Λατινική γλώσσα

(Ανακατεύθυνση από Λατ.)

Τα λατινικά είναι η γλώσσα που ομιλούνταν αρχικά στην περιοχή γύρω από τη Ρώμη, το λεγόμενο Λάτιο. Έγινε πολύ σημαντική ως επίσημη γλώσσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Όλες οι ρομανικές γλώσσες (γνωστές και ως λατινογενείς) προέρχονται από τα λατινικά και πολλές λατινικές λέξεις υπάρχουν στις σύγχρονες γλώσσες όπως τα αγγλικά και διδάσκεται εκτεταμένα σε πολλές χώρες της Ευρώπης, σε μεγαλύτερη έκταση από τα αρχαία ελληνικά.

Λατινικά
Lingua latina
ΤαξινόμησηΙνδοευρωπαϊκές Γλώσσες
Σύστημα γραφήςλατινική γραφή και Λατινικό αλφάβητο
Κατάσταση
Επίσημη γλώσσαΒατικανό Βατικανό
ΡυθμιστήςΠαπική Ακαδημία Λατινικών
ISO 639-1la
ISO 639-2lat
ISO 639-3lat
SILLTN

Η λατινική γλώσσα ανήκει στον ιταλικό κλάδο των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών. Είναι συγγενής της αρχαίας ελληνικής στη μορφολογία και τη δομή γενικότερα. Αποτελούσε αρχικά το γλωσσικό ιδίωμα μιας περιοχής που εκτεινόταν από τον κάτω ρου του Τίβερη έως το σημερινό Μόντε Αλμπάνο. Με τον καιρό έγινε η γλώσσα των κατοίκων της Ρώμης και σιγά-σιγά κάλυψε ολόκληρη την επαρχία του Λατίου (Λατ. Latium, ιταλ. Lazio), οπότε πήρε το όνομα λατινική. Στη συνέχεια, επεκτάθηκε έξω από το Λάτιο, έσβησε τις γειτονικές διαλέκτους που λίγο διέφεραν από εκείνη (σαβινική και μαρσική διάλεκτος), υπερίσχυσε της οσκικής γλώσσας, έσβησε την ουμβρική και, στα χρόνια του Χριστού, τη βενετική. Τέλος απορρόφησε τη μη ινδοευρωπαϊκή Ετρουσκική γλώσσα, την κελτική γλώσσα της κοιλάδας του Πάδου και της εντεύθεν των Άλπεων Γαλατίας (Gallia Cisalpina), καθώς και τη μεσσαπική.

ΑλφάβητοΕπεξεργασία

A B C D E F G H I (J) K L M N O P Q R S T (U) V X Y Z

φωνήενταΕπεξεργασία

κλασική προφοράΕπεξεργασία

Τα κλασικά λατινικά είχαν 10 φωνήεντα, με άλλα δύο από τα αρχαία ελληνικά (Υ) σε δανεικές λέξεις.

Εμπρός Κεντρικός πίσω
όχι στρογγυλεμένο Στρογγυλεμένος
Κλειστό u:
Σχεδόν κλειστό ɪ ʏ ʊ
Μεσαίο (ɐ) o:
ɛ ɔ
ανοιχτό ä: (ɑ)

Τα σημάδια χρησιμοποιούνται για να δείξουν την ποιότητα ενός φωνήεντος, σύντομο και μακρύ.

Το "ǎ, ĕ, ǐ, ǒ, ŭ" έχει μικρή προφορά, "ā, ē, ī, ō, ū" είναι μακρά

τα φωνήεντα ελληνικού δανείου "y" διακρίνονταν σε σύντομο και μακρύ (ȳ,ў).

Υποτίθεται ότι τα σύντομα φωνήεντα διακρίνονταν στην προφορά, αλλά αυτό χάθηκε στα χυδαία λατινικά.

ΠροφοράΕπεξεργασία

ΜακρύςΕπεξεργασία

ΔιφθόγγοιΕπεξεργασία

αρχικά, οι διφθόγγοι διακρίνονταν.

Ορισμένες λέξεις είχαν ξεχωριστή προφορά φωνηέντων, οπότε για να αποφευχθεί η σύγχυση, χρησιμοποιήθηκε ουμλαουτ.Στα χυδαία λατινικά υπήρξαν κάποιες αλλαγές.

Η εκκλησιαστική προφορά χρησιμοποιεί την σχεδόν μεσαιωνική προφορά και χρησιμοποιεί το μονόφθονο για τον διφθόγγο.ΑΕ έχασε το "Α" και έγινε ανοιχτό "ε".

ΟΕ έχασε το "Ο" και έγινε ένα κοντινό "ε".

AU έγινε "Ο".

EU έγινε «Ο»

YI έγινε "I".

Η κλασική προφορά έχει ως εξής:

ΣύμφωναΕπεξεργασία

Διχειλικός χειλικός

οδοντιατρικός

οδοντιατρικός/

φατνιακός

μετά

φατνιακός

ουρανισκόφωνος ουρανίσκου γλωττίδικος Ανάσα
m ŋ
εμφρακτικός p b t d k g kʷ [1] [1] [1] [1]
προστριβόμενο σύμφωνο d͡z[2]
τριβόμενο σύμφωνο ɸ[3] β[4] f (θ) s z (ð) ɣ x h
πτερύγιο r
πλευρικός l ɫ
κατά προσέγγιση j w[5]

Σχετικά λήμματαΕπεξεργασία

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία



  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Ο ήχος εισήχθη αρχικά από τα ελληνικά αλλά αργότερα έγινε μέρος της λατινικής φωνητικής.
  2. Το φώνημα που εισήχθη από τα ελληνικά για να αντιπροσωπεύει το γράμμα "Ζ" μεταφρασμένο στα λατινικά στο σύγχρονο γράμμα Z, αφού το γράμμα αφαιρέθηκε αρχικά τον 3ο αιώνα επειδή η προφορά είχε αλλάξει.
  3. κλασική προφορά του δίγραμμα "PH", από νωρίτερα /pʰ /. Ο ήχος /pʰ/ είναι από τα αρχαία ελληνικά 'φ'.
  4. μεταξύ φωνηέντων "B". Στα χυδαία λατινικά ο ήχος /w /συγχωνεύτηκε με /β/, αργότερα /β/ έγινε /v/ στις περισσότερες ρομαντικές γλώσσες.
  5. Χρησιμοποιείται κυρίως σε διφθόγγους με δύο φωνήεντα ή στην αρχή μιας λέξης στη θέση των [ʊ] και [u], που παριστάνονται με το γράμμα V (Vinvm)