Γκρέις Κέλι

Αμερικανίδα ηθοποιός και πριγκίπισσα του Μονακό

Η Γκρέις Πατρίσια Κέλλυ, Πριγκίπισσα του Μονακό (αγγλικά: Grace Patricia Kelly, Princess consort of Monaco, 12 Νοεμβρίου 1929 - 14 Σεπτεμβρίου 1982), γνωστότερη ως Γκρέις Κέλλυ, ήταν βραβευμένη με Όσκαρ Αμερικανίδα ηθοποιός και μετέπειτα πριγκίπισσα του Μονακό. Τον Απρίλιο του 1956 η Κέλλυ παντρεύτηκε τον Ρενιέ Γ΄ του Μονακό και έκτοτε αποκαλούνταν Η Αυτής Γαλήνια Υψηλότης, Πριγκίπισσα του Μονακό ή πιο απλά Πριγκίπισσα Γκρέις.

Γκρέις Κέλλυ
Η Γκρέις Κέλλυ το 1953
Πριγκίπισσα του Μονακό
Περίοδος19 Απριλίου, 1956 - 14 Σεπτεμβρίου, 1982
ΣτέψηΜονακό
Γέννηση12 Νοεμβρίου 1929
Φιλαδέλφεια, Πενσιλβάνια, ΗΠΑ Country flag
Θάνατος14 Σεπτεμβρίου 1982 (52 ετών)
ΜονακόCountry flag
Τόπος ταφήςΚαθεδρικός Ναός του Μονακό
ΣύζυγοςΡενιέ Γ'
ΕπίγονοιΚαρολίνα
Αλβέρτος
Στεφανία
ΟίκοςΟίκος των Γκριμάλντι
ΠατέραςΤζον Μπρένταν Κέλλυ
ΜητέραΜάργκαρετ Κάθριν Μάγερ
Υπογραφή
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π  σ  ε )

Στα έξι χρόνια που η Κέλλυ εργάστηκε στο Χόλλυγουντ, γύρισε μόνο 11 ταινίες, εντούτοις κατατάσσεται στις πιο πολυαγαπημένες πρωταγωνίστριες του Χόλλυγουντ και το όνομά της αποτελεί συνώνυμο του στυλ, της ακτινοβολίας και της χάρης. Συνεργάστηκε τρεις φορές με τον Άλφρεντ Χίτσκοκ για τις ταινίες Σιωπηλός Μάρτυς (Rear Window, 1954), Τηλεφωνήσατε Ασφάλεια Αμέσου Δράσεως (Dial M for Murder, 1954) και Το Κυνήγι του Κλέφτη (To Catch A Thief, 1955) και κέρδισε το Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου το 1955 για την ταινία Η χωριατοπούλα (The Country Girl) του 1954. Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την έχει κατατάξει 13η στη λίστα με τις 25 μεγαλύτερες σταρ όλων των εποχών.[1]

Πρώτα Βήματα Επεξεργασία

 
Το οικογενειακό σπίτι της Γκρέις Κέλλυ, στη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνια.

Η Γκρέις Πατρίσια Κέλλυ γεννήθηκε το 1929 σε ρωμαιοκαθολική οικογένεια,[2][3] από τον Τζον Μπρένταν Κέλλυ και τη σύζυγό του Μάργκαρετ Κάθριν Μάγερ στη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνια. Ονομάστηκε Γκρέις προς τιμή της αδικοχαμένης σε νεαρή ηλικία αδερφής της μητέρας της. Ο πατέρας της είχε προέλθει από Ιρλανδούς γονείς που είχαν μεταναστεύσει στις ΗΠΑ λίγα χρόνια νωρίτερα,[4][5] ενώ η μητέρα της είχε Γερμανούς γονείς.[6][7]

Η οικογένειά της ήταν εύπορη, καθώς ο τρεις φορές Ολυμπιονίκης στο άθλημα της κωπηλασίας πατέρας της, που είχε τη μεγαλύτερη επιχείρηση οικοδομικών υλικών στην Ανατολική Ακτή, ήταν αυτοδημιούργητος εκατομμυριούχος. Η μητέρα της είχε σπουδάσει φυσική αγωγή και αργότερα ανέλαβε την έδρα της φυσικής αγωγής στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια. Η Κέλλυ είχε δυο μεγαλύτερα αδέρφια την Μάργκαρετ "Πέγκυ" και τον Τζον Μπρένταν τον Νεότερο ("Κελλ"). και μια μικρότερη αδερφή την Ελίζαμπεθ "Λιζάν". Ο Τζον χρόνια αργότερα έγινε χάλκινος ολυμπιονίκης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1956 στη Μελβούρνη. Ο δρόμος της Φιλαδέλφειας Kelly Drive ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του αδελφού της Κέλλ. Οι αδελφοί του πατέρα της Γκρέις Κέλλυ ήταν διακεκριμένοι καλλιτέχνες. Ο Ουόλτερ Κέλλυ, ο μεγαλύτερος αδερφός του πατέρα της, ήταν σταρ της επιθεώρησης και ο άλλος, ο Τζορτζ Κέλλυ, ήταν ένας βραβευμένος με Πούλιτζερ δραματουργός.

Κινηματογραφική καριέρα Επεξεργασία

 
Σε στιγμιότυπο από την ταινία Το τρένο θα σφυρίξει τρεις φορές του 1952, στον πρώτο της μεγάλο ρόλο.
 
Η Γκρέις Κέλλυ σε διαφημιστική φωτογραφία του 1956.

Από την παιδική της ηλικία η Κέλλυ ονειρευόταν να κάνει καριέρα στο θέατρο. Ήδη στα δώδεκά της χρόνια, είχε εμφανιστεί στον πρωταγωνιστικό ρόλο του θεατρικού Don't Feed the Animals που ανέβασε η τοπική θεατρική ομάδα. Στα 18 της δεν κατάφερε να μπει στο Κολλέγιο Μπέννινγκτον, λόγω των χαμηλών της βαθμών στα μαθηματικά, κάτι που την ώθησε στο να ακολουθήσει το όνειρό της να γίνει ηθοποιός. Κατά συνέπεια, απαγγέλοντας ένα μονόλογο από το θεατρική παράσταση The Torch-Bearers, που είχε συγγράψει ο θείος της Τζορτζ, κατάφερε να μπει στην Αμερικανική ακαδημία των δραματικών τεχνών. Η Κέλλυ δούλεψε ως μοντέλο για να συντηρήσει τις σπουδές της και εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο Μπρόντγουεϋ στο πλευρό του Ρέυμοντ Μάσσεϋ στο θεατρικό του Στρίντμπεργκ, Ο Πατέρας. Μετά την αποφοίτησή της το 1948, ο σκηνοθέτης Ντέλμπερτ Μαν την προσέλαβε για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην τηλεοπτική μεταφορά του μυθιστορήματος του Σίνκλαιρ Λιούις Μπέθελ Μέρριντεϋ. Η επιτυχία αυτής της παραγωγής για την τηλεόραση, που μόλις είχε αρχίσει να μπαίνει πλέον στη ζωή των Αμερικανών, την οδήγησε στον πρώτο κινηματογραφικό της ρόλο στην ταινία Δεκατέσσερεις ώρες αγωνίας (Fourteen Hours, 1951). Ο ρόλος αυτός ήταν μικρός και η Γκρέις πέρασε απαρατήρητη, με αποτέλεσμα να μην έχει άλλες προσφορές για κινηματογραφικούς ρόλους για κάμποσο καιρό. Ένα χρόνο αργότερα, επικοινώνησε μαζί της ο παραγωγός και αργότερα σκηνοθέτης Στάνλεϋ Κρέιμερ, ο οποίος της προσέφερε ένα ρόλο στο πλάι του Γκάρυ Κούπερ στην ταινία Το τρένο θα σφυρίξει τρεις φορές (High Noon, 1952), που επρόκειτο να σκηνοθετήσει ο Φρεντ Τσίννεμαν. Η ταινία είχε μεγάλη επιτυχία και της χάρισε μεγάλη δημοτικότητα.

Επόμενός της στόχος ήταν η οντισιόν για την ταινία του Τζον Φορντ, Μογκάμπο, όπου θα πρωταγωνιστούσε πλάι στον Κλαρκ Γκέιμπλ και την Έιβα Γκάρντνερ. Η Τζην Τίρνεϋ που είχε προσληφθεί αρχικά, αποφάσισε να αφήσει το ρόλο λόγω της ψυχολογικής αστάθειας που την ταλαιπωρούσε εκείνη την περίοδο. Η οντισιόν της Κέλλυ ήταν επιτυχημένη και ο ρόλος ήταν δικός της. Δυο μήνες αργότερα το συνεργείο και οι συντελεστές της ταινίας βρέθηκαν στη Ναϊρόμπι της Κένυα για να ξεκινήσουν τα γυρίσματα. Το γεγονός ότι η ταινία γυριζόταν στην Αφρική αποτέλεσε τότε μεγάλο δέλεαρ για την Γκρέις. Η ταινία προβλήθηκε το 1953 και η Κέλλυ που είχε πλέον γίνει σταρ προτάθηκε για Όσκαρ Β΄ γυναικείου ρόλου. Η επιτυχία ακολούθησε όταν το 1954 πρωταγωνίστησε στη μεταφορά του θεατρικού του Φρέντρικ Νοτ Τηλεφωνήσατε Ασφάλεια Αμέσου Δράσεως (Dial M for Murder, 1954) με σκηνοθέτη τον Άλφρεντ Χίτσκοκ. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ο Χίτσκοκ επέμενε να της μιλάει συνέχεια για την επόμενή του ταινία με τίτλο Σιωπηλός Μάρτυς (Rear Window), εντυπωσιάζοντάς την σε τέτοιο βαθμό, ώστε να αρνηθεί την ευκαιρία να πρωταγωνιστήσει στο πλευρό του Μάρλον Μπράντο στην ταινία του Ελία Καζάν Το λιμάνι της αγωνίας (On The Waterfront, 1954). Ο Χίτσκοκ προσέλαβε την Κέλλυ για το Σιωπηλός Μάρτυς και η Εύα Μαρί Σαιντ ερμήνευσε το ρόλο της Ήντι στο πλευρό του Μπράντο. Ο Τζέημς Στιούαρτ, συμπρωταγωνιστής της στην ταινία Σιωπηλός Μάρτυς, ενθουσιάστηκε με την ερμηνεία της. Το φιλμ έκανε πρεμιέρα τον Οκτώβριο του 1954 και η Κέλλυ έλαβε διθυραμβικές κριτικές. Κατά τη διάρκεια του 1954 γύρισε άλλες δυο ταινίες, και τις δυο με συμπρωταγωνιστή τον Γουίλιαμ Χόλντεν. Η πρώτη ήταν το Οι γέφυρες του Τόκο-Ρι (The Bridges at Toko-Ri) και η δεύτερη ήταν Η χωριατοπούλα (The Country Girl), βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό δράμα του Κλίφφορντ Όντετς. Εκτός από τον Χόλντεν, στην ταινία πρωταγωνιστούσε και ο Μπινγκ Κρόσμπυ στο ρόλο του αλκοολικού της συζύγου. Η Κέλλυ δεν ήταν η πρώτη επιλογή για το ρόλο. Πρώτη επιλογή ήταν η Τζέννιφερ Τζόουνς, που αναγκάστηκε όμως να τον απορρίψει λόγω εγκυμοσύνης. Η Metro-Goldwyn-Mayer που έπρεπε να τη δανείσει στην εταιρεία Paramount δεν της επέτρεπε να αναλάβει το ρόλο. Όταν όμως η Κέλλυ απείλησε να μαζέψει τα πράγματά της και να σπάσει το συμβόλαιό της με την εταιρεία, της επέτρεψαν να λάβει μέρος στην ταινία.

Γκρέις Κέλλυ
 
Η Γκρέις Κέλλυ σε στιγμιότυπο της ταινίας Τηλεφωνήσατε Ασφάλεια Αμέσου Δράσεως (Dial M for Murder, 1954)
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Grace Kelly (Αγγλικά)
Γέννηση12  Νοεμβρίου 1929[8][9][10]
Φιλαδέλφεια[11]
Θάνατος14  Σεπτεμβρίου 1982[12][9][10]
Κοινότητα του Μονακό
Αιτία θανάτουτροχαίο ατύχημα
Συνθήκες θανάτουθανατηφόρο δυστύχημα
Τόπος ταφήςΚαθεδρικός ναός της Παρθένου Μαρίας στο Μονακό
ΕθνικότηταΑμερικανική
Χώρα πολιτογράφησηςΗνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Μονακό
ΣπουδέςΑμερικανική Ακαδημία Δραματικών Τεχνών (1949)[13] και Neighborhood Playhouse School of the Theatre
Ιδιότηταηθοποιός ταινιών, μοντέλο, ηθοποιός τηλεόρασης, ηθοποιός θεάτρου[14] και αριστοκράτης
ΣύζυγοςΡενιέ Γ΄ (1956–1982)[15]
ΤέκναΚαρολίνα του Μονακό[16], Αλβέρτος Β΄ του Μονακό[16] και Στεφανία του Μονακό[16]
ΓονείςΤζον Μπρένταν Κέλι και Μάργκαρετ Κάθριν Μάγερ
ΑδέλφιαΜάργκαρετ Κέλι (μεγαλύτερη αδερφή)
Τζον Μπ. Κέλι Τζούνιορ (μεγαλύτερος αδελφός)
Ελίζαμπεθ Κέλι (νεότερη αδελφή)
Είδος τέχνηςΚινηματογράφος (ηθοποιός)
ΒραβεύσειςΌσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου (1)
Χρυσές Σφαίρες (2)
Αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ
Υπογραφή
 
  Σχετικά πολυμέσα

Όσκαρ και αριστοκρατία Επεξεργασία

 
Το αστέρι της Γκρέις Κέλλυ στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ.
 
Η Γκρέις Κέλλυ στις 30 Μαρτίου 1955, έχοντας μόλις παραλάβει το Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου που κέρδισε για την ταινία Η χωριατοπούλα, κατά τη διάρκεια της τελετής των Όσκαρ. Δίπλα της, ο συμπρωταγωνιστής της στην ίδια ταινία Γουίλιαμ Χόλντεν.

Η ερμηνεία της στη Χωριατοπούλα έλαβε τις καλύτερες κριτικές και η Κέλλυ θεωρούταν το φαβορί για το Όσκαρ Α΄ γυναικείου ρόλου το 1954. Η πιο κοντινή της αντίπαλος για το βραβείο ήταν η Τζούντυ Γκάρλαντ, που είχε κάνει επιτυχημένη επανεμφάνιση την ίδια χρονιά με το Ένα αστέρι γεννιέται (A star is born), και πολλοί άλλοι τότε υποστήριζαν ότι θα έπρεπε αυτή να κερδίσει το χρυσό αγαλματίδιο. Τα σκανδαλοθηρικά περιοδικά ανέφεραν κόντρα μεταξύ των δυο σταρ. Τη βραδιά της απονομής η Γκάρλαντ βρισκόταν στο νοσοκομείο έχοντας μόλις γεννήσει το γιο της Τζόσεφ και δίπλα της υπήρχαν κάμερες, ώστε σε περίπτωση που κέρδιζε το βραβείο να μπορούσε να βγάλει ευχαριστήριο λόγο από το νοσοκομείο. Νικήτρια όμως αναδείχτηκε η Κέλλυ, κάτι που η Γκάρλαντ δεν ξέχασε ποτέ. Τα επόμενα δυο χρόνια γύρισε άλλες τρεις ταινίες, εκ των οποίων η πρώτη ήταν η τρίτη και τελευταία της συνεργασία με τον Άλφρεντ Χίτσκοκ στην ταινία Το Κυνήγι του Κλέφτη (To Catch A Thief, 1955), όπου σαγηνεύει με τη γοητεία της τον μικροαπατεώνα Κάρυ Γκραντ στο ηλιόλουστο Μόντε Κάρλο. Την ίδια χρονιά στο Φεστιβάλ των Καννών γνώρισε τον Ρενιέ Γ΄ του Μονακό, με τον οποίον κράτησε για μήνες επικοινωνία. Επιστρέφοντας στη Αμερική γύρισε την ταινία Ο κύκνος (The Swan, 1956) όπου πλάι στον Άλεκ Γκίννες υποδύθηκε μια πριγκίπισσα. Η ταινία ήταν προφητική και η ζωή να μιμήθηκε την τέχνη, καθώς ο Ρενιέ μετά το τέλος των γυρισμάτων τη ζήτησε σε γάμο. Η εταιρεία παραγωγής της ταινίας καθυστέρησε την κυκλοφορία της μέχρι την ημέρα του γάμου της Κέλλυ με το Ρενιέ. Στο μεταξύ είχε προβληθεί και η πρoτελευταία της ταινία το Υψηλή κοινωνία (High Society, 1956) που αποτέλεσε ριμέικ της ταινίας του 1940, Κοινωνικά σκάνδαλα (The Philadelphia Story). Στην αυτή ταινία συμπρωταγωνιστούσε με τον Φρανκ Σινάτρα, τον Μπινγκ Κρόσμπυ και τον Λούις Άρμστρονγκ.

Πριγκίπισσα του Μονακό Επεξεργασία

Εννιά μήνες και τέσσερις μέρες μετά το γάμο της με το Ρενιέ, η Κέλλυ έφερε στον κόσμο το πρώτο της παιδί, την πριγκίπισσα Καρολίνα, της οποίας των ερχομό ανακοίνωσαν 21 πυροβολισμοί και η ημέρα της γέννας της, κηρύχθηκε ημέρα αργίας. Ο πρίγκιπας Ρενιέ και η πριγκίπισσα Γκρέις απέκτησαν τρία παιδιά: την Καρολίνα, τον Αλβέρτο και την Στεφανία. Μετά το γάμο ο Ρενιέ απαγόρευσε την προβολή των φιλμ της Κέλλυ. Το 1962 ο Άλφρεντ Χίτσκοκ της προσέφερε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο φιλμ Μάρνι (Marnie) και η Κέλλυ ήθελε να ξανασυνεργαστεί μαζί του. Όταν όμως η κοινή γνώμη στράφηκε εναντίον της, λόγω του γεγονότος ότι η υπόθεση του φιλμ θα αμαύρωνε την εικόνα της, αναγκάστηκε να μη δεχτεί το ρόλο. Το 1977 ο σκηνοθέτης Χέρμπερτ Ρος προσπάθησε να τη δελεάσει να επιστρέψει στη μεγάλη οθόνη, προσφέροντάς της τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Η Κρίσιμη Καμπή (The Turning Point). Συνεπώς η Κέλλυ δεν επέστρεψε ποτέ στη μεγάλη οθόνη, προσπάθησε παρ' όλα αυτά να υποστηρίξει την καλλιτεχνική άνθιση στο Μονακό, ιδρύοντας το Ίδρυμα Πριγκίπισσα Γκρέις, που βοηθούσε όλους τους καλλιτέχνες και τεχνίτες της περιοχής. Επίσης, οργάνωνε κάθε χρόνο γιορτή για τα ορφανά. Τα χρόνια πέρασαν και το 1981 η Γκρέις και ο Ρενιέ γιόρτασαν 25 χρόνια γάμου.

Θάνατος Επεξεργασία

Στις 13 Σεπτεμβρίου του 1982, ενώ επέστρεφε οδικώς μαζί με τη 17-χρονη της κόρη της Στεφανία, από το εξοχικό τους στην επαρχία, σε έναν δρόμο με στροφές, η πριγκίπισσα Γκρέις υπέστη ένα ξαφνικό εγκεφαλικό επεισόδιο που την έκανε να χάσει τις αισθήσεις της και να ρίξει το αυτοκίνητο, ένα Rover P6 3500 V8 του 1971,[17] από βουνοπλαγιά ύψους 37 μέτρων. Η κόρη της καθόταν στη θέση του συνοδηγού και προσπάθησε να ανακτήσει τον έλεγχο του αυτοκινήτου, αλλά μάταια.[18] Το σώμα της Γκρέις ανασύρθηκε από το αυτοκίνητο, αλλά είχε υποστεί πολλαπλά κατάγματα και είχε πέσει σε κώμα. Μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο του Μονακό, όπου της διαγνώστηκε σοβαρή εγκεφαλική βλάβη. Ο πρίγκηπας Ρενιέ, μία μέρα μετά δέχτηκε να της αποσυνδέσουν το μηχανισμό που την κρατούσε στη ζωή. Η κόρη της Στεφανία είχε υποστεί σοβαρό κάταγμα στην αυχενική μοίρα και αναγκάστηκε να φορέσει κολάρο, ενώ λόγω της κατάστασής της δεν μπόρεσε να παρακολουθήσει την κηδεία της μητέρας της.[19]

Η κηδεία της έγινε στις 18 Σεπτεμβρίου στον Καθεδρικό Ναό της Αμώμου Συλλήψεως στο Μονακό.[20] Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους στην κηδεία της, ήταν οι πρώην συμπρωταγωνιστές της Τζέιμς Στιούαρτ και Κάρι Γκραντ, καθώς και η Νταϊάνα, Πριγκίπισσα της Ουαλίας, η Νάνσυ Ρέιγκαν, η Ντανιέλ Μιττεράν και η τέως αυτοκράτειρα Φαράχ του Ιράν, ενώ την κηδεία της παρακολούθησαν από την τηλεόραση 100 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως.[21] Ο πρίγκηπας Ρενιέ, που δεν ξαναπαντρεύτηκε σε όλη τη μετέπειτα ζωή του, λόγω πένθους όπως δήλωσε ο ίδιος αρκετά χρόνια μετά (ενώ λέγεται ότι από τον θρήνο του για την απώλεια της πριγκίπισσας Γκρέις, μετά κάπνιζε 60 τσιγάρα την ημέρα[22]), κηδεύτηκε στο πλευρό της μετά το θάνατό του το 2005.[23]

Οικογένεια Επεξεργασία

Η πριγκίπισσα Γκρέις παντρεύτηκε τον Ρενιέ Γ΄ του Μονακό και απέκτησε τρία παιδιά:

Επιλεγμένη Φιλμογραφία Επεξεργασία

Έτος Τίτλος Ελληνικός τίτλος Σκηνοθέτης Σημειώσεις
1951 Fourteen Hours Δεκατέσσερεις ώρες αγωνίας Χένρυ Χάθαγουεϋ
1952 High Noon Το τρένο θα σφυρίξει τρεις φορές Φρεντ Τσίννεμαν
1953 Mogambo Μογκάμπο Τζον Φορντ Υποψηφιότητα: Όσκαρ Β΄ γυναικείου ρόλου
Νίκη: Χρυσή Σφαίρα: Β΄ Γυναικείος Ρόλος
Υποψήφια
- Βραβείο βρετανικής ακαδημίας κινηματογράφου (BAFTA)
1954 Dial M for Murder Τηλεφωνήσατε Ασφάλεια Αμέσου Δράσεως Άλφρεντ Χίτσκοκ Νίκη: Βραβείο κύκλου κριτικών Νέας Υόρκης
Νίκη: National Board Of Review - Καλύτερη γυναικεία ερμηνεία
Rear Window Σιωπηλός Μάρτυς Άλφρεντ Χίτσκοκ Νίκη: Βραβείο κύκλου κριτικών Νέας Υόρκης
Νίκη: National Board Of Review - Καλύτερη γυναικεία ερμηνεία
The Country Girl Η χωριατοπούλα Τζορτζ Σήτον Νίκη: Όσκαρ Α΄ γυναικείου ρόλου
Νίκη: Χρυσή Σφαίρα: Καλύτερη Ηθοποιός (σε Δραματική ταινία)
Νίκη: Βραβείο κύκλου κριτικών Νέας Υόρκης
Νίκη: National Board Of Review - Καλύτερη γυναικεία ερμηνεία
Υποψήφια: Βραβείο βρετανικής ακαδημίας κινηματογράφου (BAFTA)
Green Fire Τίμιοι με λασπωμένα χέρια Άντριου Μάρτον
The Bridges at Toko-Ri Οι γέφυρες του Τόκο-Ρι Μαρκ Ρόμπσον
1955 To Catch a Thief Το Κυνήγι του Κλέφτη Άλφρεντ Χίτσκοκ
1956 The Swan Ο κύκνος Τσαρλς Βίντορ
High Society Υψηλή κοινωνία Τσαρλς Ουόλτερς
Νίκη: Χρυσή Σφαίρα: Δημοφιλέστερη ηθοποιός παγκοσμίως (1956)

Δισκογραφία Επεξεργασία

  • True Love, ντουέτο με τον Μπινγκ Κρόσμπυ, από την ταινία High Society (1956).
  • L'Oiseau du Nord et L'Oiseau du Soleil, στα γαλλικά και στα αγγλικά (1978).
  • Birds, Beasts & Flowers: A Programme of Poetry, Prose and Music (1980).

Παραπομπές Επεξεργασία

  1. «AFI's 100 Years...100 Stars». American Film Institute. Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2006. 
  2. Spoto, Donald; Forshaw, Barry (May 28, 2009). «Grace Kelly and Hollywood by Donald Spoto». The Times (UK). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις January 10, 2022. https://ghostarchive.org/archive/20220110/https://www.telegraph.co.uk/culture/books/bookreviews/5514352/High-Society-Grace-Kelly-and-Hollywood-by-Donald-Spoto-review.html. Ανακτήθηκε στις May 20, 2010. «Born in 1929 and raised by stiff-necked Catholic parents in Philadelphia ... Philadelphia convent girl (always remaining Roman Catholic) ...» 
  3. Jacobs, Laura (May 2010). «Grace Kelly's Forever Look». Vanity Fair. https://www.vanityfair.com/hollywood/features/2010/05/grace-kelly-201005. Ανακτήθηκε στις December 30, 2010. 
  4. Jacobs, Laura (March 30, 2010). «Grace Kelly's Forever Look». Vanity Fair. https://www.vanityfair.com/hollywood/features/2010/05/grace-kelly-201005. Ανακτήθηκε στις September 7, 2020. 
  5. «John B. Kelly Sr: a historic achievement in Antwerp, and a legendary dynasty». Olympics. Ανακτήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2021. John B. Kelly was born in Philadelphia on 4 October 1889, one of a family of 10 children. His Irish parents had emigrated to the United States a few years earlier 
  6. Department of Records. «Margarethe M. Majer, 13 Dec 1898; "Pennsylvania, Philadelphia City Births, 1860–1906"». FamilySearch. σελ. 378. 
  7. «Margaret Majer Kelly (1899–1990)». University of Pennsylvania. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Απριλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2016. 
  8. (Αγγλικά) Internet Movie Database. nm0000038. Ανακτήθηκε στις 17  Οκτωβρίου 2015.
  9. 9,0 9,1 (Αγγλικά) Discogs. 289568. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  10. 10,0 10,1 (Αγγλικά) Internet Broadway Database. 67951. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  11. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 10  Δεκεμβρίου 2014.
  12. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2014.
  13. «Notable Past Students». Notable Past Students. Αμερικανική Ακαδημία Δραματικών Τεχνών.
  14. Ανακτήθηκε στις 22  Μαΐου 2019.
  15. p11526.htm#i115252. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
  16. 16,0 16,1 16,2 Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) The Peerage.
  17. References:
  18. Werner, Jennifer (2014). Grace Kelly of Monaco: The Inspiring Story of How An American Film Star Became a Princess. BookCaps Study Guides. pp. 40–44. ISBN 978-1-62917-248-4.
  19. «BBC On This Day September 14th 1982». BBC News. 14 Σεπτεμβρίου 1985. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2010. 
  20. «Death of Princess Grace - history - central - British Council - LearnEnglish». British Council. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2010. 
  21. Puente, Maria (10 Σεπτεμβρίου 2007). «Princess Grace lingers in memory». Usatoday.Com. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2010. 
  22. http://www.theguardian.com/news/2005/apr/06/guardianobituaries1
  23. «Monaco Cathedral». Service Informatique du Ministère d'Etat (Monaco Minister of State Information Service). 28 Ιουλίου 2008. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Μαΐου 2011. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2010. 

Βιβλιογραφία Επεξεργασία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι Επεξεργασία