Άνοιγμα κυρίου μενού

ΝΑΤΟ

στρατιωτική συμμαχία

Ο Οργανισμός Βορειοατλαντικού Συμφώνου (αγγλικά: Νοrth Αtlantic Τreaty Οrganizatiοn‎, NATO, γαλλικά: Organisation du traité de l'Atlantique Nord‎, OTAN), γνωστός και ως Βορειοατλαντική Συμμαχία,[1] είναι στρατιωτική αμυντική συμμαχία χωρών της Δύσης, που έχει σκοπό την ανάπτυξη της συνεργασίας μεταξύ των χωρών-μελών σε διάφορους τομείς (στρατιωτικό, πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό, μορφωτικό), την προώθηση των γεωπολιτικών συμφερόντων και την αποτροπή της ένοπλης επίθεσης εναντίον κάποιας χώρας-μέλους από άλλες. Η συμμαχία αυτή υπογράφτηκε τον Απρίλιο του 1949 στην Ουάσινγκτον από 12 χώρες της Ευρώπης και της βόρειας Αμερικής (Βέλγιο, Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, Δανία, Η.Π.Α., Ισλανδία, Ιταλία, Καναδάς, Λουξεμβούργο, Νορβηγία, Ολλανδία, Πορτογαλία). Το 1952 προσχώρησαν στη συμμαχία η Ελλάδα και η Τουρκία και το 1955 η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας. Η προσχώρηση της τελευταίας προκάλεσε ως αντίδραση τη σύναψη του συμφώνου της Βαρσοβίας από τα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης. Σήμερα, η Βορειοατλαντική Συμμαχία αριθμεί 29 χώρες μέλη.

Βορειοατλαντική Συμμαχία
North Atlantic Alliance
Flag of NATO.svg
Σημαία
North Atlantic Treaty Organization (orthographic projection).svg
Οι χώρες του ΝΑΤΟ εμφανίζονται με πράσινο
Συντομογραφία NATO / OTAN
Ίδρυση 4 Απριλίου 1949
Τύπος Στρατιωτική συμμαχία
Έδρα Βρυξέλλες, Βέλγιο, Βέλγιο
Μέλη 29 χώρες
Γενικός γραμματέας Γενς Στόλτενμπεργκ
Επικεφαλής Πετρ Πάβελ
Ιστότοπος Επίσημος ιστότοπος

Το ανώτατο όργανο του ΝΑΤΟ είναι το Βορειοατλαντικό Συμβούλιο (North Atlantic Council), με έδρα τις Βρυξέλλες στο Βέλγιο. Αποτελεί το κύριο σώμα και αντιπροσωπεύεται από τους υπουργούς Εξωτερικών και Άμυνας των κρατών-μελών. Συνέρχεται δύο φορές το χρόνο, ενώ μία μόνιμη ομάδα είναι το εκτελεστικό του όργανο και συνέρχεται επί εβδομαδιαίας βάσης. Πρόεδρος του συμβουλίου είναι ο Γενικός Γραμματέας (πρώτος γραμματέας εκλέχτηκε ο Άγγλος λόρδος Ισμέι (Ismay) το 1952, ο οποίος και τότε είχε παρατηρήσει σκωπτικά ότι ο σκοπός του ΝΑΤΟ είναι να κρατά τους Αμερικανούς μέσα, τους Ρώσους έξω και τους Γερμανούς κάτω. Μία φορά κάθε δύο χρόνια διεξάγεται η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ, στην οποία μετέχουν οι Αρχηγοί των Κρατών-Μελών (πρόεδροι και πρωθυπουργοί). Άλλο ανώτατο όργανο του ΝΑΤΟ είναι η Στρατιωτική Επιτροπή (Military Committee), η οποία αποτελείται από τους Αρχηγούς των Γενικών Επιτελείων (Α/ΓΕΕΘΑ) όλων των κρατών-μελών και συνέρχεται δύο φορές το χρόνο, ενώ μία μόνιμη ομάδα είναι το εκτελεστικό όργανο της Στρατιωτικής Επιτροπής και συνέρχεται επί εβδομαδιαίας βάσης.

Πίνακας περιεχομένων

ΔομέςΕπεξεργασία

Η κύρια έδρα του ΝΑΤΟ βρίσκεται στη Boulevard Léopold III/Leopold III-laan, B-1110 Brussels, η οποία βρίσκεται στο Χάρεν, τμήμα του δήμου της πόλης των Βρυξελλών.[2] Στις 25 Μαΐου 2017 ολοκληρώθηκε η κατασκευή ενός νέου κτιρίου για την στέγαση της έδρας, σε κοντινή απόσταση από την πρώτη, και η μετεγκατάσταση των υπηρεσιών αναμένεται να γίνει σταδιακά μέχρι το τέλος του ίδιου έτους.

Ο σχεδιασμός είναι μια προσαρμογή του αρχικού βραβευμένου συστήματος σχεδιασμένου από τον Μισέλ Μοσεσιάν και την ομάδα του, ενώ ο ίδιος έχει ένα σχέδιο εταιρικής σχέσης με την Skidmore, Owings & Merrill.[3]

Το προσωπικό στο Αρχηγείο αποτελείται από τις εθνικές αντιπροσωπείες των χωρών μελών και περιλαμβάνει πολιτικά και στρατιωτικά γραφεία συνδέσμου και αξιωματικούς ή διπλωματικές αποστολές και διπλωμάτες των χωρών εταίρων, καθώς και το Διεθνές Επιτελείο (International Staff) και το Διεθνές Στρατιωτικό Επιτελείο (International Military Staff) πλαισιωμένο από το προσωπικό των μελών των ενόπλων δυνάμεων των κρατών μελών.[4] Μη κυβερνητικές ομάδες πολιτών έχουν επίσης προάγει την υποστήριξη του ΝΑΤΟ, σε γενικές γραμμές κάτω από το έμβλημα του κινήματος Ατλαντικού Συμβουλίου/Ομοσπονδίας Ατλαντικού Συμφώνου (Atlantic Council/Atlantic Treaty Association).

Συμβούλιο ΝΑΤΟΕπεξεργασία

 
Λογότυπο του ΝΑΤΟ

Όπως κάθε συμμαχία, το ΝΑΤΟ διοικείται από τα 29 κράτη-μέλη της. Ωστόσο, η Βορειοατλαντική Συνθήκη (North Atlantic Treaty) και άλλες συμφωνίες περιγράφουν πώς οι αποφάσεις πρέπει να γίνονται στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. Κάθε ένα από τα 29 μέλη του στέλνει μια αντιπροσωπεία ή αποστολή στην έδρα του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες.[5] Το ανώτερο μόνιμο μέλος της κάθε αντιπροσωπείας είναι γνωστό ως Μόνιμος Αντιπρόσωπος (Permanent Representative) και είναι γενικά ένας ανώτερος δημόσιος υπάλληλος ή ένας έμπειρος πρεσβευτής (και κάτοχος διπλωματικού αξιώματος). Αρκετές χώρες έχουν διπλωματικές αποστολές στο ΝΑΤΟ μέσω των πρεσβειών στο Βέλγιο.

Από κοινού, τα μόνιμα μέλη αποτελούν το Βορειοατλαντικό Συμβούλιο (North Atlantic Council, NAC), ένα σώμα που συνεδριάζει τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα και έχει ενεργή διακυβέρνηση και εξουσίες λήψης αποφάσεων στο ΝΑΤΟ. Κατά καιρούς, το Συμβούλιο συνεδριάζει επίσης σε συναντήσεις υψηλότερου επίπεδο με τη συμμετοχή υπουργών εξωτερικών, υπουργών άμυνας ή αρχηγών κρατών ή κυβερνήσεων (HOSG) και σε αυτές τις συνεδριάσεις γενικά λαμβάνονται σημαντικές αποφάσεις σχετικά με τις πολιτικές του ΝΑΤΟ. Ωστόσο, αξίζει να σημειωθεί ότι το Συμβούλιο έχει την ίδια αρχή και εξουσίες λήψης αποφάσεων, καθώς και οι αποφάσεις του έχουν το ίδιο καθεστώς και την εγκυρότητα, σε οποιοδήποτε επίπεδο. Διασκέψεις κορυφής του ΝΑΤΟ αποτελούν επίσης ένα επιπλέον χώρο για τη λήψη αποφάσεων σε σύνθετα θέματα, όπως η διεύρυνση.

Οι συνεδριάσεις του Βορειοατλαντικού Συμβουλίου πραγματοποιούνται υπό την προεδρία του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ και, όταν πρέπει να ληφθούν αποφάσεις, η οποιαδήποτε ενέργεια έχει συμφωνηθεί με βάση την ομοφωνία και κοινή συμφωνία. Δεν υπάρχει καμία ψηφοφορία ή απόφαση με πλειοψηφία. Κάθε έθνος εκπροσωπείται στο τραπέζι του Συμβουλίου ή σε οποιαδήποτε από τις δευτερεύουσες επιτροπές στις οποίες διατηρεί την πλήρη κυριαρχία και την ευθύνη για τις δικές της αποφάσεις.

ΣυμμετοχήΕπεξεργασία

ΕπισκόπησηΕπεξεργασία

Χάρτης μελών του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη Χάρτης συνεργασιών του ΝΑΤΟ διεθνώς
   
  
Χώρες μέλη 
  
Μελλοντικά μέλη 
  
Ξεχωριστές συνθήκες 
  
Συνεργασία για την ειρήνη 
  
Μεσογειακός διάλογος 
  
Πρωτοβουλία συνεργασίας της Κωνσταντινούπολης 
  
Διεθνείς εταίροι
  Αλβανία
  Βέλγιο
  Βουλγαρία
  Καναδάς
  Κροατία
  Τσεχία
  Δανία
  Εσθονία
  Γαλλία
  Γερμανία
  Ελλάδα
  Ουγγαρία
  Ισλανδία
  Ιταλία
  Λετονία
  Λιθουανία
  Λουξεμβούργο
  Μαυροβούνιο
  Ολλανδία
  Νορβηγία
  Πολωνία
  Πορτογαλία
  Ρουμανία
  Σλοβακία
  Σλοβενία
  Ισπανία
  Τουρκία
  Ηνωμένο Βασίλειο
  Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
  Βοσνία και Ερζεγοβίνη
  Π.Γ.Δ.Μ.
  Αρμενία
  Αζερμπαϊτζάν
  Γεωργία
  Καζακστάν
  Μολδαβία
  Σερβία
  Ουκρανία
  Αρμενία
  Αυστρία
  Αζερμπαϊτζάν
  Λευκορωσία
  Βοσνία και Ερζεγοβίνη
  Φινλανδία
  Γεωργία
  Ιρλανδία
  Καζακστάν
  Κιργιστάν
  Π.Γ.Δ.Μ.
  Μάλτα
  Μολδαβία
  Ρωσία
  Σερβία
  Σουηδία
  Ελβετία
  Τατζικιστάν
  Τουρκμενιστάν
  Ουκρανία
  Ουζμπεκιστάν
  Αλγερία
  Αίγυπτος
  Ισραήλ
  Ιορδανία
  Μαυριτανία
  Μαρόκο
  Τυνησία
  Μπαχρέιν
  Κουβέιτ
  Κατάρ
  Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα
  Αφγανιστάν
  Αυστραλία
  Κολομβία
  Ιράκ
  Ιαπωνία
  Μογγολία
  Πακιστάν
  Νέα Ζηλανδία
  Νότια Κορέα

Ιδρυτικά μέληΕπεξεργασία

Από 4 Απριλίου 1949:

Χώρες που εισήλθαν στο ΝΑΤΟ μετά από την ίδρυσή τουΕπεξεργασία

Χώρες του πρώην Ανατολικού ΜπλοκΕπεξεργασία

Εισήλθαν στο ΝΑΤΟ μετά τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου:

 
Οι χώρες μέλη του NATO στην Ευρώπη

12 Μαρτίου 1999:

29 Μαρτίου 2004:

1 Απριλίου 2009:

5 Ιουνίου 2017:

Ευρωατλαντική συνεργασίαΕπεξεργασία

Για την επαύξηση της συνεργασίας έχει καθιερωθεί ένα διπλό πλαίσιο μεταξύ των 29 μελών του NATO και των 21 λεγόμενων συνεταίρων (partner countries):

  • Το πρόγραμμα Συνεργασία για την Ειρήνη (PfP) ιδρύθηκε το 1994 με βάση τις διμερείς σχέσεις μεταξύ κάθε χώρας και του ΝΑΤΟ. Η κάθε χώρα PfP επιλέγει το βαθμό συνεργασίας. Το εν λόγω πρόγραμμα θεωρείται η λειτουργική πτέρυγα της Ευρωατλαντικής Συνεργασίας.
  • Το Συμβούλιο Ευρωατλαντικής Συνεργασίας (EAPC) ιδρύθηκε στις 29 Μαΐου 1997, για το συντονισμό και διάλογο μεταξύ όλων των συμμετεχόντων 49 συνολικά χωρών ΝΑΤΟ και PfP.

Οι 21 χώρες PfP είναι:

Πρώην σοβιετικές δημοκρατίες:
  1.   Αρμενία
  2.   Αζερμπαϊτζάν
  3.   Λευκορωσία
  4.   Γεωργία[7]
  5.   Καζακστάν
  6.   Κιργιζία
  7.   Μολδαβία
  8.   Ρωσία
  9.   Τατζικιστάν
  10.   Τουρκμενιστάν
  11.   Ουκρανία
  12.   Ουζμπεκιστάν

Χώρες, που αν και στρατιωτικά ουδέτερες, κατείχαν καπιταλιστικές οικονομίες στον Ψυχρό Πόλεμο:

  1.   Αυστρία
  2.   Φινλανδία
  3.   Ιρλανδία
  4.   Ελβετία
  5.   Σουηδία

Χώρες, που αν και στρατιωτικά ουδέτερες, είχαν σοσιαλιστικές οικονομίες στον Ψυχρό Πόλεμο:

  1.   Βοσνία και Ερζεγοβίνη
  2.   ΠΓΔΜ
  3.   Σερβία
  •   Μάλτα: Εισήλθε στο πρόγραμμα «Συνεργασία για την ειρήνη» το 1994. Με την αλλαγή της κυβέρνησης το 1996 αποχώρησε. Για το λόγο αυτό η Μάλτα δεν συμμετέχει στις δραστηριότητες της Ευρωπαϊκής Πολιτικής για την Ασφάλεια και για την Άμυνα (European Security and Defence Policy ή ESDP), οι οποίες κάνουν χρήση των πληροφοριών του ΝΑΤΟ.
  •   Κύπρος: Επίσης δεν μετέχει στις δραστηριότητες της Ευρωπαϊκής Πολιτικής για την Ασφάλεια και για την Άμυνα (European Security and Defence Policy ή ESDP), οι οποίες κάνουν χρήση των πληροφοριών του ΝΑΤΟ. Αυτό γίνεται επειδή η Τουρκία αντιτίθεται στην ένταξη του νησιού στο πρόγραμμα «Συνεργασία για την ειρήνη» εξαιτίας του κυπριακού ζητήματος και την εμπλοκή του ΝΑΤΟ το 1974.

Η αποχώρηση της ΓαλλίαςΕπεξεργασία

 
Χάρτης των αεροπορικών βάσεων του NATO στη Γαλλία πριν την αποχώρηση της Γαλλίας το 1966 από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ.

Στις 21 Φεβρουαρίου του 1966, ο Γάλλος πρόεδρος Σαρλ ντε Γκωλ ανακοίνωσε την αποχώρηση της Γαλλίας από το ΝΑΤΟ.

«Τίποτα δεν μπορεί να συντηρήσει αμετάβλητη μια συνθήκη που δεν ανταποκρίνεται στις επικρατούσες συνθήκες», δήλωσε μπροστά σε χίλιους περίπου δημοσιογράφους ο Σαρλ ντε Γκωλ, ξετυλίγοντας το νήμα της πολιτικής του φιλοσοφίας για τη διεθνή θέση της Γαλλίας: «Αλλιώς, τέτοιες συνθήκες, απογυμνωμένες από κάθε ουσία, δεν θα είναι, όταν έρθει η ώρα να εφαρμοστούν, τίποτα παραπάνω από χαρτιά για τα αρχεία... Οι δυτικές χώρες δεν απειλούνται σήμερα από τις ανατολικές, όπως συνέβαινε στα πρώτα χρόνια μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οργανώθηκε μια Ευρώπη αμερικανικό προτεκτοράτο κάτω από τον μανδύα του ΝΑΤΟ. Από την άλλη πλευρά, οι συγκρούσεις στις οποίες εμπλέκονται οι ΗΠΑ –προχτές στην Κορέα, χτες στην Κούβα, αύριο στο Βιετνάμ– χάρη στην περίφημη αρχή της κλιμάκωσης, κινδυνεύουν να πάρουν διαστάσεις που μπορεί να οδηγήσουν σε γενική σύγκρουση. Σε μια τέτοια περίπτωση, η Γαλλία, της οποίας η νατοϊκή στρατηγική συμπίπτει αναγκαστικά με εκείνη των ΗΠΑ, θα εμπλεκόταν σε μια σύγκρουση την οποία η ίδια δεν θα είχε επιδιώξει... Πάνω απ' όλα, η απόφαση της Γαλλίας να είναι υπεύθυνη για το πεπρωμένο της είναι ασυμβίβαστη με έναν αμυντικό οργανισμό στον οποίο η χώρα έχει θέση υποτακτικού».

Και η πρακτική κατάληξη: η Γαλλία, αν και παρέμεινε στο πολιτικό σκέλος της συμμαχίας, αποχώρησε από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ και έθεσε την 1η Απριλίου 1967 ως ύστατο όριο για τη μεταφορά από το γαλλικό έδαφος των νατοϊκών βάσεων, που φιλοξενούσαν περί τους 37.000 νατοϊκούς στρατιώτες και πολιτικούς υπαλλήλους. Ακόμα, πρόσθεσε σε τόνο πολεμικού τελεσίγραφου, ο Σαρλ ντε Γκωλ, από 1ης Ιουνίου 1967 απαγορεύεται η διέλευση νατοϊκών αεροσκαφών από το γαλλικό ουρανό, εκτός εάν έχει δοθεί ειδική άδεια από τις γαλλικές αρχές, ισχύος όχι μεγαλύτερης του ενός μήνα. Σε περίπτωση πτήσεων χωρίς άδεια, τα νατοϊκά αεροπλάνα θα αντιμετωπίζονταν σαν εχθρικά και θα καταρρίπτονταν χωρίς δισταγμό.

Στις 7 Μαρτίου του 1966 ο Σαρλ ντε Γκωλ απηύθυνε επιστολή προς τον Αμερικανό πρόεδρο Λίντον Τζόνσον, στην οποία του εξήγησε τους λόγους της γαλλικής κίνησης: η αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων στον κόσμο είχε ελαττώσει τον κίνδυνο πολέμου στην Ευρώπη. Η Γαλλία, η οποία είχε ήδη από εξαετίας καταστεί ατομική δύναμη, απέβλεπε πλέον στην «πλήρη άσκηση της κυριαρχίας της», η οποία ήταν αδύνατον να επιτευχθεί όσο υπήρχαν ξένες δυνάμεις στο έδαφός της.

«Πραγματικά, μας είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι η Γαλλία, που είχε μέχρι σήμερα μοναδική συμβολή στην ασφάλεια και την ανάπτυξη της Δύσης, θα απέχει για πολύ καιρό των κοινών μας προσπαθειών και των ευθυνών της Ατλαντικής Συμμαχίας. Σαν παλιός φίλος και σύμμαχος, θα μπορεί πάντα να βρει τη θέση της να την περιμένει, έως ότου αποφασίσει να αναλάβει και πάλι τον ηγετικό ρόλο που της αρμόζει», ανέφερε ο πρόεδρος των Η.Π.Α. στην απαντητική του επιστολή.

Αλλά και οι τελευταίες ελπίδες των Αμερικανών εξανεμίστηκαν στη σύνοδο των υπουργών Εξωτερικών του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες στο διάστημα 6-9 Ιουνίου του 1966[8]. Η αποχώρηση της Γαλλίας από το ΝΑΤΟ έθεσε συν τοις άλλοις και σοβαρά λογιστικά προβλήματα. Πάνω από 30.000 Αμερικανοί και Καναδοί πέραν των υπολοίπων που προέρχονταν από τις ευρωπαϊκές νατοϊκές χώρες, έπρεπε να αναδιαταχθούν σε νέες στρατιωτικές βάσεις στη Γερμανία, τη Μεγάλη Βρετανία, το Βέλγιο και την Ολλανδία. Το ίδιο και 800.000 τόννοι πολεμικού υλικού έπρεπε να απομακρυνθούν από τη Γαλλία και να μεταφερθούν σε αποθήκες άλλων νατοϊκών χωρών, ενώ έπρεπε να μεταφερθούν και τα κυριότερα επιτελικά όργανα του ΝΑΤΟ, τα οποία είχαν έδρα τη Γαλλία.

Στις 14 Σεπτεμβρίου του 1966 το Συμβούλιο Μονίμων Αντιπροσώπων του ΝΑΤΟ αποφάσισε να μεταφερθεί από το Παρίσι στο προάστιο Καστό των Βρυξελλών το Ανώτατο Αρχηγείο των Συμμαχικών Δυνάμεων (SHAPE). Στη Στουτγκάρδη μεταφέρθηκε το Ανώτατο Αρχηγείο των αμερικανικών δυνάμεων που στάθμευαν στην Ευρώπη (EUCOM). Δεδομένου ότι η Γαλλία παρέμεινε στο πολιτικό σκέλος του ΝΑΤΟ και δεν είχε αντίρρηση να παραμείνει στο Παρίσι η έδρα του Συμβουλίου του ΝΑΤΟ, το θέμα της μεταφοράς της προκάλεσε εντονότατες συζητήσεις μεταξύ των συμμάχων και απειλούσε να προκαλέσει κρίση στις σχέσεις τους.

Οι ΗΠΑ και η Μεγάλη Βρετανία απαίτησαν την άμεση μεταφορά της έδρας του Συμβουλίου, ενώ η Ιταλία, ο Καναδάς, η Δανία και η Πορτογαλία ζήτησαν να παραμείνει στο Παρίσι, ώστε να διευκολύνεται ψυχολογικά ενδεχόμενη μελλοντική επιστροφή της Γαλλίας στο ΝΑΤΟ. Τελικά, κάτω από την ασφυκτική πίεση της Ουάσινγκτον, στις 16 Οκτωβρίου αποφασίστηκε ομόφωνα η μεταφορά της έδρας του Συμβουλίου στις Βρυξέλλες[9].

Στις 16 Οκτωβρίου του 1967 εγκαινιάστηκαν στις Βρυξέλλες οι νέες κτιριακές εγκαταστάσεις του ΝΑΤΟ και οι σημαίες των χωρών-μελών και της Συμμαχίας κυμάτισαν για πρώτη φορά στο στρατηγείο. Νωρίτερα, στις 31 Μαρτίου του 1967, εγκαινιάστηκε το στρατηγείο του SHAPE στη βελγική πόλη Καστό. Κατά την έπαρση της σημαίας του ΝΑΤΟ έσπασε η τροχαλία του ιστού και μέχρι να διορθωθεί, τη σημαία κρατούσαν ευλαβικά δύο αξιωματικοί, ένας Ολλανδός και ένας Αμερικανός[10].

Στις 11 Μαρτίου του 2009 ο τότε Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζύ ανακοίνωσε επίσημα την επιστροφή της χώρας στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ.

Γενικοί γραμματείςΕπεξεργασία

Γενικοί Γραμματείς[11]
# Όνομα (γέννηση-θάνατος) Χώρα Διάρκεια
1 Χέιστινγκς Ισμέι
(1887-1965)
  Ηνωμένο Βασίλειο 4 Απριλίου 1952 – 16 Μαΐου 1957
2 Πoλ Ανρί Σπάακ
(1899-1972)
  Βέλγιο 16 Μαΐου 1957 – 21 April 1961
3 Ντιρκ Στίκερ
(1897-1979)
  Ολλανδία 21 April 1961 – 1 Αυγούστου 1964
4 Μάνλιο Μπρόζιο
(1897-1980)
  Ιταλία 1 Αυγούστου 1964 – 1 Οκτωβρίου 1971
5 Τζόζεφ Λουνς
(1911-2002)
  Ολλανδία 1 Οκτωβρίου 1971 – 25 Ιουνίου 1984
6 Πίτερ Κάρινγκτον
(1919-2018)
  Ηνωμένο Βασίλειο 25 Ιουνίου 1984 – 1 Ιουλίου 1988
7 Μάνφρεντ Βέρνερ
(1934-1994)
  Γερμανία 1 Ιουλίου 1988 – 13 Αυγούστου 1994
Σέρτζιο Μπαλαντσίνο
(1934-)
  Ιταλία 13 Αυγούστου 1994 – 17 Οκτωβρίου 1994
8 Βίλι Κλάες
(1938-)
  Βέλγιο 17 Οκτωβρίου 1994 – 20 Οκτωβρίου 1995
Σέρτζιο Μπαλαντζίνο
(1934-)
  Ιταλία 20 Οκτωβρίου 1995 – 5 Δεκεμβρίου 1995
9 Χαβιέ Σολάνα
(1942-)
  Ισπανία 5 Δεκεμβρίου 1995 – 6 Οκτωβρίου 1999
10 Τζορτζ Ρόμπερτσον
(1946-)
  Ηνωμένο Βασίλειο 14 Οκτωβρίου 1999 – 17 Δεκεμβρίου 2003
Αλεσάντρο Μινούτο Ρίτζο
(1940-)
  Ιταλία 17 Δεκεμβρίου 2003 – 1 Ιανουαρίου 2004
11 Γιάπ ντε Χόοπ Σέφερ
(1948-)
  Ολλανδία 1 Ιανουαρίου 2004 – 1 Αυγούστου 2009
12 Άντερς Φογκ Ράσμουσεν
(1953-)
  Δανία 1 Αυγούστου 2009 – 30 Σεπτεμβρίου 2014
13 Γενς Στόλτενμπεργκ
(1959-)
  Νορβηγία 1 Οκτωβρίου 2014 —
Κατάλογος αναπληρωτών Γενικών Γραμματέων[12]
# Όνομα Χώρα Διάρκεια
1 Γιόνκερ βαν Βρέντεμπουχ   Ολλανδία 1952–1956
2 Μπάρον Άντολφ Μπέντικ   Ολλανδία 1956–1958
3 Αλμπερίκο Κασάρντι   Ιταλία 1958–1962
4 Γκουίντο Κολόνα ντι Παλιάνο   Ιταλία 1962–1964
5 Τζέιμς Α. Ρόμπερτς   Καναδάς 1964–1968
6 Οσμάν Ολκάι   Τουρκία 1969–1971
7 Πάολο Πάνσα Τσεντρόνιο   Ιταλία 1971–1978
8 Ρινάλντο Πετρινιάνι   Ιταλία 1978–1981
9 Έρικ ντα Ριν   Ιταλία 1981–1985
10 Μαρτσέλο Γκουίντι   Ιταλία 1985–1989
11 Αμεντέο ντε Φράνσις   Ιταλία 1989–1994
12 Σέρτζιο Μπαλαντζίνο   Ιταλία 1994–2001
13 Αλεσάντρο Μινούτο Ρίτζο   Ιταλία 2001–2007
14 Κλαούντιο Μπισονιέρο   Ιταλία 2007–2012
15 Αλεξάντερ Βέρσμποου   Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής 2012–
Προσωρινός

Δείτε επίσηςΕπεξεργασία

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Η ίδρυση του ΝΑΤΟ (kathimerini.gr)
  2. «NATO homepage». Ανακτήθηκε στις 12 March 2006. 
  3. European Council. «Michel Mossessian talks to Lucy Lethbridge». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 July 2011. Ανακτήθηκε στις 12 September 2011. 
  4. «NATO Headquarters». Nato.int. 10 August 2010. Ανακτήθηκε στις 22 August 2010. 
  5. «National delegations to NATO What is their role?». NATO. 18 June 2007. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 July 2007. Ανακτήθηκε στις 15 July 2007. 
  6. Το Βήμα, 12 Μαρτίου 2009.
  7. H Γεωργία σε δημοψήφισμα στις 5 Ιανουαρίου 2008 ψήφισε υπέρ της ένταξης στο ΝΑΤΟ, με ποσοστό 72,5%.
  8. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ Άγγλου ανταποκριτή, «με το πέρας της συνόδου, ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, Μάνλιο Μπρόζιο, που κατά ειρωνεία της τύχης θυμίζει έντονα φυσιογνωμικά τον κακό του δαίμονα στρατηγό Ντε Γκωλ, διαβάζει με ύφος αξιολύπητο και ταλαιπωρημένο ένα κοινό ανακοινωθέν που επισημοποιεί το διαζύγιο Γαλλίας - ΝΑΤΟ».
  9. Η Γαλλία αποχωρεί από το ΝΑΤΟ, Ιστορικό λεύκωμα 1966, σελ. 62-65, Η Καθημερινή (1997)
  10. Το ΝΑΤΟ μετακομίζει στο Βέλγιο, Ιστορικό Λεύκωμα 1967, σελ. 126, Καθημερινή (1997)
  11. «NATO Who's who? – Secretaries General of NATO». Nato.int. Ανακτήθηκε στις 22 Αυγούστου 2010. 
  12. «NATO Who's who? – Deputy Secretaries General of NATO». NATO. Ανακτήθηκε στις 20-7-2012.  Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο: |accessdate= (βοήθεια)

Σχετική βιβλιογραφίαΕπεξεργασία

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα NATO της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).