Ιουστινιανός Β´

Βυζαντινός αυτοκράτορας
(Ανακατεύθυνση από Ιουστινιανός Β')

Ο Ιουστινιανός Β΄ ή Ιουστινιανός ο Ρινότμητος (668/669 - 4 Νοεμβρίου 711 ήταν ο τελευταίος Βυζαντινός αυτοκράτορας στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία υπό τη Δυναστεία του Ηρακλείου (685 - 695) και για δεύτερη φορά (705 - 711). Όπως ο ομώνυμος προκάτοχος του Ιουστινιανός Α΄ ήταν πολύ φιλόδοξος και δυναμικός αυτοκράτορας, προσπάθησε να επαναφέρει την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία στις παλιές της δόξες, η βιαιότητα του προκάλεσε πολλές αντιδράσεις, δεν είχε την λεπτότητα που έδειξε ο πατέρας του Κωνσταντίνος Δ΄.[1] Το αποτέλεσμα ήταν να ξεσπάσει εξέγερση και να ανατραπεί (695), οι Σλάβοι και οι Βούλγαροι τον βοήθησαν να επανέλθει στον θρόνο. Η δεύτερη περίοδος που κυβέρνησε στην οποία ήταν ρινότμητος ήταν αρκετά βιαιότερος με αποτέλεσμα την ανατροπή του (711), ο στρατός τον είχε εγκαταλείψει πριν την δολοφονία του.

Ιουστινιανός Β΄ ο Ρινότμητος
Gold solidus, Byzantine, Justinian II, 685-695.jpg
Σόλιδος της πρώτης βασιλείας του Ιουστινιανού Β΄ (685-695) με την επιγραφή: IHS. CHRISTOS REX REGNANTIUM / D. IUSTINIANUS SERV[US] CHRISTI CON. OB΄.
Περίοδος685695
ΠροκάτοχοςΚωνσταντίνος Δ΄
ΔιάδοχοςΛεόντιος
Περίοδος705711
ΠροκάτοχοςΤιβέριος Γ΄
ΔιάδοχοςΦιλιππικός Βαρδάνης
Γέννηση669
Κωνσταντινούπολη
Θάνατος11 Δεκεμβρίου 711 (42 ετών)
ΣύζυγοςΕυδοκία
Θεοδώρα των Χαζάρων
ΕπίγονοιΤιβέριος
ΟίκοςΔυναστεία του Ηρακλείου
ΠατέραςΚωνσταντίνος Δ΄ ο Πωγωνάτος
ΜητέραΑναστασία
ΘρησκείαΧριστιανός Ορθόδοξος
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π  σ  ε )

ΒασιλείαΕπεξεργασία

Πόλεμοι με τους ΆραβεςΕπεξεργασία

Ο Ιουστινιανός Β΄ ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Δ΄ και της συζύγου του Αναστασίας.[2] Ο πατέρας του έμεινε μόνος αυτοκράτορας όταν καθαιρέθηκαν και ρινοκοπήθηκαν οι θείοι του Ηράκλειος και Τιβέριος (681).[3] Με τον πρόωρο θάνατο του πατέρα του όταν ήταν ο ίδιος ο Ιουστινιανός Β΄ μόλις 16 ετών τον διαδέχθηκε στον θρόνο.[4][5] Οι μεγάλες νίκες του πατέρα του στην ανατολή επέτρεψαν στον Ιουστινιανό Β΄ να βρει ένα πλούσιο βασίλειο.[6] Μετά από μια σύντομη σύγκρουση με τους Άραβες στην Αρμενία πέτυχε την αύξηση του φόρου από το Χαλιφάτο των Ομεϋαδών και την κατοχή τμήματος της Κύπρου.[7][8] Τα έσοδα από τις επαρχίες της Αρμενίας και της Ιβηρίας μοιράστηκαν στις δυο αυτοκρατορίες.[9] Με νέες συμφωνίες που προχώρησε με το Χαλιφάτο ο Ιουστινιανούς Β΄ μετακίνησε 12.000 χριστιανούς Μαρωνίτες από τον Λίβανο που δημιουργούσαν συνεχώς προβλήματα στους Άραβες.[10] Οι μεταρρυθμίσεις συνεχίστηκαν, ο στρατός του που είχε εξαντληθεί άσχημα ενισχύθηκε με Μαρδαίται και Κύπριους από το κατεχόμενο τμήμα.[11] Έθεσε σε ισχύ τον «Νόμο των Αγροτών», μια ρύθμιση που επέτρεψε την ισχυροποίηση της αγροτικής τάξης. Αργότερα (688) υπέγραψε νέα Συνθήκη με τον Χαλίφη Αμπντ αλ-Μαλίκ ιμπν Μαρουάν σύμφωνα με την οποία η Κύπρος ανακηρύχτηκε ουδέτερη ζώνη και τα έσοδα μοιράστηκαν.[12]

Με πλεονέκτημα την σταθερότητα στην Ανατολή ο Ιουστινιανός Β΄ προσπάθησε να ανακτήσει τα Βαλκάνια που τα είχαν καταλάβει οι Σλαβικές φυλές, μετέφερε ιππικό από την Ανατολή στην Θράκη (687).[13] Με μεγάλη στρατιωτική εκστρατεία (688-689) έδιωξε τους Βούλγαρους από την Μακεδονία και ανέκτησε την Θεσσαλονίκη την δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ευρώπης.[14] Οι υποταχθέντες Σλάβοι μεταφέρθηκαν στην Βιθυνία και του πρόσφεραν στρατιωτική προστασία 30.000 ανδρών.[15] Με αυξημένες δυνάμεις στην Ανατολή ο Ιουστινιανός Β΄ ήταν ασφαλής να ξεκινήσει νέους πολέμους με τους Άραβες.[16] Ο Ιουστινιανός Β΄ κέρδισε την πρώτη μάχη στην Αρμενία (693) αλλά οι Σλάβοι κατόπιν ηττήθηκαν και επαναστάτησαν με αποτέλεσμα οι Βυζαντινοί να συντριβούν στην Μάχη της Σεβαστουπόλεως, ο ίδιος δραπέτευσε στην Θάλασσα του Μαρμαρά.[17][18] Ο Θεοφάνης Ομολογητής γράφει ότι ο αυτοκράτορας από την οργή του έσφαξε όλους τους Σλάβους στο Θέμα Οψίκιον.[19][20] Στο μεταξύ ένας Πατρίκιος οδήγησε τους Αρμένιους σε εξέγερση με αποτέλεσμα η επαρχία να κατακτηθεί ολοκληρωτικά από τους Άραβες (694-695).[21]

Η Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος και το τέλος της πρώτης βασιλείαςΕπεξεργασία

 
Ψηφιδωτό με παράσταση του Ιουστινιανού Β΄ στην Βασιλική του Αγίου Απολλινάριου στην Κλάση της Ραβέννας

Ο Μανιχαϊσμός διώχτηκε σκληρά από τον αυτοκράτορα, η σκληρή υποταγή των λαικών παραδόσεων που δεν είχαν καταγωγή από την Χαλκηδόνα προκάλεσαν την αντίδραση της εκκλησίας.[22] Ο Ιουστινιανός Β΄ συγκάλεσε στην Κωνσταντινούπολη την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο με στόχο να επικυρώσει τις αποφάσεις της Ε΄ και της ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου και να επικυρώσει την θρησκευτική του πολιτική.[23] Οι αποφάσεις είχαν σαν αποτέλεσμα την αύξηση των διαφορών της Ορθόδοξης με την Καθολική Εκκλησία.[24] Ο αυτοκράτορας διέταξε να συλληφθεί ο Πάπας Σέργιος Α΄ αλλά η Ρώμη και η Ραβέννα υποστήριξαν τον πάπα.[25] Αναδιοργάνωσε τα Βυζαντινά Θέματα και δημιούργησε στα νότια το νέο Θέμα Ελλάδος που βρισκόταν σε κατώτερη θέση, το Θέμα Οψίκιον, το Θέμα Ανατολικών, το Θέμα Θρακησίων το Θέμα Αρμενιακών και οι ναυτικοί Καραβισιάνοι είχαν την πρώτη θέση στην αυτοκρατορία.[26] Προσπάθησε να προστατεύσει τους χωρικούς από τους ισχυρούς γαιοκτήμονες, αυτό τον έφερε σε σκληρή σύγκρουση μαζί τους.[27] Παρά το γεγονός ότι οι πολιτικές διανομής γης ενόχλησαν την αριστοκρατία η ψηλή φορολογία έφερε εξέγερση και στους χωρικούς.[28] Οι υπουργοί του Στέφανος και Θεόδωρος συγκέντρωναν τα ποσά από τους φόρους με στόχο να οικοδομήσει ο αυτοκράτορας πολυτελή κτίρια.[29][30] Το 695 ο στρατός εξεγέρθηκε και ανακήρυξε Αυτοκράτορα έναν αξιωματικό με το όνομα Λεόντιος. Ο Λεόντιος, όντας παλαιός φίλος του πατέρα του, χάρισε τη ζωή στον Ιουστινιανό αλλά τον τιμώρησε με ρινοκοπία (δηλαδή ακρωτηριασμό της μύτης) και τον εξόρισε στη Χερσώνα της Κριμαίας. Εκεί ο Ιουστινιανός παρέμεινε για δέκα χρόνια, δηλαδή μέχρι το 705.[31]

ΕξορίαΕπεξεργασία

Την περίοδο της εξορίας του ο Ιουστινιανός Β΄ συγκέντρωσε οπαδούς με στόχο να ανακτήσει, τον θρόνο οι αρχές αποφάσισαν να τον μεταφέρουν από την Χερσόνα στην Κωνσταντινούπολη (702/703).[32] Ο Ιουστινιανός δραπέτευσε, τον υποδέχτηκε με ενθουσιασμό ο Χαχάνος των Χάζαρων Μπουσίρ και του έδωσε την αδελφή του ως σύζυγο.[33] Ο Ιουστινιανός την ονόμασε Θεοδώρα των Χαζάρων, αντέγραψε την σύζυγο του προκατόχου του Ιουστινιανού Α΄ Θεοδώρα.[34] Δέχτηκε σαν προίκα μια βίλα στην πόλη Φαναγορία που βρισκόταν στην Θάλασσα Αζόφ. Ο Μπουσίρ σύντομα δωροδοκήθηκε από τον Τιβέριο να δολοφονήσει τον γαμπρό του, έστειλε δύο Χάζαρους τους Παπατζύν και Βαλγίτζιν να εκτελέσουν την εντολή.[35] Ο Ιουστινιανός δέχτηκε προειδοποίηση από την σύζυγο του και θανάτωσε τους Παπατζύν και Βαλγίτζιν, απέπλευσε κατόπιν για το Θέμα Χερσώνος και κάλεσε τους οπαδούς του να διασχίσουν την Μαύρη Θάλασσα.[36]

Την ώρα που το πλοίο βρισκόταν στις νότιες ακτές της Μαύρης Θάλασσας ξέσπασε καταιγίδα στο στόμιο του Δνείστερου με τους παραποτάμους του Δνείπερου.[37] Ένας οπαδός του τον πλησίασε και του ζήτησε να υποσχεθεί στον θεό σαν τάμα ότι δεν θα πειράξει κανέναν από τους αντιπάλους του όταν επιστρέψει στον θρόνο.[38] Ο Ιουστινιανός του απάντησε "αν χαρίσω την ζωή σε έστω και έναν από αυτούς ο θεός να με πνίξει εδώ".[39] Αφού επιβίωσε από την καταιγίδα ο Ιουστινιανός κατέφυγε στον Τέρβελ της Βουλγαρίας, του ζήτησε βοήθεια να ανακτήσει τον θρόνο του, σε αντάλλαγμα θα του έδινε για γάμο την κόρη του Αναστασία με τον τίτλο του Καίσαρα.[40][41] Την άνοιξη του 705 πλησίασαν την Κωνσταντινούπολη 15.000 Βούλγαροι και Σλάβοι ιππείς.[42] Ο Ιουστινιανός ζητούσε συνεχώς επί τρεις μέρες από τους κατοίκους της πόλης να του ανοίξουν τα τείχη αλλά χωρίς αποτέλεσμα, οι οπαδοί του εισήλθαν από ένα υπόγειο Υδραγωγείο στην Κωνσταντινούπολη και κάλεσαν τον λαό σε πραξικόπημα.[43] Ο Ιουστινιανός Β΄ ανέβηκε για δεύτερη φορά στον θρόνο σπάζοντας την παράδοση που απαγορεύει σε ακρωτηριασμένο να ανέβει στον θρόνο, αντικατέστησε την κομμένη του μύτη με ένα χρυσό τεμάχιο.[44] Οι στασιαστές Τιβέριος και Λεόντιος μεταφέρθηκαν στον Ιππόδρομο, αφού πρώτα ο Ιουστινιανός Β΄ τους πάτησε στον λαιμό σαν ένδειξη υποταγής αποκεφαλίστηκαν μαζί με πολλούς οπαδούς τους.[45] Ο πατριάρχης Καλλίνικος Α΄ Κωνσταντινουπόλεως καθαιρέθηκε, τυφλώθηκε και εξορίστηκε στην Ρώμη.[46]

Ανάρρηση στο θρόνο για δεύτερη φοράΕπεξεργασία

 
Ο Ιουστινιανός Β΄ εμφάνισε τη μορφή του Χριστού για πρώτη φορά στα νομίσματα. Σόλιδος της δεύτερης βασιλείας του (705-711): D[OMINUS] N[OSTRI] IHS[US] CH[RI]S[TOS] REX REGNANTIUM / D. N. IUSTINIANUS MULTUS A[ΝΝΟS]. Κρατά ένσταυρη σφαίρα με την επιγραφή PAX.

Την δεύτερη περίοδο της βασιλείας ακολούθησαν ταπεινωτικές ήττες από τους Βούλγαρους και το Χαλιφάτο και άγριες καταστολές των εξεγέρσεων στο εσωτερικό.[47] Ο Ιουστινιανός Β΄ αποφάσισε να εκστρατεύσει εναντίον του Τέρβελ (708) με στόχο να ανακτήσει τα εδάφη που του είχε παραχωρήσει όταν του έδωσε τον τίτλο του Καίσαρα (705).[48] Ο Ιουστινιανός Β΄ αποκλείστηκε στην Βουλγαρική Αγχίαλο και αναγκάστηκε να οπισθοχωρήσει.[49] Ακολούθησε συνθήκη ανάμεσα στην Βυζαντινή αυτοκρατορία και την Βουλγαρία που επανέφερε την ειρήνη ανάμεσα στις δύο χώρες. Ακολούθησαν νέες ήττες από τους Άραβες στην Μικρά Ασία, κατέλαβαν τις πόλεις της Κιλικίας και εισέβαλαν στην Καππαδοκία (709-711).[50][51] Διέταξε τον πάπα Ιωάννη Ζ΄ να αναγνωρίσει την Πένθεκτη Οικουμενική, ακολούθησε εκστρατεία στην Ραβένα υπό την ηγεσία του Πατρίκιου Θεόδωρου με στόχο να τιμωρήσει την πόλη (709).[52] Η εκστρατεία είχε στόχο να αποκαταστήσει την Βυζαντινή κυριαρχία στην Ραβέννα ύστερα από την τοπική ανταρσία.[53][54] Η καταστολή έγινε με επιτυχία, ο νέος Πάπας Κωνσταντίνος επισκέφτηκε την Κωνσταντινούπολη (710) και ο Ιουστινιανός Β΄ αναγνώρισε τα προνόμια της Δυτικής Εκκλησίας. Δεν είναι γνωστό τι ακολούθησε από την Πένθεκτη Σύνοδο μέχρι τότε, ο Πατριάρχης Κωνσταντίνος ορκίστηκε ότι θα σεβαστεί όλους τους κανόνες.[55] Αυτή ήταν η τελευταία φορά στην οποία ο πάπας της Ρώμης θα επισκεφτεί την Κωνσταντινούπολη, η επόμενη θα είναι στους σύγχρονους χρόνους όταν ο Πάπας Παύλος ΣΤ΄ θα επισκεφτεί την Ιστανμπούλ (1967).[56]

Ακολούθησε η μοιραία ανταρσία, η Χερσόνα εξεγέρθηκε και ο εξόριστος Φιλιππικός Βαρδάνης κατέλαβε την πόλη, ο Ιουστινιανός Β΄ έστειλε στρατό να τους καταστείλει (709, 711).[57][58] Οι επαναστάτες ανακήρυξαν αυτοκράτορα τον Φιλιππικό, ο αυτοκράτορας βρισκόταν στην Αρμενία και δεν μπορούσε να τους υποτάξει.[59][60] Η καταστροφή του συνόλου του βυζαντινού στόλου στη Μαύρη Θάλασσα το 711 κατά το ταξίδι επιστροφής από τη Χερσώνα, και ο χαμός περίπου 70.000 ανδρών στα μανιασμένα κύματα, λέγεται ότι προκάλεσε το γέλιο του αυτοκράτορα. Ο Ιουστινιανός Β΄ συνελήφθη και εκτελέστηκε τον Νοέμβριο του 711, η κεφαλή του απεστάλη στην Ρώμη και την Ραβένα.[61] Με την εκτέλεση του γιου της η μητέρα του Ιουστινιανού Β΄ μετέφερε τον εξάχρονο εγγονό της και Συναυτοκράτορα Τιβέριο στην Παναγία των Βλαχερνών. Οι στασιαστές έβγαλαν το μικρό παιδί από το ιερό και το στραγγάλισαν, με τον τρόπο αυτό έληξε άδοξα για το Βυζάντιο η δυναστεία του μέγιστου Ηρακλείου.[62]

ΕπίλογοςΕπεξεργασία

Ο Ιουστινιανός Β´, παρά τη σκληρότητα και την πνευματική του αστάθεια, ήταν ικανός αυτοκράτορας, και εργάστηκε σκληρά για το καλό της αυτοκρατορίας, διατηρώντας και ενισχύοντας τη διοικητική και κοινωνική συνοχή που ήταν απαραίτητη για τη σωτηρία της. Οι εκρήξεις εκδίκησής του όμως ήταν τόσο βίαιες που τον κατέστησαν εξαιρετικά αντιδημοφιλή. Το πάθος του και το άσβεστο κουράγιο του, απέδειξαν ότι δεν αρκεί ο ακρωτηριασμός για να εξουδετερώσει τη φιλοδοξία ενός αποφασισμένου για την εξουσία ανθρώπου. Έτσι, το σκληρό έθιμο της τιμωρίας με ρινοκοπία δεν εφαρμόστηκε ξανά στη Βυζαντινή ιστορία.

ΟικογένειαΕπεξεργασία

Νυμφεύτηκε πρώτα την Ευδοκία κατά την 1η βασιλεία του (685-695). Δεν απέκτησαν απογόνους.

Έπειτα ο Ιουστινιανός Β΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Θεοδώρα, αδελφή του Μπουσίρ χάνου των Χαζάρων και είχε τέκνα:

  • Τιβέριος 705-711, συναυτοκράτορας (706-711). Εκτελέστηκε με διαταγή του Φιλιππικού.
  • Αναστασία.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Ostrogorsky, σσ. 116–122
  2. Kazhdan, σσ. 1084–1085
  3. https://www.genealogieonline.nl/en/stamboom-homs/I6000000002187812119.php
  4. Kazhdan, σσ. 1084–1085
  5. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Justinian II." . Encyclopædia Britannica. Τομ. 15 (11th ed.). Cambridge University Press. σ. 602
  6. Moore, Justinian II
  7. Moore, Justinian II
  8. Norwich, σ. 328
  9. Ostrogorsky, σσ. 116–122
  10. Bury, σ. 321
  11. Ostrogorsky, σσ. 116–122
  12. Romilly J.H. Jenkins, Studies on Byzantine History of the 9th and 10th Centuries, σ. 271
  13. Bury, σ. 321
  14. Ostrogorsky, σσ. 116–122
  15. Ostrogorsky, σσ. 116–122
  16. Bury, σ. 322
  17. Bury, σ. 322
  18. Norwich, σ. 330
  19. Theophanes: 6183
  20. Norwich, σσ. 330–331
  21. Ostrogorsky, σσ. 116–122
  22. Kazhdan, σσ. 1084–1085
  23. Bury, σ. 327
  24. Norwich, σ. 332
  25. Ostrogorsky, σσ. 116–122
  26. Ostrogorsky, σσ. 116–122
  27. Ostrogorsky, σσ. 116–122
  28. Ostrogorsky, σσ. 116–122
  29. Ostrogorsky, σσ. 116–122
  30. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Justinian II." . Encyclopædia Britannica. Vol. 15 (11th ed.). Cambridge University Press. σ. 602
  31. Αντίθετη προς τα βυζαντινά ήθη δεύτερη ανάρρησή του στο θρόνο αν και ήταν ακρωτηριασμένος και δεν πληρούσε τον όρο του «αρίστου». Πάντως άλλη μια περίπτωση ανόδου στον Βυζαντινό θρόνο ακρωτηριασμένου είναι γνωστή, εκείνη του Ισαάκιου Β΄ Άγγελου. Ιωάννης Λασκαράτος, «Ιουστινιανός Β΄ο Ρινότμητος. (685-695 και 705-711) Επανεκτίμηση πιθανής ρινοπλαστικής του», Βυζαντινός Δόμος, τομ. 8-9 (1998), σελ.194
  32. Ostrogorsky, σσ. 124–126
  33. Ostrogorsky, σσ. 124–126
  34. Bury, σ. 358
  35. Bury, σ. 359
  36. Norwich, σ. 336
  37. Bury, σ. 359
  38. Norwich, σ. 336
  39. Bury, σ. 359
  40. Ostrogorsky, σσ. 124–126
  41. Norwich, σ. 336
  42. Ostrogorsky, σσ. 124–126
  43. Ostrogorsky, σσ. 124–126
  44. Norwich, σ. 345
  45. Bury, σ. 361
  46. Norwich, σ. 338
  47. Norwich, σ. 339
  48. Bury, σ. 361
  49. Bury, σ. 361
  50. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Justinian II." . Encyclopædia Britannica. Vol. 15 (11th ed.). Cambridge University Press. σ. 602
  51. Norwich, σ. 339
  52. Bury, σ. 366
  53. Liber pontificalis 1:389
  54. Constance Head, Justinian II of Byzantium (University of Wisconsin Press, 1972)
  55. New Advent: Pope Constantine
  56. Norwich, σ. 345
  57. Moore, Justinian II
  58. Norwich, σ. 342
  59. Norwich, σ. 343
  60. Bury, σ. 365
  61. Kazhdan, σσ. 1084–1085
  62. Bury, σσ. 365-366

ΒιβλιογραφίαΕπεξεργασία

  • Norwich, J.J. "Byzantium", Vol. I-The Early Years'
  • Vasiliev, A. "History of the Byzantine Empire, 324–1453"
  • Ostrogorsky, G. "History of the Byzantine State"

Δείτε επίσηςΕπεξεργασία


Προηγούμενος
Κωνσταντίνος Δ'
Αυτοκράτορας του Βυζαντίου
Πρώτη βασιλεία 685 – 695
Επόμενος
Λεόντιος
Προηγούμενος
Τιβέριος Γ'
Αυτοκράτορας του Βυζαντίου
Δεύτερη βασιλεία 705 – 711
Επόμενος
Φιλιππικός Βαρδάνης