάποιοι μάλιστα υποστήριξαν ότι το νεογέννητο ήταν "έκθετο" κι ότι είχε τοποθετηθεί κρυφά στο δωμάτιο της Βασίλισσας στη θέση του νεκρού της νεογέννητου.[35] Αν και δεν υπήρχαν ενδείξεις για κάτι τέτοιο, η Μαρία αμφισβήτησε ανοιχτά τη νομιμότητα του παιδιού, στέλνοντας έναν κατάλογο με ερωτήματα προς την αδερφή της, Άννα, σχετικά με τις συνθήκες γέννησής του.[36]

Στις 30 Ιουνίου, οι Αθάνατοι Επτά παρακάλεσαν μυστικά τον Γουλιέλμο, ο οποίος τότε βρισκόταν στις Κάτω Χώρες με τη Μαρία, να έρθουν στην Αγγλία με στρατό.[37] Στην αρχή ο Γουλιέλμος ήταν διστακτικός, ζήλευε τη θέση της συζύγου του ως κληρονόμου του αγγλικού στέμματος και φοβήθηκε ότι θα γινόταν πιο ισχυρή από ό,τι ήταν ο ίδιος. Η Μαρία, όμως, έπεισε τον σύζυγό της ότι δεν ενδιαφερόταν για πολιτική δύναμη, λέγοντας του ότι "δεν θα ήταν πια παρά μόνο η σύζυγος του, και ότι θα έκανε ό,τι επαφίετο στη δύναμη της για να τον κάνει βασιλιά ισόβια".[38]

Ο Γουλιέλμος συμφώνησε στην εισβολή και διακήρυξε ότι μοναδικός σκοπός της εκστρατείας του ήταν "η σύσταση ενός ελεύθερου και νόμιμου Κοινοβουλίου".[39] Ο στρατός των Κάτω Χωρών έφτασε στις 5 Νοεμβρίου.[37] Ο αγγλικός λαός εμπιστευόταν ελάχιστα πλέον τον Ιάκωβο, οπότε δεν έκαναν καμία προσπάθεια να σώσουν το βασιλιά τους.[40] Στις 11 Δεκεμβρίου, ο ηττηθείς βασιλιάς προσπάθησε να δραπετεύσει ανεπιτυχώς, ωστόσο στη δεύτερή του απόπειρα στις 23 Δεκεμβρίου κατέφυγε στη Γαλλία, όπου και έζησε εξόριστος μέχρι το θάνατό του.[41]

Η Μαρία ήταν αναστατωμένη σχετικά με τις συνθήκες εκθρόνισης του πατέρα της, αλλά ο Γουλιέλμος τη διέταξε να φανεί πρόσχαρη κατά τη θριαμβευτική τους άφιξη στο Λονδίνο. Το αποτέλεσμα ήταν να κατηγορηθεί η ίδια ότι εμφανίστηκε ψυχρή μπροστά στη δοκιμασία του πατέρα της. Ακόμα και ο ίδιος ο Ιάκωβος την κατηγόρησε για την έλλειψη αφοσίωσής της, κάτι που επηρέασε βαθιά την ευσεβή Μαρία.[39]

Σκωτική και Αγγλική Μοναρχία
Οίκος των Στιούαρτ
 
Mαίρη Β' & Γουλιέλμος Γ'
Mαίρη Β'

To 1689 συνεκλήθη συνέδριο από τον Πρίγκιπα της Οράγγης, όπου ακολούθησε μακροσκελής συζήτηση για το ποιος θα ήταν ο τρόπος ενέργειάς τους.[42] Ο Γουλιέλμος της Οράγγης ένιωσε ανασφαλής σχετικά με τη θέση του, καθώς επιθυμούσε να βρίσκεται στο θρόνο ως Βασιλιάς και όχι ως βασιλικός σύζυγος της Μαρίας. Συμβασιλεία είχε σημειωθεί μόνο μια φορά στον παρελθόν το 16ο αιώνα, όταν η Μαρία Α΄ της Αγγλίας παντρεύτηκε τον Ισπανό πρίγκιπα Φίλιππο Β΄, ο οποίος πήρε τον τίτλο του βασιλιά, τον οποίο κράτησε μέχρι το θάνατο της συζύγου του και του τέθηκαν περιορισμοί στην έκταση της εξουσίας του. Ο Γουλιέλμος ωστόσο ζήτησε να παραμείνει Βασιλιάς ακόμα και μετά το θάνατο της Μαρίας. Παρόλο που κάποιοι επιφανείς συμμετέχοντες της πρότειναν να έχει μόνο αυτή την εξουσία, η Μαρία αρνήθηκε, παραμένοντας πιστή στο σύζυγό της.[42]

Στις 13 Φεβρουαρίου 1689, το Κοινοβούλιο σε διακήρυξή του αναγνώριζε πως ο Ιάκωβος, επιχειρώντας να δραπετεύσει στις 11 Δεκεμβρίου 1688, είχε εγκαταλείψει τη διακυβέρνηση του βασιλείου και ο Θρόνος έμεινε κενός.[42][43] Το Κοινοβούλιο δεν πρόσφερε το Στέμμα στο μεγαλύτερο γιο του Ιάκωβου, Ιάκωβο Φραγκίσκο Εδουάρδο, ο οποίος θα ήταν ο πρώτος διάδοχος υπό κανονικές συνθήκες, αλλά στο Γουλιέλμο και τη Μαρία. Ωστόσο, προβλεπόταν ότι "η άσκηση βασιλικής εξουσίας θα γινόταν αποκλειστικά και μόνο από το λεγόμενο Πρίγκιπα της Οράγγης στο όνομα του Πρίγκιπα και Πριγκίπισσας κατά τη διάρκεια της κοινής τους ζωής".[42] Η διακήρυξη επεκτάθηκε αργότερα, ώστε να εξαιρεί όχι μόνο τον Ιάκωβο και τους διαδόχους του από το θρόνο, αλλά όλους τους Καθολικούς, καθώς "λόγω εμπειρίας φαίνεται ότι δεν ταιριάζει με την ασφάλεια και ευημερία του Προτεσταντικού αυτού Βασιλείου να κυβερνείται από Παπικό πρίγκιπα.[43]

Ο Επίσκοπος του Λονδίνου Χένρι Κόμπτον έστεψε τον Γουλιέλμο και τη Μαρία μαζί στο Αββαείο του Ουέστμινστερ στις 11 Απριλίου 1689. Συνήθως τις στέψεις πραγματοποιεί ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι, αλλά ο τότε Αρχιεπίσκοπος Ουίλλιαμ Σάνκροφτ, αν και Αγγλικανός, αρνήθηκε να αναγνωρίσει την νομιμότητα της απομάκρυνσης του Ιακώβου Β΄.[44][45] Την ημέρα της στέψης, η Σκωτική Συνέλευση τελικά διακήρυξε πως ο Ιάκωβος δεν ήταν πλέον βασιλιάς της Σκωτίας. Προσφέρθηκε στον Γουλιέλμο και τη Μαρία ξεχωριστά το Σκωτικό Στέμμα και δέχτηκαν στις 11 Μαΐου. Αυτό έγινε γιατί τα δυο βασίλεια δεν ήταν ενωμένα ακόμα μέχρι την Πράξη Ένωσης του 1707.

Ακόμα και μετά τη διακήρυξη, υπήρχε υποστήριξη για τον Ιάκωβο στη Σκωτία. Ο Τζον Γκράχαμ του Κλέιβερχαουζ, υποκόμης του Ντάντι μάζεψε στρατό και κέρδισε στη μάχη του Κίλικρανκι στις 27 Ιουλίου. Ωστόσο, οι απώλειες για το στρατό του ήταν μεγάλες: αυτό, μαζί με το θανάσιμο τραυματισμό του στην αρχή της μάχης συνετέλεσαν ώστε να αποδυναμωθεί η μοναδική αποτελεσματική αντίσταση στον Γουλιέλμο και η εξέγερση γρήγορα καταπνίγηκε, καθώς ηττήθηκαν στη μάχη του Ντάνκελντ τον επόμενο μήνα.[46][47]

ΒασιλείαΕπεξεργασία

 
Ο Γουλιέλμος και η Μαρία σε νόμισμα πέντε γκινεών του 1692

Τον Δεκέμβριο του 1689 το Κοινοβούλιο ψήφισε ένα από τα εμβληματικότερα συνταγματικά έγγραφα στην Αγγλική ιστορία, τη Χάρτα των Δικαιωμάτων. Αυτό το μέτρο—το οποίο επαναλάμβανε και επιβεβαίωνε πολλές διατάξεις της προγενέστερης Διακήρυξης του Δικαίου—καθιέρωσε περιορισμούς στο βασιλικό προνόμιο· διεκήρυσσε, μεταξύ άλλων, ότι ο Ηεμόνας δεν μπορούσε να αναστείλει νόμους που πέρασε το Κοινοβούλιο, να επιβάλει φόρους χωρίς κοινοβουλευτική συναίνεση, infringe the right to petition, να συγκεντρώσει μόνιμο στρατό σε καιρό ειρήνης χωρίς κοινοβουλευτική συναίνεση, deny the right to bear arms to Protestant subjects, να παρέμβει παράτυπα στις κοινοβουλευτικές εκλογές, να τιμωρήσει μέλη οποιουδήποτε από τα δύο σώματα του Κοινοβουλίου για οτιδήποτε ειπώθηκε κατά τη διάρκεια συζητήσεων, require excessive bail, or inflict cruel or unusual punishments. Η Χάρτα ακόμα επιβεβαίωνε τη διαδοχή του θρόνου. Μετά το θάνατο του Γουλιέλμου ή της Μαρίας ο επιζών σύζυγος θα συνέχιζε να βασιλεύει. Επόμενοι στη γραμμή διαδοχής θα ήταν τα παιδιά τους, και αμέσως μετά η αδελφή της Μαρίας Άννα και τα παιδιά της Άννας. Τελευταία ήταν τα παιδιά που ίσως αποκτούσε ο Γουλιέλμος από επόμενο γάμο.[48]


Ο Γουλιέλμος, που στηριζόταν όλο και περισσότερο στη Μαρία, συνετρίβη από το θάνατό της, και είπε στον Μπάρνετ ότι "από την απόλυτη ευτυχία" έγινε ο "πιο δυστυχισμένος άνθρωπος στη γη".[49] Ενώ οι Ιακωβίτες θεώρησαν το θάνατό της ως θεία δίκη για την παράβαση της πέμπτης εντολής ("τίμα τον πατέρα σου"), στη Βρετανία την θρήνησαν πάρα πολύ.[50] During a cold winter, in which the Thames froze, her embalmed body lay in state in Banqueting House, Whitehall. Την 5η Μαρτίο τάφηκε στο [Α[ββαείο του Ουεστμίνστερ]]. Η νεκρώσιμη ακολπουθία της ήταν η πρώτη ενό βασιλιά που παρέστησαν όλα τα μέλη των δύο σωμάτων του Κοινοβουλίου.[51] For the ceremony, composer Henry Purcell wrote Music for the Funeral of Queen Mary.[52][53]

ΔιαδοχήΕπεξεργασία

Μετά το θάνατο της Μαρίας, ο Γουλιέλμος Γ΄ συνέχισε να είναι βασιλιάς. Το τελευταίο επιζών παιδί της Πριγκίπισσας Άννας, ο Γουλιέλμος, δούκας του Γκλόστερ, πέθανε τον Ιούλιο του 1700 και εφόσον ήταν προφανές ότι ο Γουλιέλμος Γ΄ δε θα είχε άλλους απογόνους, σύμφωνα με απόφαση του Κοινοβουλίου το Στέμμα μετά την Άννα θα πήγαινε στον κοντινότερο Προτεστάντη συγγενή, τη Σοφία του Ανόβερου, και τους διαδόχους της. Όταν ο Γουλιέλμος Γ΄ πέθανε το 1702, τον διαδέχτηκε η Άννα, την οποία διαδέχτηκε ο γιος της ήδη αποθανούσας Σοφίας, Γεώργιος Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας.[54]

Επιρροή στη λαϊκή κουλτούραΕπεξεργασία

Η ζωή της Μαρίας από τα παιδικά της χρόνια μέχρι το θάνατό της αποτελεί τμήμα της δραματικής σειράς του BBC "The First Churchills" (1969), όπου την ενσάρκωσε η ηθοποιός Λίζα Ντανιέλι. Ο χαρακτήρας της ενσαρκώθηκε επίσης από τη Σάρα Κράουντεν στην ταινία "Ορλάντο" (1992), βασισμένη στο μυθιστόρημα της Βιρτζίνια Γουλφ, και από τη Ρεμπέκα Φροντ στην ταινία "England, My England" (1995), που αφηγείται την ιστορία του συνθέτη Χένρι Περσέλ.

ΠρόγονοιΕπεξεργασία

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Waller, p. 249
  2. Waller, p. 252
  3. Van der Kiste, p. 32
  4. Waller, p. 251
  5. Waller, pp. 251–253
  6. Waller, p. 255
  7. Van der Kiste, p. 34
  8. Waller, p. 256
  9. John Pollock. The Policy of Charles II and James II. (1667–87.). http://www.uni-mannheim.de/mateo/camenaref/cmh/cmh509.html. 
  10. Van der Kiste, pp. 44–45
  11. Mary's chaplain, Dr Edward Lake, quoted in Waller, p. 257
  12. Van der Kiste, pp. 47–48
  13. Waller, p. 258
  14. Van der Kiste, pp. 50–51
  15. Waller, p. 259
  16. Van der Kiste, p. 51
  17. Waller, pp. 258–259
  18. Van der Kiste, p. 52
  19. Waller, pp. 257–259
  20. Waller, pp. 259–262
  21. Van der Kiste, pp. 55–58
  22. Waller, p. 261
  23. Van der Kiste, pp. 57, 58, 62
  24. Van der Kiste, p. 162
  25. Waller, p. 262
  26. Van der Kiste, pp. 72–73
  27. Van der Kiste, p. 76
  28. Van der Kiste, p. 78
  29. Van der Kiste, p. 79
  30. 30,0 30,1 Van der Kiste, p. 91
  31. Waller, p. 265
  32. Van der Kiste, p. 81; Waller, p. 264
  33. Van der Kiste p. 64; Waller, p. 264
  34. Van der Kiste, p. 82; Waller, p. 264
  35. Nenner, Howard (1998). The Right to be King: the Succession to the Crown of England, 1603–1714. Palgrave Macmillan, σελ. 243. ISBN 0-333-57724-8. 
  36. «Enquiry of the Princess of Orange into the Birth of the Prince of Wales». The Jacobite Heritage. 1688. Ανακτήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2006. 
  37. 37,0 37,1 Wilkes Jr., Donald E.; Kramer, Matthew (1997). «The Glorious Revolution of 1688: Chronology». Ανακτήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2006. 
  38. «Mary II – Quote from History of my own Time. G Burnet (1883) Oxford.». Encyclopædia Britannica (11η έκδοση). London: Cambridge University Press. 1911. 
  39. 39,0 39,1 «English Monarchs: William III and Mary II». The House Of Stuart. 2004. Ανακτήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2006. 
  40. «James II». The Royal Household. Ανακτήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2006. 
  41. Van der Kiste, pp. 105–107
  42. 42,0 42,1 42,2 42,3 «King James' Parliament: The succession of William and Mary». The History and Proceedings of the House of Commons (volume 2). British History Online. 1742, σελ. 255–277. http://www.british-history.ac.uk/report.asp?compid=37644. Ανακτήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2006. 
  43. 43,0 43,1 «William III and Mary II». The Royal Household. Ανακτήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2006. 
  44. «William Sancroft». Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Online. 2006. http://www.britannica.com/eb/article-9065428/William-Sancroft. Ανακτήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 2006. 
  45. «Historic England: Archbishops of Canterbury». The History of England. Ανακτήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2006. 
  46. «John Graham of Claverhouse, 1st viscount of Dundee». Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Online. 2006. http://www.britannica.com/eb/article-9031466/John-Graham-of-Claverhouse-1st-viscount-of-Dundee. Ανακτήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 2006. 
  47. «The Contemplator's Short History of "Bonnie Dundee" John Graham, Earl of Claverhouse, Viscount of Dundee». Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2006. 
  48. «Bill of Rights». 1689. Ανακτήθηκε στις 19 September 2006. 
  49. Σφάλμα αναφοράς: Σφάλμα παραπομπής: Λανθασμένο <ref>. Δεν υπάρχει κείμενο για τις παραπομπές με όνομα Van der Kiste, p. 177.
  50. Waller, p. 288
  51. Van der Kiste, p. 186; Waller, p. 289
  52. «Music for Queen Mary». The Public Library of Cincinnati and Hamilton County. Ανακτήθηκε στις 18 September 2006. 
  53. Van der Kiste, p. 187
  54. «The House Of Stuart: Queen Anne». English Monarchs. 2004. Ανακτήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2006. 

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • Van der Kiste, John (2003). William and Mary. Stroud, Gloucestershire: Sutton Publishing. ISBN 0-7509-3048-9.
  • Waller, Maureen (2006). Sovereign Ladies: The Six Reigning Queens of England. London: John Murray. ISBN 978-0-7195-6628-8.

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία

Μαρία Β΄ της Αγγλίας
Γέννηση: 30 Απριλίου 1662 Θάνατος: 28 Δεκεμβρίου 1694
Βασιλικοί τίτλοι
Κενό
Τελευταίος που έφερε τον τίτλο ήταν
Ιάκωβος Β΄ και Ζ΄
Βασίλισσα της Αγγλίας
Βασίλισσα της Ιρλανδίας

13 Φεβρουαρίου 1689 – 28 Δεκεμβρίου 1694
με τον Γουλιέλμο Γ΄
Διάδοχος
Γουλιέλμος Γ΄ και Β΄
ως ο μόνος μονάρχης
Βασίλισσα της Σκωτίας
11 Μαΐου 1689 – 28 Δεκεμβρίου 1694
με τον Γουλιέλμο Γ΄
Τίτλοι σε διεκδίκηση
Προκάτοχος
Ιάκωβος Β΄ της Αγγλίας
— ΚΑΤ' ΟΝΟΜΑ —
Βασίλισσα της Γαλλίας
1689–1694
με τον Γουλιέλμο Γ΄ της Αγγλίας
Λόγος της αποτυχίας διαδοχής:
Καπετιανή αποτυχία διαδοχής
Διάδοχος
Γουλιέλμος Γ΄ της Αγγλίας