Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1964 έλαβε χώρα στην πρωτεύουσα της Δανίας Κοπεγχάγη. Νικήτρια χώρα αναδείχθηκε για πρώτη φορά η Ιταλία με 49 βαθμούς με το τραγούδι "Non ho I'eta" το οποίο ερμήνευσε η Τζιλιόλα Τσινκουέτι. Την 2η θέση κατέκτησε το Ηνωμένο Βασίλειο και την 3η θέση το Μονακό. Εκείνη την χρονιά η Σουηδία δεν συμμετείχε. Ντεμπούτο έκανε η Πορτογαλία. Οι χώρες που δεν πήραν βαθμούς ήταν η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Δυτικής Γερμανίας, η Πορτογαλία, η Ελβετία και η Γιουγκοσλαβία. Τον διαγωνισμό παρουσίασε η Δανέζα ηθοποιός Λότε Βέβερ (Lotte Wæver).

Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1964
Ημερομηνίες
Τελικός 21 Μαρτίου 1964
Οικοδεσπότης
Χώρος Tivolis Koncertsal
Κοπεγχάγη, Δανία
Παρουσιαστές Λότε Βέβερ
Μουσική Διεύθυνση Κάι Μόρτενσεν
Εκτελεστικός επόπτης Μίροσλαβ Βίλτσεκ
Διοργανωτής Danmarks Radio (DR)
Κατά τη διάρκεια
του σόου
Ballet-harlequinade
Διαγωνιζόμενοι
Αριθμός συμμετοχών 16
Πρώτη εμφάνιση Flag of Portugal.svg Πορτογαλία
Επιστρέφουν -
Αποχωρούν Flag of Sweden.svg Σουηδία
Ψηφοφορία
Σύστημα ψηφοφορίας 5, 3 και 1 βαθμός για 3 τραγούδια από κάθε χώρα
Μηδέν βαθμοί Flag of Germany.svgΔυτική Γερμανία
Flag of Portugal.svgΠορτογαλία
Flag of Switzerland.svgΕλβετία
Flag of Yugoslavia (1946-1992).svg Γιουγκοσλαβία
Νικητής Flag of Italy.svg Ιταλία
Non ho l'età
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision
◄1963Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision1965►

Χώρος διεξαγωγήςΕπεξεργασία

 
Η Αίθουσα Συναυλιών του Τίβολι (Tivolis Koncertsal), στην Κοπεγχάγη, το μέρος όπου έγινε ο διαγωνισμός του 1964.

Ο χώρος διεξαγωγής του διαγωνισμού ήταν η Αίθουσα Συναυλιών του Τίβολι Tivolis Koncertsal στην Κοπεγχάγη, που βρίσκεται στους κήπους του Τίβολι. Το εν λόγω πάρκο άνοιξε το 1843 και είναι το δεύτερο αρχαιότερο πάρκο αναψυχής στον κόσμο, μετά το Dyrehavsbakken στο γειτονικό Κλάμπενμποργκ.[1]

ΔιαδικασίαΕπεξεργασία

Κάθε χώρα είχε 10 μέλη κριτικής επιτροπής, τα οποία έδωσαν τρεις ψήφους ανάμεσα σε ένα, δύο ή τρία αγαπημένα τραγούδια. Οι βαθμοί αθροίστηκαν και τα τραγούδια που κατατάχθηκαν στην πρώτη, δεύτερη και την τρίτη θέση έλαβαν 5, 3 και 1 ψήφους στη σειρά. Αν μόνο ένα τραγούδι συγκέντρωνε κάθε βαθμό από την κριτική επιτροπή, ελάμβανε και τους 9 πόντους. Αν επιλέγονταν μόνο δύο τραγούδια, τα άσματα θα έπαιρναν 6 και 3 βαθμούς στη σειρά.[2]

Πολιτική διαδήλωσηΕπεξεργασία

Μία πολιτική διαδήλωση συνέβη λίγο μετά την είσοδο της Ελβετίας: ένας άντρας κατάφερε να περάσει στη σκηνή κρατώντας ένα πανό που έγραφε "Μποϊκοτάρετε τον Φράνκο & τον Σαλαζάρ". Όσο αυτή ήταν σε εξέλιξη, οι τηλεοπτικοί δέκτες έδειχναν μια εικόνα από τον πίνακα βαθμολογίας. Μόλις ο άντρας απομακρύνθηκε, ο διαγωνισμός συνέχισε κανονικά.

Ρεκόρ νίκης της ΙταλίαςΕπεξεργασία

Η άμεση ανταπόκριση του κοινού στη συμμετοχή της Ιταλίας ήταν ενθουσιώδης και διήρκεσε αρκετό χρόνο. Μετά την έξοδό της από τη σκηνή, στην Τζιλιόλα Τσινκουέτι (κάτι ασυνήθιστο για τον διαγωνισμό) επιτράπηκε να επιστρέψει για να τραγουδήσει για 2η φορά. Η ερμηνεία της επαναλήφθηκε απρογραμμάτιστα στη βρετανική τηλεόραση το επόμενο απόγευμα. Η Ιταλίδα κέρδισε την πιο τρανταχτή νίκη στην ιστορία του διαγωνισμού, με μάι βαθμολογία σχεδόν τριπλάσια από την πλησιέστερη αντίπαλό της, ένα κατόρθωμα που είναι εξαιρετικά απίθανο να επαναληφθεί στα χρονικά με βάση το σύστημα βαθμολόγησης μετά το 1974.

Απουσία βίντεο από τον διαγωνισμό του 1964Επεξεργασία

Όπως συνέβη και στον διαγωνισμό του 1956, δεν υπάρχει κανένα γνωστό μαγνητοσκοπημένο βίντεο που να έχει σωθεί από τον πραγματικό διαγωνισμό (με εξαίρεση ένα σύντομο από τη νίκη της Ιταλίας). Ωστόσο, σώζεται ένα ηχητικό ντοκουμέντο, όπως και από τον διαγωνισμό του 1956. Σύμφωνα με αναφορές, το γεγονός αυτό οφείλεται στο ότι τα στούντιο του τηλεοπτικού σταθμού DR της Δανίας καταστράφηκαν από πυρκαγιά τη δεκαετία του '70. Κανένα άλλο τηλεοπτικό κανάλι δεν είχε μεταδώσει ολόκληρο τον διαγωνισμό, αν και αποσπάσματα από τον διαγωνισμό σώζονται στο αρχείο του γερμανικού NDR πέρα από τις επευφημίες για τη νικήτρια χώρα.[2] Σύμφωνα με φημολογίες, το BBC κάποτε είχε στην κατοχή του ένα αντίγραφο της εκπομπής, καθώς στη διάρκεια εκκαθάρισης σε μια αποθήκη, βρέθηκε μία θήκη κασέτας που έγραφε "Eurovision 1964" χωρίς όμως την κασέτα. η οποία πιθανολογείται ότι καταστράφηκε από τον χρόνο.[3] Αντίθετα, το ηχητικό απόσπασμα είναι σε καλή κατάσταση και στο YouTube επιφορτώθηκε ένα βίντεο με αυθεντικό ήχο από όλο τον διαγωνισμό διανθισμένο με φωτογραφίες του Τύπου από τον διαγωνισμό και ακίνητες εικόνες από τα ελάχιστα βίντεο που σώθηκαν.

Συμμετέχουσες χώρεςΕπεξεργασία

Η Σουηδία δεν έλαβε μέρος στον διαγωνισμό, εξαιτίας του μποϊκοτάζ των καλλιτεχνών της. Ωστόσο, η χώρα μετέδωσε τον διαγωνισμό. Την παρθενική της εμφάνιση έκανε η Πορτογαλία, όμως έγινε η πρώτη χώρα που δεν κατάφερε να συγκεντρώσει βαθμό στην πρώτη της εμφάνιση. Η Γερμανία, η Ελβετία και η Γιουγκοσλαβία επίσης δεν πέτυχαν να πάρουν ούτε έναν βαθμό για πρώτη φορά. Η Ολλανδία έγινε η πρώτη χώρα που έστεθλε έναν τραγουδιστή με μη ευρωπαϊκές ρίζες, την Anneke Grönloh, η οποία ήταν με ινδονησιακές ρίζες.[2] Το ισπανικό συγκρότημα Los TNT έγινε το πρώτο συγκρότημα με τρία ή περισσότερα μέλη στην ιστορία του διαγωνισμού της Eurovision.

Καλλιτέχνες που επέστρεψανΕπεξεργασία

Μία καλλιτεχνική επιστροφή έγινε τη χρονιά αυτή, της Ελβετίας με την Ανίτα Τραβέρσι, η οποία εκπροσώπησε τη χώρα και στον διαγωνισμό του 1960.[2]

Διευθυντές ορχηστρώνΕπεξεργασία

ΑποτελέσματαΕπεξεργασία

Σειρά Χώρα Γλώσσα Καλλιτέχνης Τραγούδι Θέση Βαθμοί
01   Λουξεμβούργο Γαλλικά Ι Οφρέ (Hugues Aufray) Dès que le printemps revient 4 14
02   Ολλανδία Ολλανδικά Άνεκε Γκρένλοχ (Anneke Grönloh) Jij bent mijn leven 10 2
03   Νορβηγία Νορβηγικά Άρνε Μπέντικσεν (Arne Bendiksen) Spiral 8 6
04   Δανία Δανικά Μπιορν Τίντμαντ (Bjørn Tidmand) Sangen om dig 9 4
05   Φινλανδία Φινλανδικά Λάσε Μάρτενσον (Lasse Mårtenson) Laiskotellen 7 9
06   Αυστρία Γερμανικά Ούντο Γιούργκενς Warum nur, warum? 6 11
07   Γαλλία Γαλλικά Ρασέλ (Rachel) Le chant de Mallory 5 14
08   Ηνωμένο Βασίλειο Αγγλικά Ματ Μονρό (Matt Monro) I Love the Little Things 2 17
09   Δυτική Γερμανία Γερμανικά Nora Nova Man gewöhnt sich so schnell an das Schöne 13 0
10   Μονακό Γαλλικά Ρομουάλντ (Romuald Figuier) Où sont-elles passées 3 15
11   Πορτογαλία Πορτογαλικά Αντόνιο Καλβάριο (António Calvário) Oração 14 0
12   Ιταλία Ιταλικά Τζιλιόλα Τσινκουέτι Non ho l'età 1 49
13   Γιουγκοσλαβία Βοσνιακά Σαμπαχουντίν Κουρτ (Sabahudin Kurt) Život je sklopio krug 16 0
14   Ελβετία Ιταλικά Ανίτα Τραβέρσι I miei pensieri 15 0
15   Βέλγιο Γαλλικά Ρομπέρ Κογκουά (Robert Cogoi) Près de ma rivière 11 2
16   Ισπανία Ισπανικά Los TNT Caracola 12 1

Διεθνείς μεταδόσεις και ψηφοφορίαΕπεξεργασία

Ο παρακάτω πίνακας δείχνει τη σειρά με την οποία δόθηκαν οι βαθμολογίες στη διάρκεια του διαγωνισμού του 1964, όπως και το πρόσωπο που εκφωνούσε τις ψήφους ανά χώρα. Επίσης, ο κάθε εθνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας έστειλε επίσης έναν παρουσιαστή για τον διαγωνισμό, ώστε να καλύψει τον διαγωνισμό στη δική του γλώσσα.[2]

Σειρά βαθμολογίας Χώρα Εκπρόσωποι βαθμών Παρουσιαστής Φορέας μετάδοσης
01   Λουξεμβούργο TBC Ρομπέρ Μποβέ Télé-Luxembourg
02   Ολλανδία Πιμ Γιάκομπς Άγκιτ Σέρπουις (Ageeth Scherphuis) NTS[5]
03   Νορβηγία Σβέρε Κριστόφερσεν Οντ Γκρίθε NRK
04   Δανία Πέντρο Μπίκερ Χωρίς παρουσιαστή DR TV
05   Φινλανδία Πόπε Μπεργκ Άαρνο Γουάλι Suomen Televisio
06   Αυστρία Βάλτερ Ρίχαρντ Λάνγκερ Βίλι Κράλικ ORF
07   Γαλλία Κλοντ Νταρζέ Ρομπέρ Μποβέ Première Chaîne RTF[6]
08   Ηνωμένο Βασίλειο Ντέσμοντ Κάρινγκτον Ντέιβιντ Τζέικομπς BBC TV
Τομ Σλόουν BBC Light Programme
09   Γερμανία Λία Βερ Χέρμαν Ρόκμαν ARD Deutsches Fernsehen
10   Μονακό TBC Ρομπέρ Μποβέ Télé Monte Carlo
11   Πορτογαλία Μαρία Μανουέλα Φουρτάντο Γκόμες Φερέιρα RTP
12   Ιταλία Ροζάνα Βαουντέτι Ρενάτο Ταλιάνι Programma Nazionale
13   Γιουγκοσλαβία TBC Μίλογιε Όρλοβιτς Televizija Beograd
Γκορντάνα Μπονέτι Televizija Zagreb
Τομάζ Τέρτσεκ Televizija Ljubljana
14   Ελβετία Αλεξάντρ Μπέργκερ Τέοντορ Χάλερ TV DRS
Ζορζ Αρντί TSR
Ρενάτο Ταλιάνι TSI
15   Βέλγιο Αντρέ Αγκόν Πολ Χέρεμαν RTB[6]
Χέρμαν Φέρελστ BRT
16   Ισπανία Χούλιο Ρίκο Φεντερίκο Γκάγιο TVE
-   Σουηδία (μη συμμετέχουσα χώρα) Σβεν Λίνταλ Sveriges Radio-TV[7]

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. «Tivoli – Tivoli Gardens Copenhagen – Copenhagen Portal – Tourist Guide». Copenhagenet.dk. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2011. 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 «Eurovision Song Contest 1964». EBU. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2012. 
  3. The Lost Tapes: BBC documentary about wiping during the 60s, aired on BBC Three in 2009
  4. 4,00 4,01 4,02 4,03 4,04 4,05 4,06 4,07 4,08 4,09 4,10 4,11 4,12 4,13 4,14 4,15 «Conductors 1964». andtheconductoris.eu. Ανακτήθηκε στις 29 Φεβρουαρίου 2016. 
  5. «Dokumentaire over Schiermonnikoog». De Leeuwarder Courant (στα Ολλανδικά). 23 Μαρτίου 1964. 
  6. 6,0 6,1 Christian Masson. «1964 - Copenhague». Songcontest.free.fr. Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2012. 
  7. Leif Thorsson. Melodifestivalen genom tiderna ["Melodifestivalen through time"] (2006), p. 48. Stockholm: Premium Publishing AB. ISBN 91-89136-29-2

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Eurovision Song Contest 1964 της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).