Ραφαήλ

Ιταλός ζωγράφος και αρχιτέκτονας της ύστερης Αναγέννησης

O Ραφαέλο Σάντσιο ντα Ουρμπίνο (ιταλ.: Raffaello Sanzio da Urbino[1], 28 Μαρτίου ή 6 Απριλίου 1483 - 6 Απριλίου 1520), γνωστός ως Ραφαήλ, ήταν Ιταλός ζωγράφος και αρχιτέκτονας της πρώιμης Αναγέννησης. Το έργο του θαυμάζεται για τη σαφήνεια των μορφών, την ευκολία της σύνθεσης και την οπτική επίτευξη του νεοπλατωνικού ιδεώδους του ανθρώπινου μεγαλείου[2]. Υπήρξε ένας από τους επιφανέστερους καλλιτέχνες της εποχής του, του οποίου η φήμη και η αξία υπήρξαν ανάλογες με εκείνες του Μιχαήλ Άγγελου και του Λεονάρντο ντα Βίντσι[3].

Ραφαήλ
Raffaello Sanzio.jpg
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Raffaello Sanzio (Ιταλικά) και Raffael S. Da Urbino (Ιταλικά)
Γέννηση6 Απριλίου (κατ' άλλους 28 Μαρτίου) 1483
Ουρμπίνο, Ιταλία
Θάνατος6 Απριλίου 1520 (37 ετών)
Ρώμη, Ιταλία
Αιτία θανάτουκαρδιακή ανεπάρκεια
Τόπος ταφήςΠάνθεον
ΙδιότηταΖωγράφος, αρχιτέκτονας
ΣύντροφοςΜαργαρίτα Λούτη
ΓονείςGiovanni Santi
ΚίνημαΙταλική Αναγέννηση
Είδος τέχνηςέργο ιστορικής θεματολογίας και πορτραίτο
Καλλιτεχνικά ρεύματαΙταλική Αναγέννηση
Σημαντικά έργαΟ Άγιος Γεώργιος και ο δράκος
Η Σχολή των Αθηνών
Ο Παρνασσός κ.α.
Χορηγός/οίAtalanta Baglioni
Commons page Πολυμέσα σχετικά με τον καλλιτέχνη

Ο Ραφαήλ ήταν εξαιρετικά παραγωγικός. Διηύθυνε ένα ασυνήθιστα μεγάλο εργαστήριο και, παρά τον πρόωρο θάνατό του σε ηλικία 37 ετών, άφησε ένα τεράστιο έργο. Πολλά από τα έργα του βρίσκονται στο Παλάτι του Βατικανού, οι τοιχογραφίες στις λεγόμενες «Αίθουσες του Ραφαήλ» του οποίου ήταν το κεντρικό και μεγαλύτερο έργο της καριέρας του. Το πιο γνωστό έργο του είναι η «Σχολή των Αθηνών» στην «Αίθουσα της Υπογραφής». Μετά τα πρώτα του χρόνια στη Ρώμη, μεγάλο μέρος του έργου του εκτελέστηκε από το εργαστήριό του με βάση σχέδιά του, με σημαντική απώλεια ποιότητας. Άσκησε μεγάλη επιρροή όσο ζούσε, αν και εκτός Ρώμης το έργο του ήταν κυρίως γνωστό από αντίγραφα.

Μετά τον θάνατό του, η επιρροή του μεγάλου αντιπάλου του, Μιχαήλ Άγγελου, ήταν πιο διαδεδομένη μέχρι τον 18ο και 19ο αιώνα, οπότε οι πιο γαλήνιες και αρμονικές αναλογίες του Ραφαήλ θεωρήθηκαν και πάλι ως υψηλότερα πρότυπα. Η τεχνοτροπία του διακρίνεται σε τρεις φάσεις και τρία στυλ, που αναλύθηκε για πρώτη φορά από τον Τζόρτζο Βαζάρι: τα πρώτα του χρόνια στην Ούμπρια, στη συνέχεια μια περίοδος περίπου τεσσάρων ετών (1504-1508) κατά την οποία απορρόφησε τις καλλιτεχνικές παραδόσεις της Φλωρεντίας, ακολουθούμενες από τα τελευταία έντονα και θριαμβευτικά του δώδεκα χρόνια στη Ρώμη, δουλεύοντας για δύο Πάπες και τους στενούς συνεργάτες τους[4].

Οικογενειακό περιβάλλονΕπεξεργασία

 
Ο Χριστός με δύο αγγέλους, έργο του Τζιοβάνι Σάντι, πατέρα του Ραφαήλ, περί το 1490, Μουσείο Καλών Τεχνών, Βουδαπέστη

Ο Ραφαήλ γεννήθηκε το 1483 στο μικρό αλλά καλλιτεχνικά σημαντικό δουκάτο Ουρμπίνο στην περιοχή Μάρκε[5] της κεντρικής Ιταλίας, όπου ο πατέρας του, Τζιοβάνι Σάντι ήταν ζωγράφος της Αυλής του τοπικού Δούκα. Η φήμη της Αυλής είχε εξαπλωθεί χάρη στον Φεντερίκο ντα Μοντεφέλτρο, έναν εξαιρετικά επιτυχημένο στρατηγό (condottiere) που είχε γίνει Δούκας από τον Πάπα Σίξτο Δ΄ (το Ουρμπίνο αποτελούσε μέρος των Παπικών Κρατών) και ο οποίος πέθανε το έτος πριν γεννηθεί ο Ραφαήλ. Η Αυλή του Φεντερίκο ήταν περισσότερο λογοτεχνική παρά καλλιτεχνική, αλλά ο Τζιοβάνι Σάντι ήταν και ποιητής και ζωγράφος και είχε γράψει ένα έμμετρο χρονικό της ζωής του Φεντερίκο, και έγραφε τα κείμενα και σχεδίαζε την διακόσμηση για ψυχαγωγικές εκδηλώσεις της Αυλής. Το ποίημά του για τον Φεντερίκο τον εμφανίζει γνώστη των πιο προχωρημένων Βορειοϊταλών ζωγράφων και των πρώιμων Φλαμανδών καλλιτεχνών. Στην πολύ μικρή Αυλή του Ουρμπίνο ήταν πιθανότατα πολύ πιο κοντά στον στενό κύκλο της Οικογένειας από τους περισσότερους ζωγράφους της Αυλής[6].

 
Πορτρέτο του Τζουντομπάλντο ντα Μοντεφέλτρο, Δούκα του Ουρμπίνο από το 1482 ως το 1508, περί το 1507. (Ουφίτσι)

Τον Φεντερίκο διαδέχθηκε ο γιος του, Τζουντομπάλντο ντα Μοντεφέλτρο, ο οποίος παντρεύτηκε την Ελιζαμπέτα Γκοντσάγκα, κόρη του Δούκα της Μάντοβα, της πιο λαμπρής από τις μικρότερες ιταλικές Αυλές τόσο για τη μουσική όσο και για τις εικαστικές τέχνες. Υπό την ηγεμονία τους, η Αυλή συνέχισε να είναι κέντρο λογοτεχνικής παιδείας. Μεγαλώνοντας στον κύκλο αυτού της μικρής Αυλής ο Ραφαήλ απέκτησε τις εξαιρετικές συνήθειες και τις κοινωνικές δεξιότητες που περιέγραψε ο Βαζάρι[7]. Η ζωή στην Αυλή του Ουρμπίνο αμέσως μετά από αυτή την περίοδο επρόκειτο να αποτελέσει το πρότυπο των αρετών της ιταλικής ουμανιστικής Αυλής που περιέγραψε ο Μπαλντασσάρε Καστιλιόνε στο κλασικό του έργο «Ο Αυλικός» (Il Cortegiano), που εκδόθηκε το 1528. Ο Καστιλιόνε μετακόμισε στο Ουρμπίνο το 1504, όταν ο Ραφαήλ δεν ζούσε πια εκεί, αλλά την επισκεπτόταν συχνά, και έγιναν καλοί φίλοι. Ο Ραφαήλ συνδέθηκε και με άλλους τακτικούς επισκέπτες της Αυλής: οι Πιέτρο Μπιμπιένα και Πιέτρο Μπέμπο, και οι δύο αργότερα καρδινάλιοι, είχαν αρχίσει ήδη να γίνονται γνωστοί ως συγγραφείς και αργότερα θα βρίσκονταν στη Ρώμη την ίδια περίοδο με τον Ραφαήλ. Ο Ραφαήλ είχε εύκολα πρόσβαση στους υψηλότερους κύκλους της εποχής του κατά τη διάρκεια της ζωής του, ένας από τους παράγοντες που έτειναν να δίνουν την παραπλανητική εντύπωση ότι η σταδιοδρομία του ήταν άκοπη. Ωστόσο δεν έλαβε πλήρη ανθρωπιστική εκπαίδευση. Δεν είναι σαφές πόσο εύκολα διάβαζε τα λατινικά[8].

Πρώιμη ζωή και έργοΕπεξεργασία

 
Η γέννηση του Ραφαήλ

Η μητέρα του Ραφαήλ, Μάγια ντι Μπατίστα Κιάρλα, πέθανε το 1491 όταν αυτός ήταν σε ηλικία οκτώ ετών και ακολούθησε την 1η Αυγούστου 1494 ο πατέρας του, ο οποίος είχε ξαναπαντρευτεί. Ο Ραφαήλ έμεινε έτσι πεντάρφανος σε ηλικία έντεκα ετών. Επίσημος κηδεμόνας του έγινε ο μόνος θείος του από την πλευρά του πατέρα του, ο ιερέας Μπαρτολομέο, ο οποίος στη συνέχεια ξεκίνησε δικαστικό αγώνα κατά της θετής του μητέρας. Πιθανόν συνέχισε να ζει με την μητέρα του όταν δεν έμενε με δάσκαλο ως μαθητευόμενος. Είχε δείξει ήδη ταλέντο, σύμφωνα με τον Βαζάρι, ο οποίος λέει ότι ο Ραφαήλ ήταν «μεγάλη βοήθεια στον πατέρα του»[9]. Ένα αυτοπροσωπογραφικό σχέδιο από τα εφηβικά του χρόνια δείχνει την ακρίβειά του[10]. Το εργαστήριο του πατέρα του συνέχισε και ο Ραφαήλ, ίσως μαζί με την θετή του μητέρα, προφανώς έπαιξε ρόλο στη διαχείρισή του από πολύ μικρή ηλικία. Στο Ουρμπίνο ήρθε σε επαφή με τα έργα του Paolo Uccello, προηγουμένως ζωγράφου της Αυλής (1475), και του Luca Signorelli, ο οποίος μέχρι το 1498 ήταν εγκατεστημένος στο κοντινό Città di Castello[11].

Σύμφωνα με τον Βαζάρι, ο πατέρας του τον έβαλε ως μαθητευόμενο στο εργαστήριο του Περουτζίνο, δασκάλου της Ούμπρια, «παρά τα δάκρυα της μητέρας του». Πηγή της μαθητείας αυτής ήταν μόνο ο Βαζάρι και άλλος ένας[12] και αμφισβητήθηκε, καθώς η ηλικία των οκτώ θεωρείται πολύ νωρίς για να ξεκινήσει μια τέτοια μαθητεία. Μια εναλλακτική θεωρία είναι ότι έλαβε τουλάχιστον κάποια εκπαίδευση από τον Τιμοτέο Βίτι, ο οποίος ήταν ζωγράφος της Αυλής στο Ουρμπίνο από το 1495[13]. Οι περισσότεροι σύγχρονοι ιστορικοί συμφωνούν ότι ο Ραφαήλ εργάστηκε τουλάχιστον ως βοηθός του Περουτζίνο από το 1500 περίπου. Η επιρροή του Περουτζίνο στην πρώιμη δουλειά του Ραφαήλ είναι πολύ σαφής: «πιθανώς κανένας άλλος ιδιοφυής μαθητής δεν έχει απορροφήσει ποτέ τόσο πολύ τη διδασκαλία του δασκάλου του, όσο ο Ραφαήλ», σύμφωνα με τον Heinrich Wölfflin[14]. Ο Βαζάρι έγραψε ότι ήταν αδύνατο να διακρίνει κανείς τίνος είναι ένα έργο μεταξύ των δύο τους σε αυτή την περίοδο, αλλά πολλοί σύγχρονοι ιστορικοί τέχνης ισχυρίζονται ότι το καταφέρνουν καλύτερα και ανιχνεύουν το χέρι του σε συγκεκριμένες περιοχές έργων του Περουτζίνο ή του εργαστηρίου του. Εκτός από την στυλιστική εγγύτητα, οι τεχνικές τους είναι πολύ παρόμοιες, όπως για παράδειγμα η βαφή που εφαρμόζεται χοντρικά, χρησιμοποιώντας μέσο για βερνίκι, σε σκιές και σκούρα ρούχα, αλλά πολύ λεπτό στις περιοχές της σάρκας. Υπερβολική ρητίνη στο βερνίκι προκαλεί συχνά ρωγμές σε περιοχές χρωμάτων στα έργα και των δύο καλλιτεχνών[15]. Το εργαστήριο του Περουτζίνο ήταν ενεργό τόσο στην Περούτζια όσο και στη Φλωρεντία, διατηρώντας ενδεχομένως δύο μόνιμες έδρες[16]. Ο Ραφαήλ χαρακτηρίζεται ως «δάσκαλος», δηλαδή πλήρως εκπαιδευμένος, τον Δεκέμβριο του 1500[17].

Το πρώτο τεκμηριωμένο έργο του ήταν το ιερό της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου του Τολεντίνο στην Τσιττά ντι Καστέλλο, μια πόλη που βρίσκεται στα μισά του δρόμου μεταξύ Περούτζια και Ουρμπίνο[18]. Ο Εβατζελίστα ντα Πιαν ντι Μελέτο, ο οποίος είχε εργαστεί για τον πατέρα του, κατονομάζεται επίσης στην ανάθεση. Το έργο ανατέθηκε το 1500 και τελείωσε το 1501. Σήμερα σώζονται μόνο μερικά κομμένα τμήματα και ένα προπαρασκευαστικό σχέδιο, το οποίο έπαθε σοβαρές ζημιές σε ένα σεισμό το 1789. Στα επόμενα χρόνια ζωγράφισε έργα για άλλες εκκλησίες εκεί, συμπεριλαμβανομένης της Σταύρωσης (περίπου το 1503) και της Μνηστείας της Παναγίας (1504, Πινακοθήκη Μπρέρα), και για την Περούτζια, όπως Η Στέψη της Παναγίας. Πιθανότατα επισκέφθηκε τη Φλωρεντία αυτή την περίοδο. Πρόκειται για μεγάλα έργα, μερικά ως τοιχογραφίες, όπου ο Ραφαήλ εκτείνει με σιγουριά τις συνθέσεις του στο κάπως στατικό στυλ του Περουτζίνο. Ζωγράφισε επίσης πολλούς μικρούς εξαιρετικούς πίνακες ζωγραφικής αυτά τα χρόνια, πιθανότατα κυρίως για τους ειδήμονες της Αυλής του Ουρμπίνο, όπως οι Τρεις Χάριτες και ο Άγιος Μιχαήλ, και ξεκίνησε επίσης να ζωγραφίζει Μαντόνες και πορτρέτα[19]. Το 1502 πήγε στη Σιένα κατόπιν πρόσκλησης ενός άλλου μαθητή του Περουτζίνο, του Πιντουρίκκιο, «που ήταν φίλος του Ραφαηλ και τον αναγνώριζε ως καλλιτέχνη υψηλότατης ποιότητας» για να βοηθήσει πιθανόν στα σχέδια για μια σειρά τοιχογραφιών στη «βιβλιοθήκη Πικολομίνι» στον καθεδρικό ναό της Σιένα[20]. Προφανώς είχε ήδη μεγάλη ζήτηση ακόμη και σε αυτό το πρώιμο στάδιο της σταδιοδρομίας του[21].

Επιρροή της ΦλωρεντίαςΕπεξεργασία

Ο Ραφαήλ έκανε «νομαδική» ζωή, δουλεύοντας σε διάφορα κέντρα της Βόρειας Ιταλίας, αλλά πέρασε πολύ χρόνο στη Φλωρεντία, ίσως από το 1504. Παρόλο που υπάρχει αναφορά στην «φλωρεντινή περίοδο» της ζωής του (περίπου 1504-1508), εντούτοις πιθανώς ποτέ δεν υπήρξε συνεχής κάτοικος της πόλης[22]. Πάντως μπορεί να χρειαζόταν να επισκεφθεί την πόλη για να εξασφαλίσει υλικά. Υπάρχει μια συστατική επιστολή του Ραφαήλ, που χρονολογείται από τον Οκτώβριο του 1504, από τη μητέρα του Δούκα του Ουρμπίνο προς τον Gonfaloniere (αξιωματούχο) της Φλωρεντίας: «Κομιστής αυτής θα βρεθεί ο Ραφαήλ, ζωγράφος από το Ουρμπίνο, ο οποίος, πολύ προικισμένος στο επάγγελμά του, έχει αποφασίσει να περάσει λίγο χρόνο στη Φλωρεντία για να σπουδάσει. Επειδή ο πατέρας του ήταν πολύ άξιος και ήμουν πολύ συνδεδεμένη με αυτόν και ο γιος είναι λογικός νεαρός άνδρας με καλούς τρόπους, και για τους δυο λόγους τον περιβάλλω με μεγάλη αγάπη...»[23].

Όπως και νωρίτερα με τον Περουτζίνο και άλλους, ο Ραφαήλ μπόρεσε να αφομοιώσει την επιρροή της φλωρεντινής τέχνης, διατηρώντας παράλληλα το δικό του εξελισσόμενο ύφος. Τοιχογραφίες στην Περούτζια περίπου του 1505 δείχνουν μια νέα μνημειώδη ποιότητα στις μορφές που μπορεί να οφείλονται σε επιρροή του Φρα Μπαρτολομέο, ο οποίος, όπως λέει ο Βαζάρι, ήταν φίλος του Ραφαήλ. Εντούτοις η πιο εντυπωσιακή επιρροή στο έργο αυτών των ετών είναι ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, ο οποίος επέστρεψε στην πόλη από το 1500 έως το 1506. Τα μορφές του Ραφαήλ αρχίζουν να παίρνουν πιο δυναμικές και πολύπλοκες θέσεις και, παρότι τα θέματα της ζωγραφικής του εξακολουθούν να είναι ήρεμα, έκανε σχέδια μαχόμενων γυμνών ανδρών, μια από τις εμμονές της περιόδου στην Φλωρεντία. Ένα άλλο σχέδιο είναι το πορτρέτο μιας νεαρής γυναίκας που χρησιμοποιεί την πυραμιδική σύνθεση τριών τετάρτων της μόλις αποπερατωθείσας Μόνα Λίζα, αλλά εξακολουθεί να φαίνεται εντελώς ραφαηλικής τεχνοτροπίας. Μια άλλη από τις συνθετικές εφευρέσεις του Λεονάρντο, η πυραμιδική Αγία Οικογένεια, επαναλήφθηκε σε μια σειρά έργων που παραμένουν μεταξύ των πιο διάσημων πινάκων του. Στην Βασιλική Συλλογή του Λονδίνου υπάρχει ένα σχέδιο του Ραφαήλ που απεικονίζει το χαμένο έργο του Λεονάρντο «Λήδα και Κύκνος», από το οποίο προσάρμοσε την κοντραπόστο στάση της δικής του «Αγίας Αικατερίνης της Αλεξάνδρειας»[24]. Τελειοποιεί επίσης την δική του εκδοχή των προτύπων σφουμάτο του Λεονάρντο, για να δώσει λεπτότητα στη ζωγραφική της σάρκας και αναπτύσσει την αλληλεπίδραση των ματιών μεταξύ των ομάδων του, οι οποίες είναι πολύ λιγότερο αινιγματικές από αυτές του Λεονάρντο. Διατηρεί όμως το απαλό καθαρό φως του Περουτζίνο στους πίνακές του[25].

Ο Λεονάρντο ήταν περισσότερο από τριάντα χρόνια μεγαλύτερος από τον Ραφαήλ, ενώ ο Μιχαήλ Άγγελος, ο οποίος ήταν εγκατεστημένος στη Ρώμη αυτή την περίοδο, μόλις οκτώ. Ο Μιχαήλ Άγγελος αντιπαθούσε ήδη τον Λεονάρντο και στην Ρώμη τον μίσησε ακόμα περισσότερο, αποδίδοντας συνωμοσίες εναντίον του σε αυτόν[26]. Ο Ραφαήλ πρέπει να είχε δει έργα του στη Φλωρεντία, αλλά στο πιο πρωτότυπο έργο του τα χρόνια αυτά, πηγαίνει σε διαφορετική καλλιτεχνική κατεύθυνση. Η «Αποκαθήλωσή» του βασίζεται σε κλασικές σαρκοφάγους για να διασκορπίσει τις μορφές σε όλο το μπροστινό μέρος της εικόνας σε ένα σύμπλεγμα με όχι εντελώς επιτυχημένη διάταξη. Ο Wöllflin ανιχνεύει στην γονατιστή μορφή στα δεξιά επιρροή από την Παναγία στο έργο Doni Tondo του Μιχαήλ Άγγελου, αλλά το υπόλοιπο της σύνθεσης απέχει πολύ από το στυλ του Μιχαήλ Άγγελου ή του Λεονάρντο. Αν και εκτιμήθηκε πολύ εκείνη την εποχή και πολύ αργότερα απομακρύνθηκε βίαια από την Περούτζια από τους Μποργκέζε, είναι μάλλον μοναδικό στο έργο του Ραφαήλ. Ο κλασικισμός του πήρε αργότερα μια λιγότερο καθαρή κατεύθυνση[27].

Ρωμαϊκή περίοδοςΕπεξεργασία

Οι Αίθουσες του ΒατικανούΕπεξεργασία

Το 1508 ο Ραφαήλ εγκαταστάθηκε στη Ρώμη, όπου έζησε την υπόλοιπη ζωή του. Εκεί ολοκλήρωσε ορισμένα από τα σπουδαιότερα έργα του, μεταξύ των οποίων οι τοιχογραφίες στο Βατικανό. Αυτά τα έργα ακολούθησαν τη λεγόμενη Σχολή των Αθηνών, ως έκφραση κλασικής τέχνης.

Ως αρχιτέκτων προσανατολίστηκε στις επιλογές του Ντονάτο Μπραμάντε, μετά τον θάνατο του οποίου ανέλαβε τη διεύθυνση των έργων στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου. Πέθανε απρόσμενα σε ηλικία 37 ετών.

ΚριτικήΕπεξεργασία

Χαρακτηρίζεται ως ένας από τους σημαντικότερους ζωγράφους της Ευρώπης, του οποίου το έργο θαυμάζεται για την καθαρότητα της φόρμας του και τη δεξιοτεχνία του.

ΈργαΕπεξεργασία

Α’. Πίνακες

Β’. Τοιχογραφίες

  • Ουρμπίνο, Casa Santi (σπίτι του Ραφαήλ)
    • Madonna di Casa Santi [46] 1498
  • Ρώμη, Stanze Vaticane (Αίθουσες του Βατικανού)
    • Stanza della Segnatura (Αίθουσα της Υπογραφής)
    • Stanza di Eliodoro (Αίθουσα του Ηλιόδωρου)
      • Η εκδίωξη του Ηλιόδωρου από το Ναό [50] 1511-12
      • Η λειτουργία της Μπολσένα [51] 1514
      • Η συνάντηση Λέοντα Μεγάλου και Αττίλα [52]
      • Η απελευθέρωση του Αγίου Πέτρου [53] 1514
    • Stanza dell'incendio di Borgo (Αίθουσα της πυρκαγιάς του Μπόργκο)
      • Η ναυμαχία της Όστια [54]
      • Η πυρκαγιά του Μπόργκο, 1514 (εκτελεσμένο από το εργαστήριο του Ραφαήλ σε σχέδιά του)
      • Η στέψη του Καρλομάγνου [55]
      • Ο όρκος του Λέοντα Γ΄ [56]
    • Sala di Constantino
      • Εν τούτω νίκα (εκτελεσμένο από το εργαστήριο του Ραφαήλ)
      • Η μάχη της Μουλβίας γέφυρας (εκτελεσμένο από το εργαστήριο του Ραφαήλ)
  • Ρώμη, Βατικανό, Loggia di Raffaello, 1518-1519 [57], (γεν. άποψη)
    • Ο διαχωρισμός της γης από των υδάτων [58]
    • Η δημιουργία των ζώων [59]
    • Τα ζώα φεύγουν από την Κιβωτό [60]
    • Ισαάκ και Ρεβέκκα [61]
    • Το όνειρο του Ιακώβ [62]
    • Η συνάντηση του Ιακώβ με την Ραχήλ [63]
    • Η ανεύρεση του Μωυσή [64]
    • Η κρίση του Σολομώντα [65]
    • Ο Σολομών και η βασίλισσα του Σαβά [66]
    • Η προσκύνηση των Μάγων [67]
  • Ρώμη, Sant'Agostino
    • Ο προφήτης Ησαΐας [68], 1511-12
  • Ρώμη, Santa Maria della Pace
    • Οι Σίβυλλες [69]
  • Ρώμη, Βίλλα Φαρνεζίνα, 1511
    • Το συμβούλιο των θεών [70]
    • Το γαμήλιο συμπόσιο του Έρωτα και της Ψυχής [71]
    • Ο θρίαμβος της Γαλάτειας [72]

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Άλλες παραλλαγές Raffaello Santi, Raffaello da Urbino ή Rafael Sanzio da Urbino. Το επώνυμο Sanzio προέρχεται από τον εκλατινισμό του ιταλικού Santi σε Santius. Υπέγραφε έγγραφα ως Raphael Urbinas – μια λατινική μορφή. Gould:207
  2. Για τον Νεοπλατωνισμό, βλέπε Κεφάλαιο 4, "The Real and the Imaginary" Αρχειοθετήθηκε December 16, 2018, στο Wayback Machine., στο βιβλίο του Kleinbub, Christian K., Vision and the Visionary in Raphael, 2011, Penn State Press, (ISBN 0271037040), 9780271037042
  3. Βλέπε για παράδειγμα Honour, Hugh; Fleming, John (1982). A World History of Art. Λονδίνο: Macmillan Reference Books. σελ. 357. ISBN 9780333235836. OCLC 8828368. 
  4. Vasari, σελ. 208, 230 και αλλού.
  5. Osborne, June. Urbino: The Story of a Renaissance City. σελ. 39 αναφέρεται ο πληθυσμός, το πολύ «μερικές χιλιάδες». Ακόμη και σήμερα ο πληθυσμός είναι 15.000 χωρίς τους φοιτητές. 
  6. Jones and Penny, σελ. 1–2
  7. Vasari:207 και αλλού
  8. Jones & Penny:204
  9. Vasari, στην αρχή του κεφαλαίου Life. Jones & Penny:5
  10. Ashmolean Museum «Image». z.about.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Δεκεμβρίου 2007. 
  11. Jones and Penny: 4–5, 8 και 20
  12. Simone Fornari το 1549–50, βλέπε Gould:207
  13. Jones & Penny:8
  14. αντιπαραβάλλοντάς τον με τον Λεονάρντο ντα Βίντσι και τον Μιχαήλ Άγγελο αναφορικά με το θέμα αυτό. Wölfflin:73
  15. Jones and Penny:17
  16. Jones & Penny:2–5
  17. Ettlinger & Ettlinger:19
  18. Ettlinger & Ettlinger:20
  19. Jones and Penny:5–8
  20. Σώζεται προπαρασκευαστικό σχέδιο που αποδίδεται στον Ραφαήλ. Jones and Penny:20
  21. Ettlinger & Ettlinger:25–27
  22. Gould:207-8
  23. Jones and Penny:5
  24. Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου Jones & Penny:44
  25. Jones & Penny:21–45
  26. Vasari, Michelangelo:251
  27. Jones & Penny:44–47, και Wöllflin:79–82
  28. «Image». szepmuveszeti.hu. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Μαρτίου 2012. 

ΒιβλιογραφίαΕπεξεργασία

  • Giorgio Vasari, Le vite de' più eccellenti pittori, scultori, e architettori, 1550 (Τζόρτζιο Βαζάρι, Οι βίοι των εξοχοτέρων ζωγράφων, γλυπτών και αρχιτεκτόνων - αποσπασματική ελληνική μετάφραση από τον Στέλιο Λυδάκη, "Κανάκης", 1995)
  • V. Golzio, Raffaello nei documenti nelle testimonianze dei contemporanei e nella letturatura del suo secolo, Vatican City and Westmead, 1971
  • The Cambridge Companion to Raphael, Marcia B. Hall, Cambridge University Press, 2005, ISBN 0-521-80809-X,
  • New catalogue raisonné in several volumes, still being published, Jürg Meyer zur Capellen, Stefan B. Polter, Arcos, 2001-2008
  • Raphael. James H. Beck, Harry N. Abrams, 1976, LCCN 73-12198, ISBN 0-8109-0432-2
  • Raphael, Pier Luigi De Vecchi, Abbeville Press, 2003. ISBN 0789207702
  • Raphael, Bette Talvacchia, Phaidon Press, 2007. ISBN 9780714847863
  • Raphael, John Pope-Hennessy, New York University Press, 1970, ISBN 0-8147-0476-X
  • Raphael: From Urbino to Rome, Hugo Chapman, Tom Henry, Carol Plazzotta, Arnold Nesselrath, Nicholas Penny, National Gallery Publications Limited, 2004, ISBN 1-85709-999-0 (exhibition catalogue)
  • The Raphael Trail: The Secret History of One of the World's Most Precious Works of Art; Joanna Pitman, 2006. ISBN 0091901715
  • Raphael - A Critical Catalogue of his Pictures, Wall-Paintings and Tapestries, catalogue raisonné by Luitpold Dussler published in the United States by Phaidon Publishers, Inc., 1971, ISBN 0-7148-1469-5 (out of print, but there is an online version here [73])
  • Wolk-Simon, Linda. (2006). Raphael at the Metropolitan: The Colonna Altarpiece. New York: The Metropolitan Museum of Art. ISBN 9781588391889.

Εξωτερικές συνδέσειςΕπεξεργασία


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Raphael της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).