Γεωργία

χώρα της Ανατολικής Ευρώπης

Συντεταγμένες: 42°01′00″N 43°44′00″E / 42.0167°N 43.7333°E / 42.0167; 43.7333

Η Γεωργία (Γεωργιανά:საქართველო) είναι χώρα της Ανατολικής Ευρώπης.[5][6] Ο συνολικός πληθυσμός της χώρας ανέρχεται σε 3.720.400[1] κατοίκους, σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις του 2016. Στο παρελθόν η χώρα αποτελούσε μία από τις δημοκρατίες που συναπάρτιζαν τη Σοβιετική Ένωση. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία (σήμερα 89%), οι Γεωργιανοί είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι.Μετά τον Ρωσο-Γεωργιανό πόλεμο του 2008, οι δύο πρώην ανεξάρτητες περιοχές της Γεωργίας, η Αμπχαζία και η Νότια Οσσετία, εξακολουθούν να θεωρούνται από πολλά μέλη της διεθνούς κοινότητας (Ε.Ε., Συμβούλιο της Ευρώπης, Η.Π.Α., ΝΑΤΟ, Ιαπωνία, κ.α.) ως περιοχές της Γεωργίας.

Γεωργία
საქართველო
Σακάρτβελο

Σημαία

Εθνόσημο
Εθνικό σύνθημα: ძალა ერთობაშია
Δύναμη είναι η Ενότητα
Εθνικός ύμνος: თავისუფლება • Ταβισουπλέμπα (Ελευθερία)
Η θέση της Γεωργίας (πράσινο)
και μεγαλύτερη πόλη Τιφλίδα
41°43′N 44°47′E / 41.717°N 44.783°E / 41.717; 44.783 (Τιφλίδα)
Γεωργιανά
Ημιπροεδρικό σύστημα
Γκιόργκι Μαργκβελασβίλι
Γκιόργκι Κβιρικασβίλι
Ενοποίηση
• Βασίλειο της Γεωργίας
• Λαϊκή Δημοκρατία
• Μέλος της ΕΣΣΔ
• Ανεξαρτησία από την ΕΣΣΔ
   Κηρύχθηκε
   Αναγνωρίσθηκε
• Ισχύον Σύνταγμα

1008
26 Μαΐου 1918
25 Φεβρουαρίου 1921


9 Απριλίου 1991
25 Δεκεμβρίου 1991
17 Οκτωβρίου 1995
 • Σύνολο
 • % Νερό
 • Σύνορα
Ακτογραμμή

69.700 km2 (121η)
Αμελητέο
1.461 km
310 km
Πληθυσμός
 • Εκτίμηση 1-2016 
 • Απογραφή 2002 
 • Πυκνότητα 

3.720.400[1] (132η) 
4.371.535[2]  
53,4 κατ./km2 (155η) 
Α.Ε.Π. (PPP)
 • Ολικό  (2016)
 • Κατά κεφαλή 

37,174 δισ. $[3] (117η)  
10.043 $[3] (114η) 
Α.Ε.Π. (Ονομαστικό)
 • Ολικό  (2016)
 • Κατά κεφαλή 

14,222 δισ. $[3] (116η)  
3.842 $[3] (112η) 
ΔΑΑ (2015) Αύξηση 0,769 [4] (70η) – υψηλός
Νόμισμα Λάρι Γεωργίας (GEL)
(UTC +4)
ISO 3166-1 GE
Internet TLD .ge
Οδηγούν από δεξιά
Κωδικός κλήσης +995

Συνορεύει με τη Ρωσία, την Τουρκία, την Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν.

Στο Γκόρι της Γεωργίας γεννήθηκε το 1878 ο μετέπειτα ηγέτης της ΕΣΣΔ Ιωσήφ Στάλιν.

Πίνακας περιεχομένων

ΙστορίαΕπεξεργασία

ΠροϊστορίαΕπεξεργασία

Η περιοχή της σύγχρονης Γεωργίας κατοικείται συνεχώς από τη παλαιολιθική περίοδο. Σχετικώς πρόσφατα στη Νότια Γεωργία βρέθηκαν δύο κρανία από Homo erectus , τα οποία χρονολογούνται περίπου πριν από 1,6-1,8 εκατομμύρια χρόνια. Το αρχαιότερο δείγμα ύπαρξης κρασιού βρέθηκε στη Γεωργία, όπου ανακαλύφθηκε δοχείο κρασιού χρονολογούμενο από το 6000 π.Χ.[7]. Οι πρωτογεωργιανές φυλές εμφανίστηκαν αρχικά στη γραπτή ιστορία κατά τον 12ο αιώνα π.Χ., ενώ διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα και αναφορές αποκαλύπτουν στοιχεία πρώιμων πολιτειακών σχημάτων με ανεπτυγμένη μεταλλουργία και τεχνικές χρυσοχοΐας που χρονολογούνται από τον 7ο π.Χ. αιώνα αλλά και νωρίτερα.

Τα βασίλεια της Κολχίδος και της ΙβηρίαςΕπεξεργασία

 
Η Μήδεια, κόρη του Αιήτου, βασιλιά της Κολχίδας, βοήθησε τον Ιάσονα να αποκτήσει το χρυσόμαλλο δέρας και, ως σύζυγός του, τον συνόδευσε στην Ιωλκό.
 
Η Κολχίδα και η Ιβηρία κατά τους 4ο και 3ο π. Χ. αιώνες.

Κατά τον 9ο και 8ο π.Χ. αι. η περιοχή αποτελούσε τμήμα του βασιλείου της Χαλδαϊκής αυτοκρατορίας. Κατά την Κλασική αρχαιότητα εμφανίστηκαν διάφορα κράτη στην περιοχή. Έτσι και κατά τον 6ο και 5ο π.Χ. αιώνα οι Έλληνες, κυρίως Μιλήσιοι, ίδρυσαν πολλές αποικίες κατά μήκος των ανατολικών ακτών του Ευξείνου Πόντου[8]. Τα δύο πρώτα βασίλεια στην περιοχή κατά την ύστερη αρχαϊκή περίοδο ήταν γνωστά στους αρχαίους Έλληνες και τους Ρωμαίους ως Κολχίδα στα δυτικά και τα παράλια του Εύξεινου Πόντου, και Ιβηρία στην ανατολική σημερινή Γεωργία.

Κατά την ελληνική μυθολογία (όπως περιγράφεται στα Αργοναυτικά του Απολλώνιου του Ροδίου) στην Κολχίδα βρισκόταν το χρυσόμαλλο δέρας που αναζήτησε ο Ιάσονας και οι Αργοναύτες. Ο Στράβων αναφέρει για τους Σβανέτιους ότι «τοποθετούσαν δορές προβάτων στις κοίτες ποταμών, ώστε τα ψήγματα χρυσού που έφερνε το νερό του ποταμού να κολλούν στο μαλλί». Η τεχνική χρήσης δερμάτων για τη συλλογή χρυσού από τα ποτάμια διατηρήθηκε στην περιοχή του Σβανέτι μέχρι σχετικά πρόσφατα. Τους τελευταίους αιώνες της προχριστιανικής περιόδου, η περιοχή της Γεωργίας επηρεάστηκε τόσο από τη δύση, από τους Έλληνες, όσο και από την ανατολή, από τους Πέρσες.Στο μεταίχμιο του 4ου και 3ου π.Χ. αιώνα ιδρύθηκε από το βασιλιά Παρναβάζ το Βασίλειο της Ιβηρίας (Κάρτλι) με πρωτεύουσα τη Μτσχέτα. Στα χρόνια του Παραβάζ καθιερώθηκαν το αλφάβητο και η γεωργιανή γραφή.

Όταν ο Ρωμαίος Ύπατος Πομπήιος, το 66 π.Χ., νίκησε τον βασιλέα Μιθριδάτη ΣΤ΄ Ευπάτορα υπέβαλε τους κατοίκους του Μιθριδατικού Βασιλείου σε φορολογία. Μετά την ολοκλήρωση της κατάκτησης του Καυκάσου από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η χώρα αποτέλεσε ένα υποτελές στη Ρώμη κράτος για σχεδόν 400 χρόνια, από τον 1ο π.Χ έως τον 3ο μ.Χ. αιώνα. Το 337 μ.Χ. o βασιλιάς Μίριαν Γ΄, υπό την επήρεια της ιεραποστόλου Νίνο από την Καππαδοκία, καθιέρωσε τον Χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία, γεγονός που προήγαγε την άνθηση των τεχνών, της λογοτεχνίας και συνέβαλε στην ενοποίηση της χώρας. H αποδοχή του χριστιανισμού από το επίσημο κράτος, οδήγησε σε ισχυρούς δεσμούς με τη γειτονική Βυζαντινή Αυτοκρατορία, η οποία επηρέασε την πολιτιστική εξέλιξη της χώρας για περισσότερα από 700 χρόνια.

Η Κολχίδα, γνωστή τοπικά ως Εργίστη ή Λάζικα, ήταν συχνά πεδίο μαχών ή ουδέτερη ζώνη μεταξύ των ανταγωνιστών Βυζαντινών και Περσών, με εναλλαγή του ελέγχου της εξουσίας αρκετές φορές μεταξύ της Ανατολικής Ρωμαϊκής (Βυζαντινής) αυτοκρατορίας και των Σασσανιδών. Την εποχή αυτή αναφέρονται ο Ιβηρικός πόλεμος (Iberian War 524-531μ.Χ.) και ο Λαζικός πόλεμος (Lazic War 541-562μ.Χ.). Το 571, λόγω των Περσικών εισβολών, η Ιβηρία ζήτησε την προστασία του αυτοκράτορα του Βυζαντίου Ιουστίνου Β΄, ο οποίος διόρισε ως ηγεμόνα τον Γκούραμ, στον οποίο έδωσε και τον τίτλο του Κουροπαλάτη. Επί Στεφάνου Α΄, γιού του Γκούραμ, η Γεωργία κατελήφθη από τους Πέρσες , τους οποίους έδιωξε από εκεί ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Ηράκλειος (Φλάβιος Ηράκλειος, /βασ. 610-641), όταν το 627 κατανίκησε τους Πέρσες επί βασιλείας Χορσόη Β΄[9].

ΜεσαίωναςΕπεξεργασία

Τα πρώτα βασίλεια σταδιακά παρήκμασαν σε ένα σύνολο φεουδαρχικών μονάδων στις αρχές του Μεσαίωνα, γεγονός που διευκόλυνε τους Άραβες στην κατάκτηση της Γεωργίας τον 7ο αιώνα, οι οποίοι μέχρι και τον 10ο αιώνα πραγματοποίησαν επανειλημμένες εισβολές στην περιοχή. Αν και οι Άραβες κατέλαβαν την πρωτεύουσα Τιφλίδα το 645, το βασίλειο της Ιβηρίας απέκτησε σημαντική αυτονομία από τους τοπικούς Άραβες ηγεμόνες.

Το 813, ο πρίγκιπας Άσοτ Α΄ (γνωστός ως Άσοτ Κουροπαλάτης), ο πρώτος του οίκου των Βαγρατιδών (Μπαγκρατιόνι) που ανέβηκε στην εξουσία, εδραίωσε μία δυναστεία, η οποία εξουσίασε μεγάλο τμήμα της σημερινής χώρας για περίπου 1000 χρόνια (1008 - 1801). Η εγκατάσταση της Γεωργιανής βασιλείας ξεκινά το 888 μ.Χ., όταν ο Αδαρνάσης Δ΄ της Ιβηρίας πήρε τον τίτλο του Βασιλιά των Γεωργιανών. Το Ηνωμένο Βασίλειο της Γεωργίας ιδρύθηκε το 1008 με πρωτεύουσα το Κουτάισι μέχρι το 1122, οπότε η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στην Τιφλίδα.

Τον 11ο αιώνα ο Βασίλειος Β΄, ο Βουλγαροκτόνος, στον οποίο ο βασιλιάς της Γεωργίας είχε αφήσει κληρονομιά τη χώρα του, διόρισε βασιλιά τον Γεώργιο Α΄, αλλά όταν ο τελευταίος εισέβαλε στις ασιατικές κτήσεις του Βυζαντίου, τον τιμώρησε σκληρά[10]. Ο Γεώργιος Δ΄, βασιλιάς της Γεωργίας που νυμφεύθηκε την κόρη του αυτοκράτορα Ρωμανού Αργυρού, η οποία εισήγαγε στην αυλή του τα έθιμα της βυζαντινής αυλής. Η δυτική και η ανατολική Γεωργία ενώθηκαν από τον Μπαγκράτ Ε΄ (1027-1072), ενώ τον επόμενο αιώνα ο Δαβίδ Δ΄ ο Χτίστης (1089-1125) σηματοδότησε τη γεωργιανή χρυσή εποχή απωθώντας τους Σελτζούκους Τούρκους από τη χώρα και επεκτείνοντας την πολιτιστική της επιρροή νότια στην Αρμενία και ανατολικά προς την Κασπία θάλασσα. Ο βασιλιάς Δαβίδ το 1122 μετέφερε την πρωτεύουσα στην Τιφλίδα και θεωρείται ο πιο δημοφιλής και επιτυχημένος Γεωργιανός ηγέτης στην ιστορία.

 
Μέρος τοιχογραφίας από τη Μονή Vardzia, που απεικονίζει τη βασίλισσα Ταμάρ (βασ:1184-1213).

Έτσι κατά τον 12ο και 13ο αιώνα, κατά τη βασιλεία του Δαβίδ του Χτίστη και της εγγονής του βασίλισσας Ταμάρ, το Βασίλειο έφτασε την ακμή του, περίοδος που αναφέρεται και ως «χρυσή εποχή της Γεωργίας».

 
Το βασίλειο της Γεωργίας στα χρόνια της ακμής του (1184-1230).

Η εγγονή του Δαβίδ, Ταμάρ, πέτυχε να εξουδετερώσει κάθε αντίσταση και να εφαρμόσει μία ενεργητική εξωτερική πολιτική, η οποία επίσης ωφελήθηκε από την εξασθένηση του Βυζαντίου και των Σελτζούκων. Με την υποστήριξη μίας ισχυρής στρατιωτικής ελίτ, η Ταμάρ κατάφερε να συνεχίσει τις επιτυχίες των προκατόχων της και να εδραιώσει μία αυτοκρατορία που περιελάμβανε μέρη του σημερινού Αζερμπαϊτζάν, της Αρμενίας, της ανατολικής Τουρκίας καθώς και του βορείου Ιράν. Η περίοδος αυτή χαρακτηρίστηκε από την άνθηση ρομαντικών και ιπποτικών παραδόσεων, φιλοσοφικών αναζητήσεων και μία σειρά πολιτικών καινοτομιών στην κοινωνία και την οργάνωση του κράτους, όπως η θρησκευτική και εθνική ανοχή. Κληρονομιά της εποχής αυτής είναι σημαντικοί ναοί, λογοτεχνία και ρομαντική ποίηση, με χαρακτηριστικό δείγμα το έπος του εθνικού ποιητή Ρουσταβέλι «Ο ιππότης με δέρμα πάνθηρα», που συνοψίζει την ιστορία της Γεωργίας στα χρόνια της βασίλισσας Ταμάρ. Η Ταμάρ πέθανε το1213, ενώ το μεγάλο αυτό κράτος του Καύκασου διατηρήθηκε για ακόμη δύο δεκαετίες μετά το θάνατό της, μέχρι την κατάρρευσή του από τις επιθέσεις των μογγολικών φυλών.

Τον 13ο και 14ο αιώνα κατά τη Μογγολική επίθεση , η Γεωργία δέχθηκε κύματα προσφύγων από τη γειτονική Ασιατική Σαρματία, μια χώρα στα Βόρεια του Καυκάσου. Επί βασιλείας του Γεωργίου Ε΄ εισέβαλαν στη Γεωργία οι Μογγόλοι του Ταμερλάνου, το1386 και το 1393, αλλά το 1413 ο Αλέξανδρος Α΄ απελευθέρωσε τη χώρα του. Οι καταστροφικές επιδρομές των Τουρκομάνων συνεχίσθηκαν και μετά τον Ταμερλάνο, ιδίως στις νότιες περιοχές, με αποτέλεσμα να προκληθεί αναρχία και διαμελισμός της χώρας σε πολλές ανεξάρτητες και ημιανεξάρτητες επικυριαρχίες. Η άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 μ.Χ. απομόνωσε τη Γεωργία από τον χριστιανικό κόσμο, ενώ το 1510 ο Οθωμανικός στρατός εισέβαλε στη χώρα και λεηλάτησε την τότε πρωτεύουσα, Κουταΐσι. Το μέχρι τότε ανεξάρτητο κράτος κατακλύστηκε από τους Οθωμανούς στις περιοχές της δυτικής Γεωργίας και από τους Πέρσες στις περιοχές της ανατολικής Γεωργίας.

Σύγχρονη ιστορίαΕπεξεργασία

Οι αλλεπάλληλες εισβολές Οθωμανών και Περσών, αποδυνάμωσαν καταλυτικά το Βασίλειο της Γεωργίας και το 1618 ο βασιλιάς αναγκάστηκε να ζητήσει τη βοήθεια της Ρωσίας. Όταν οι Πέρσες κατέλαβαν και πάλι τη χώρα, ο τότε βασιλιάς της Ηρακλειος ο Β΄ (Heraclius II of Georgia, β: 1744-1798) κατέφυγε στα βουνά, ενώ ο γιός του, Γεώργιος ΙΒ΄, παραιτήθηκε υπέρ του Τσάρου της Ρωσίας Παύλου Α΄. O Τσάρος Παύλος στις 22 Δεκεμβρίου του 1800, προσάρτησε τη χώρα στην Ρωσική Αυτοκρατορία, καταργώντας τόσο τη χιλιόχρονη δυναστεία των Μπαγκρατιόνι, όσο και την Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Γεωργίας. Η προσάρτηση επιβεβαιώθηκε και από τον Τσάρο Αλέξανδρο Α΄ στις 12 Σεπτεμβρίου 1801, ενώ το 1829 με την προσάρτηση της επαρχίας Κάρθλιο ολοκληρώθηκε η Ρωσική κυριαρχία σε ολόκληρη τη Γεωργία, η οποία έκτοτε και για πολλά χρόνια κυβερνήθηκε ως Ρωσική επαρχία μέχρι το 1917.

Μετά την επανάσταση του Φεβρουαρίου 1917, που οδήγησε στην ανατροπή της τσαρικής απολυταρχίας, άρχισαν να εξαπλώνονται οι ιδέες του διαφωτισμού και να εμφανίζονται χωριστικά εθνικά κινήματα. Οι λαοί του νοτίου Καυκάσου, το Σεπτέμβριο του 1917 ίδρυσαν στην Τιφλίδα την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Υπερκαυκασίας (Γεωργία, Αρμενία, Αζερμπαϊτζάν), η οποία όμως λίγους μήνες αργότερα, τον Μάιο του 1918 διαλύθηκε[11]. Ενδιαφέρον από Ελληνική άποψη έχει το γεγονός ότι το Μάιο του 1917 πραγματοποιήθηκε στην Τιφλίδα η Εθνική Συνέλευση των Ελλήνων της Υπερκαυκασίας, όπου συζητήθηκαν αιτήματα εκπαιδευτικής , κοινοτικής και εκκλησιαστικής αυτοδιοίκησης, καθώς και η εκπροσώπηση των συνέδρων στο Συνέδριο των Ελλήνων της Ρωσίας στο Ταγκανρόγκ. Σημασία για την αίσθηση δυναμικότητας του Ελληνικού πληθυσμού έχει και η ίδρυση στο Μπατούμι Ελληνικού Δημοκρατικού Κόμματος[12]. Όλες οι παραπάνω κινήσεις ξεχάστηκαν σύντομα, με το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου, που δίχασε και τους Έλληνες και κατέληξε στη νίκη των μπολσεβίκων. Η Γεωργία έζησε μια μικρή περίοδο ανεξαρτησίας υπό Σοσιαλδημοκρατική ηγεσία από το 1918 μέχρι το 1921. Τότε μετά από ένα πόλεμο με τους Αρμένιους, για περιοχές που κατοικούνταν κυρίως από Αρμενίους, η Γεωργία αποδυναμώθηκε. Το γεγονός κατέληξε σε εμπλοκή της Αγγλίας, καθώς τα Βρετανικά στρατεύματα αποβιβάστηκαν στο Βατούμι στις 27 Δεκεμβρίου 1918 και έθεσαν τη Γεωργία υπό Βρετανική προστασία μέχρι το 1920.

Το 1921, μια τουρκική προέλαση προκάλεσε ξανά την είσοδο των Ρώσων στη χώρα, οι οποίοι, αφού απέσπασαν την Αζαρία από τους Οθωμανούς, ενέταξαν τη χώρα στην Ομοσπονδία της Υπερκαυκασίας (Transcaucasian Socialist Federative Soviet Republic), μαζί με τις όμορες χώρες της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν, καθεστώς που διατηρήθηκε από το 1922 μέχρι το 1936. Η Ομοσπονδία ήταν μία από τις τέσσερεις Δημοκρατίες (με τη Ρωσία, Λευκορωσία και Ουκρανία) που το 1922 ίδρυσαν τη Σοβιετική Ένωση. Στις 5 Δεκεμβρίου 1936, μετά τη διάλυση της Ομοσπονδίας, ιδρύθηκε η Γεωργιανή Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία.

Πρόσφατα γεγονόταΕπεξεργασία

Το 1991 η Γεωργία αποσχίσθηκε από την ΕΣΣΔ. Αμέσως ενεπλάκη σε πολέμους με τις περιοχές της Νότιας Οσετίας, της Αμπχαζίας, οι οποίες, αν και διοικητικά εντός τους γεωργιανού κράτους, δεν επιθυμούσαν να παραμείνουν σε αυτό. Οι πόλεμοι αυτοί πάγωσαν, με τις τρεις περιοχές να ανακηρύσσονται αυτόνομες. Από τις περιοχές αυτές έφυγαν χιλιάδες πρόσφυγες. Το 2003 η χώρα μπαίνει σε φιλοδυτική τροχιά, με την εκλογή του προέδρου Μιχαήλ Σαακασβίλι, ωστόσο η Μόσχα αμφισβήτησε το αποτέλεσμα των εκλογών. Ακολουθεί περίοδος οικονομικής άνθησης. Το επόμενο έτος, με πραξικόπημα οργανωμένο από τον Γεωργιανό πρόεδρο, η Αζαρία επαναπροσαρτάται στη Γεωργία με τη μορφή αυτόνομης περιοχής. Το 2007 ξεσπά κρίση στη Νότια Οσετία, η οποία οδηγεί στην επανάκτηση από τους Γεωργιανούς αρκετών οσετικών χωριών. Το 2008 στη σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι οι Γεωργιανοί ζητούν ένταξη στον οργανισμό μαζί με την Ουκρανία, κάτι που απορρίπτεται από τα κράτη της Παλαιάς Ευρώπης.

Ο Μιχαήλ Σαακασβίλι κέρδισε τις προεδρικές εκλογές του 2008 και τις βουλευτικές εκλογές του ίδιου χρόνου.

Την 8η Αυγούστου του 2008 γεωργιανά στρατεύματα εισέβαλαν στη Νότια Οσετία, με σκοπό την ανατροπή της de facto κυβέρνησης και επανένταξη της περιοχής στη Γεωργία. Με πρόφαση τη δολοφονία στρατιωτών της ρωσικής ειρηνευτικής δύναμης που σταθμεύει στην περιοχή, η Μόσχα κατηγόρησε τη Γεωργία για γενοκτονία και στη συνέχεια εισέβαλε στη Νότια Οσετία και κατόπιν και σε τμήμα των εδαφών της υπόλοιπης Γεωργίας. Οι συγκρούσεις που ακολούθησαν και οι βομβαρδισμοί από πλευράς Ρώσων, οδήγησαν στην καταστροφή του γεωργιανού στρατού και τον εξαναγκασμό της κυβέρνησης σε παράδοση. Ακολούθησε ανασύνταξη των Ρώσων στις θέσεις που κατείχαν πριν το 1999.

Η επέμβαση στη Γεωργία έγινε αφορμή για κλιμάκωση στις σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ και διχασμό στους κόλπους του ΝΑΤΟ.

Η Γεωργία έχει ενισχυμένη γεωπολιτική θέση, λόγω της διέλευσης από το έδαφος της σημαντικών αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου, με μεγαλύτερο τον αγωγό "Μπακού-Τιφλίδα-Τσεϊχάν", τον δεύτερο μεγαλύτερο σε μήκος παγκοσμίως.

Απόπειρα πραξικοπήματος 2009Επεξεργασία

Στις 5 Μαΐου του 2009 η κυβέρνηση ανακοίνωσε την αποτροπή σχεδίου στρατιωτικού πραξικοπήματος, το οποίο αποκαλύφθηκε όταν ξέσπασε στάση στη στρατιωτική βάση Μουχροβάνι.[13] Ο πρόεδρος Μιχαήλ Σαακασβίλι ανακοίνωσε ότι η κατάσταση ετέθη υπό έλεγχο.[14] Είναι άγνωστο ακόμα πόσοι στρατιώτες και αξιωματικοί έλαβαν μέρος στην ανταρσία.[15] Αργότερα την ίδια ημέρα, το Υπουργείο Εσωτερικών της Γεωργίας ανακοίνωσε ότι οι στασιαστές είχαν παραδοθεί. Μερικοί από τους πρωταίτιους της ανταρσίας συνελήφθησαν ενώ άλλοι κατάφεραν να διαφύγουν.[16]

Η Γεωργία έστειλε τανκς στην εν λόγω βάση και αρχικά κατηγόρησε τη Μόσχα ότι υποκινεί τη στάση, την παραμονή της διεξαγωγής των στρατιωτικών ασκήσεων της Γεωργίας με το ΝΑΤΟ.[14] Η Ρωσία αρνήθηκε οποιαδήποτε δική της ανάμιξη στο πραξικόπημα[17]. Αργότερα, η Γεωργία απέσυρε τους ισχυρισμούς της περί εμπλοκής της Μόσχας σε απόπειρα ανατροπής του προέδρου.[18]

Διεθνείς σχέσειςΕπεξεργασία

Τον Ιούλιο του 2010 άρχισαν οι διαπραγματεύσεις ανάμεσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τη Γεωργία για τη σύναψη μίας συμφωνίας σύνδεσης.[19]

ΠολιτικήΕπεξεργασία

Το πολίτευμα της χώρας είναι Προεδρική Δημοκρατία. Ο πρωθυπουργός έχει μικρές αρμοδιότητες και εξουσίες και διορίζεται από τον πρόεδρο. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Το ισχύον Σύνταγμα εγκρίθηκε στις 24 Αυγούστου του 1995 και τέθηκε σε ισχύ στις 17 Οκτωβρίου του ιδίου έτους[20].

ΕκλογέςΕπεξεργασία

Οι τελευταίες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν το 2013.

ΔημογραφίαΕπεξεργασία

Οι κάτοικοι είναι Γεωργιανοί σε ποσοστό σχεδόν 84% και οι υπόλοιποι είναι κυρίως Αζέροι (6,5%), Αρμένιοι (5,7%) και Ρώσοι (1,5%), και ένα μικρό ποσοστό Ελλήνων οι οποίοι ζουν κυρίως στη περιοχή της Τσάλκας σύμφωνα με απογραφή του 2002. Το 84% είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, ενώ γύρω στο 10% ασπάζονται το Ισλάμ, 4% είναι Αρμένιοι-Γρηγοριανοί και 0,8% Ρωμαιοκαθολικοί, ενώ επίσης υπάρχουν 18.265 Μάρτυρες του Ιεχωβά[21] και 250 Μορμόνοι της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών[22]. Το 71% ομιλεί την επίσημη γλώσσα, η οποία είναι η γεωργιανή. Ομιλούνται επίσης αρμενικά, αζερικά και ρωσικά. Η Αμπχαζία έχει ως επίσημη γλώσσα την αμπχαζιανή. Το 53% του συνολικού πληθυσμού ζει στα αστικά κέντρα, με βάση στοιχεία του 2011. Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού είναι, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2015, τα 75,95 χρόνια (71,85 χρόνια οι άνδρες και 80,36 οι γυναίκες).[23]

ΜεταφορέςΕπεξεργασία

Το 2008 λειτουργούσαν στη χώρα συνολικά 23 αεροδρόμια και 3 ελικοδρόμια. Μεγάλο μέρος του οδικού και σιδηροδρομικού δικτύου είναι σε πρωτόγονη κατάσταση, εξαιτίας της ελλιπούς συντήρησης. Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά. Το 2008 ο εμπορικός στόλος της Γεωργίας περιελάμβανε 191 πλοία. Κυριότερα λιμάνια είναι το Μπατούμι και το Πότι.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 Επίσημη εκτίμηση
  2. http://www.geohive.com/cntry/georgia.aspx
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 «Γεωργία». ΔΝΤ. Απρίλιος 2017. https://www.imf.org/external/pubs/ft/weo/2017/01/weodata/weorept.aspx?sy=2016&ey=2016&scsm=1&ssd=1&sort=country&ds=.&br=1&pr1.x=40&pr1.y=12&c=915&s=NGDPD%2CNGDPDPC%2CPPPGDP%2CPPPPC&grp=0&a=. Ανακτήθηκε στις 09-05-2017. 
  4. «Human Development Report 2016». HDRO (Human Development Report Office). http://hdr.undp.org/en/2016-report. Ανακτήθηκε στις 7-4-2017. 
  5. International Geographic Encyclopaedia and Atlas. Springer, 24/11/1979, 273
  6. Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Resolution 2014/2717(RSP), 07/17/2014: "...pursuant to Article 49 of the Treaty on European Union, Georgia, Moldova and Ukraine – like any other European state – have a European perspective and may apply to become members of the Union..."
  7. «Evidence of ancient wine found in Georgia a vintage quaffed some 6,000 years BC». Euronews. 21 May 2015. http://www.euronews.com/2015/05/21/evidence-of-ancient-wine-found-in-georgia-a-vintage-quaffed-some-6000-years-bc/. Ανακτήθηκε στις 24 May 2015. 
  8. Μαριάννα Κορομηλά: Οι Έλληνεςστη Μαύρη Θάλασσα, Έκδοση Πολιτιστικής Εταιρείας "ΠΑΝΟΡΑΜΑ",Αθήνα 1991,σελ. 183-206, ISBN 960-85142-1-5
  9. Κ. Καραπλή, Χ. Σπανούδης: Βυζαντινοί και Πέρσες από τον 4ο έως τον 7ο αιώνα., Εφημ. Η Καθημερινή (Επτά Ημέρες), 10 Ιαν. 2005.
  10. Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ελευθερουδάκη, Ελευθερουδάκης Α.Ε., εν Αθήναις, 1928, Τομ.Γ΄, σελ.875-876.
  11. Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ελευθερουδάκη, Ελευθερουδάκης Α.Ε., εν Αθήναις, 1928, Τομ.Γ΄, σελ.875-876.
  12. Βλ. Αγτζίδης: Το πρώτο συνέδριο των Ελλήνων της Ρωσίας, Εφημ. Η Καθημερινή, 9 Ιουλ. 2017.
  13. Τα Νέα, Απετράπη στρατιωτικό πραξικόπημα στη Γεωργία, 5 Μαΐου 2009.
  14. 14,0 14,1 Flash.gr, "Υπό έλεγχο η κατάσταση", μετά από στάση σε στρατιωτική βάση στη Γεωργία, 5-5-2009.
  15. MoD Says Military Unit Mutinies, civil.ge, 05-05-2009, http://civil.ge/eng/article.php?id=20848, ανακτήθηκε στις 05-05-2009 
  16. Georgian troop rebellion 'over'. BBC News. 5 -5-2009
  17. Σκάι, Πραξικόπημα στη Γεωργία, 5-5-2009.
  18. Georgia puts down mutiny attempt at miltary base, Japan Today (Japan), 06-05-2009, http://www.japantoday.com/category/world/view/georgia-puts-down-mutiny-attempt-at-miltary-base, ανακτήθηκε στις 06-05-2009 
  19. Καθημερινή, Διαπραγματεύσεις Ε.Ε - Γεωργίας για συμφωνία σύνδεσης, 15-7-2010.
  20. World Statesmen.org
  21. Βιβλίο Έτους των Μαρτύρων του Ιεχωβά 2014, Watch Tower Bible And Tract Society of Pennsylvania, σελ. 178
  22. "Facts and Statistics", mormonnewsroom.org
  23. CIA World Fact Book

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία