Ιστορία του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision

Η ιστορία του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision ξεκίνησε με μια ιδέα του Σέρτζιο Πουλιέζε (Sergio Pugliese, 1908-1965)[1], της Ιταλικής τηλεόρασης RAI και στη συνέχεια εγκρίθηκε από τον Μαρσέλ Μπεζανσόν (Marcel Bezençon, 1907-1981) της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης (EBU). Ο διαγωνισμός βασίστηκε στο Ιταλικό Φεστιβάλ Μουσικής του Σαν Ρέμο και σχεδιάστηκε για να δοκιμάσει τα όρια της τεχνολογίας ζωντανής τηλεοπτικής εκπομπής.[2]

Ο πρώτος διαγωνισμός διεξήχθη στις 24 Μαΐου 1956 kai συμμετείχαν επτά χώρες. Καθώς ο διαγωνισμός συνεχιζόταν, οι κανόνες έγιναν σταδιακά πολύπλοκοι και τα επίπεδα συμμετοχής αυξήθηκαν για να υπερβούν τις 40 χώρες στα τέλη του 20ου αιώνα. Καθώς περισσότερες χώρες εντάχθηκαν κατά τη διάρκεια των επόμενων δεκαετιών και η τεχνολογία προχώρησε, η EBU προσπάθησε να συμβαδίσει με τις εθνικές και διεθνείς τάσεις.

Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου στις αρχές της δεκαετίας του 1990 οδήγησε σε ξαφνική αύξηση του αριθμού, με πολλές πρώην χώρες του Ανατολικού Μπλοκ να αναμένουν να συναγωνιστούν για πρώτη φορά. Αυτή η διαδικασία συνεχίστηκε στο διαγωνισμό του 2005, όπου και η Βουλγαρία και η Μολδαβία έκαναν το ντεμπούτο τους.

Το Λιχτενστάιν, η Πόλη του Βατικανού και το Κοσσυφοπέδιο είναι οι μόνες ευρωπαϊκές χώρες που δεν συμμετείχαν. Η πιο πρόσφατη μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα που έλαβε μέρος ήταν η Τσεχία, η οποία έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο διαγωνισμό του 2007. Ο Άγιος Μαρίνος έλαβε μέρος στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision 2008 στο Βελιγράδι της Σερβίας μαζί με το Αζερμπαϊτζάν.

Η Αυστραλία έκανε το ντεμπούτο της στο διαγωνισμό του 2015 και έγινε η πρώτη χώρα από την περιοχή της Ωκεανίας (και η δεύτερη χώρα εκτός της Ευρασίας συνολικά μετά το Μαρόκο το 1980) που πήρε μέρος στο διαγωνισμό. Παρότι η συμμετοχή της αρχικά ανακοινώθηκε ως έκτακτη εκδήλωση, η χώρα στη συνέχεια κλήθηκε να συμμετάσχει στο διαγωνισμό του 2016.

Ιστορικό διαγωνισμούΕπεξεργασία

 
Λονδίνο. Royal Albert Hall, το στάδιο του 1968.
 
Ιερουσαλήμ. International Convention Centre, το στάδιο του 1979 και του 1999.
 
Μάλμε. Malmö Isstadion, το στάδιο του 1992.
 
Όσλο. Oslo Spektrum, το στάδιο του 1996.
 
Στοκχόλμη. Globen Arena, το στάδιο του 2000 και του 2016.
 
Βελιγράδι. Belgrade Arena, το στάδιο του 2008.
 
Μάλμε. Malmö Arena, το στάδιο του 2013.
Έκδοση Ημ/νία τελικού Χρονιά Φορέας Στάδιο Πόλη Χώρες Νικητής
1ος 24 Μαΐου 1956 SSR Teatro Kursaal   Λουγκάνο 7[3]   Ελβετία
2ος 3 Μαρτίου 1957 ARD Großer Sendesaal   Φρανκφούρτη 10   Ολλανδία
3ος 12 Μαρτίου 1958 NTS Στούντιο AVRO   Χίλφερσουμ   Γαλλία
4ος 11 Μαρτίου 1959 RTF Παλάτι των Φεστιβάλ   Κάννες 11   Ολλανδία
5ος 25 Μαρτίου 1960 BBC Royal Festival Hall   Λονδίνο 13   Γαλλία
6ος 18 Μαρτίου 1961 RTF Παλάτι των Φεστιβάλ   Κάννες 16   Λουξεμβούργο
7ος 1962 CLT Villa Louvigny   Λουξεμβούργο   Γαλλία
8ος 23 Μαρτίου 1963 BBC BBC Television Centre   Λονδίνο   Δανία
9ος 21 Μαρτίου 1964 DR Μέγαρο Μουσικής Τίβολι   Κοπεγχάγη   Ιταλία
10ος 20 Μαρτίου 1965 RAI Τηλεοπτικό Κέντρο RAI   Νάπολη 18   Λουξεμβούργο
11ος 5 Μαρτίου 1966 CLT Villa Louvigny   Λουξεμβούργο   Αυστρία
12ος 8 Απριλίου 1967 ORF Αυτοκρατορικό Παλάτι Hofburg   Βιέννη 17   Ηνωμένο Βασίλειο
13ος 6 Απριλίου 1968 BBC Royal Albert Hall   Λονδίνο   Ισπανία
14ος 29 Μαρτίου 1969 TVE Τεάτρο Ρεάλ   Μαδρίτη 16   Γαλλία
  Ολλανδία
  Ισπανία
  Ηνωμένο Βασίλειο
15ος 21 Μαρτίου 1970 NOS RAI Congrescentrum   Άμστερνταμ 12   Ιρλανδία
16ος 3 Απριλίου 1971 RTÉ Gaiety Theatre   Δουβλίνο 18   Μονακό
17ος 25 Μαρτίου 1972 BBC Usher Hall   Εδιμβούργο   Λουξεμβούργο
18ος 7 Απριλίου 1973 CLT Νέο Θέατρο Λουξεμβούργου   Λουξεμβούργο 17
19ος 6 Απριλίου 1974 BBC Brighton Dome   Μπράιτον   Σουηδία
20ος 22 Μαρτίου 1975 SR Stockholm International Fairs   Στοκχόλμη 19   Ολλανδία
21ος 3 Απριλίου 1976 NOS Congresgebouw   Χάγη 18   Ηνωμένο Βασίλειο
22ος 7 Μαΐου 1977 BBC Wembley Conference Centre   Λονδίνο   Γαλλία
23ος 22 Απριλίου 1978 TF1 Παλάτι Συνεδριών   Παρίσι 20   Ισραήλ
24ος 31 Μαρτίου 1979 IBA Διεθνές Συνεδριακό Κέντρο   Ιερουσαλήμ 19
25ος 19 Απριλίου 1980 NOS Congresgebouw   Χάγη   Ιρλανδία
26ος 4 Απριλίου 1981 RTÉ RDS Simmonscourt Pavilion   Δουβλίνο 20   Ηνωμένο Βασίλειο
27ος 24 Απριλίου 1982 BBC Harrogate International Centre   Χάρογκειτ 18   Γερμανία
28ος 23 Απριλίου 1983 ARD Rudi Sedlmayer Halle   Μόναχο 20   Λουξεμβούργο
29ος 5 Μαΐου 1984 CLT Δημοτικό Θέατρο   Λουξεμβούργο 19   Σουηδία
30ος 4 Μαΐου 1985 SVT Scandinavium   Γκέτεμποργκ   Νορβηγία
31ος 3 Μαΐου 1986 NRK Grieg Hall   Μπέργκεν 20   Βέλγιο
32ος 9 Μαΐου 1987 RTBF Παλάτι Εκατονταετηρίδας   Βρυξέλλες 22   Ιρλανδία
33ος 30 Απριλίου 1988 RTÉ RDS Simmonscourt Pavilion   Δουβλίνο 21   Ελβετία
34ος 6 Μαΐου 1989 SSR Palais de Beaulieu   Λωζάνη 22   Γιουγκοσλαβία
35ος 5 Μαΐου 1990 JRT Μέγαρο Μουσικής Vatroslav Lisinski   Ζάγκρεμπ   Ιταλία
36ος 4 Μαΐου 1991 RAI Studio 15 di Cinecittà   Ρώμη   Σουηδία
37ος 9 Μαΐου 1992 SVT Malmö Isstadion   Μάλμε 23   Ιρλανδία
38ος 15 Μαΐου 1993 RTÉ Green Glens Arena   Μίλστριτ 25
39ος 30 Απριλίου 1994 Point Theatre   Δουβλίνο
40ος 13 Μαΐου 1995 23   Νορβηγία
41ος 18 Μαΐου 1996 NRK Oslo Spektrum   Όσλο   Ιρλανδία
42ος 3 Μαΐου 1997 RTÉ Point Theatre   Δουβλίνο 25   Ηνωμένο Βασίλειο
43ος 9 Μαΐου 1998 BBC National Indoor Arena   Μπέρμιγχαμ   Ισραήλ
44ος 29 Μαΐου 1999 IBA Διεθνές Συνεδριακό Κέντρο   Ιερουσαλήμ 23   Σουηδία
45ος 13 Μαΐου 2000 SVT Globen Arena   Στοκχόλμη 24   Δανία
46ος 12 Μαΐου 2001 DR Στάδιο Parken   Κοπεγχάγη 23   Εσθονία
47ος 25 Μαΐου 2002 ETV Saku Suurhall   Τάλιν 24   Λετονία
48ος 24 Μαΐου 2003 LTV Skonto Hall   Ρίγα 26   Τουρκία
49ος 15 Μαΐου 2004 TRT Abdi İpekçi Arena   Κωνσταντινούπολη 36   Ουκρανία
50ος 21 Μαΐου 2005 NTU Palace of Sports   Κίεβο 39   Ελλάδα
51ος 20 Μαΐου 2006 ΕΡΤ Ολυμπιακό Κλειστό Γήπεδο   Αθήνα 37   Φινλανδία
52ος 12 Μαΐου 2007 YLE Hartwall Arena   Ελσίνκι 42   Σερβία
53ος 24 Μαΐου 2008 RTS Kombank Arena   Βελιγράδι 43   Ρωσία
54ος 16 Μαΐου 2009 C1R SC Olimpiyskiy   Μόσχα 42   Νορβηγία
55ος 29 Μαΐου 2010 NRK Telenor Arena   Όσλο 39   Γερμανία
56ος 14 Μαΐου 2011 ARD Düsseldorf Arena   Ντίσελντορφ 43   Αζερμπαϊτζάν
57ος 26 Μαΐου 2012 İTV Baku Crystal Hall   Μπακού 42   Σουηδία
58ος 18 Μαΐου 2013 SVT Malmö Arena   Μάλμε 39   Δανία
59ος 10 Μαΐου 2014 DR B&W Halls   Κοπεγχάγη 37   Αυστρία
60ος 23 Μαΐου 2015 ORF Wiener Stadthalle   Βιέννη 40   Σουηδία
61ος 14 Μαΐου 2016 SVT Globen Arena   Στοκχόλμη 42   Ουκρανία
62ος 13 Μαΐου 2017 UA:PBC Διεθνές Εκθεσιακό Κέντρο Κιέβου   Κίεβο   Πορτογαλία
63ος 12 Μαΐου 2018 RTP Altice Arena   Λισαβόνα 43   Ισραήλ
64ος 18 Μαΐου 2019 KAN Expo Tel Aviv   Τελ Αβίβ 41 TBD

Τα τραγούδιαΕπεξεργασία

Η πιο πρόωρη περίοδος στην ιστορία της Eurovision χαρακτηρίζεται από το ύφος των τραγουδιών που συμμετείχαν και τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάστηκε η ίδια η παράσταση. Διασημότερα μουσικά και κινηματογραφικά αστέρια θα συμμετείχαν χωρίς προκαταλήψεις, με τους Ιταλούς νικητές του Φεστιβάλ του Sanremo και με τα βρετανικά ονόματα Patricia Bredin και Bryan Johnson. Με μια ζωντανή ορχήστρα τον κανόνα στα πρώτα χρόνια, και απλά τραγούδια τραγουδιού σε κάθε ραδιοφωνικό σταθμό, ο διαγωνισμός έγινε ένα από τα αγαπημένα μεταξύ όλων σχεδόν των ηλικιακών ομάδων σε ολόκληρη την ήπειρο. Τα εικονικά τραγούδια όπως το "Volare" και το "Poupée de cire, poupée de son" του Serge Gainsbourg έπληξαν τους χάρτες πωλήσεων σε πολλές χώρες μετά την εμφάνισή τους στο Eurovision.

Στην αρχή, ήταν προφανές για τους συμμετέχοντες ότι πρέπει να τραγουδούν στην εθνική γλώσσα της χώρας τους. Εντούτοις, όπως η σουηδική είσοδος το 1965, το "Absent Friend" τραγούδησε στα αγγλικά, η EBU έθεσε πολύ αυστηρούς κανόνες σχετικά με τη γλώσσα στην οποία θα μπορούσαν να εκτελεστούν τα τραγούδια. Οι εθνικές γλώσσες έπρεπε να χρησιμοποιηθούν σε όλους τους στίχους, συμπεριλαμβανομένης της Μάλτας, όταν το νησιωτικό έθνος έκανε το ντεμπούτο του. Οι συνθέτες σε όλη την Ευρώπη προστέθηκαν σύντομα στην ιδέα ότι η επιτυχία θα έφθανε μόνο αν οι δικαστές μπορούσαν να κατανοήσουν το περιεχόμενο, με αποτέλεσμα τέτοιες εγγραφές όπως "Boom-Bang-A-Bang" και "La La La". Οι στίχοι επιτρέπεται να περιέχουν περιστασιακές φράσεις σε άλλες γλώσσες, οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν για παράδειγμα από το Γιουγκοσλαβικό τραγούδι το 1969. Το 1973, οι κανόνες σχετικά με τη χρήση της γλώσσας ήταν χαλαροί και το επόμενο έτος ο ABBA θα κερδίσει με το "Waterloo".

Αυτοί οι κανόνες "ελεύθερης γλώσσας" θα αντιστραφούν σύντομα το 1977, για να επιστρέψουν με προφανές μόνιμο καθεστώς στον διαγωνισμό του 1999, με τα παρελθόντα έτη να μειώνονται από τα σημεία που μαρτυρούν τα νεκρά χρόνια. Οι σκηνές "swinging sixties" και punk χάθηκαν από τις σύγχρονες περιόδους της Eurovision, ενώ η δεκαετία του '80 είδε μια αύξηση στο balladry με σχεδόν καθόλου αγνοία της pop ή της ηλεκτρονικής ή της κιθάρας. Εκτός από τις έντονα εγχυμένες ποπ εκδόσεις, η ραπ ήταν δίπλα στην πλήρη αγνόηση.

Ένα αποτέλεσμα της προσπάθειας εκσυγχρονισμού των τραγουδιών του Διαγωνισμού ήταν η κατάργηση της υποχρεωτικής χρήσης της ζωντανής ορχήστρας, στην οποία έπρεπε να εκτελέσουν όλα τα τραγούδια. Η απόφαση αυτή έγινε το 1997 και αφαιρέθηκε η αυτόματη απαίτηση για αναπαράσταση τραγουδιών για αναπαραγωγή με ζωντανή ορχήστρα. Από το 1999, η χώρα υποδοχής δεν ήταν υποχρεωμένη να παρέχει ζωντανή ορχήστρα και από τότε δεν έχει υπάρξει. Δεν έγινε προσπάθεια επιστροφής του Διαγωνισμού στις ημέρες ζωντανών συγκροτημάτων και βιολιών. Η ζωντανή μουσική δεν επιτρέπεται. Αυτός ο κανόνας πιθανότατα υπάρχει επειδή δεν υπάρχει αρκετός χρόνος για να σύρουν τα όργανα κατά τη διάρκεια της σύντομης διάλειμμα μεταξύ των τραγουδιών. Από την άλλη πλευρά, μια ταινία υποστήριξης μπορεί να μην έχει φωνές σε αυτό, το τραγούδι πρέπει να γίνει ζωντανό. Πριν από το 1997 επιτρεπόταν η δημιουργία τραγουδιών, αλλά μόνο αν όλα τα όργανα στην ταινία εμφανίζονταν στη σκηνή. Αυτό εξηγεί την περίεργη κατάσταση το 1996, όταν η Gina G, εισερχόμενος στο Ηνωμένο Βασίλειο, είχε δύο οθόνες ηλεκτρονικών υπολογιστών στη σκηνή.

Εκτός από τους πρώτους διαγωνισμούς, κάθε συμμετοχή έχει καθοριστεί σε μέγιστο διάστημα τριών λεπτών.

ΣυμμετέχοντεςΕπεξεργασία

Προηγούμενοι καλλιτέχνες στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision περιλαμβάνουν:

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Goble, Alan. The Complete Index to Literary Sources in Film. Walter de Gruyter, 1999, p. 579.
  2. «Allt är ditt fel Marcel!». Ανακτήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2016. 
  3. 7 χώρες παρουσίασαν από 2 τραγούδια η καθεμιά

Δείτε επίσηςΕπεξεργασία

Πρότυπο:Eurovision years