Δομινικανή Δημοκρατία

Συντεταγμένες: 19°00′N 70°40′W / 19.000°N 70.667°W / 19.000; -70.667

Η Δομινικανή Δημοκρατία (ισπανικά: República Dominicana‎, προφέρεται: reˈpuβlika ðominiˈkana) είναι μια χώρα που βρίσκεται στο νησί της Ισπανιόλας στις Μεγάλες Αντίλες της Καραϊβικής. Κατέχει τα πέντε όγδοα του νησιού, το οποίο μοιράζεται με την Αϊτή,[5][6] κάνοντας την Ισπανιόλα ένα από τα δύο νησιά της Καραϊβικής (το άλλο είναι ο Άγιος Μαρτίνος) όπου το έδαφος του μοιράζεται σε δύο κυρίαρχα κράτη. Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησιωτικό κράτος στις Αντίλλες μετά την Κούβα, με έκταση 48.671 τ.χλμ. και πληθυσμό 10.535.535 κατοίκων,[1] εκ των οποίων 3,3 εκατομμύρια ζουν στην μητροπολιτική περιοχή της Σάντο Ντομίνγκο, της πρωτεύουσας.[7][8] Η επίσημη γλώσσα είναι τα ισπανικά.

Δομινικανή Δημοκρατία
República Dominicana

Σημαία

Εθνόσημο
Εθνικό σύνθημα: "Dios, Patria, Libertad"
«Θεός, Πατρίδα, Ελευθερία»
και μεγαλύτερη πόληΣάντο Ντομίγκο
18°28′N 69°54′W / 18.467°N 69.900°W / 18.467; -69.900 (Σάντο Ντομίγκο)
Ισπανικά
Προεδρική Δημοκρατία
Λουίς Αμπιναδέρ
Ρακέλ Πένια δε Αντούνια
Ανεξαρτησία
• Από την Αϊτή
• Από την Ισπανία

Ισχύον Σύνταγμα

27 Φεβρουαρίου 1844
16 Αυγούστου 1865 (2η φορά)
6 Νοεμβρίου 2009
 • Σύνολο
 • % Νερό
 • Σύνορα
Ακτογραμμή

48.670 km2 (130η)
0,7
360 km
1.288 km
Πληθυσμός
 • Εκτίμηση 2021 
 • Απογραφή 2002 
 • Πυκνότητα 

10.535.535[1] (88η) 
8.562.541[2]  
216,5 κατ./km2 (66η) 
Α.Ε.Π. (PPP)
 • Ολικό  (2016)
 • Κατά κεφαλή 

161,838 δισ. $[3] (74η)  
16.049 $[3] (86η) 
Α.Ε.Π. (Ονομαστικό)
 • Ολικό  (2016)
 • Κατά κεφαλή 

72,194 δισ. $[3] (74η)  
7.159 $[3] (81η) 
ΔΑΑ (2019)Αύξηση 0,756[4] (88η) – υψηλός
ΝόμισμαΠέσο (DOP)
(UTC -4)
Internet TLD.do
Οδηγούν σταδεξιά
Κωδικός κλήσης+1-809, +1-829, +1-849

Οι ιθαγενείς Ταΐνοι κατοικούσαν την Ισπανιόλα πριν την άφιξη των Ευρωπαίων και την είχαν χωρίσει σε πέντε βασίλεια.[9] Οι Ταΐνοι είχαν μετακομίσει προς τα βόρεια με τα χρόνια και κατοικούσαν διάφορα νησιά της περιοχής. Οι Ταΐνοι είχαν ιδρύσει έναν ανεπτυγμένο αγροτικό και κυνηγετικό πολιτισμό και ήταν στον δρόμο να γίνουν οργανωμένος πολιτισμός.[10] Ο Χριστόφορος Κολόμβος εξερεύνησε και διεκδίκησε το νησί για την Ισπανία στο πρώτο του ταξίδι στην Αμερική το 1492.[9] Η γενική καπετανία του Σάντο Ντομίνγκο έγινε ο χώρος του πρώτου Ευρωπαϊκού μόνιμου οικισμού στην Αμερική και η πρώτη έδρα της ισπανικής αποικιοκρατίας στον Νέο Κόσμο. Εν τω μεταξύ η Γαλλία κατέλαβε το δυτικό τρίτο της Ισπανιόλας και έδωσαν στην αποικία τους το όνομα Σεν-Ντομένγκ (Άγιος Δομίνικος), η οποία έγινε το ανεξάρτητο κράτος της Αϊτής το 1804 μετά από την Αϊτινή Επανάσταση.[9] Κατά την διάρκεια του δέκατου ένατου αιώνα, οι Δομινικανοί συχνά βρίσκονταν σε πόλεμο, ενάντια στους Γάλλους, τους Αϊτιανούς, τους Ισπανούς ή μεταξύ τους, οδηγώντας στην ανάδυση μιας κοινωνίας ισχυρά επηρεασμένης από στρατηγούς που κυβερνούσαν την χώρα σαν προσωπικό βασίλειο.[11] Μετά από πάνω από 300 χρόνια ισπανικής διακυβέρνησης οι κάτοικοι της χώρας ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους τον Νοέμβριο του 1821.[9] Ο αρχηγός του κινήματος για την ανεξαρτησία, ο Χοσέ Νούνιες δε Κάσερες, σκόπευε να ενώσει την χώρα με την Μεγάλη Κολομβία, αλλά η νεοσύστατη χώρα προσαρτήθηκε από την Αϊτή με την βία τον Φεβρουάριο του 1822. Η χώρα ανεξαρτητοποιήθηκε το 1844,[9] νικώντας στον Δομινικανό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας. Τα επόμενα 72 χρόνια, η Δομινικανή Δημοκρατία είχε κυρίως εσωτερικές συγκρούσεις, αρκετές αποτυχημένες εισβολές από την Αϊτή και μια σύντομη επιστροφή στο προηγούμενο καθεστώς ως ισπανική αποικία πριν την μόνιμη εκδίωξη των Ισπανών στον Δομινικανό Πόλεμο της Αποκατάστασης το 1863–1865.[12][13][14] Οι Ηνωμένες Πολιτείες κατέλαβαν την χώρα από το 1916 μέχρι το 1924. Έπειτα υπήρξε μια ήρεμη και ευημερής εξαετής περίοδος υπό τον Οράσιο Βάσκες. Έπειτα η δικτατορία του Ραφαέλ Λεόνιντας Τρουχίγιο διήρκεσε από το 1930 μέχρι το 1961.[9] Ο εμφύλιος πόλεμος του 1965, ο τελευταίος στην χώρα, τελείωσε έπειτα από στρατιωτική κατοχή των Ηνωμένων Πολιτειών και ακολουθήθηκε από την απολυταρχική διακυβέρνηση του Χοακίν Μπαλαγκέρ (1966–1978 και 1986–1996). Από το 1978, η Δομινικανή Δημοκρατία έχει κάνει βήματα προς την αντιπροσωπευτική δημοκρατία,[15] ενώ ο Λεονέλ Φερνάντες είναι ηγέτης της χώρας για μεγάλο μέρος της περιόδου από το 1996 και έπειτα. Ο Ντανίλο Μεδίνα διαδέχθηκε τον Φερνάντες το 2012, κερδίζοντας το 51% των ψήφων έναντι του αντιπάλου του, πρώην προέδρου Ιπόλιτο Μεχία.[16] Το 2020 έχασε από τον Λουίς Αμπιναδέρ.

Η Δομινικανή Δημοκρατία έχει την μεγαλύτερη οικονομία στην περιοχή της Καραϊβικής και της Κεντρικής Αμερικής, όντας η όγδοη μεγαλύτερη οικονομία στην Λατινική Αμερική.[17][18] Στα τελευταία 25 χρόνια, η Δομινικανή Δημοκρατία έχει την ταχύτερα αναπτυσσόμενη οικονομία στο Δυτικό Ημισφαίριο με μέσο πραγματικό ρυθμό ανάπτυξης του ΑΕΠ ύψους 5.3% μεταξύ 1992 και 2018.[19] Η ανάπτυξη του ΑΕΠ το 2014 και το 2015 έφτασε το 7.3 και το 7.0%, αντίστοιχα, η υψηλότερη στο Δυτικό ημισφαίριο.[19] Το πρώτο μισό του 2016 η Δομινικανή Δημοκρατία είχε ανάπτυξη 7.4%, συνεχίζοντας την μακροχρόνια τάση γρήγορης οικονομικής ανάπτυξης.[20] Η πρόσφατη ανάπτυξη οδηγείται από τον κατασκευαστικό τομέα, την βιομηχανία, τον τουρισμό και τις εξορύξεις. Η χώρα είναι η έδρα του ορυχείου Πουέμπλο Βιέχο, του δεύτερου μεγαλύτερου ορυχείου χρυσού.[21][22] Η ιδιωτική κατανάλωση είναι ισχυρή, αποτέλεσμα του χαμηλού πληθωρισμού (ήταν κάτω από το 1% κατά μέσο όρο το 2015), την δημιουργία θέσεων εργασίας και λόγω των εμβασμάτων.

Η Δομινικανή Δημοκρατία είναι ο δημοφιλέστερος προορισμός της Καραϊβικής.[23] Οι ολοχρόνιες πίστες γκολφ της χώρας είναι πόλος έλης τουριστών.[24] Η χώρα έχει πλούσια γεωγραφία. Στην Δομινικανή Δημοκρατία βρίσκεται το υψηλότερο όρος της Καραϊβικής, το Πίκο Ντουάρτε αλλά και η μεγαλύτερη λίμνη (και το σημείο με το χαμηλότερη υψόμετρο) της Καραϊβικής, η λίμνη Ενρικίγιο.[25] Το νησί έχει μέση ετήσια θερμοκρασία 26°C καθώς και μεγάλη κλιματική και βιολογική ποικιλία.[24] Η χώρα είναι ο χώρος του πρώτου καθεδρικού ναού, του πρώτου κάστρου, του πρώτου μοναστηριού και του πρώτου οχυρού που χτίστηκε στην Αμερική, όλα εντός της Αποικιακής Ζώνης του Σάντο Ντομίνγκο, ο οποίος είναι χώρος παγκόσμιας κληρονομιάς.[26][27] Η μουσική και ο αθλητισμός έχουν μεγάλη σημασία στον δομινικανό πολιτισμό. Η μερένγκε και η μπατσάτα είναι ο εθνικός χορός και η εθνική μουσική αντίστοιχα, ενώ το μπέιζμπολ είναι το δημοφιλέστερο άθλημα της χώρας.[28]

Φυσική ΓεωγραφίαΕπεξεργασία

 
Δορυφορική φωτογραφία της χώρας

Η Δομινικανή Δημοκρατία συνορεύει με την Αϊτή στα δυτικά, ενώ βρέχεται από τον Ατλαντικό ωκεανό και στα νότια από την Καραϊβική Θάλασσα. Καταλαμβάνει τα δύο τρίτα από το ανατολικό τμήμα του νησιού Ισπανιόλα.

ορεογραφία της χώρας αποτελείται από ορεινές αλυσίδες διατεταγμένων από τα δυτικά προς τα ανατολικά, οι οποίες χωρίζονται από κοιλάδες. Το υψηλότερο σημείο της είναι η Πίκο Ντουάρτε, στην Κεντρική Κορδιλιέρα, με υψόμετρο 3.175 μ. Στα ανατολικά υψώνεται η χαμηλότερη ανατολική Κορδιλιέρα, με τη μεγάλη πεδιάδα Γιάνο δε Σέιμπο. Η Βόρεια Κορδιλιέρα φτάνει σε ύψος τα 1.249 μ.

Οι ποταμοί παρουσιάζουν κυρίως διαμήκη πορεία. Σημαντικότερος ποταμός είναι ο μεγαλύτερος σε μήκος, ο Γιάκε ντελ Νόρτε, ο οποίος ονομάστηκε "Ποταμός του Χρυσού" εξαιτίας της ύπαρξης χρυσοφόρου άμμου σε ένα μέρος το ρου του. Η ανακάλυψη έγινε από το Χριστόφορο Κολόμβο. Η λίμνη Ενρικίγιο αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες σε έκταση.

Το κλίμα του κράτους είναι τροπικό, ωστόσο οι αληγείς άνεμοι ευθύνονται για τη διαφορετική κατανομή των βροχοπτώσεων. Επίσης, τα θερμά νερά από τα ρεύματα των Αντιλλών επηρεάζουν τις κλιματικές συνθήκες.

Διοικητική ΔιαίρεσηΕπεξεργασία

ΔημογραφίαΕπεξεργασία

 
Ο πληθυσμός της χώρας (1961-2003) σε χιλιάδες. (FAOSTAT, 2005)

Οι πρώτοι κάτοικοι της χώρας ήταν αυτόχθονες Αραουάκοι, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν το 10ο αιώνα στις Αντίλλες και στις νοτιοανατολικές ακτές των ΗΠΑ. Οι Ταΐνοι εκδιώχθηκαν από τους Καραΐβους. Οι Καραΐβοι είχαν διωχθεί κι αυτοί από τους Μάγιας και τους Αζτέκους.

Το νησί ανακαλύφθηκε από το Χριστόφορο Κολόμβο και λίγες δεκαετίες μετά αποδεκατίστηκαν οι ιθαγενείς. Αργότερα, στο νησί ήρθαν σκλάβοι από την Αφρική, για να εργαστούν για λογαριασμό των λευκών αποίκων. Σήμερα, οι περισσότεροι (περίπου τα τρία τέταρτα του συνολικού πληθυσμού της χώρας) είναι μιγάδες. Οι λευκοί είναι το ένα τέταρτο περίπου και το 11% είναι Αφροαμερικανοί. Οι πιο πολλοί συγκεντρώνονται στην εύφορη κοιλάδα του Ρίο Γιούνα και στη νότια παράκτια λωρίδα μεταξύ Νισάο και Λα Ρομάνα. Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 72,8 χρόνια (69,8 χρόνια οι άνδρες και 76,2 οι γυναίκες).[29] Το φαινόμενο της εσωτερικής μετανάστευσης δεν είναι έντονο. Οι πιο αραιοκατοικημένες περιοχές είναι στο ανατολικό τμήμα του κράτους. Περισσότεροι από τους μισούς κατοίκους του συνόλου του πληθυσμού ζουν στις πόλεις. Μεγάλα αστικά κέντρα είναι, εκτός από την πρωτεύουσα (Σάντο Ντομίνγκο), το Σαντιάγο δε Λος Καμπαγιέρος, το Σαν Πέδρο δε Μακορίς, η Λα Ρομάνα και άλλες.

Η επίσημη γλώσσα του κράτους είναι η ισπανική, ενώ οι κάτοικοι μιλούν επίσης την αγγλική και μια γαλλική διάλεκτο, η οποία ομιλείται στα σύνορα με την Αϊτή.

Οι κάτοικοι είναι Ρωμαιοκαθολικοί σε συντριπτική πλειοψηφία, της τάξης του 75%. Υπάρχουν επίσης λίγοι Προτεστάντες, 36.334 Μάρτυρες του Ιεχωβά[30] και 126.413 Μορμόνοι της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών[31]. Για το θέμα της θρησκείας, τα προηγούμενα Συντάγματα έδιναν έμφαση στην αξία του Ρωμαιοκαθολικού δόγματος, κάνοντας λόγο για «παράδοση της Δημοκρατίας».

ΔιακυβέρνησηΕπεξεργασία

Η Δομινικανή Δημοκρατία είναι Προεδρική Δημοκρατία, με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να είναι και αρχηγός της Κυβέρνησης. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από το Κογκρέσο, το οποίο αποτελείται από την 150μελή Βουλή και τη Γερουσία, με 32 μέλη. Σημερινός πρόεδρος είναι ο Λουίς Αμπιναδέρ και Αντιπρόεδρος η Ρακέλ Πένια δε Αντούνια.

Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Η ψηφοφορία είναι υποχρεωτική για όλα τα παντρεμένα πρόσωπα ανεξαρτήτου ηλικίας. Δεν επιτρέπεται να ψηφίζουν τα μέλη των Ενόπλων Δυνάμεων και της αστυνομίας.[32]

ΙστορίαΕπεξεργασία

Ο Κολόμβος ανακάλυψε το νησί και το ονόμασε Ισπανιόλα. Ο αδερφός του, Βαρθολομαίος, ίδρυσε το 1496 τη σημερινή πρωτεύουσα, Σάντο Ντομίνγκο. Σε αντίθεση με τη γειτονική Αϊτή, το ανατολικό τμήμα του νησιού παρέμεινε έδαφος της Ευρώπης. Η Ισπανία παραχώρησε σχεδόν το μισό νησί στη Γαλλία και το ανατολικό μέρος έλαβε την ονομασία Άγιος Δομίνικος, στα τέλη του 17ου αιώνα. Μετά την εκδίωξη των Γάλλων, με τη βοήθεια της Βρετανίας και της Ισπανίας, οι Δομινικανοί έκαναν Επανάσταση το 1821 και γρήγορα απέκτησαν αυτονομία και Σύνταγμα. Το 1844 η χώρα έγινε οριστικά ανεξάρτητη, καθώς δύο φορές (1801 από τον Τουσέν Λ' Ουβερτίρ) και 1822 από το Ζαν Μπουαγιέ καταλήφθηκε από την Αϊτή. Στην ανεξαρτησία του 1844 βοήθησε και η δράση της μυστικής απελευθερωτικής εταιρείας Λα Τρινιτάρια. Το 1861 και μέχρι το 1865 η Ισπανία κατέλαβε ξανά τη χώρα. Οι αρχές, για να αντιμετωπίσουν την μετέπειτα οικονομική κρίση, ζήτησαν την παρέμβαση των ΗΠΑ, στα πλαίσια του δόγματος Μονρόε. Οι Αμερικανοί έφυγαν το 1924 και οι εκλογές του 1930 διεξήχθησαν σε κλίμα έντασης, αναδεικνύοντας νικητή το Ραφαήλ Τρουχίλιο, ο οποίος κυβέρνησε δικτατορικά.

Στις 30 Μαΐου 1961, ο επί τριακονταετία δικτάτορας της χώρας Ραφαήλ Τρουχίλιο δολοφονήθηκε μαζί με τον οδηγό του, ενώ κατευθυνόταν προς την εξοχική του έπαυλη, από ομάδα μασκοφόρων ενόπλων που σταμάτησε το αυτοκίνητό του σε μια ερημική διασταύρωση. Τον θάνατο του αυτοαποκαλούμενου "εθνικού ευεργέτη", που είχε δηλώσει ότι θα παραδώσει την εξουσία μόνο όταν πεθάνει, ακολούθησαν μήνες χάους καθώς διεξήχθη ταυτόχρονα μάχη επικράτησης μεταξύ των επιγόνων του αλλά και μεταξύ του καθεστώτος και των οπαδών τής σκληρά καταπιεζόμενης αντιπολίτευσης. Τα σοβαρότατα επεισόδια που ξέσπασαν, έφεραν τη χώρα στο χείλος του εμφυλίου πολέμου[33].

Την 1η Ιανουαρίου του 1962 παραιτήθηκε ο πρόεδρος Χοακίν Μπαλαγκέρ[34]. Ακολούθησαν πραξικοπήματα (1963, 1965) και αστάθεια, που έδωσε την ευκαιρία στις Η.Π.Α. να προβούν σε νέα ένοπλη επέμβαση, που απέτυχε (1965). Τα επόμενα χρόνια κυριάρχησε στην πολιτική ζωή της χώρας ο Χοακίν Μπαλαγκέρ, ο οποίος πολιτεύτηκε απολυταρχικά και προκάλεσε αντιδράσεις, ιδίως μετά την 7η επανεκλογή του, το 1994, οπότε και κατηγορήθηκε από την Αντιπολίτευση για νοθεία. Στις εκλογές του 2004 εξελέγη πρόεδρος ο Λεονέλ Φερνάντες. Στις 6 Νοεμβρίου 2009 άρχισε να ισχύει το νέο Σύνταγμα.

ΟικονομίαΕπεξεργασία

Η κυβέρνηση της χώρας έχει χειριστεί ευνοϊκά τις διεθνείς επενδύσεις και μεγάλο μέρος της βιομηχανίας βρίσκεται υπό τον έλεγχο ξένων εταιρειών (κυρίως αμερικανικών). Η χώρα παρουσιάζει μεγαλύτερο βαθμό ανάπτυξης από την όμορή της, Αϊτή. Τα προβλήματα που παραμένουν είναι η υψηλή ανεργία και η θεαματική έλλειψη ισορροπίας ανάμεσα στον πρωτογενή και στο δευτερογενή τομέα. Στις αρχές της δεκαετίας του ' 90 σοβαρά προβλήματα παρουσιάστηκαν από τις ελλείψεις ηλεκτρικής ενέργειας.

Τα σημαντικότερα έσοδα της χώρας προέρχονται από τον τουρισμό. Μοχλός για την οικονομική ανάπτυξη της χώρας είναι επίσης η καλλιέργεια, το εμπόριο και η επεξεργασία γεωργικών προϊόντων, όπως καπνός, ρύζι, αραχίδες, κακάο και καφές, ενώ σημαντικό ρόλο παίζουν και η βυρσοδεψία, η κεραμική, η βιομηχανία.

Στις εξαγωγές της χώρας περιλαμβάνονται και τα πούρα, τα οποία είναι χειροποίητα. Ο δασικός πλούτος της Δομινικανής Δημοκρατίας παρέχει πολύτιμη ξυλεία. Η κτηνοτροφία και η αλιεία είναι ελάχιστα ανεπτυγμένες, εξαιτίας της πρωτόγονης και ουσιαστικά ανύπαρκτης υποδομής. Η χώρα εξορύσσει νίκελ, ορυκτό αλάτι, βωξίτη και χαλκό. Η εξορυκτική βιομηχανία επεκτάθηκε με το άνοιγμα του ορυχείου χρυσού και αργύρου στο Ροσάριο.

Το νόμισμα της χώρας είναι το Πέσο Δομινικανής Δημοκρατίας. Η ανεργία το έτος 2005 ήταν στο 17% και ο πληθωρισμός στο 4,2%.

Επικοινωνίες και ΜεταφορέςΕπεξεργασία

Η χώρα περιλαμβάνει πολλά και σημαντικά λιμάνια, εκτός από αυτό της πρωτεύουσας, όπως της Λα Ρομάνα, το οποίο εξυπηρετεί τις εξαγωγές της ζάχαρης, το Πουέρτο Πλάτα. Άλλα λιμάνια είναι το Μπόκα Τσίκα, το Καουσέδο, το Ρίο Άινα και το Σάντο Ντομίγκο. Υπάρχει σχετικά καλό οδικό και σιδηροδρομικό δίκτυο, το οποίο όμως εξυπηρετεί τις περιοχές παραγωγής ζάχαρης. Το σιδηροδρομικό δίκτυο καλύπτει συνολικά 517 χλμ. και το οδικό δίκτυο 19.705 χλμ. H οδήγηση γίνεται στα δεξιά.

Οι αεροπορικές μεταφορές εξυπηρετούνται κυρίως από το διεθνή αερολιμένα Πούντα Κανσέδο, 25 χλμ., ανατολικά της πρωτεύουσας. Το διεθνές αεροδρόμιο Λας Αμέρικας εξυπηρετεί πολλούς ταξιδιώτες. Αεροδρόμιο υπάρχει επίσης στην πόλη Σαντιάγο δε λος Καμπαγιέρος. Το 2008 στη χώρα λειτουργούσαν συνολικά 36 αεροδρόμια.

Πολιτισμός και ΑξιοθέαταΕπεξεργασία

Η χώρα προσφέρεται στους λάτρεις της οικολογίας. Στο ακρωτήριο Σαμανά, μπορεί κανείς να απολαύσει τα μαγκρόβια δάση και τα σπήλαια με τις βραχογραφίες στο εθνικό πάρκο που ευρίσκεται εκεί. Το Εθνικό Πάρκο Χαράγουα βρίσκεται στα νοτιανατολικά των ακτών της χώρας. Εκεί, στα νησάκια Μπεάτα και Άλτο Βέλο ζουν ενδημικά πτηνά. Το νησί Καμπρίτος, το οποίο βρίσκεται στη λίμνη Ενρικίγιο, με πλούσια πανίδα, έχει ανακηρυχθεί προστατευόμενη περιοχή. Για καταδύσεις προσφέρεται το ακατοίκητο νησί Καταλίνα, το οποίο βρίσκεται στα ανοικτά της πόλης Λα Ρομάνα.

Ανάμεσα στα αξιοθέατα της χώρας περιλαμβάνονται τα αποικιακά κτίρια και οχυρά, όπως το Σαν Λουίς στη Σαντιάγο δε Λος Καμπαγιέρος και ναοί, όπως ο καθεδρικός ναός του Σαντιάγο ελ Μαγιόρ. Ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα μουσεία, όπως το Αρχαιολογικό και Ανθρωπολογικό Μουσείο των Δομινικανών στην πρωτεύουσα Σάντο Ντομίνγκο, με τη μεγαλύτερη συλλογή του είδους σε ολόκληρη την Καραϊβική, το Λαογραφικό Μουσείο Τόμας Μορέλ, το Αρχαιολογικό Μουσείο με τα εκθέματα των αυτοχθόνων Ταΐνοι και το Μουσείο Καπνού αλλά και τα νεοκλασικά σπίτια στη Σαν Πέδρο ντε Μακορίς.

Αξίζει ακόμα να αναφερθούν και κάποια μνημεία που σχετίζονται με το Χριστόφορο Κολόμβο, ο οποίος και ανακάλυψε το νησί. Στη βόρεια ακτή της χώρας βρίσκεται η Λα Ισαβέλα, ο πρώτος οικισμός που ίδρυσε ο Γενουάτης θαλασσοπόρος στο Νέο Κόσμο, το 1494. Σήμερα στη θέση αυτή υπάρχει Ιστορικό Πάρκο, όπου εκτίθενται ευρήματα από τις ανασκαφές που διεξήχθησαν στο μέρος αυτό. Επίσης, ο Φάρος του Κολόμβου (1992) βρίσκεται στα ανατολικά της Δομινικανής Δημοκρατίας και αποτελεί ένα συγκρότημα διαμερισμάτων κατασκευασμένων από μπετόν. Στο Φάρο, που χτίστηκε για να εορταστούν τα 500 χρόνια από το πρώτο ταξίδι του Κολόμβου στην Αμερική, εκτίθενται τέχνεργα από το πλοίο του θαλασσοπόρου, τη Σάντα Μαρία. Επίσης, εκεί μεταφέρθηκε το υποτιθέμενο λείψανο του Κολόμβου από τον καθεδρικό ναό του Σάντο Ντομίνγκο, τον Οκτώβριο του 1992. Σύμφωνα με την ισπανική εκδοχή, η σορός του Κολόμβου μεταφέρθηκε στη Σεβίλλη.

Η Παλαιά Πόλη του Σάντο Ντομίνγκο ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO το 1990. Άλλα σημαντικά μνημεία στην πρωτεύουσα της Δομινικανής Δημοκρατίας είναι οι ναοί του Αγίου Φραγκίσκου και του Αγίου Νικολάου (αμφότεροι του 16ου αιώνα), ο καθεδρικός Ναός της Σάντα Μαρίας λα Μενόρ του 16ου αιώνα (όπου, όπως πιστευόταν, φυλασσόταν το λείψανο του Χριστόφορου Κολόμβου), το Εθνικό Πάνθεον που χτίστηκε από τους Ιησουίτες το 18ο αιώνα, η Πλατεία Πολιτισμού, το Πανεπιστήμιο του 1538 (αρχαιότερο της αμερικανικής ηπείρου) και πλήθος άλλων.

Μουσικοχορευτικές και καρναβαλικές εκδηλώσεις αφθονούν στη χώρα και στηρίζονται στη μερένγκε. Το Εθνικό Φεστιβάλ του εθνικού είδους μουσικής, που είναι η μερένγκε, διεξάγεται κάθε χρόνο, στα τέλη Ιουλίου με αρχές Αυγούστου.

ΒιβλιογραφίαΕπεξεργασία

  • Συλλογικό έργο, Παγκόσμιος Γεωγραφικός Άτλας, τόμος 6, εκδ. ΔΟΜΗ, 2006.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 Επίσημη εκτίμηση
  2. «Presidencia de la República; Generalidades». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Σεπτεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 2008.  Για πιο αναλυτικά στοιχεία, δείτε Dominicana en Cifras 2007 Αρχειοθετήθηκε 2009-02-18 στο Wayback Machine. ή την πλήρη απογραφή του 2002 στο Resultados Definitivos VIII Censo Nacional de Población y Vivienda 2002; Resultados Generales; Vol I. Αρχειοθετήθηκε 2007-07-09 στο Wayback Machine. (αρχείο PDF, σύνολο 19MB total)
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 «Δομινικανή Δημοκρατία». ΔΝΤ. Απρίλιος 2017. Ανακτήθηκε στις 9 Μαΐου 2017. 
  4. «Human Development Report 2020» (PDF). United Nations Development Programme. 2019. Ανακτήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2020. 
  5. Dardik, Alan, επιμ. (2016). Vascular Surgery: A Global Perspective. Springer. σελ. 341. ISBN 978-3-319-33745-6. 
  6. Josh, Jagran, επιμ. (2016). «Current Affairs November 2016 eBook». σελ. 93. 
  7. «Dominican Republic | Data». data.worldbank.org. Ανακτήθηκε στις 28 Απριλίου 2016. 
  8. «Estimaciones y Proyecciones de la Población Dominicana por Regiones, Provincias, Municipios y Distritos Municipales, 2008». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Μαΐου 2011. Ανακτήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 2008. 
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 9,4 9,5 Σφάλμα αναφοράς: Σφάλμα παραπομπής: Λανθασμένο <ref>. Δεν υπάρχει κείμενο για τις παραπομπές με όνομα CIADemo.
  10. Brown, Isabel Zakrzewski (1999). Culture and customs of the Dominican Republic . Westport, CT: Greenwood Press. ISBN 0-313-30314-2. OCLC 41256263. 
  11. Σφάλμα αναφοράς: Σφάλμα παραπομπής: Λανθασμένο <ref>. Δεν υπάρχει κείμενο για τις παραπομπές με όνομα Short Dominican History.
  12. Franco, César A. «La guerra de la Restauración Dominicana, el 16 de agosto de 1863» [The Dominican Restoration War, 16 August 1863] (PDF) (στα Ισπανικά). dgii.gov.do. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 24 Ιουνίου 2015. 
  13. Guerrero, Johnny (August 16, 2011). «La Restauración de la República como referente histórico» (στα es). El Día. http://eldia.com.do/la-restauracion-de-la-republica-como-referente-historico/. Ανακτήθηκε στις August 23, 2016. 
  14. Sagas, Ernesto. «An Apparent Contradiction? Popular Perceptions of Haiti and the Foreign Policy of the Dominican Republic». Lehman College (Presented at the Sixth Annual Conference of the Haitian Studies Association, Boston, MA). Ανακτήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 2014. 
  15. «Antonio Guzmán | Ministerio Administrativo de la Presidencia». mapre.gob.do. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Σεπτεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2020. 
  16. Fox, Ben; Ezequiel Abiu Lopez (May 20, 2012). «Dominican Republic Elections: Ex-President Hipolito Mejia Challenges Danilo Medina». Huffington Post. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις January 31, 2016. https://web.archive.org/web/20160131180637/http://www.huffingtonpost.com/2012/05/20/dominican-republic-elections-2012_n_1531057.html. 
  17. «CIA – The World Factbook – Rank Order – GDP (purchasing power parity)». Ανακτήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2009. 
  18. «Dominican Republic». www.worldbank.org. Ανακτήθηκε στις 28 Απριλίου 2016. 
  19. 19,0 19,1 «Dominican Republic Overview». World Bank. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2016. 
  20. «Dominican economy grows 7.4% in first half, paced by construction». Dominican Today. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις Αυγούστου 26, 2016. Ανακτήθηκε στις Αυγούστου 27, 2016. 
  21. «World's 10 Largest Gold Mines by Production | INN». 31 Ιουλίου 2019. 
  22. «World Top 20 Gold: Countries, Companies and Mines». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2017. 
  23. UNWTO Tourism Highlights: 2018 Edition | World Tourism Organization. 2018. doi:10.18111/9789284419876. ISBN 9789284419876. 
  24. 24,0 24,1 «Consulate-General of the Dominican Republic Bangkok Thailand». Ανακτήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2009. 
  25. Baker, Christopher P.· Mingasson, Gilles (2008). Dominican Republic. National Geographic Books. σελ. 190. ISBN 978-1-4262-0232-2. 
  26. «Colonial City of Santo Domingo». UNESCO World Heritage Centre. Ανακτήθηκε στις 24 Αυγούστου 2016. 
  27. UNESCO around the World | República Dominicana. Unesco.org (November 14, 1957). Retrieved on 2014-04-02.
  28. Σφάλμα αναφοράς: Σφάλμα παραπομπής: Λανθασμένο <ref>. Δεν υπάρχει κείμενο για τις παραπομπές με όνομα embassy.
  29. Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, Προσδόκιμο ζωής και υγιές προσδόκιμο ζωής, Δεδομένα ανά χώρα
  30. Βιβλίο Έτους των Μαρτύρων του Ιεχωβά 2014, Watch Tower Bible And Tract Society of Pennsylvania, σελ. 180
  31. "Facts and Statistics", mormonnewsroom.org
  32. CIA World Factbook
  33. Η δολοφονία του δικτάτορα Τρουχίλιο, Ιστορικό Λεύκωμα 1961, σελ. 123, Καθημερινή (1997)
  34. Εξεγέρσεις στη Λατινική Αμερική, Ιστορικό Λεύκωμα 1962, σελ. 101-102, Καθημερινή (1997)

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία